«Λένε ότι δύο είναι οι σημαντικότερες ημέρες στη ζωή ενός ανθρώπου: Η μέρα που γεννιέται και η μέρα που μαθαίνει γιατί. Από μικρό παιδάκι, ψαχνόμουν στα χωράφια να μάθω την άγρια ζωή. Δεν μου άρεσε το σχολείο, αλλά λάτρευα να διαβάζω για τα άγρια ζώα. Γεμάτη η βιβλιοθήκη με βιβλία, εκτυπώσεις τότε, όταν το διαδίκτυο, δειλά δειλά, έμπαινε στη ζωή μας.

Μ’ άρεσε να μαθαίνω για τα ζώα κι ας μην υπήρχε όφελος. Περνούσαν τα χρόνια κι έβλεπα ντοκιμαντέρ στο καφενείο του χωριού του Natgeo με ανθρώπους που ασχολούνταν με την άγρια ζωή. Όνειρο ζωής. Φαινόταν απατηλό. Δεν είναι και της μόδας στη χώρα που ζούμε. Αν αγαπάς κάτι, το κυνηγάς όμως. Έκοψα κι έρραψα την αγάπη μου αυτή, να ασχολούμαι με τα άγρια ζώα, στα μέτρα μου, χωρίς σπουδές, αλλά με καθαρή ψυχή και μεράκι.

Κι έφτασε η μέρα που μια γλυκιά, αλλά και τολμηρή μικρή βίδρα, ένα ζώο- φάντασμα, για το οποίο ξαγρυπνούσα στις ερημιές να δω από παιδί, ήρθε να αλλάξει τη ρουτίνα μας και την καθημερινότητά μας. Ορφανή από μάνα, μεγάλωσε στο πλευρό των καλύτερων. Και μετά, έφτασε στη φροντίδα μου. Πραγματικά εύχομαι στον κάθε άνθρωπο να ξυπνά το πρωί και να πηγαίνει στην εργασία του, με τόση ευτυχία όση είχε κατακλύσει εμένα το περασμένο έτος. Αλλά και πέρα από το πόστο, ήταν μια εμπειρία ζωής.

Παρατηρώντας καθημερινά ένα πανέξυπνο ζώο, που, λόγω ευφυΐας, μπορεί να αλληλεπιδρά με έναν ξεχωριστό τρόπο με τον άνθρωπο. Είμαι σίγουρος πως η μικρή βίδρα έμαθε πολλά από εμάς. Ποιον να εμπιστεύεται και ποιον όχι, κυρίως. Το έδειξε, άλλωστε, όταν εμφανιζόταν μόνο στους ψαράδες και σε δύο παιδάκια φέτος που επέστρεψε να πει ένα «γεια» κι ένα «ευχαριστώ» μαζί με το ταίρι της, προτού χαθούν στα απόμερα μέρη της λίμνης ξανά. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό το ζωάκι, που, ενώ το κοιτούσες και ήθελες να το αγκαλιάσεις, παράλληλα δεν έπρεπε να του δίνεις σημασία, αλλά να σκαρφίζεσαι χίλιους, διαφορετικούς τρόπους ώστε να μην εξοικειωθεί μαζί σου.

Η αφήγηση και η φωτογραφία είναι αφιερωμένη σε όλη την ομάδα που δουλέψαμε μαζί για να δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία σε αυτό το σπάνιο ζώο να επιστρέψει στη φύση και να ζει, κάπου εκεί έξω, ελεύθερο. Τα λόγια αυτά γράφτηκαν με μεγάλη συγκίνηση».

*Για τον Νίκο Πατερέκα διαβάστε περισσότερα εδώ.

Όπως αναφέρει η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, μία Λεπτομύτα που παρατηρήθηκε στο Μεσολόγγι στις 3 Μαΐου 1999 αποτελεί την τελευταία καταγραφή του είδους στη χώρα μας. Το Μεσολόγγι είναι κοντά στο χωριό του παππού σου; Ναι. Δίπλα στο Αιτωλικό; Ναι.

