Το πρόγραμμα

6-7 μ.μ.: Προσέλευση
7-7.30 μ.μ.: Παρουσίαση
7.30-8 μ.μ.: Υπογραφή βιβλίου
8-10 μ.μ.: Πάρτι

Η Madame Ginger θα συνομιλήσει με τη YouTuber Zoe Pre. Θα συμμετάσχον επίσης οι:

Ελένη Παπαγεωργίου, Εκδότρια των εκδόσεων Μεταίχμιο
Danaillama, Σχεδιάστρια-Εικονογράφος
Αφροδίτη Παναγιωτάκου, Καλλιτεχνική Διευθύντρια Ιδρύματος Ωνάση
Ζωή Παρασίδη, Δημοσιογράφος
Νίκη Χαριτοπούλου, Επιστήμονας άσκησης και αθλητισμού
Σπύρος Λογοθέτης, (BSc Sports Science & MSc Nutrition)

Εθνικό Διαγωνιστικό

Requiem in Salt (Σύλβια Νικολαΐδου, Νικόλας Ιορδάνου)

«Επισκεφθήκαμε οκτώ διαφορετικά σημεία της Ιαπωνίας. Επικοινωνούσαμε επί δύο χρόνια με τον καλλιτέχνη, δημιουργήσαμε μια σχέση και αυτό που έκανε το ντοκιμαντέρ να ξεχωρίσει, ήταν αυτός ο άνθρωπος. Η ταινία μας έχει να κάνει με το θάνατο αλλά και με το να ξαναστηθείς στα πόδια σου και να πας προς το φως. Χρησιμοποιήσαμε ασπρόμαυρο φιλμ, γιατί με το να αφαιρέσεις όλο το χρώμα, συγκεντρώνεσαι σε ένα πιο υπαρξιακό επίπεδο του λευκού και του μαύρου, του θανάτου και της ζωής, του φωτός και του σκοταδιού. Αφαιρώντας το χρώμα, νιώσαμε ότι θέλουμε να κρατήσουμε μόνο την ουσία, κάτι που ταιριάζει πολύ στον Yamamoto. Στην Ιαπωνία πολλά πράγματα δεν τα λένε, αλλά τα νιώθουν εσωτερικά, έτσι και ο Yamamoto μπορεί να μας μίλησε, αλλά τα επιπλέον πράγματα που μας έδωσε, ήταν χωρίς λόγια, μέσα από τις πράξεις του, την υποδοχή και τη φιλοξενία του. Έχει ζήσει το πένθος δυο φορές στη ζωή του και σε κάθε εικαστική εγκατάσταση με το αλάτι, διαλογίζεται, θυμάται τους ανθρώπους που έχασε, κι έτσι το έργο του είναι συμβολικό για το εφήμερο της ζωής, όπως είναι εφήμερο το υλικό του αλατιού».

Fouetté (Δημήτρης Ζούρας). Παρόντες η πρωταγωνίστρια Χριστίνα Χειλά Φαμέλη και ο διευθυντής φωτογραφίας Μιχάλης Γκατζόγιας

«Το σενάριο το έγραψα πάνω στη Χριστίνα», ομολόγησε ο σκηνοθέτης και η πρωταγωνίστρια πρόσθεσε: «Ήταν μια συγκινητική εμπειρία, ο χορός ήταν και για μένα μια πολύ προσωπική σχέση, επέστρεψα σε αυτόν μετά από δέκα χρόνια, μπήκα πάλι στην πειθαρχία και το πρόγραμμα που είχα ξεχάσει. Ο χορός έχει κάτι τραυματικό όταν το ζεις επαγγελματικά, αλλά έχει και κάτι υπέροχο, είναι λίγο μαζοχισμός ο χορός, δηλαδή ματώνουν τα πόδια σου και γουστάρεις, είναι λίγο περίεργο και δεν εξηγείται εύκολα». Ο διευθυντής φωτογραφίας μίλησε για την βασική αναφορά που όπως είπε ήταν «ο μαύρος κύκνος» του Αρονόφσκι που μας ενέπνευσε για το φως και ένα άλλο κομμάτι που μας βοήθησε πολύ ήταν το πώς θα δημιουργήσουμε τη νύχτα, κάνοντάς τη πράσινη. Αναφορά και έμπνευση ήταν ο Ρόμπι Μίλερ, ο φωτιστής του Βιμ Βέντερς αλλά και ο ζωγράφος Κίρχνερ, κι έτσι μέσα από αυτήν την πράσινη παλέτα, δημιουργήσαμε και τη δική μας αισθητική για το πώς θα προσεγγίζαμε τη νύχτα, σε μια προσπάθεια να δουλέψουμε το blocking των ηθοποιών με την τοποθέτησή τους μέσα στο βάθος του κάδρου για να μπορεί να λειτουργεί η σχέση και η δυναμική εξουσίας που αναπτύσσονται μεταξύ των ανθρώπων».

