Η συλλογή που παρουσίασε τη Δευτέρα 7 Ιουλίου 2025 στην Εβδομάδα Υψηλής Ραπτικής του Παρισιού, «Sympoiesis», έμοιαζε με την κορύφωση των ακούραστων πειραματισμών της: Μια επίδειξη που τόλμησε να παρουσιάσει τα ρούχα ως οργανισμούς και ως τεχνουργήματα. Σε έναν σκιώδη χώρο στο Παρίσι, η Van Herpen παρουσίασε μια σειρά από αραχνοΰφαντα φορέματα φτιαγμένα από εναλλακτικές ίνες τόσο λεπτές και ασήμαντες που έμοιαζαν να έχουν φτιαχτεί από τον ίδιο τον αέρα.

Στην καρδιά της συλλογής, ένα φωτεινό «ζωντανό φόρεμα», φτιαγμένο από εκατομμύρια βιοφωταυγή φύκια. Τα φύκια, που ευδοκιμούσαν μέσα σε ένα ειδικά διαμορφωμένο πλέγμα θρεπτικών συστατικών, έλαμπαν σε ηλεκτρίκ μπλε αποχρώσεις σαν να είχαν έρθει απευθείας από τα βάθη της θάλασσας — προσφέροντας ένα απόκοσμο, σαγηνευτικό θέαμα που ξεπερνούσε τα απλά τεχνητά στοιχεία.
Παράλληλα, η Van Herpen παρουσίασε νυφικά φτιαγμένα από βιοπρωτεΐνη η οποία καλλιεργήθηκε σε εργαστήριο, μια φουτουριστική ιαπωνική ίνα που είναι βιοδιασπώμενη και ανακυκλώσιμη.

Η εντυπωσιακή επίδειξη υπογράμμισε επίσης ένα σπάνιο κατόρθωμα στη σύγχρονη υψηλή ραπτική: την ανεξαρτησία. Σε έναν κόσμο όπου οι περισσότεροι σχεδιαστές βασίζονται σε ομάδες δισεκατομμυρίων δολαρίων για να χρηματοδοτήσουν τα όνειρά τους, η Van Herpen στέκεται σχεδόν μόνη της, ευδοκιμώντας έξω από τη λαβή γιγάντων όπως η LVMH Moët Hennessy Louis Vuitton και η Kering.

Αξιοποιώντας ζωντανούς οργανισμούς και υφάσματα που διευρύνουν τα όρια, η τελευταία συλλογή της Van Herpen διπλασίασε το χαρακτηριστικό της ήθος: η υψηλή ραπτική όχι μόνο ως θέαμα ή δεξιότητα, αλλά ως ένα ανοιχτό ερώτημα – προς τα που μπορεί να κινηθεί η μόδα σε συνάρτηση με τη φύση στη συνέχεια;

Πηγή: marieclaire

Κάθε Δεκέμβρη, τα τελευταία χρόνια, περιμένουμε το δικό της γούρι. Μια πνευματική κατάθεση, κάθε φορά, που υπερβαίνει τα στενά όρια, που φτάνει στα χιόνια των κορυφών, στους ζεστούς δρόμους της νίκης, σε ό,τι δεν υποτάσσεται, δεν αφανίζεται, δεν υποχωρεί. Έχω όλα της τα φυλαχτά. Δεν ξέρω ποιο να πρωτοδιαλέξω για αγαπημένο μου. Πριν λίγες μέρες, στις 3 Δεκεμβρίου, παρουσίασε το γούρι του 2025. Άλλη μια στιγμή που δείχνει ότι αυτή η καλλιτέχνιδα έχει στήσει το εργαστήρι της στο κέντρο της γης. Ακούγοντας, βλέποντας, νιώθοντας, συμμετέχοντας.

Να τι λέει η ίδια:

«Το φετινό μας φυλαχτό είναι αφιερωμένο στην ε ι ρ ή ν η, στη μικρή αυτή λέξη, που χωράει όλο το νόημα της ζωής. Στην ειρήνη μέσα μας, με τους γύρω μας, καθολικά. Μια φέτα καρπούζι να μας θυμίζει πόσο γλυκιά και χρωματιστή είναι η ζωή μας, όταν νιώθουμε εσωτερική γαλήνη. Όταν αγκαλιάζουμε και αποδεχόμαστε τους γύρω μας, όταν ενεργούμε με αγάπη προς όλους. Με μια ευχή για ένα ειρηνικό 2025, όπου σε ένα κόσμο γεμάτο συγκρούσεις, ας διαλέγουμε να μοιράζουμε αγάπη. Και να θυμόμαστε ότι: Η ζωή είναι μια φέτα καρπούζι. Ποτέ χωρίς κουκούτσια, αλλά γλυκιά μέχρι το τέλος.

