Η στοχοποίηση των επαγγελματιών που συνδέθηκαν με την υπόθεση αποτελεί μόνο μία από τις συνέπειες της τραυματικής ευθανασίας της Νοέλια, η οποία αναγκάστηκε να αντιπαλέψει τον ίδιο της τον πατέρα και να ξεπεράσει πέντε δικαστικά φίλτρα πριν δει, σχεδόν δύο χρόνια αργότερα, το δικαίωμά της να εκπληρώνεται.

Στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων, η ευθανασία εξελίσσεται ήρεμα και παραμένει εντός του οικογενειακού κύκλου. Η Νοέλια ήθελε να είναι μόνη όταν ερχόταν η ώρα να “κλείσει τα μάτια”, όπως είχε δηλώσει σε συνέντευξή της στην Antena 3 – μια μαρτυρία ζωής που όμως έστρεψε πάνω της όλο το φως της δημοσιότητας και διέλυσε κάθε ψευδαίσθηση ιδιωτικότητας.

Στη συγκεκριμένη συνέντευξη αποκάλυψε μια δύσκολη ζωή (εγκατάλειψη, σεξουαλικές κακοποιήσεις, κατάθλιψη και μια απόπειρα αυτοκτονίας που οδήγησε στην παραπληγία το 2022). Τα κοινωνικά δίκτυα γέμισαν μηνύματα συμπαράστασης αλλά και επικρίσεις προς το κράτος ότι επέτρεψε τον “φόνο” μιας νέας γυναίκας.

Η υπόθεση Νοέλια ως πολιορκητικός κριός κατά της νομοθεσίας

Λόγω της ιδιαιτερότητάς της – μια κοπέλα μόλις 25 ετών που μίλησε ανοιχτά – η υπόθεση Νοέλια χρησιμοποιήθηκε ως όπλο κατά του νόμου περί ευθανασίας. Ο πατέρας της προσέφυγε κατά της παροχής βοήθειας για θάνατο που είχε εγκριθεί τον Ιούλιο του 2024, καταφέρνοντας να τη διατηρήσει “παγωμένη” στα δικαστήρια για σχεδόν δύο χρόνια.

Την εκπροσώπησαν οι Abogados Cristianos, οι οποίοι αξιοποίησαν την υπόθεση για να καταγγείλουν την εφαρμογή του νόμου. Μετά τη μετάδοση της συνέντευξης στο πρόγραμμα “Y ahora Sonsoles”, λογαριασμοί οργανώσεων και κομμάτων της άκρας δεξιάς κατήγγειλαν πως το κράτος δεν φρόντισε τη Νοέλια όσο ζούσε και μόνο βοήθησε στον θάνατό της.

Το επιχείρημα αυτό βασίζεται εν μέρει σε ψευδή πληροφορία: ότι η νεαρή υπέστη ομαδικό βιασμό από ανήλικους μετανάστες σε κέντρο ανηλίκων. Αυτό δεν αναφέρθηκε ποτέ από τη Νοέλια στη συνέντευξη (αντίθετα μίλησε για άλλες επιθέσεις πριν την πτώση από πέμπτο όροφο) ούτε επιβεβαιώνεται από τα σχετικά αρχεία ή τις αρχές της Καταλονίας.

Η αυτονομία του ασθενούς υπό αμφισβήτηση

Η συνέντευξη προκάλεσε κύμα μηνυμάτων και προτάσεων “βοήθειας” που προσπαθούσαν να πείσουν τη Νοέλια να αλλάξει γνώμη. Ο πιανίστας James Rhodes, για παράδειγμα, προσφέρθηκε να καλύψει τα ιατρικά έξοδα. Εμφανίστηκαν ψυχολόγοι, ακόμα και ο τραγουδιστής Pitingo, καλώντας τη να επανεξετάσει την απόφασή της.

Όλα αυτά υπονοούν ότι η επιλογή της ήταν απερίσκεπτη – ενώ επί δύο χρόνια διακήρυττε σταθερά την επιθυμία για βοήθεια στον θάνατο – και θέτουν εν αμφιβόλω ένα βασικό δικαίωμα: την αυτονομία του ασθενούς. Ενήλικες και επαρκώς ικανοί άνθρωποι (όπως πιστοποίησαν οι γιατροί και τα δικαστήρια στην περίπτωση Νοέλια) έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουν για τον εαυτό τους.

Ο Narcís Cardoner, διευθυντής Ψυχιατρικής του Hospital Sant Pau στη Βαρκελώνη, σημειώνει πως τέτοιου είδους σχόλια ενσωματώνουν μια “παιδική” ματιά στους ψυχικά πάσχοντες: “Σαν να μην μπορούν να αποφασίσουν μόνοι τους“.