Φούιτ (Αλέξανδρος Χαντζής)

«Στην πρώτη φάση της καραντίνας αποφάσισα να γράψω το πρώτο μου θεατρικό έργο που ήταν η πραγματική ιστορία του θείου μου του Σπύρου, αδελφού της μάνας μου, που έζησε και πέθανε στα Γρεβενά. Ο θείος, χωρίς να ανήκει σε κάποια προφανή ευάλωτη ομάδα, είχε μια γκάμα χαρακτηριστικών που τον έκαναν μια γραφική φιγούρα, έναν αόρατο άνθρωπο, μια σκιά της πόλης που καθώς περπατάει τον δείχνουν με το δάχτυλο και σιγοψιθυρίζουν. Μεταξύ άλλων ήθελε να γίνει ποδοσφαιριστής, με το σπίτι του να είναι απέναντι από το γήπεδο. Παρέμεινε ως το τέλος της ζωής του ανύπαντρος, διαμένοντας με τη μητέρα του. Οι ζωές τους επηρεάστηκαν πολύ από το σεισμό του 95, που είχε ως αποτέλεσμα το γκρέμισμα του σπιτιού τους και το χτίσιμο στη θέση του μιας πολυκατοικίας με ένα αναψυκτήριο στο ισόγειο. Ήθελα να πω την ιστορία του που είναι και ιστορία συνανθρώπων μου. Σε αυτό το θεατρικό που βραβεύτηκε στα κρατικά, βασίστηκα για αυτήν την μικρού μήκους »

Γοργόνες (Λήδα Βαρτζιώτη και Δημήτρης Τσακαλέας). Παρούσα και η ηθοποιός Δανάη Μικέδη Προδρόμου

«Η ιδέα ξεκίνησε όταν συνειδητοποιήσαμε ότι είμαστε σε δύο παρέες με πολλά κοινά, όπου εναλλασσόμασταν. Η ανάγκη που μας προέκυψε ήταν να δημιουργήσουμε μια πιο ρομαντική αφήγηση αυτής της συνθήκης. Το κύριο πράγμα που κάνουμε, πέρα από το να κάνουμε σινεμά, είναι να είμαστε έξω με τους φίλους μας και να σχολιάζουμε τις ερωτικές μας σχέσεις. Από εκεί ξεκίνησε και η ταινία. Η επιλογή της γοργόνας θα μπορούσε να είναι μια μεταφορά στην trans κοινότητα που αναφέρεται με αυτό το όνομα στον εαυτό της. Ένα μυθικό πλάσμα χωρίς φύλο. Θέλαμε να παίξουμε με αυτήν την γραμμή μεταξύ του πραγματικού και του φανταστικού. Όσο αναπτύσσαμε την ταινία και γνωρίζαμε καλύτερα τον κόσμο και τους συντελεστές, νιώσαμε πως αυτά τα δέκα άτομα που ενσάρκωσαν τους χαρακτήρες, έφεραν πάρα πολλά στοιχεία στο σενάριο. Θέλουμε οι απεικονίσεις μας να μην συνδέονται μόνο με θέματα δυσκολίας, μιζέριας, κακοποίησης, βίας. Και αν θέλουμε να αφήσουμε κάτι σαν παρακαταθήκη, είναι να έχουμε μια αφήγηση που μπορεί να έχει αυτήν την δυσκολία, αλλά να έχει και το φως».

ΝΙΚΗ (Σάββας Σταύρου)

«Το σενάριο της ταινίας, που μιλάει για αυτήν την μαγική στόφα που έχει κάποιος, όταν προτάθηκε σε μια αρκετά διάσημη ποπ τραγουδίστρια, την φόβισε τόσο, που αρνήθηκε. Η ταινία έπρεπε να γυριστεί σε μια ημέρα, με δυο ηθοποιούς κι ένα location. Γυρίστηκε σαν μονοπλάνο, αλλά μετά από λίγο καιρό σμίξαμε στο μοντάζ τα πλάνα που θέλαμε να κρατήσουμε. Τα cuts προσφέρουν μιαν ανακούφιση στον θεατή. Σαν να τελειώνει ένα κεφάλαιο και πας σε κάτι άλλο. Με το να μην κάνεις cut, εντάσσεις τον θεατή στο βάθος του θέματος και των χαρακτήρων. Αυτό ήθελα να κάνω, καθώς η πρωταγωνίστρια μοιάζει να χάνει λίγο το μυαλό της, δεν θέλει να δει την αλήθεια και δεν την καταδέχεται».

Αυτός που Κάποτε Υπήρχε (Κωστής Θεοδοσόπουλος). Παρών και ο πρωταγωνιστής και συνσεναριογράφος Άρης Μπαλής

«Η ιδέα ξεκίνησε από την αληθινή εμπειρία ενός φίλου μας που πήγε να δώσει αίμα για τον άρρωστο πατέρα του και έπρεπε να υπογράψει ένα χαρτί στο οποίο χρειαζόταν να συμφωνήσει ότι δεν είχε συνάψει ομοφυλοφιλική σχέση μετά το 87. Αρχίσαμε να το συζητάμε πολύ, να εξερευνούμε διαφορετικές διαδρομές και καταλήξαμε ότι θέλουμε να πούμε μια ιστορία με μια μεταφυσική τροπή και εκεί ήρθε η σύνθεση μιας βαμπιρικής ιστορίας. Κάναμε μια ταινία είδους αλλά οι αναφορές μας ήταν διαφορετικές. Στο μυαλό μου είχα αρκετά συχνά τις μικρές ιστορίες του Πόε, που έχουν ένταση και σβήνουν σαν πυροτέχνημα. Προσπαθήσαμε η ταινία να παίζει με την ταυτότητα, τη δυαδικότητα και πως οι δυο πρωταγωνιστές είναι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Ο ένας λέει την ιστορία του άλλου, ωστόσο αυτό διαπλέκεται συχνά. Πρόκειται για μια ιστορία έρωτα, αλλά και για μια ιστορία ταυτότητας».