*Το καρπούζι θεωρείται σύμβολο της παλαιστινιακής αντίστασης και επιμονής. Στην Παλαιστίνη, δεν επιτρεπόταν να κυματίζει τη σημαία της για 26 χρόνια, έτσι χρησιμοποίησαν ένα καρπούζι που ταιριάζει με τα χρώματά της – το κόκκινο, το πράσινο, το μαύρο και το άσπρο- και συμβόλιζε την ενότητα για περισσότερο από μισό αιώνα.

We wish you Peace
the kind that lights you up from the inside out!
By making Peace with yourself,
you make Peace with the whole world.
And in the end that’s the only thing that really matters».

Κι αυτή τη χρονιά ας αγωνιστούμε να παραμείνουμε άνθρωποι. Τίποτε λιγότερο.

Φωτογραφίες: Mike Chatzigiannis
Περισσότερες πληροφορίες εδώ

Η Jean Pallant είπε ότι το πορτοκαλί παλτό με τα μεγάλα κουμπιά που δημιούργησε στο τραπέζι της κουζίνας της το 1988 είχε εμφανιστεί σε μια τσάντα δωρεάς στο κατάστημα Oxfam στο Mill Hill του Λονδίνου. «Είναι σαν να βλέπεις ένα παιδί που είχε χαθεί. Είναι υπέροχο. Ξέρω κάθε τετραγωνική ίντσα του και είμαι απολύτως έκπληκτη που φαίνεται να είναι σαν καινούργιο», είπε στο PA Media. «Τα πάντα σε αυτό φαίνονται ακριβώς όπως όταν χάθηκε».

Η υπεύθυνη του καταστήματος της Oxfam’s Mill Hill, Marina Ikey-Botchway, είπε ότι μπορούσε να πει ότι το παλτό ήταν ένα ανεκτίμητο αντικείμενο μόλις το είδε ανάμεσα σε ένα σωρό ρούχα γρήγορης μόδας. «Το πρώτο κιόλας δευτερόλεπτο που είδα το παλτό ήξερα ότι αυτό ήταν κάτι το ιδιαίτερο, έτσι έλεγξα την ετικέτα και μετά από μια γρήγορη αναζήτηση στη Google βρήκα το email της Jean», είπε.

Το μοντέλο μόδας της δεκαετίας του ’60 Penelope Tree επέλεξε το παλτό για να το φορέσει στην επίδειξη μόδας Style for Change της Oxfam, σε συνεργασία με τη Vinted, στο πλαίσιο της καμπάνιας του Second Hand September.

Η Pallant αποτέλεσε μέρος της πολιτιστικής επανάστασης της δεκαετίας του 1960 μαζί με τον σύζυγό της, Martin, και αυτή την περίοδο αποκαθιστά και επιμελείται μια συλλογή Pallant για να δώσει στο V&A Museum του Λονδίνου. Εξήγησε ότι ένιωθε άρρωστη όταν, σχεδόν τέσσερις δεκαετίες πριν, ανακάλυψε ότι το παλτό είχε χαθεί μαζί με άλλα πέντε κομμάτια, τα οποία δεν έχουν ακόμη βρεθεί. «Όταν τα ανακτήσαμε όλα, υπήρχαν αυτά τα κομμάτια που θυμάμαι, φυσικά, επειδή είναι όλα τα μωρά μου. Αυτά τα κομμάτια έλειπαν και δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι’ αυτό», είπε. «Θα ήθελα πολύ να εμφανιστούν… Ένα από αυτά ήταν ένα κομμάτι που είναι τόσο σημαντικό για εμάς, το οποίο έγινε το 1972, νομίζω. Φορέθηκαν από εμένα σε μια τηλεοπτική επίδειξη μόδας για να γιορτάσω την ένταξη της Βρετανίας στην κοινή αγορά και ήταν μια όμορφη λευκή φόρμα και ένα σακάκι με μικρές κηλίδες από βιζόν πάνω. Θα πλήρωνα τα πάντα για να το πάρω πίσω».