Η ψυχική υγεία στο προσκήνιο των αιτήσεων ευθανασίας

Η υπόθεση Νοέλια ανέδειξε ξανά τη δυσκολία των αιτημάτων ευθανασίας με αιτία ψυχιατρικές διαταραχές. Ο νόμος δεν αποκλείει τέτοιες περιπτώσεις, αλλά πρόκειται για περίπλοκα σενάρια χωρίς απαραίτητα περιορισμένο προσδόκιμο ζωής.

Οι ιδιαιτερότητες αυτών των υποθέσεων άνοιξαν δικαστικό διάλογο και ανάγκασαν την Επιτροπή Εγγυήσεων και Αξιολόγησης Καταλονίας (CGAC) να καθορίσει τρόπο διαχείρισης αυτών των περιστατικών. Αν και είναι σπάνιες περιπτώσεις, απαιτούν εξαιρετικά προσεκτική αξιολόγηση.

Κεντρικό ζήτημα παραμένει αν ο αιτών έχει πλήρη ικανότητα ή αν η απόφασή του επηρεάζεται από την ίδια την πάθηση (π.χ. ιδεασμοί θανάτου λόγω κατάθλιψης). Η διάγνωση ψυχιατρικής φύσης δεν σημαίνει αυτόματα έλλειψη κρίσης – υπάρχουν κλινικοί τρόποι αξιολόγησης εάν η επιθυμία προέρχεται από οξεία φάση ή συνοδεύεται από γνωστική έκπτωση.

Επιπλέον, παραμένει δύσκολο το πώς μετριέται ο υποκειμενικός πόνος μιας ψυχικής διαταραχής. Ο Cardoner τονίζει ότι “δεν υπάρχουν αντικειμενικοί δείκτες”, αλλά μπορεί να αξιολογηθεί ο αντίκτυπος στην αυτονομία και οι πιθανότητες βελτίωσης. Η επιτροπή απαιτεί ιστορικό άνω των δύο ετών για να αποκλείσει πρόσφατες ή μη θεραπευμένες παθήσεις.

Οι επαγγελματίες υγείας υπό πίεση

Η υπόθεση Νοέλια έφερε τους επαγγελματίες υγείας στο στόχαστρο επικρίσεων ότι δεν φρόντισαν επαρκώς τη νεαρή γυναίκα. Αυτό αγνοεί πως στον εκτενή φάκελό της καταγράφονται παρεμβάσεις πολλών ειδικών (νευροψυχολόγων, ψυχολόγων, ψυχιάτρων) με συνεχή παρακολούθηση.

Ακόμη και τα μέλη της καταλανικής επιτροπής που ενέκρινε ομόφωνα την ευθανασία βρέθηκαν αντιμέτωπα με δικαστικές διώξεις. Οι Abogados Cristianos υπέβαλαν μήνυση κατά του ιατρού-νομικού ζεύγους που εξέτασε την υπόθεση για κατάχρηση εξουσίας και ψευδή βεβαίωση. Η CGAC βλέπει αυτήν την κίνηση ως προσπάθεια εκφοβισμού των επαγγελματιών ώστε να αποθαρρυνθούν από συμμετοχή σε αποφάσεις περί ευθανασίας.

Το θολό πλαίσιο σχετικά με το ποιος μπορεί να αντιταχθεί στην ευθανασία

Η Νοέλια δεν έλαβε ευθανασία πριν δύο χρόνια επειδή ο πατέρας της αντέδρασε και προσέφυγε στη Δικαιοσύνη, εξασφαλίζοντας προσωρινή αναστολή κυριολεκτικά παραμονές εφαρμογής.

Με αλλεπάλληλες προσφυγές, κατάφερε να παγώσει τη διαδικασία σχεδόν δύο χρόνια παρά τις συνεχείς απορριπτικές αποφάσεις των δικαστηρίων. Το ζήτημα δημιουργεί ένα μεγάλο ερώτημα: ποιος νομιμοποιείται να αντιταχθεί σε αίτηση ευθανασίας;

Η νομοθεσία προβλέπει διοικητική πράξη χορήγησης βοήθειας στον θάνατο που μπορεί πάντα να προσβληθεί στα δικαστήρια λόγω συνταγματικών εγγυήσεων. Ωστόσο, επειδή δεν ορίζει σαφώς ποιος έχει έννομο συμφέρον ή υπό ποιες προϋποθέσεις μπορεί κάποιος να προσφύγει, αφήνει ανοιχτό ένα παράθυρο που το Ανώτατο Δικαστήριο θα επιχειρήσει πιθανότατα να διευκρινίσει πριν το καλοκαίρι – όχι λόγω Νοέλια αλλά λόγω άλλης εκκρεμούς υπόθεσης (του Francesc Augé, του οποίου επίσης αντιτίθεται ο πατέρας).