Ο Άρης Μπαλής επεσήμανε την ιδιαιτερότητα του προνομίου που είχε ως ηθοποιός στη συγγραφή του σεναρίου. «Για τον ρόλο μου, ως ηθοποιό, προσπαθώ πάντα να φτιάχνω ένα μυθιστόρημα, είναι αυτό που με γοητεύει. Η λογοτεχνία έχει κάτι που απελευθερώνει τη φαντασία και το συναίσθημα με έναν τρόπο πολύ ιδιαίτερο, κάτι που με βοηθάει στη διαδικασία του γυρίσματος. Ως εκ τούτου η ροή του γυρίσματος ήταν πολύ απελευθερωτική και μια υπέροχη εμπειρία. Όσον αφορά τα βαμπίρ θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι ένας εαυτός που επιθυμούμε αλλά παραμένει σε μια κρυφή συνθήκη, σε ένα σκοτάδι και όλο αυτό μας ταίριαξε σε πολλά επίπεδα».

Οι Λύκοι Επιστρέφουν (Στέλιος Μωραιτίδης)

«Η ταινία βασίζεται σε ένα πραγματικό γεγονός που συνέβη στη Σιβηρία το 2020 όπου ένα συνεργείο προσπαθώντας να στρώσει έναν παγωμένο δρόμο, πήρε χώμα από ένα σημείο όπου υπήρχε ένας ομαδικός τάφος, χωρίς να το γνωρίζει, και γέμισε ο δρόμος με κόκαλα. Το είχα διαβάσει, είχα δει κάποιες εικόνες και το γεγονός με είχε στοιχειώσει σαν σκηνικό με όλους τους συμβολισμούς που φέρουν αυτές οι εικόνες. Στην Ελλάδα έχουμε πολλούς ομαδικούς τάφους που δεν έχουν ανοίξει, κάποιους που ξέρουμε και κάποιους άγνωστους που δεν ξέρουμε πως υπάρχουν. Κάτι παρόμοιο συνέβη πριν μερικούς μήνες στη Θεσσαλονίκη όπου κάνοντας έργα κοντά στο Γεντί Κουλέ, βρήκαν έναν ομαδικό τάφο με 40 νεκρούς από εκτελέσεις ανταρτών του εμφυλίου, το Υπουργείο Πολιτισμού ανέφερε πως από τη στιγμή που δεν ήταν αρχαία λείψανα μπορεί να συνεχιστεί το έργο, αλλά ευτυχώς παρενέβη ο Δήμος Συκεών σε συνεργασία με το ΚΚΕ και ανέδειξαν το εύρημα. Γίνεται ήδη μια προσπάθεια ταυτοποίησης των νεκρών. Στην ταινία με ενδιαφέρει να κάνω ένα σχόλιο για τη σύγχρονη Ελλάδα αλλά κυρίως πώς στεκόμαστε απέναντι στην ιστορία παρελθόντος και παρόντος, πως διαμορφώνεται η συλλογική μας μνήμη».

Ο Άρρωστος 1789 (Ειρήνη Καραγκιοζίδου)

«Υπήρχε η ιστορία της αρρώστιας του πατέρα μου που πέθανε. Δεν είχα σκοπό να κάνω ταινία για εκείνον, ούτε να γίνω σκηνοθέτης. Ως άρρωστος είχε επιλέξει να πεθάνει, παρόλο που ξέρουμε πως οι άρρωστοι παλεύουν για να ζήσουν. Αλλά για να γίνει το έργο της ζωής του έργο τέχνης, δηλαδή για να διατηρηθεί η αύρα του ανθρώπου και να μην χαθεί, η οικογένειά του, καλείται να αφήσει κάτι είτε για τους επόμενους ή για τους ίδιους. Τα αντικείμενα που συγκεντρώνουμε γύρω από τον άρρωστο πατέρα, είναι τα τοπόσημα της ζωής του, σαν μια ανάθεση στον καλλιτέχνη να φτιάξει κάτι και μια ανάθεση σε έναν άρρωστο να ζήσει, ακόμα κι αν πρόκειται να πεθάνει. Κι αυτό γίνεται μέσα από τα αντικείμενα της ζωής του, που θα διατηρήσουν τη μνήμη του».

Δώσε μου 5 Λεπτά (Μαρθίλια Σβάρνα). Ήταν παρούσα και η πρωταγωνίστρια Ελεάνα Στραβοδήμου.