Πηγή: The Guardian

Η Κοκό Σανέλ ξεκίνησε ως τραγουδίστρια σε μπαρ και τότε απέκτησε και το ψευδώνυμό της. Το 1912, άνοιξε το πρώτο της σαλόνι μόδας και σύντομα εξελίχθηκε σε μια αναγνωρισμένη σχεδιάστρια. Στα μέσα του 20ου αιώνα, καθόριζε τις τάσεις της υψηλής ραπτικής και κομμάτια της εταιρείας Chanel φορούσαν διασημότητες, όπως η Jacqueline Kennedy και η Grace Kelly.

Οι 10 εντολές της Κοκό Σανέλ

1. Η πολυτέλεια πρέπει να ισοδυναμεί με την άνεση, διαφορετικά δεν είναι πολυτέλεια. Τόσο τα πρωινά, όσο και τα βραδινά σύνολα, που η Chanel σχεδίαζε, δεν εγκλώβιζαν, δεν φυλάκιζαν το κορμί, αλλά τα υφάσματα που επέλεγε ακολουθούσαν την κίνησή του. Τα τακούνια με μέτριο ύψος, χαλαρά αμάνικα top μέσα από τα σακάκια, τσάντες με φαρδύ λουρί για τον ώμο, είναι μερικές μόνο από τις πρωτοποριακές, για την εποχή της, παρεμβάσεις με βασικό κριτήριο να παρέχει στην γυναίκα, άνεση.

2. Τα παντελόνια ελευθερώνουν την γυναίκα. H Coco Chanel ήταν η πρώτη σχεδιάστρια που λάνσαρε αλλά και φόρεσε παντελόνια, σε μια εποχή που η μοναδική εναλλακτική των γυναικών ήταν οι κορσέδες και οι μακριές φούστες. Την πρώτη φορά που φόρεσε παντελόνι ήταν σε δεξίωση. Η ιστορία θέλει το παντελόνι να το πήρε από τον σύντροφό της και να το προσάρμοσε στο σώμα της. Από την επόμενη μέρα, το μαύρο παντελόνι της Chanel καθιερώθηκε στην καλή κοινωνία.

3. H τέλεια φούστα πρέπει να καλύπτει τα γόνατα. Η Chanel θεωρούσε ότι τα γυναικεία γόνατα πολλές φορές δεν κολακεύουν την γυναίκα. Για τον λόγο αυτό, πρότεινε μια πρωινή φούστα για το γραφείο, που το μήκος της τα έκρυβε επιμελώς. Δημιούργησε έτσι, τις αθάνατες στενές πρωινές φούστες με μήκος, που όλες πια συνηθίζουμε να ονομάζουμε «μήκος Chanel», εννοώντας τις φούστες, που σταματούν ακριβώς κάτω από το γόνατο.

4. Τιμή και δόξα στο Little Black Dress. Το 1926, η Chanel θέλησε να δημιουργήσει ένα ρούχο που να είναι άνετο, να φοριέται τόσο το πρωί όσο και το βράδυ και να μπορεί κάθε γυναίκα να το κάνει μοναδικό, αλλάζοντας μόνο τα αξεσουάρ που θα το συνοδεύουν. Λάνσαρε, λοιπόν, το απλό, μαύρο φόρεμα, σοκάροντας την τότε βιομηχανία της μόδας. Το μαύρο, που μέχρι τότε θεωρούνταν το χρώμα του πένθους, η Chanel το μετέτρεψε στο πιο σικ και κλασικό χρώμα. Έτσι γεννήθηκε το little black dress.

5. Το τέλειο κοστούμι πρέπει να συνδυάζει θηλυκά και αρσενικά στοιχεία. Στην δεκαετία του ’20, πήρε τα ρούχα του φίλου της και τα προσάρμοσε στον εαυτό της. Μέχρι τότε, η εικόνα μιας γυναίκας με κοντά μαλλιά, αγορίστικη σιλουέτα και «σπιρτάδα» στο βλέμμα, ήταν εντελώς άγνωστη. Η Chanel πειραματίστηκε, καταφέρνοντας να αναδείξει τα πιο θηλυκά χαρακτηριστικά κάθε γυναίκας, μέσα από «αντρικά» ρούχα. Κοστούμια, πουλόβερ, τουΐντ σακάκια και παλτό, είναι μερικοί ακόμα λόγοι για να υποκλινόμαστε στην φαντασία και το ταλέντο της Coco.