Αργοί ρυθμοί στη δικαιοσύνη – Κίνδυνος περαιτέρω ταλαιπωρίας ασθενών

Οι ειδικοί καταγγέλλουν ιδιαίτερα αργούς ρυθμούς απονομής Δικαιοσύνης στα πρώτα στάδια: αρχικά με τη θετική απόφαση του διοικητικού δικαστηρίου Βαρκελώνης υπέρ της ευθανασίας κι έπειτα με τη σχετική επικύρωση από το Ανώτατο Δικαστήριο Καταλονίας.

Aργότερα υπήρξε μεγαλύτερη ταχύτητα: μεταξύ Ιανουαρίου-Μαρτίου εκδόθηκαν αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου καθώς και απορρίψεις προσωρινών μέτρων τόσο από το Συνταγματικό Δικαστήριο όσο και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (TEDH) στο Στρασβούργο.

Οι ειδικοί ζητούν μηχανισμό επίσπευσης κρίσιμων υποθέσεων ώστε να αποφεύγεται περαιτέρω ταλαιπωρία ασθενών όπως συνέβη με τη Νοέλια στο Sant Camil, όπου περίμενε επί μακρόν χωρίς τελεσίδικη απάντηση. Η υπουργός Υγείας Mónica García, δήλωσε ότι εξετάζουν πρόταση του Καταλανικού Κοινοβουλίου προς τη Βουλή για τροποποίηση του νόμου ώστε να μειωθούν οι χρόνοι επίλυσης σε περίπτωση ένδικων μέσων.

Παρά τα εμπόδια, ο νόμος λειτουργεί

Η Νοέλια πέθανε όπως ήθελε, κάνοντας χρήση ενός κατοχυρωμένου δικαιώματος μέσω μιας διαδικασίας με υψηλές εγγυήσεις παρά τον θόρυβο και τις ψευδείς ειδήσεις που κυκλοφόρησαν καθ’ όλη τη διάρκεια.

Από το 2021 έως το 2024, σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία, 2.432 άνθρωποι ζήτησαν βοήθεια για ευθανασία στην Ισπανία· εξ αυτών 1.123 πέθαναν μέσω αυτής της διαδικασίας. Η περίπτωση Νοέλια ήταν ξεχωριστή κυρίως λόγω ηλικίας – ωστόσο περίπου το 90% των αιτούντων είναι άνω των 50 ετών και κυριαρχούν νευρολογικές ασθένειες ή καρκινικοί όγκοι ως αίτια αιτήματος.

Με πληροφορίες από EL PAÍS

Αυτό το φαινόμενο είναι εξαιρετικά συνηθισμένο και ονομάζεται αυτοβιογραφικό άκουσμα, εξηγεί η Amelia Reigstad, σύμβουλος επικοινωνίας από τη Minnesota. «Αυτοβιογραφικό άκουσμα είναι όταν ακούμε για να απαντήσουμε, όχι για να κατανοήσουμε πραγματικά τον άλλον. Έτσι, φιλτράρουμε όσα ακούμε μέσα από τα δικά μας βιώματα», σημειώνει.

Αν και αυτή η προσέγγιση μπορεί μερικές φορές να βοηθήσει, υπάρχουν στιγμές που πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να αποφύγουμε την παρόρμηση. «Όταν κάποιος έχει πραγματική ανάγκη να τον καταλάβουν, το να πετάμε αμέσως μια δική μας ιστορία, του στερεί τον χώρο», προσθέτει η Reigstad. Είναι θέμα επίγνωσης: επιτρέπεται να μοιραζόμαστε εμπειρίες όταν χρειάζεται, αλλά πρέπει να διακρίνουμε πότε ο άλλος έχει ανάγκη απλώς από προσεκτικό άκουσμα.

Μια άλλη έννοια που περιγράφει την τάση να φέρνουμε τη συζήτηση στον εαυτό μας είναι ο «συνομιλιακός ναρκισσισμός». Η Meg Gitlin, ψυχοθεραπεύτρια στη Νέα Υόρκη, αναφέρει: «Όταν κάποιος αναφέρεται συνεχώς στις δικές του εμπειρίες, μπορεί να θεωρηθεί επιπόλαιο ή ακόμα και εγωκεντρικό». Παρότι συχνά γίνεται για να συνδεθούμε μέσω κοινών εμπειριών, αν δεν υπάρχει μέτρο, το αποτέλεσμα είναι αρνητικό.