«Περνάω πάρα πολλές ώρες στο αμάξι μου, όπως πολύς κόσμος. Κάποια στιγμή στην Μεσογείων είδα μια περιποιημένη κυρία, μαυροντυμένη, να καπνίζει με χάρη μπροστά από έναν τοίχο, αρκετά κουρασμένη. Ο χαρακτήρας της πρωταγωνίστριας περιφέρεται γύρω από έναν νεκρό άνδρα, που το περιβάλλον του της επιβάλλει μια σειρά από ρόλους και τίτλους τελειότητας ενώ εκείνη δεν είναι καθόλου κάτι τέτοιο. Και αφού ο σύζυγος πέθανε, η ίδια αναρωτιέται μήπως ήρθε η ώρα λίγο να ξεκουραστεί από όλη την αφόρητη πίεση που της επέβαλαν οι άλλοι, αλλά και η ίδια στον εαυτό της». Η πρωταγωνίστρια ανέφερε : «Στον χαρακτήρα είδα τον εαυτό μου, την διακοπτόμενη σκέψη μου, με είδα να απολογούμαι σε άπειρους ανθρώπους που έχω απολογηθεί, με είδα να παλεύω με όλες τις ταυτότητες και τα πρέπει με τα οποία έχω παλέψει από την παιδική μου ηλικία, όπως όλοι».

Το Τίποτα και τα Πάντα (Λία Τσάλτα)

«Από την αρχή ήθελα να μην είναι ξεκάθαρη η σχέση των δύο γυναικών. Ήθελα να είναι πιο συμπλεγματικές, όπως είναι και στην πραγματικότητα. Προσπαθήσαμε να δουλέψουμε το θέμα σαν ένα παιχνίδι θανάτου. Και μεταξύ των δυο ηρωίδων να υπάρχει ακόμα και μια διαφορά ηλικίας που θα μπορούσε να εξυπηρετήσει ακριβώς αυτό. Να μπορεί να ειδωθεί και σαν μια σχέση μάνας – κόρης, αλλά και σαν μια ομοερωτική σχέση. Η αρχική ιδέα ήταν να δημιουργηθεί μια εικόνα γυναίκας που γίνεται φως. Η ύπαρξη του σκύλου συμβολίζει ίσως έναν παρατηρητή. Ίσως όμως περισσότερο ένα σύμβολο από την κατάθλιψη της απώλειας. Η ταινία είναι μια κατάφαση απέναντι στο θάνατο και στη συνειδητοποίηση ότι όλοι πεθαίνουμε».

Noi (Νεριτάν Ζιντζιρία)

«Ο αρχικός τίτλος ήταν «εξημέρωση», αλλά όταν η ταινία πήρε ένα πρώτο σχήμα, ο συγκεκριμένος τίτλος φαινόταν περιοριστικός. Ήθελα κάτι που να συνδέεται με την ντοπιολαλιά και τη γλώσσα των ανθρώπων. Η ταινία γυρίστηκε στο Μέτσοβο κι έχει να κάνει με τη βλάχικη κοινότητα. “Noi” σημαίνει εμείς, ο κόσμος μας, αλλά επειδή η λέξη είναι ένρινη, ακούγεται σαν ήχος αλόγου. Η φύση μαζί με τα ζώα είναι το κυρίαρχο στοιχείο του κόσμου. Ήθελα να εστιάσω σε έναν κόσμο όπου τα άλογα ορίζουν τον ανθρώπινο παράγοντα. Η ανθρώπινη ευαισθησία εξαρτάται από τα ζώα. Κυρίως όχι τόσο από τη σχέση μας με εκείνα, όσο από τα έμφυτα χαρακτηριστικά, τις ορμές των ζώων όσον αφορά τη συνύπαρξή τους. Σε όλη μου τη φιλμογραφία κάποιες φορές δεν είναι πρωταγωνιστές οι ηθοποιοί, αλλά η φύση με έναν άχρονο κώδικα, που χαρακτηρίζεται ωστόσο από την ανθρώπινη παρέμβαση. Όλη η ταινία που έγινε με ανθρώπους της κοινότητας, πλην των δυο γονιών, γεννήθηκε σε ένα όνειρο που είχα, ξεκίνησε από τον τόπο, που είναι το Μέτσοβο όπου υπάρχουν διακόσια ελεύθερα άλογα. Σε κάθε ταινία έχω κάποιες αφορμές, κάποια στοιχεία τοτέμ, έτσι η ταινία εμπνεύστηκε από την προφορική παράδοση και τις ιστορίες που διατρέχουν τον χρόνο αρχετυπικά».

Με αφορμή το «Ταξίδι στην αρχαία Ελλάδα», τη νέα περιπέτεια του μικρού δράκου Καρύδα και της παρέας του, και το πρώτο μέρος της νέας σειράς Έλιοτ και Ιζαμπέλα, με τίτλο «Περιπέτεια στο ποτάμι», ο Ίνγκο Ζίγκνερ θα ζωντανέψει τις ιστορίες του και θα υπογράψει βιβλία στους μικρούς αναγνώστες. Η είσοδος στις εκδηλώσεις είναι ελεύθερη,
 ενώ θα υπάρχει και παράλληλη διερμηνεία από τα γερμανικά στα ελληνικά.

