Μάλιστα. Ήξερα ότι θα μελαγχολήσω, γι’ αυτό πήγα, άλλωστε. Όμως ήθελα να συμβεί γλυκά μέσα από το πρίσμα της χαμένης μου εφηβείας. Δεν ήμουν προετοιμασμένος για κάτι περισσότερο, πόσω μάλλον να προβληματιστώ για το επερχόμενο τέλος του κόσμου (λες και δεν το κάνω συστηματικά, το τελευταίο διάστημα). Προσπάθησα να εστιάσω την προσοχή μου αλλού: στον ήχο, στον κόσμο γύρω μου, στα σόλο των εξαιρετικών μουσικών, σε στίχους, όπως «θ’ αγαπηθούμε με τις καρδιές στα χέρια», όμως κάτι μέσα μου δε με άφηνε. Το «αφεντικό» μυαλό μου είχε κάνει τη δουλειά του.

Λες να έρχεται το τέλος του κόσμου; Τουλάχιστον, έτσι όπως τον ξέρουμε μέχρι σήμερα; Σίγουρα, η κατάσταση που επικρατεί γύρω μας δεν είναι ενθαρρυντική. Και πώς να είναι, όταν χέρια, που στάζει ακόμα το αίμα από τα δάχτυλά τους, πατούν κουμπιά και σημαδεύουν πυρηνικές εγκαταστάσεις; Και πώς να είναι, όταν ένας νάρκισσος ηλικιωμένος, που υποτίθεται ότι κρατάει τον πλανήτη στα χέρια, του απαντάει στην απειλή ενός παγκοσμίου πολέμου με φράσεις, όπως «τώρα, ήρθε η ώρα να τον πιείτε»; Και πώς να είναι, όταν παρακολουθούμε μια γενοκτονία σε ζωντανή μετάδοση και η ηγεσία του «στολισμένου», με πανανθρώπινες αξίες και ιδανικά, δυτικού κόσμου, παρακολουθεί άπραγη – στη χειρότερη περίπτωση –συμβάλλει καθοριστικά στο να μην τελειώσει αυτή η ντροπή;

Έχοντας μεγάλη αγάπη για την ιστορία, έχω την εντύπωση ότι η κατανόησή της σε βάθος έχει τη δυνατότητα να κάνει τον κόσμο καλύτερο. Το να μοιράζεσαι, για παράδειγμα, μαρτυρίες ανθρώπων που επέζησαν από σκοτεινές εποχές – όπως το Ολοκαύτωμα ή άλλες γενοκτονίες – μοιάζει με το χτύπημα ενός συναγερμού που φωνάζει: αυτά δεν πρέπει να ξανασυμβούν. Κι όμως εξακολουθούν να συμβαίνουν. Πώς είναι δυνατόν; Μήπως υπάρχουν πάρα πολλοί κακοί άνθρωποι από όσους θα έπρεπε;

Η συγγραφέας Elif Shafak δίνει μια απάντηση σε ανθρώπινο – όχι πολιτικό – επίπεδο: ασφαλώς υπάρχουν κακοί άνθρωποι, αλλά είναι σχετικά λίγοι και δεν μπορούν μόνοι τους να προκαλέσουν τόση δυστυχία. Τα κακά πράγματα συνεχίζουν να συμβαίνουν όχι επειδή το αντίθετο του καλού είναι το κακό, αλλά επειδή το αντίθετο του καλού είναι η αναισθησία. Είναι η στιγμή που γινόμαστε απαθείς, που χάνουμε την ευαισθησία μας, που αποσυνδεόμαστε ο ένας από τον άλλον. Είναι η στιγμή που παύουμε να νιώθουμε τι μπορεί να σημαίνει η ιστορία κάποιου που ζει στην άλλη άκρη του κόσμου. Η στιγμή που σταματάμε να νοιαζόμαστε.

Κι αν νιώθεις ανήμπορος να αλλάξεις μόνος σου τον κόσμο – όπως νιώθω κι εγώ – τουλάχιστον μην σταματήσεις να νοιάζεσαι. Κι αν πιστεύεις ότι όλα πάνε από το κακό στο χειρότερο – όπως πιστεύω κι εγώ – τουλάχιστον μην πάψεις να ψάχνεις εκείνα τα άτομα που νιώθουν το ίδιο. Μπορεί κάποια στιγμή, όλα μαζί να καταφέρουμε ανοίξουμε ρωγμές στον τοίχο της αναισθησίας που χτίζεται σιωπηλά γύρω μας.