Ακόμα κι αν έχουμε καλές προθέσεις, το συνεχές μοίρασμα προσωπικών βιωμάτων μπορεί να αποθαρρύνει τον συνομιλητή. Έτσι δεν του αφήνουμε χώρο να εκφραστεί. «Ξεχνάμε πόσο σημαντικό είναι απλώς να ακούμε και να δίνουμε χώρο στον άλλον», συμπληρώνει η Gitlin. Αν συγκρατήσουμε αυτή την παρόρμηση, θα διαπιστώσουμε ότι οι συζητήσεις γίνονται πιο ουσιαστικές.

Πώς θα αντισταθείτε στο «να κάνετε τα πάντα για εσάς»

Οι ειδικοί προτείνουν πρακτικές για να αντισταθείτε στην παρόρμηση αυτή. Πρώτα απ’ όλα, εξασκήστε το «ενσυναισθητικό άκουσμα». Η Reigstad συμβουλεύει: «Να ακούτε με στόχο την κατανόηση και όχι την απάντηση». Συχνά περιμένουμε απλώς τη σειρά μας για να μιλήσουμε, αλλά έτσι χάνεται η πραγματική επικοινωνία. Το καλό άκουσμα απαιτεί προσπάθεια και βελτιώνεται με εξάσκηση.

Η ικανότητα αυτή βοηθά τόσο στις προσωπικές όσο και στις επαγγελματικές σχέσεις. «Όταν δεν ακούμε από τη σκοπιά του άλλου, περνάμε τα πάντα μέσα από το δικό μας φίλτρο και γινόμαστε πιο επικριτικοί», προσθέτει η Reigstad. Το αυτοβιογραφικό άκουσμα εμφανίζεται σε τέσσερις μορφές: αξιολόγηση, διερεύνηση, συμβουλή και ερμηνεία ― όλες βασίζονται στις δικές μας εμπειρίες. Είναι σημαντικό να αντισταθούμε στην παρόρμηση αυτή και να αφήσουμε τον άλλον να εκφραστεί.

Αντί για αυτοβιογραφικό άκουσμα, δοκιμάστε ενσυναισθητικό. Η Racine Henry, θεραπεύτρια γάμου στη Νέα Υόρκη, προτείνει: «Δείξτε ότι ακούτε παραφράζοντας όσα ακούτε. Πείτε ‘Αυτό που καταλαβαίνω ότι λες είναι…’ ή ‘Εννοείς ότι…;’. Έτσι ο άλλος νιώθει ότι τον προσέχετε πραγματικά».

Αν ο συνομιλητής σας επιβεβαιώσει ότι καταλάβατε σωστά, νιώθει ότι έγινε κατανοητός. Αν όχι, ζητήστε διευκρινίσεις ώστε πραγματικά να συναισθανθείτε τι περνάει. Αυτή η διαδικασία επιβραδύνει τη συνομιλία και μετατοπίζει το επίκεντρο από εμάς στον άλλον.

Βάλτε τον εαυτό σας στη θέση του άλλου

Θυμηθείτε πώς νιώσατε όταν κάποιος φίλος μονοπώλησε μια συζήτηση αντί να σας ακούσει. Μάλλον αισθανθήκατε λιγότερο κατανοητοί ή ακόμα κι αόρατοι. Η αλλαγή ρόλων μπορεί να βοηθήσει στην κατανόηση αυτής της εμπειρίας.

Όπως θέλετε κι εσείς αναγνώριση και κατανόηση, έτσι κι ο συνομιλητής σας χρειάζεται χώρο. Εμπιστευτείτε ότι θα έρθει η σειρά σας να μιλήσετε αργότερα ― τώρα δώστε του την πλήρη προσοχή σας.

Σκεφτείτε τι θα προσφέρει στη συζήτηση αν αναφέρετε μια δική σας εμπειρία εκείνη τη στιγμή. Αν διαπιστώσετε ότι απομακρύνεστε από τον βασικό ομιλητή, καλύτερα κρατήστε το για αργότερα.

Ρωτήστε τι χρειάζεται ο συνομιλητής σας

Όταν ξεκινά μια συζήτηση, έχει αξία να διευκρινίσετε τι περιμένει ο άλλος ― συμβουλή ή απλώς ένα αυτί για εκτόνωση; Μπορείτε ακόμη και ευθέως να ρωτήσετε πώς μπορείτε να φανείτε πιο χρήσιμοι.

Ένα απλό ερώτημα στην αρχή της συζήτησης μπορεί να βάλει τις βάσεις για ουσιαστική επικοινωνία. Όταν έρθει η ώρα, μπορείτε κι εσείς με ευγένεια να ρωτήσετε αν υπάρχει διάθεση ν’ ακούσουν τη δική σας ιστορία ή πότε θα ήταν κατάλληλο γι’ αυτό ― ειδικά αν ο συνομιλητής βρίσκεται σε έντονη συναισθηματική κατάσταση.