Ταξίδι στην αρχαία Ελλάδα με τον μικρό δράκο Καρύδα και τους φίλους του


«Στο Ταξίδι στην αρχαία Ελλάδα ο Καρύδας, η Ματίλντα και ο Όσκαρ ταξιδεύουν πίσω στον χρόνο, στην αρχαία Ελλάδα, εκεί όπου φιλόσοφοι όπως ο Σωκράτης και ο Αριστοτέλης έθεσαν τις βάσεις για την κατανόηση του κόσμου μας. Για αυτή την περιπέτεια του Καρύδα επέλεξα τον Αριστοτέλη. Στο βιβλίο εμφανίζεται και ο Μέγας Αλέξανδρος, ο οποίος υπήρξε μαθητής του Αριστοτέλη και αργότερα κατέκτησε πολλές χώρες με τον στρατό του. Στη νέα περιπέτεια του μικρού δράκου Καρύδα όμως τον συναντάμε ως μικρό αγόρι. Συνοδεύει τον Καρύδα, τη Ματίλντα και τον Όσκαρ στους βάλτους της Πελοποννήσου για να βρουν τη Λερναία Ύδρα, ένα τέρας που υπάρχει μόνο στη μυθολογία. Αν τελικά θα τη συναντήσουν ή αν θα βρουν κάτι άλλο, δεν θα το αποκαλύψω εδώ…».


-Ίνγκο Ζίγκνερ


Η σειρά του μικρού δράκου Καρύδα που απευθύνεται σε παιδιά από 5 ετών έχει αγαπηθεί τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Ο Ζίγκνερ αφουγκράζεται τον σφυγμό των παιδιών και δημιουργεί συναρπαστικές ιστορίες με κύρια συστατικά το χιούμορ και την περιπέτεια που διαδέχεται η μία την άλλη. Η εξαιρετική εικονογράφησή του αντανακλά την προσωπικότητα του δημοφιλούς ήρωα και παρουσιάζει με φαντασία και ελαφράδα την κόσμο του. Μια απίστευτη παρέα που μας παρασύρει στη ζούγκλα, στην προϊστορία, στο διάστημα, στην Άγρια Δύση, στον Βόρειο Πόλο, αλλά και στην Αφρική, ακόμα και στη χαμένη Ατλαντίδα!

Ο Έλιοτ και η Ιζαμπέλα σε μια Περιπέτεια στο ποτάμι


«Σε αντίθεση με τις ιστορίες του μικρού δράκου Καρύδα, είχα από την αρχή μια ξεκάθαρη εικόνα για τον Έλιοτ και την Ιζαμπέλα: Ο Έλιοτ ζει στην πόλη, του αρέσει να διαβάζει και να γράφει ποίηση. Είναι δραστήριος, κάπως αγχώδης, αλλά με πολλές πρωτότυπες ιδέες. Η Ιζαμπέλα, από την άλλη, είναι ένα ποντίκι της εξοχής. Είναι γενναία και έξυπνη, αλλά ξέρει να υπολογίζει τον κίνδυνο – ειδικά τους κινδύνους που κρύβει η φύση. Ο Έλιοτ είναι ερωτευμένος με την Ιζαμπέλα, αλλά δεν ξέρουμε ακόμη αν κι εκείνη νιώθει το ίδιο. Το μόνο σίγουρο είναι πως τον βρίσκει χαριτωμένο. Με μια τρυφερή, ειρωνική διάθεση, διασκεδάζει με την αδεξιότητά του. Της αρέσουν τα ποιήματα που γράφει και θαυμάζει τις ιδέες του, που πάντα τους βγάζουν από τη δύσκολη θέση. Είναι η εποχή του πρώτου έρωτα, γεμάτη προσδοκίες, αβεβαιότητα, αμφιβολίες, φόβους, αλλά πάνω απ’ όλα με αστείρευτη ενέργεια, χαρά για τη ζωή και δίψα για περιπέτεια».

-Ίνγκο Ζίγκνερ


Λίγα λόγια για τον συγγραφέα και εικονογράφο

Ο Ίνγκο Ζίγκνερ γεννήθηκε το 1965 και μεγάλωσε στο Γκρόσμπουργκβεντελ, κοντά στο Ανόβερο. Μετά το σχολείο και τον στρατό εργάστηκε σε τράπεζα, έζησε έναν χρόνο στη Γαλλία, πήγε για λίγο στο πανεπιστήμιο και κατέληξε να δουλεύει σε ένα γραφείο διοργάνωσης οικογενειακών ταξιδιών. Στα ταξίδια διηγούνταν στα παιδιά φανταστικές ιστορίες. Κι επειδή οι ιστορίες του τους άρεσαν πολύ, άρχισε να τις γράφει. Σιγά σιγά έμαθε και να ζωγραφίζει. Τώρα ζει και εργάζεται στο Ανόβερο. Με τα βιβλία του μικρού δράκου Καρύδα, που έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, έχει κατακτήσει τις καρδιές των μικρών αναγνωστών. Το φθινόπωρο του 2003 τιμήθηκε με το Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας Μπαντ Ίμπουργκερ.