Εγώ, πάντως, τη μέρα που θα έρθει το τέλος του κόσμου, θα βάλω τα καλά μου – όπως λέει και το τραγούδι στην αρχή. Θα ανέβω κάπου ψηλά να δω το τελευταίο ηλιοβασίλεμα και θα διηγηθώ στο αγέννητο παιδί μου όλα τα όνειρα που δεν πρόλαβα να δω.

Η συναυλία πραγματοποιείται στο πλαίσιο της περιοδείας για την κυκλοφορία του περσινού, αριστουργηματικού solo δίσκου της, “Lives Outgrown”, και με την υποστήριξη του Release Athens 2025.

Όταν ακούς το όνομα Beth Gibbons αυτόματα σκέφτεσαι τους Portishead. Μαζί τους, παρέδωσε τρεις δίσκους-μνημεία, όχι μόνο για την trip-hop αλλά για ολόκληρη τη μουσική ιστορία, γενικά. Τα “Dummy“ (1994), “Portishead“ (1997), “Third“ (2008) αποτελούν σημεία αναφοράς για τη σύγχρονη μουσική σκηνή εδώ και 30 χρόνια, με τη σπάνια φωνή της Gibbons να αποτελεί το βασικό χαρακτηριστικό τους.

Το 2002, είχε κυκλοφορήσει το “Out Of Season”, μαζί με τον Rustin Man, ενώ το 2019 ερμήνευσε στα πολωνικά τη διάσημη 3η συμφωνία του Henryk Gorecki, σε συνεργασία με τον avant-garde συνθέτη Krysztof Penderecki. Το 2022, έκανε φωνητικά στο Mother I Sober του Kendrick Lamar, στον δίσκο του με τίτλο “Mr. Morale & The Big Steppers”. Λίγες και ξεχωριστές συνεργασίες που, όμως, επιβεβαιώνουν την εκλεκτικότητα και το εύρος του μοναδικού ταλέντου της.

To 2024, η Beth μας χάρισε τον πρώτο της solo δίσκο. Το μελαγχολικό αριστούργημα, “Lives Outgrown”, πήρε θέση σε κάθε λίστα με τις κορυφαίες κυκλοφορίες της χρονιάς, ενώ οι ζωντανές εμφανίσεις της αποθεώθηκαν!

Πρόκειται για ένα έργο που σχεδιαζόταν για 10 χρόνια. Οι στίχοι του αφορούν στη μητρότητα, το άγχος, τη θνησιμότητα και τον χρόνο που περνά. Καθηλωτική, οικεία και προσωπική όσο ποτέ, η Beth Gibbons λέει τα δικά της «αντίο» σε κοντινούς ανθρώπους που έχασε στο πέρασμα των χρόνων, σε μια διασταύρωση θρήνου και ζωής, μελαγχολίας και αισιοδοξίας, και με μια ερμηνεία που ανυψώνει κάθε αίσθηση.

Με τραγούδια σαν τα “Floating on a Moment”, “Reaching Out”, “Lost Changes”, καταθέτει μια σπουδή στην απώλεια που καταφέρνει να τιθασεύσει τη θλίψη μέσα σε μια πλούσια (και με εκπλήξεις) ενορχήστρωση που αντλεί έμπνευση από την αγγλική folk, τη jazz και το progressive rock.

Όταν τραγουδά, η φωνή της δεν σου επιτρέπει να σκεφτείς τίποτε άλλο. Το ίδιο ισχύει και για τη σκηνική της παρουσία. Στωική, ακίνητη, αλλά με το χάρισμα να προκαλεί κάθε σου συναίσθημα από τη στιγμή που θα πατήσει στη σκηνή.

H Κυριακή 20 Ιουλίου θα είναι σίγουρα μια ημέρα που θα θυμόμαστε για καιρό!

Προμηθευτείτε τα εισιτήριά σας, εδώ.