Κάποιοι δυσκολεύονται με τέτοιες ερωτήσεις επειδή φαίνονται «εργασία» ― όμως πολλές φορές χρειάζεται σαφής επικοινωνία των αναγκών μας στις σχέσεις. Μπορεί στην αρχή να νιώθετε άβολα, αλλά αυτό οδηγεί σε πιο υγιείς σχέσεις συνολικά.

Αποφύγετε το «matching» ή το «topping»

Η ειδικός επικοινωνίας από το Denver, Debra Fine, αποκαλεί αυτή την παρόρμηση «matching»: όταν κάποιος λέει πχ., «Πήγα διακοπές για γκολφ», κι εσείς απαντάτε αμέσως με μια ανάλογη εμπειρία («Κι εμείς πήγαμε πριν δύο χρόνια»).

Το «topping» πάει ένα βήμα παραπέρα ― όταν όχι μόνο ταιριάζετε την εμπειρία αλλά προσπαθείτε ασυναίσθητα να την ξεπεράσετε («Εμείς πήγαμε στη Σκοτία για μία εβδομάδα!»). Το ζητούμενο είναι πρώτα ν’ αφήσετε χώρο στον άλλον: δείξτε ενδιαφέρον με ερωτήσεις όπως «Πες μου πώς ήταν; Το έχεις ξανακάνει;». Αργότερα μπορείτε κι εσείς ν’ αναφέρετε κοινά σημεία.

Αποφύγετε επίσης εκφράσεις τύπου «been there, done that», που ακυρώνουν την εμπειρία του άλλου («Το έχω περάσει κι εγώ αυτό…»). Αν ο συνομιλητής λέει ότι απολύθηκε και δυσκολεύεται, μην προσπαθήσετε ν’ ανταγωνιστείτε («Εγώ πέρασα τη φούσκα των dot-com!»).

Βάλτε όρια στον χρόνο που μιλάτε για τον εαυτό σας

Δεν είναι μόνο οι εξωστρεφείς που μονοπωλούν τις συζητήσεις ― ακόμα κι οι ντροπαλοί μπορούν άθελά τους ν’ αφεθούν σε μακροσκελείς αφηγήσεις όταν βρεθούν στο επίκεντρο. Δεν υπάρχει πρόβλημα στο μοίρασμα προσωπικών ιστοριών ― αλλά χρειάζεται μέτρο ώστε η κουβέντα να μην περιστρέφεται μονίμως γύρω από εμάς.

Η Fine προτείνει έναν πρακτικό κανόνα: μην μιλάτε πάνω από τρία έως πέντε λεπτά για ένα θέμα που αφορά αποκλειστικά εσάς πριν επιστρέψετε τη συζήτηση στον συνομιλητή σας. Έτσι αποφεύγετε το ενδεχόμενο μονολόγου χωρίς συναίσθηση της διάρκειας.

Kάνετε ερωτήσεις – Εστιάστε σ’ αυτά που δεν γνωρίζετε

«Γνωρίζουμε καλά τις δικές μας ιστορίες», λέει η Fine. «Το ζητούμενο είναι τι δεν ξέρουμε για τον άλλο: τις δικές του εμπειρίες, σκέψεις ή έργα». Μπείτε στις συζητήσεις έχοντας στο μυαλό 2-3 θέματα ή ερωτήσεις που δείχνουν γνήσιο ενδιαφέρον ― είτε πρόκειται για οικογένεια είτε για χόμπι ή δουλειά.

Ακόμα και σε διαδικτυακές συναντήσεις μπορείτε απλά να ρωτήσετε: «Πού βρίσκεσαι σήμερα; Τι σχέδια έχεις για το επόμενο διάστημα;». Ο διάλογος πρέπει ν’ εξελίσσεται σαν ανταλλαγή στο βόλεϊ ― όχι σαν συνεχής επίθεση σε μπαστούνι του μπέιζμπολ! Πάρτε ανάσα, ακούστε ουσιαστικά και ενδιαφερθείτε πραγματικά για όσα έχει ο άλλος να πει.

Πηγή: Huffpost

Με ανακοίνωση-κάλεσμα σε ένα «ανοιχτό διοικητικό συμβούλιο» στην «ημερήσια διάταξη» του οποίου βρίσκεται η «μη αλλαγή βιβλιοπωλικής χρήσης», το ΔΣ της Εταιρείας Συγγραφέων κάλεσε σε μια συζήτηση στον χώρο του «Επί Λέξει», Ακαδημίας 32, το Σάββατο, 7 Ιουνίου.