6. Τα πανωφόρια πρέπει να είναι απαλά. Το 1925, η Chanel λάνσαρε το πρώτο σακάκι από μαλακό ύφασμα, που αγκάλιαζε το γυναικείο σώμα, χωρίς να εμποδίζει την κίνηση. Ήταν μια πρωτοποριακή προσέγγιση των γυναικείων πανωφοριών, που μέχρι τότε, ήταν από σταθερά φτιαγμένα απο άβολα υφάσματα. Η Coco προσέφερε στην γυναικεία γκαρνταρόμπα παλτό και σακάκια από μετάξι με χαλαρούς ώμους και στενά μανίκια.

7. Όσο περισσότερα αξεσουάρ, τόσο καλύτερα. H Coco λάτρευε τα αξεσουάρ. Συνδύαζε με επιτυχία, ακριβά κοσμήματα από χρυσό με πολύτιμες πέτρες, μαζί με μπιζού. Δεν εμφανιζόταν ποτέ χωρίς ένα κολιέ με πέρλες, ρουμπίνια, σμαράγδια αλλά και ημιπολύτιμες πέτρες. Λάτρευε τις καρφίτσες και κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τις εμφανίσεις της με το καπελάκι, που συνήθιζε να κατεβάζει μέχρι τα φρύδια.

8. Τα παπούτσια για να έχουν στιλ, πρέπει να είναι δίχρωμα. Η λατρεία της για το άσπρο-μαύρο είναι γνωστή σε όλους μας. Τα διάσημα δίχρωμα παπούτσια της ήταν ο ορισμός της θεωρίας της για το στιλ καθώς θεωρούσε ότι κάνουν τα γυναικεία πόδια, να φαίνονται λεπτότερα και πιο σέξι.

9. Η καλύτερη γυναικεία τσάντα είναι αυτή που έχει λουρί για τον ώμο, γιατί αφήνει τα χέρια ελεύθερα. Η μικρή καπιτονέ τσάντα με το λουρί-αλυσίδα, που η Coco Chanel λάνσαρε, δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει ότι αποτελεί μέχρι σήμερα, την πιο κλασική και σικ επιλογή τσάντας.

10. Το άρωμα είναι τόσο σημαντικό όσο και τα ρούχα, υποστήριζε η Coco, συμπληρώνοντας, ότι η γυναίκα που δεν φορά άρωμα, δεν έχει μέλλον, κάνοντας αυτή την άποψή της την διασημότερη και διαχρονικότερη δήλωσή της. Λάνσαρε το δικό της άρωμα το 1922, ξετρελαίνοντας άντρες και γυναίκες και, τηρώντας κατά γράμμα την άποψή της περί απλότητας το παρουσίασε σε ένα απλό τετράγωνο μπουκάλι. Η συμβουλή της: «βάλτε άρωμα σε κάθε σημείο του σώματός σας που θέλετε να το φιλήσουν».

Ωραία μάτια είναι μόνο εκείνα που μας κοιτούν με τρυφερότητα. Υπέροχο, ε;

Σήμερα, οι τσάντες του brand της, Kooreloo, έχουν βρει την θέση τους στις βιτρίνες μεγάλων καταστημάτων και στα χέρια γυναικών, που αντιλαμβάνονται το αυθεντικό κι επιλέγουν με βάση την ποιότητα και την μοναδικότητα. Το studio της Κooreloo, της εταιρείας που κατασκευάζει τις διάσημες πολύχρωμες τσάντες, βρίσκεται στο Μοσχάτο και μοιάζει κυριολεκτικά με δημιουργικό στρατηγείο.
Εκεί συναντήσαμε την Λίλα Καραγιάννη. Είναι μια δυναμική, γοητευτική γυναίκα που αγαπάει τις δημιουργίες της και μιλάει με πάθος για τον δικό της πολύχρωμο κόσμο.

Όλα ξεκίνησαν, όταν έψαχνε μια τσάντα θαλάσσης κι αφού δεν βρήκε στην αγορά κάτι που να της αρέσει, αποφάσισε να την σχεδιάσει και να την δημιουργήσει. «Είχα, λοιπόν, μία πανέμορφη κουρελού στο σπίτι, η οποία ήταν φτιαγμένη σε παραδοσιακό αργαλειό, από όταν ήμουν μικρό παιδί, κι αποφάσισα να αποτελέσει το υλικό, από το οποίο θα έφτιαχνα την τσάντα μου. Πήρα την γαζωτική μηχανή της μαμάς μου, έσπασα πάρα πολλές βελόνες, την στόλισα με αγάπη και φαντασία κι έτσι έφτιαξα μια τσάντα, που μου άρεσε για να βάζω μέσα τα πράγματά μου για την παραλία».