Όλα τα βιβλία της σειράς «Ο μικρός δράκος Καρύδας» κυκλοφορούν από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ.

Η Μικρή Άρκτος παρουσιάζει την πρώτη συναυλία – μουσική παράσταση του δίσκου «Αναχώρηση» του Απόστολου Κίτσου, στο ΠΛΥΦΑ τη Δευτέρα 10 Φεβρουαρίου. Μετά το «Κάτι παράξενο», ο Απόστολος Κίτσος επέλεξε αυτό τον στίχο του Ρεμπώ, όχι μόνο ως τίτλο του νέου άλμπουμ, αλλά και ως σήμα – αναφορά της ατμόσφαιρας και της καλλιτεχνικής πρόθεσης της νέας και ενδιαφέρουσας πρότασής του.

Κι αυτό γιατί ο κύκλος των συγκεκριμένων τραγουδιών, σηματοδοτεί την «Αναχώρηση» προς έναν νέο ηχητικό τόπο, φρέσκο, σημερινό, με έντονο ηλεκτρονικό στοιχείο και δυναμικές ενορχηστρώσεις, τις οποίες, όπως στο δίσκο, έτσι και στο live, υπογράφει ο ίδιος ο Απόστολος Κίτσος. Για πρώτη φορά, άλλωστε σε αυτόν τον δίσκο, ο Απόστολος Κίτσος κάνει το ντεμπούτο του και ως τραγουδοποιός, ντύνοντας με μουσική ποιήματα της Κατερίνας Γώγου και της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ. Ταυτόχρονα, συνεχίζει το νήμα της συνεργασίας του με τον Μιχάλη Καλογεράκη (με τον οποίο δημιούργησαν μαζί το «Κάτι Παράξενο»), ο οποίος είναι παρών και εδώ με τραγούδια που έγραψε πάνω σε ποίηση των Ζακ Πρεβέρ, Αρθούρου Ρεμπώ και Μάνου Πετράκη.

Η Μπάρμπαρα, το Να Ξεκινήσουμε Πρωί, η Αναχώρηση, αλλά και τραγούδια από το «Κάτι Παράξενο», όπως το Αλλού να μ’ Αγαπάς και το Καλό Φεγγάρι, δημιουργούν έναν μουσικό διάλογο με τραγούδια-αναφορές από το ελληνικό και ξένο ρεπερτόριο. Μαζί του στη σκηνή θα βρεθεί η πολυσχιδής Sophie lies, σε μια ζωντανή εκδοχή της δισκογραφικής τους συνεργασίας. Η Μικρή Άρκτος σας προσκαλεί να αναχωρήσουμε όλοι μαζί, «μες στην καινούρια αγάπη και μες στο νέο ήχο» του Απόστολου Κίτσου.

Παίζουν οι μουσικοί:
Φάνης Ζαχόπουλος – κιθάρες
Αλέξης Στενάκης – πλήκτρα, πνευστά
Χάρης Παρασκευάς – μπάσο, τύμπανα
Ηχοληψία: Θάνος Καλέας

ΠΛΥΦΑ | Κορυτσάς 39 Βοτανικός
Δευτέρα 10 Φεβρουαρίου 2025
Ώρα έναρξης 21.30
Παραγωγή: Μικρή Άρκτος

Γενική είσοδος: 15 ευρώ
Προπώληση εισιτηρίων εδώ

Κι αν «τα χρόνια τρέχουν χύμα» ο Διονύσης Σαββόπουλος στέκεται σήμερα απέναντι στις οροσειρές του χρόνου και, με αφοπλιστική ειλικρίνεια, «φωτογραφίζει» τον εαυτό του, μέσα στα 20 κεφάλαια αυτού του βιβλίου. Από τη γέννησή του στη Θεσσαλονίκη το σκληρό 1944 και τα πρώτα τραγούδια που σκάρωνε μικρός, την ώρα που ήταν υποχρεωμένος να μένει στο κρεβάτι του, κι από τις πρώτες μουσικές επιρροές στην εν μιά νυκτί απόφαση το ’63 να φύγει από τη Θεσσαλονίκη «για να πραγματοποιήσει τον εαυτό του».

Ένας έφηβος που βάζει για αρχηγό του τον ήλιο και φωνάζει «μη» στη σκοτεινή του πλευρά. Από τα 19 του χρόνια, τότε που ήταν «ένας ξένοιαστος και άπλυτος επαναστάτης» στην Αθήνα, στον πρώτο του δίσκο 45 στροφών το 1965, στην ταράτσα της Μπουμπουλίνας το ’67, στο Παρίσι από το ’68 με την Άσπα, στο Μιλάνο και στην επιστροφή στην Αθήνα της δικτατορίας, για να γίνει πατέρας στα 24 του χρόνια.

Από το «Ροντέο» και το θρυλικό «Κύτταρο» Ηπείρου και Αχαρνών, από το Χάπυ Νταίη του Παντελή Bούλγαρη και τους Αχαρνής το ’76, στην αποθέωση που έμελλε να γνωρίσει το 1983 αλλά και στη ρήξη με το κοινό του το ’89, με το Κούρεμα.