Η ανακοίνωση της Εταιρείας Συγγραφέων για το «Επί Λέξει» και το κάλεσμα σε όλα τα μέλη της ήταν η εξής:

«Η ανακοίνωση για το κλείσιμο του βιβλιοπωλείου «Επί Λέξει» στην Οδό Ακαδημίας αποκαλύπτει ένα οξύτατο πρόβλημα στο κέντρο της Αθήνας που επηρεάζει τη φυσιογνωμία της πόλης και τη ζωή των κατοίκων της.

Το βιβλιοπωλείο «Επί λέξει» είναι ένας από τους πιο δραστήριους χώρους συνάντησης συγγραφέων και αναγνωστών. Στα δώδεκα χρόνια της λειτουργίας του (ξεκίνησε μέσα στην οικονομική κρίση μετά το κλείσιμο του Βιβλιοπωλείου της Εστίας όπου εργαζόταν η ιδιοκτήτριά του Μαρία Παπαγεωργίου) φιλοξένησε πάνω από 1.000 εκδηλώσεις, παρουσιάσεις βιβλίων, συζητήσεις κ.ά. Η αιτία που το βιβλιοπωλείο οδηγείται σε κλείσιμο και ο χώρος σε αναγκαστική αλλαγή χρήσης είναι ο υπερδιπλασιασμός του ενοικίου (από €2.200 σε €5.000 / μήνα) από την ιδιοκτήτρια εταιρεία – μέλος μεγάλου επιχειρηματικού ομίλου με ετήσιο κύκλο εργασιών που υπερβαίνει το 1 δισ.

Τα βιβλιοπωλεία συμβάλλουν σημαντικά στη ζωτικότητα του κέντρου των πόλεων. Φιλοξενούν εκδηλώσεις και συζητήσεις, οι βιβλιοπώλες τους υποστηρίζουν τους αναγνώστες στις επιλογές τους, το καθένα έχει τη δική του αισθητική φυσιογνωμία, γίνονται κόμβοι συσπείρωσης συγγραφέων και αναγνωστών. Γίνονται οάσεις πνευματικής ζωής εντός των εμπορικών δρόμων.

Με λίγα λόγια, τα βιβλιοπωλεία καλύπτουν πολλά επίπεδα αναγκών, δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως συνηθισμένες εμπορικές επιχειρήσεις. Στις μέρες μας, με το οξυμένο φαινόμενο του υπερτουρισμού να επελαύνει στις σύγχρονες πόλεις, η ανάγκη διατήρησης χώρων συνύπαρξης και πολιτισμού, ακόμη και στους πιο εμπορικούς δρόμους, είναι επιτακτική. Είναι καθήκον της πολιτείας να διαφυλάσσει τη βιωσιμότητα και τους όρους λειτουργίας τους.

Για όλους αυτούς τους λόγους η Εταιρεία Συγγραφέων ζητά την άμεση παρέμβαση του ΥΠΠΟ, του Δήμου Αθηναίων και όλων των αρμόδιων φορέων ώστε να διατηρηθεί η βιβλιοπωλική χρήση στην οδό Ακαδημίας 32.

Ως μία συμβολική κίνηση το νέο ΔΣ της Εταιρείας Συγγραφέων θα κάνει την πρώτη του ανοιχτή συνεδρίαση στον χώρο του βιβλιοπωλείου το Σάββατο, 7 Ιουνίου. Καλούμε ταυτόχρονα τα μέλη της Εταιρείας στις 12 το μεσημέρι στον χώρο του βιβλιοπωλείου, για να στηρίξουμε μαζί το αίτημα μη αλλαγής της βιβλιοπωλικής χρήσης, απαιτώντας από την ιδιοκτήτρια εταιρεία επίδειξη ουσιαστικής εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, ώστε να διατηρηθεί το ιστορικό κέντρο της πόλης μας βιώσιμο πολιτιστικά, τόσο για τους μόνιμους κατοίκους της όσο και για τους εργαζόμενους και τους επισκέπτες της».

Πηγή: Bookpress

Στη σειρά, που σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο σε τηλεθέαση και ratings, ένα έφηβο αγόρι κατηγορείται για τη δολοφονία μας συμμαθήτριάς του. Έχει υποστεί bullying στο σχολείο; Κακοποίηση από την οικογένειά του; Είχε δείξει δείγματα πριν; Είχαν αντιληφθεί κάτι οι γονείς και οι καθηγητές του; Υπάρχει έστω μια ελάχιστη εξήγηση για αυτή του την πράξη;

Μέσα σε 4 επεισόδια καταρρίπτονται πολλά αφηγήματα και αυξάνονται οι ανησυχίες όσων έχουμε να κάνουμε με παιδιά, είτε είμαστε γονείς, είτε εκπαιδευτικοί. Και ξανάρχεται στο επίκεντρο η συζήτηση περί κινητού και διαδικτύου και ετοιμότητας των παιδιών να αντιμετωπίσουν αυτόν τον απέραντο και γεμάτο κόσμο και να μείνουν αλώβητα. Αλώβητα συναισθηματικά και σωματικά, αν θέλουμε να κυριολεκτούμε.