Η τσάντα αυτή χωρούσε τα πάντα και δεν την αποχωριζόταν ποτέ. Σύντομα, χώρεσε και όνειρά της. Στον δρόμο, δεν περνούσε απαρατήρητη. Φίλοι και φίλοι φίλων έκαναν μόνο καλά σχόλια ενώ ήθελαν να αποκτήσουν την δική τους τσάντα. Το έμπειρο μάτι ενός ιδιοκτήτη καταστήματος σε ένα μεγάλο ξενοδοχείο της Μυκόνου την διέκρινε αμέσως. «Τι είναι αυτό που κρατάς; Φέρ’ το εδώ», της είπε αποφασιστικά.

Δειλά – δειλά άρχισαν οι παραγγελίες. Η ίδια το έβλεπε ως καλλιτεχνική έκφραση. Ο Αλέξης Κρασάνακης, όμως, ο συνέταιρος και συνοδοιπόρος της, είχε το επιχειρηματικό δαιμόνιο και την παρότρυνε να συνεχίσει. Από κοινού, το 2015, δημιούργησαν στην αρχή το «thekourelouproject», που πλέον έχει μετεξελιχθεί στο brand Κooreloo. H δημιουργική έμπνευση της Λίλας Καραγιάννης συνεχίζεται αμείωτη κι ο Αλέξης διαχειρίζεται πάντα, εξ όλοκλήρου, το οικονομικό κομμάτι. Οι τσάντες τους κατέκτησαν γρήγορα, όχι μόνο την ελληνική, αλλά και την παγκόσμια αγορά. Πωλούνται σε καταστήματα μεγάλων ευρωπαϊκών πόλεων και σε μεγάλο ποσοστό στην Αμερική. Έμπνευση, ποιότητα, αφοσίωση, σκληρή δουλειά, χαρά και αισιοδοξία είναι μερικά από τα υλικά της επιτυχίας τους.

Η Κοοreloo είναι ταυτότητα για γυναίκες όλων των ηλικιών, που δεν θέλουν να περνούν απαρατήρητες. Είναι μια χαρούμενη νότα στην εμφάνιση μιας γυναίκας. Μπορεί να την δεις στα χέρια της Αντριάνα Λίμα ή της Μιμής Ντενίση. Ο πρώτος μεγάλος πελάτης τους, εκτός από τα καταστήματα στην Μύκονο, ήταν η L’OREAL. Η παραγγελία ήταν 150 τσαντάκια τύπου port-bonnet. Tα έφτιαξε όλα μόνη της.

Από μικρή είχε φαντασία και δημιουργικότητα. Ζωγράφιζε και κατασκεύαζε. Έδινε σημασία στην λεπτομέρεια. Στο καλοστρωμένο τραπέζι. Στα έπιπλα, μέσα στο χώρο. Έβλεπε την γιαγιά της να πλέκει και την μαμά της να κεντάει έργα τέχνης. Δίπλα στο σπίτι της, δύο αδελφές είχαν έναν αργαλειό, που στα μάτια της φάνταζε τεράστιος. Καθόταν δίπλα τους κι έφτιαχνε κουρελούδες. Έμπαινε τότε σε έναν πολύχρωμο κόσμο, που της έδινε χαρά. «Για μένα, λέει, πάντα το χρώμα ήταν το ζητούμενο. Μου έφερνε ευτυχία και το dna της Κοοreloo είναι happy και πολύ παιχνιδιάρικο».