Από τη συστράτευση με την Αριστερά στην αποστασιοποίηση.

Από τον αγαπημένο του φιλόλογο στο γυμνάσιο Δημήτριο Βαφειάδη στους δασκάλους του Μάνο Χατζιδάκι, Νίκο Αλέξη Ασλάνογλου, Αλέξανδρο Αινιάν και Ντόρα Μπακοπούλου.

Από την τέχνη της συνύπαρξης, στις δυσκολίες του γάμου και του πατρικού ρόλου, κι από την οικογένεια, στην ευρύτερη οικογένεια των μουσικών. Οι οφειλόμενες συγγνώμες.

Αλλά πάνω από όλα, το σάλπισμα της γιορτής!

Ένα βαθιά ανθρώπινο βιβλίο στο οποίο ο Σαββόπουλος αποκαλύπτει τον Νιόνιο, σαν να του ψιθυρίζει «δώσ’ μου τα λόγια επιτέλους να μην είμαι μοναχός».

Με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου «Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα», οι Εκδόσεις Πατάκη έχουν τη χαρά να σας προσκαλέσουν την Πέμπτη 23 Ιανουαρίου στις 7:00 μ.μ. σε μία συνάντηση με τον Διονύση Σαββόπουλο.

Ο Διονύσης Σαββόπουλος θα συζητήσει με τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών Γιάννη Βακαρέλη και τους συγγραφείς Σώτη Τριανταφύλλου και Γιώργο Σκαμπαρδώνη.

Τη συζήτηση θα συντονίσει η Άννα Πατάκη.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Βασ. Σοφίας & Κόκκαλη, Αθήνα).

Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Βρείτε το βιβλίο εδώ.

Πηγή: Book Press

Ο Fabio Stassi (Φάμπιο Στάσι) γεννήθηκε στη Ρώμη το 1962. Είναι υπεύθυνος ιταλικής λογοτεχνίας σε γνωστό εκδοτικό οίκο της Ιταλίας και ταυτόχρονα διευθύνει μια πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη της Ρώμης. Πρωτοεμφανίστηκε στον συγγραφικό χώρο το 2006. Έχει γράψει δεκατρία μυθιστορήματα, διηγήματα, δοκίμια αλλά και βιβλία για παιδιά.

Το 2013 γνώρισε μεγάλη επιτυχία χάρη στο μυθιστόρημά του Ο τελευταίος χορός του Σαρλό, το οποίο μεταφράστηκε σε 19 χώρες, ενώ στην Ιταλία τιμήθηκε με έξι βραβεία μεταξύ των οποίων και το Premio Selezione Campiello. Το 2016 κέρδισε το βραβείο Scerbanenco για το καλύτερο νουάρ μυθιστόρημα της χρονιάς με το βιβλίο του Η χαμένη αναγνώστρια ( Ίκαρος, 2018), που αγαπήθηκε πολύ και από το ελληνικό αναγνωστικό κοινό, όπως και τα επόμενα βιβλία της σειράς με πρωταγωνιστή τον βιβλιοθεραπευτή Βίντσε Κόρσο Κάθε σύμπτωση έχει ψυχή (Ίκαρος, 2019), Σκοτώνω όποιον θέλω (Ίκαρος, 2022), Μαστρο-Τζεπέτο, (Ίκαρος, 2023) και Νυχτερινό στη Γαλλία (Ίκαρος, 2025).

Είπαν για τα βιβλία του:

[…] με τα βιβλία του Stassi η αναγνωστική απόλαυση είναι εγγυημένη.

Δημήτρης Δουλγερίδης, ΤΑ ΝΕΑ

[…] η Χαμένη αναγνώστρια είναι ένα ευφυές μυθιστόρημα με πνευματώδεις διαλόγους και ευφυείς ανατροπές -φόρος τιμής στη λογοτεχνία και στους συγγραφείς […]

Αργυρώ Μαντόγλου, Εφημερίδα των Συντακτών

Ένα μυθιστόρημα για το θαύμα της λογοτεχνίας!

Γιάννης Μπασκόζος, Ο Αναγνώστης

Το μυθιστόρημα του Stassi με τον προκλητικό τίτλο Σκοτώνω όποιον θέλω, δεν είναι άλλο ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Είναι ένα βαθιά υπαρξιακό βιβλίο για τα αδιέξοδα στα οποία βρίσκεται ο σύγχρονος άνθρωπος […]

Κυριακή Μπεϊόγλου, Εφημερίδα των Συντακτών

Πέμπτη 23/01/2025 στις 19:00

Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών (Πατησίων 47)

Είσοδος ελεύθερη με δήλωση συμμετοχής, εδώ.

Βρείτε όλα τα βιβλία του Fabio Stassi από τις Εκδόσεις Ίκαρος, εδώ.

