Ήταν πράσινα μάτια σε ένα γελαστό πρόσωπο χωρίς πολλά μαλλιά. Ήταν τα πράσινα μάτια ενός ταπεινού καλλιτέχνη, που έζησε την κίνηση της ζωής κι από την στεριά και από τη θάλασσα.

Αγαπώ τη φιγούρα και την ψυχή του Θανάση Βέγγου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Ήταν τόσο καθαρός στο μαυρόασπρο και το ενδιάμεσο γκρι. Τα πόδια του έτρεξαν και την αθέατη μεριά του τόπου. Η φωνή του έμοιαζε υπομονετική.

Γελούσε και δεν γελούσε. Πιο πολύ θα ήθελα να τον έβλεπα σε κάποιο διάλειμμα γυρίσματος. Τον φανταζόμουν πάντα σκυθρωπό, να ψάχνει τρόπους να γυρίσει τη γη ολόκληρη με τα πόδια. Μετά τέλειωνε το διάλειμμα, και βούταγε στο πλατό σαν σίφουνας.

Πάει και τελείωσε. Ο Θανάσης Βέγγος είναι σχεδόν μια επινοημένη φιγούρα. Θα μπορούσε να χε βγει απ’ τα μολύβια των Ub Iwerks και Walt Disney, σαν ένας απ΄τους «κολλητούς» του Mickey Mouse ή ακόμα κι ο René Goscinny θα μπορούσε να τον χρίσει μόνιμο κάτοικο του γαλατικού χωριού. Είναι το σπάνιο γέλιο, το βλέμμα του αδικημένου, η δύναμή του, ο αυθορμητισμός ενός χορού, η τάξη και η καθαριότητα, το πρωινό χαμόγελο, ο σκονισμένος Μακρονησιώτης, ο πνιγμένος λυγμός, ο πόνος.

Στην κηδεία του, στην Αγία Μαρίνα, στο Θησείο, μας θυμάμαι να κλαίμε γοερά. Έκαιγε ο ήλιος, η γυναίκα του καθόταν σε μια καρέκλα, κρατώντας τη φωτογραφία του. Είχε γείρει. Μια αγάπη χρόνων, στη θέση της αφής, μια απλή φωτογραφία. Τα μάτια πιο πράσινα.

Ήταν ο καλός άνθρωπος. Και τον καλό άνθρωπο ή μάλλον σκέτο τον άνθρωπο, που εμπεριέχει την απλωσιά μιας κορφής, αυτόν ψάχνουμε, αυτόν θα ψάχνουμε, με αυτόν θα νιώθουμε συγγενείς. Τα ίχνη του θα περιγράφουμε στο παιδί που θα γεννηθεί με λιγότερο ουρανό;

Είχα κι εγώ έναν παππού. Ίδιο έτος, ίδιο μήνα γέννησης με τον Βέγγο. Καλός άνθρωπος. Φορούσε πουκαμισάκια με τσάκιση κι όταν μιλούσε πετούσε σαν χαρταετός.

Ήταν 3 Μάη 2011. Και η Ασημίνα έχανε τότε τη μισή της ζωή.

Ο Θανάσης Βέγγος (Νέο Φάληρο, 29 Μαΐου 1927 – Αθήνα, 3 Μαΐου 2011) ήταν Έλληνας κωμικός ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου, σκηνοθέτης και ιδρυτής της εταιρείας κινηματογραφικών παραγωγών ΘΒ Ταινίες Γέλιου. Το πραγματικό του επώνυμο ήταν Βέγκος και όπως είχε πει, το έγραφε με «γγ» όταν έγινε ηθοποιός γιατί φαινόταν καλύτερα στο μάτι. Έχει παίξει σε 126 ταινίες, σε 52 από τις οποίες ως πρωταγωνιστής και έχει σκηνοθετήσει (πρωταγωνιστώντας ταυτόχρονα) ακόμη επτά ταινίες. Θεωρείται ένας από τους πιο δημοφιλείς κωμικούς του ελληνικού κινηματογράφου. Mέχρι και το τέλος της ζωής του συνέχιζε να εμφανίζεται σε ταινίες, στην τηλεόραση και το θέατρο. Θα μείνει πάντα γνωστός ως «ο καλός μας άνθρωπος».

Με το graphic novel «ΘΒ – Η γαλέρα της ζωής μου», οι βραβευμένοι δημιουργοί κόμικς, Σπύρος Δερβενιώτης (Shark Nation, Μάνα Ρέιβερ) και Θανάσης Πέτρου (Γρα-Γρου, Γιαννούλης Χαλεπάς), επιχειρούν να αποτυπώσουν τη ζωή και το έργο του εμβληματικού καλλιτέχνη κι ανθρώπου, Θανάση Βέγγου (1927-2011). Με εισαγωγή από τον Φοίβο Δεληβοριά, επίμετρο από τον συγγραφέα και σκηνοθέτη Γιάννη Σολδάτο, αλλά και μια επτασέλιδη αποτύπωση ολόκληρης της εργογραφίας του, ο αναγνώστης έρχεται σε επαφή με έναν καλλιτέχνη-σύμβολο, αναπολώντας τα βιώματα, τις σκέψεις και τη φιλοσοφία του.

Θα μας θυμίσει τον άνθρωπο που ανέλαβε τον ρόλο του πολυτεχνίτη και του ερημοσπίτη, του τρελού του λούνα παρκ, του φαλακρού πράκτορα, του ατσίδα, έναν Βέγγο για όλες τις δουλειές, πάντα με ψυχή βαθιά. Το έργο του Θανάση Βέγγου δεν μπόρεσε και ποτέ δεν θα μπορέσει να μπει σε καλούπια ή να νοηματοδοθεί υπό το πρίσμα του ρεαλισμού. Θα ανήκει πάντα στο φάσμα του υπερρεαλισμού και του ανορθόδοξου. Θα βρίσκεται πάντα υπό το Βλέμμα του Οδυσσέα και θα αναφωνεί: «Μωρή φύση; Μόνη σου είσαι, μόνος είμαι κι εγώ. Πάρε ένα μπισκότο!». Όταν όλοι του έλεγαν πως «δεν είσαι σαν εμάς. Και δεν θα γίνεις ποτέ σαν εμάς!», εκείνος διάλεγε τον δύσβατο δρόμο της ανέλιξης και της αναγνώρισης. «Ονειρέψου σαν παιδί, ζήσε σαν τρελός, αγάπα σαν άνθρωπος, μικρός ο κόσμος και εμείς περαστικοί», έλεγε, και με αυτό το graphic novel καλεί και εμάς να επιβιβαστούμε στο μεγάλο ταξίδι της ζωής του.

Η έκδοση πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα της Finos Film και της Παπανδρέου Εκμετάλλευση Ταινιών.

Πηγή: Αθηνόραμα