Οι κουρασμένοι γονείς μιλάνε για όρια, οι καθηγητές για την αδιαφορία αυτών, οι κυβερνήσεις αποφασίζουν νόμους απαγορεύσεων των κινητών και κάπου εκεί, σε μια ακόμα στέρηση, είναι που μαζευόμαστε αυτοί που θα «έπρεπε» να μαζευόμαστε και συζητάμε για τα εφηβάκια μας και τον κόσμο τους, που σε αυτή την ηλικία αναποδογυρίζει κι αυτό είναι τρομακτικό, το πιο τρομακτικό στη γη.

Η Γεωργία είναι 14. Πηγαίνει στη Β’ Γυμνασίου. Έχει κινητό, ολόδικό της από τα 13 της, κυρίως για να ενημερώνει τη μαμά της αν έφτασε σχολείο, αν πήγαν εκδρομή, αν έγραψε καλά, αν θα πάει βόλτα μετά στην πλατεία απέναντι από το Γυμνάσιο του Γαλατσίου. Η Γεωργία είδε τη σειρά με τη μαμά της. Μου εξομολογήθηκε πως αν δεν την έβλεπε μαζί της δε θα καταλάβαινε και θα τρόμαζε. Γιατί έχει μονάχα Viber, αν και θα ήθελε τόσο πολύ να έχει Instagram. Η μαμά της θα της το επιτρέψει του χρόνου κι ας είδαν τη σειρά, επειδή αυτές τα λένε όλα μεταξύ τους. Κι ακριβώς επειδή τα λένε όλα, συζήτησαν πολύ για τη σειρά και για τον σεβασμό και για τα αγόρια που είναι πολύ παρεμβατικά στην τάξη με τα λόγια που χρησιμοποιούν χωρίς να σκέφτονται τι σημαίνουν και πόσο πληγώνουν. Όμως δε νομίζει ότι είναι επικίνδυνα, ή μάλλον δεν το νόμιζε μέχρι που είδε τη σειρά. Και τώρα δεν είναι σίγουρη αν το νομίζει, αλλά είναι σίγουρη πως θα προσέχει περισσότερο και θα συζητάει πάντα με τη μαμά της και τους καθηγητές της. Είναι σίγουρη τουλάχιστον γι’ αυτό: Ότι θα μιλάει πάντα, ό, τι κι αν της συμβεί, ό, τι κι αν δει να συμβαίνει δίπλα της.

Ο Γιάννης είναι 15, είναι στην Α’ Λυκείου. Δε θυμάται από πότε έχει κινητό και δεν είναι κάτι που τον ενδιαφέρει και πολύ. Του αρέσει να βλέπει σειρές στο Netflix, μόνος ή με φίλους. Δεν έχει Instagram, αλλά οι φίλοι που έχουν του είπαν να μαζευτούν και να δουν μαζί τη σειρά γιατί έχει κατακλύσει το feed τους και θέλουν να έχουν άποψη. Μου είπε πως δεν περίμενε να προβληματιστεί έτσι. Πως δεν είχε ιδέα. Πως θα ήθελε να μην είχε τελικά γιατί δεν καταλαβαίνει. Δεν μπορεί να καταλάβει γιατί αγόρια ίσα με αυτόν κατηγορούν τα κορίτσια που δεν τα επιθυμούν, όταν το μεγαλύτερο ποσοστό των συμμαθητών του μιλάει άσχημα στις περισσότερες από τις συμμαθήτριές του. Αυτός δε θα επιθυμούσε κανέναν άνθρωπο δίπλα του, αν του συμπεροφερόταν έτσι. Ο Γιάννης μου είπε ακόμα πως κάποιοι στην παρέα του στέλνουν καμιά φορά μηνύματα σεξουαλικού περιεχομένου σε κορίτσια από άλλα σχολεία. Μου είπε πως μετά από το δεύτερο επεισόδιο της σειράς ένιωσαν άσχημα και σταμάτησαν να θυμώνουν επειδή δεν τους απαντούν. Μου εκμυστηρεύτηκε μάλιστα πως ο ίδιος νιώθει διαφορετικός από τα αγόρια της ηλικίας του, αλλά τα κορίτσια τον συμπαθούν και τον κάνουν παρέα κι αυτό του φαίνεται κάτι καλό. Προβληματίστηκε τόσο με τον πρωταγωνιστή στη σειρά και με την ταύτιση που ένιωσε αρχικά, αλλά πια έχει καταλάβει και θα προσπαθεί από δω και πέρα όσο καλύτερα μπορεί να διαφωνεί κάθε φορά που ένας φίλος του έχει να πει κάτι για μια συμμαθήτριά του.