«Γεννιέται ο κόσμος», ο τίτλος ενός βιβλίου γραμμένου για 4 εποχές έρωτα φυσιολογικού, που δειλιάζει, σε σχεδόν 100 σελίδες στοιβαρού χαρτιού. Ο τίτλος ενός βιβλίου που έσκαψε το μυαλό μου με αποτέλεσμα την ανάμνηση της «Ηλιόπετρας» του Θανάση Παπακωνσταντίνου, της ίδιας με την «Ηλιόπετρα» του Οκτάβιο Πας, της «Ηλιόπετρας» με φωνή Σωκράτη Μάλαμα να υποστηρίζει «Γεννιέται ο κόσμος όταν φιλιούνται δυο», για να νιώσω ανακούφιση με την τέταρτη επιβεβαίωση έρωτα – γέννησης κόσμου, στο βιογραφικό του μυαλού μου. Ο τίτλος ενός βιβλίου, για να με πιάσει ο έρωτας από το χέρι απαλά, μέχρι να τελειώσω και τη δεύτερη ανάγνωση, απαραίτητη για να σχεδιάσω καρδούλες δίπλα στα αγαπημένα μου μαύρα γράμματα, στις αγαπημένες μου συνεκφορές, στα αγαπημένα μου ρηματικά πρόσωπα, στις αγαπημένες μου γραμμές που με φέρνουν πάλι πρόσωπο με πρόσωπο με αγαπημένα δικά μου.

Ο απέναντι έρωτας είναι δέντρο, είναι σπίτι, είναι κολώνα, είναι σημαία, είναι πλατεία, έχει χέρια πουλιά, έχει δάκρυα από ρετσίνι, δάχτυλα ποδιών αρχαίου Έλληνα, είναι σώμα θέρμανσης στο πιο κρύο σπίτι του κόσμου – που δεν πεθαίνεις τελικά από κρύο -, είναι λόγος για να δεις αστέρια και κόκκινες βουκαμβίλιες, είναι η ζωή που θα ήθελες να ζεις μετά τα 18. Ο απέναντι έρωτας είναι συναίσθημα τυχερών ανθρώπων, που από ξεκάθαρη και ανεξήγητη τύχη, μια τύχη που ηλεκτρίζει μόνο τους άτυχους ανθρώπους, βρέθηκαν σε ένα ουζερί στην πιο κοντινή τους λεωφόρο.

Το μούδιασμα του ερωτευμένου ανθρώπου βρήκε λέξεις να ειπωθεί σε αυτό εδώ το αφήγημα. Μου θυμίζει το «Φιλί» του Χούλιο Κορτάσαρ, το φιλί που διαβάζεις όταν έχεις καιρό να φιλήσεις με μανία, το φιλί που ζεις σε επανάληψη κάθε φορά που διαβάζεις το κεφάλαιο 7 του τόμου με τίτλο «Κουτσό». Μου θυμίζει αυτό το φιλί ανάστασης, γιατί διαβάζοντας μπορώ να σου υποσχεθώ πως θα είσαι ερωτευμένος και πάλι, αν δεν είσαι ήδη οπότε και θα είσαι ερωτευμένος εις τη δευτέρα. Μπορώ να σου υποσχεθώ πως αν δε σημειώνεις στα βιβλία σου, αν δεν τσακίζεις τις σελίδες (όπως η συγγραφέας Αλεξάνδρα Κ* που ανέβασε ένα story στο Instagram, δείχνοντας τσακισμένες τις σελίδες που τσάκισαν αυτές της καρδιάς της), αν δε ζωγραφίζεις καρδούλες σαν αστεράκια υπενθύμισης, σου υπόσχομαι και στοιχηματίζω, δειλά πάντα ως συχνά ηττημένη στα στοιχήματα, πως θα ξεκινήσεις σχεδόν αναγκασμένος από την ομορφιά των λέξεων που στέκονται σε ακούνητη και αμίλητη σειρά. Και μπορώ να συνεχίσω να σου υπόσχομαι, πως το ένα ξεχασμένο ερωτευμένο κύτταρό σου θα ξεσηκώσει μια επανάσταση κατακόκκινου έρωτα από εκεί που δεν το περίμενε καμία ανέραστη από επιλογή κυβέρνηση.

Κι αν οι υποσχέσεις δε φτάνουν, όπως πολλοί ερωτευμένοι έχουν δηλώσει σε λοχοτεχνικές σελίδες και κινηματογραφικές σκηνές, κάντες εσύ πράξη, πατώντας θαρραλέα το πόδι σου στην παρουσίαση αυτού του βιβλίου που κάνει τον Θεό Έρωτα να έχει ανθρώπινες αντιδράσεις βαφτισμένες ευάλωτες, αυτή την Παρασκευή, 20 Δεκεμβρίου, στις 7 μ.μ., στο βιβλιοπωλείο «Ζάτοπεκ» στην Καλλιθέα.

Να πας με την πράσινη γραμμή, να ζήσεις ακόμα πιο εμμονικά την Αθήνα, ανάμεσα σε μυρωδιές που αν τις έβαζες σε μπουκαλάκι, το άρωμά σου θα ήταν το «Κέντρο». Να πας για να γίνεις αυτόπτης μάρτυρας του σπάνιου πια φαινομένου ύπαρξης ανθρώπων που τηρούν τις υποσχέσεις τους.

Γεννιέται ο κόσμος, Βάσια Τζανακάρη, Εκδόσεις Καστανιώτη