Το ξεκίνημα, όμως, ήρθε και με μια μεγάλη αλλαγή, μια απόφαση ζωής. «Αφήσαμε κι εγώ και ο Αλέξης μια πετυχημένη καριέρα στον τραπεζικό κλάδο. Ακολουθήσαμε μια άλλη διαδρομή. Δεν είχα κανένα φόβο τότε. Τώρα βλέπω ότι αυτό που έκανα ήταν ριψοκίνδυνο, γιατί υπήρχαν και τρία παιδιά. Ήταν leap of faith». Είχαν, όμως, κι έχουν πολύ μεγάλη επιθυμία κι αγάπη γι’ αυτό που κάνουν. Γι΄ αυτό και δεν πτοήθηκαν από τις δυσκολίες. Όλα αυτά τα χρόνια δεν συνέβησαν και λίγα. Covid, πόλεμοι, ακρίβεια. Παρά τις αντιξοότητες, η Koorelοο συνέχισε δυναμικά την πορεία της. Πάντα ήταν ένας συνδυασμός παράδοσης και σύγχρονης μόδας. Ένας τρόπος να φέρνει το παρελθόν στο σήμερα. Τα στοιχεία που έκαναν γνωστές τις τσάντες της εμπλουτίστηκαν και τελειοποιήθηκαν. Ήταν χειροποίητες και καθετί είναι πάνω τους μελετημένο.

«Πάντα με τράβαγε η αντίθεση. Θεώρησα ότι ένα ταπεινό υλικό, με τον κατάλληλο τρόπο θα μπορούσε να γίνει κάτι μοντέρνο και καθημερινό Από τα απλά possets και τα μαλακά τσαντάκια, ήθελα να κάνω κάτι πιο στιβαρό. Ήθελα και κάτι χρυσό, γι’ αυτό χρησιμοποίησα τα φλουριά, τα οποία εξελίχθηκαν με το λογότυπο και έγιναν έξι κύκλοι. Ο αριθμός τους μάλιστα συμβολίζει την αρμονία».
Σε μια τσάντα Kooreloo, όμως, και το εσωτερικό είναι εντυπωσιακό. Στην αρχή, χρησιμοποίησε ιερατικά υφάσματα κι έπειτα ήρθε η Αθηνά κι έμεινε. «Το μόνο που έχει παραμείνει σταθερό, όλα αυτά τα χρόνια, είναι η Θεά Αθηνά. Εμπνεύστηκα από το χρυσελεφάντινο άγαλμα, που βρισκόταν στην Ακρόπολη. Στο κεφάλι της, υπήρχαν διάφορα σύμβολα. Μου έμοιαζαν με ακτίνες, που δίνουν λάμψη. Το εσωτερικό της τσάντας ήθελα να είναι σαν τον εσωτερικό κόσμο της γυναίκας. Όχι μόνο αυτό που φαίνεται».

Οι τσάντες μοιάζουν με γλυπτά, η επιτυχία, όμως, έφερε και πάρα πολλές απόπειρες αντιγραφής. «Στην αρχή με ενοχλούσε. Ηρέμησα, όταν κατάλαβα ότι, ναι μεν, προσπαθούν να το φτιάξουν ίδιο, αλλά δεν μπορούν. Το αποτέλεσμα πολύ ιδιαίτερο και αυθεντικό. Κυριολεκτικά ακροβατεί ανάμεσα στο σικ και στο κιτς. Έχει ισορροπία, όμως, γιατί είναι δημιουργία και πίσω έχει δουλειά, έχει σκέψη, έχει φροντίδα για το αποτέλεσμα, ως την παραμικρή λεπτομέρεια. Κι αυτό το καταλαβαίνουν όλοι».
Ποτέ δεν έκανε κάτι με γνώμονα την επιτυχία. Νιώθει ευχαρίστηση, που αναγνωρίζεται η δουλειά της και θέλει να προχωρήσει. Για την ελληνική πραγματικότητα, το θέμα παραγωγή και κατασκευή είναι πολύ δύσκολο .

Η ομάδα της Κοοreloo αριθμεί σήμερα 14 ανθρώπους. Η παραγωγή γίνεται εξ ολοκλήρου στην Ελλάδα. Θα συνεχίσουν να το κάνουν γιατί- όταν λόγω φόρτου- ζήτησαν την βοήθεια άλλων. το αποτέλεσμα είχε μεγάλη απόσταση από τα δικά τους υψηλά στάνταρτ. Κατά καιρούς, μάλιστα έχουν κάνει και κάποιες – περιορισμένες- συλλογές από καφτάνια, παπούτσια, φορέματα, στο πλαίσιο της δημιουργίας και για τις φωτογραφίσεις.

Η Λίλα Καραγιάννη σίγουρα είναι έμπνευση για την Leila Karr και ιδανική πελάτης για τις τσάντες της. Είναι φωτεινή, δημιουργική και διαθέτει τόλμη και γοητεία.