Η Χάρα είναι 14 και πάει στη Γ’ Γυμνασίου. Κυκλοφορεί μόνη της από πολύ μικρή κι έτσι έχει κινητό εδώ και καιρό. Έχει Instagram και TikTok, αλλά της αρέσει μόνο να παρακολουθεί. Δεν κάνει παρέα με τα αγόρια από το σχολείο. Μου λέει πως φέρονται απαίσια σ’ αυτή και τις φίλες της. Στο φροντιστήριο περνάει καλύτερα γιατί τα αγόρια από τα άλλα σχολεία δεν υψώνουν τη φωνή τους, δεν αγγίζουν, περιμένουν τη σειρά τους για να μιλήσουν, παίζουν βιντεοπαιχνίδια αλλά διαβάζουν και βιβλία και αυτά τα αγόρια της φαίνονται συμπαθητικά. Είδε τη σειρά μαζί με τους γονείς της. Βλέπουν πολλές σειρές μαζί και μετά συζητάνε. Μου είπε πως πρώτη φορά τους είδε τόσο ανήσυχους και πρώτη φορά της έκαναν τόσες ερωτήσεις. Μου είπε ακόμα πως αυτή ήξερε τι πάει να πει incel άντρας γιατί το είδε κάποια στιγμή στο Instagram και έψαξε και έμαθε κι ένιωσε κάπως καλά που η σειρά έμαθε αυτόν τον όρο και στους γονείς της. Σκοπεύει να την ξαναδεί με την καλύτερή της φίλη που έχει έναν αδερφό μεγαλύτερο και ίδιο με τα αγόρια της τάξης της.

Το “Adolescence” λοιπόν, είναι μια ακόμα σειρά, θα πει κανείς. Είναι όμως, μια σειρά που ένας γονιός μπορεί να μοιραστεί με το παιδί του, ένας εκπαιδευτικός με έναν μαθητή του, ένας φίλος με μία φίλη. Είναι μια σειρά που ψάχνει το πρόβλημα και ανοίγει μια τεράστια συζήτηση για να το βρει. Είναι μια σειρά που δίνει φωνή στους εφήβους. Στους εφήβους που παλεύουν μέσα στον διαδικτυακό κόσμο, ενώ δεν είναι έτοιμοι. Και δε φταίνε που δεν είναι. Γιατί ούτε οι ενήλικες είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν την απεραντοσύνη του διαδικτύου και πέφτουν συχνά σε παγίδες. Είναι μια σειρά που στήνει στον τοίχο την αδιαφορία και την εθελοτυφλία όσων κουνάνε το δάχτυλο. Είναι μια σειρά που ευτυχώς στη Μεγάλη Βρετανία θα προβληθεί και θα συζητηθεί. Κι ίσως καταφέρει κάτι. Γιατί είμαστε πίσω, συνεχίζουμε να μένουμε πίσω και να διαιωνίζουμε το πρόβλημα ενώ πια ξέρουμε τουλάχιστον πως το λένε.

Μετά την προβολή της ταινίας, θα ακολουθήσει συζήτηση με συντονίστρια την Νασία Λινάρδου, ψυχίατρο, ψυχαναλύτρια, μέλος της Νέας Λακανικής Σχολής και της Παγκόσμιας Ψυχαναλυτικής Εταιρείας και συζητητές τους:

Δέσποινα Καραγιάννη, ψυχαναλύτρια, μέλος της ΝΛΣ

Χάρι Κοντού, ψυχολόγος

Παναγιώτη Χριστόπουλο, σεναριογράφος

Πληροφορίες

Κυριακή 30.03 | 14:00 | Φθινοπωρινή Σονάτα

Φθινοπωρινή Σονάτα / Autumn Sonata (1978)

Πρωταγωνιστούν: Ίνγκριντ Μπέργκμαν, Λιβ Ούλμαν
Σκηνοθεσία: Ίνγκμαρ Μπέργκμαν
Διάρκεια: 99’
Έτος παραγωγής: 1978

Σύνοψη: Μια αυστηρή, διάσημη πιανίστρια επισκέπτεται ύστερα από χρόνια την κόρη της, σε μια προσπάθεια να επανασυνδεθούν και να αναθερμάνουν τις σχέσεις τους.

Κινηματογράφος Δαναός -Λεωφόρος Κηφισίας 109
Τιμή εισιτηρίου: 7 ευρώ
Προπώληση εδώ