Δεν πρόλαβα να δω από κοντά μια Λεπτομύτα. Και θέλω να κλάψω. Συγγνώμη, αν σε στεναχώρησα, μικρούλι μου. Όχι, αλλά θέλω να κλάψω. Εμείς που είμαστε άνθρωποι ξέρουμε ότι μπορεί να συμβεί και κάτι άσχημο. Η Λεπτομύτα δεν ήξερε γιατί είναι πουλί. Και πετούσε, και πετούσε. Θα ζωγραφίσω ανθρώπους με χάλια φρύδια, που κάνουν τα «σπίτια» της Λεπτομύτας βουνά σκουπιδιών και χαλάνε το χώμα, με παλιοτσιμέντο. Μετά θα ζωγραφίσω 123.456 Λεπτομύτες να κάνουν κακά πάνω στα κεφάλια αυτών των ανθρώπων και στο τέλος, μια τεράστια Λεπτομύτα, που γεννάει ένα τεράστιο αυγό και από αυτό το αυγό βγαίνουν δισεκατομμύρια πουλιά κι έτσι δεν γίνεται να εξαφανιστεί το είδος. Στη ζωγραφιά μου, η Λεπτομύτα υπάρχει. Στη ζωγραφιά μου, ο άνθρωπος τιμωρείται, όπως η Αράχνη από τη Θεά Αθηνά στον μύθο.

Σε στεναχώρησα, αλλά έτσι κι αλλιώς τα ξέρεις όλα εσύ. Ναι, τα βλέπω όλα. Δε θέλω να εξαφανιστούμε κι εμείς. Είμαστε αρκετές εσύ κι εγώ για να μην εξαφανιστούμε; Μπα. Τι χρειαζόμαστε; Πάρα πολλούς ανθρώπους, που να σκέφτονται, όπως εσύ κι εγώ. Θα εξαφανιστούμε. Θα παλέψουμε, στο υπόχομαι. Θα εξαφανιστούμε, γιατί ο κύριος που μένει στον πέμπτο όροφο είπε ότι θα στολίσει αληθινό έλατο. Εμείς θα στολίσουμε ψεύτικο. Αυτός πάντα στολίζει αληθινό και οι φίλοι του στολίζουν, λέει. Αυτοί που δεν αγαπάνε τα δέντρα και τα ζώα πίνουν Coca-Cola. Τώρα θα γελάσω. Γιατί το λες αυτό; Γιατί ρεύονται. Και μετά τα Χριστούγεννα, πετάνε τα έλατα στον κάδο με τα πλαστικά. Γιατί όμως Coca-Cola; Έτσι γιατί είναι μαύρα χάλια.

Χρύσα, πόσο λυπάμαι για τη Λεπτομύτα. Γιατί δεν προστατεύουμε αυτούς που έχουν ανάγκη; Δεν προλαβαίνουμε; Είναι μεγάλη ιστορία. Θα μου την πεις; Θα στην πω το Σάββατο. Εσύ κι εγώ προστατεύουμε, όμως, και τον αέρα και το νερό και τα δέντρα και τα ζώα. Πρέπει να γίνουμε πολλοί το ξέρω. Από εδώ και πέρα θα ρωτάω κάθε καινούριο μου φίλο «Αγαπάς τον πλανήτη; Και τι κάνεις γι’ αυτό»; Και μετά θα του λέω την ιστορία της Λεπτομύτας. Που χάθηκε, ενώ θα μπορούσε να πετάει ούυυυ για οχτακόσια χρόνια ακόμη.

Κάτσε να τελειώσω τη ζωγραφιά μου. Θα γράψω και κάτι. «Συγγνώμη, Λεπτομύτα». Το –συ; Με ύψιλον. Σωστά το έγραψες.

Με ανακοίνωσή τους ζητούν να συνταχθεί με μια φιλόδοξη και επιστημονικά τεκμηριωμένη προσέγγιση για τη διατήρηση των ειδών και των οικοσυστημάτων στην ΕΕ και τη χώρα μας.

Όπως τονίζουν οι Περιβαλλοντικές Οργανώσεις, σε επιστολή τους προς τον υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Θεόδωρο Σκυλακάκη, η οποία κοινοποιείται στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, ενδεχόμενη υποβάθμιση της νομικής προστασίας του λύκου είναι αντίθετη στην ισχυρή υποστήριξη από την κοινή γνώμη, αλλά και στα επιστημονικά στοιχεία που ευνοούν τη διατήρηση του λύκου στην Ευρώπη. «Η πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κινδυνεύει σοβαρά να δημιουργήσει προηγούμενο για άλλα είδη και να ανοίξει την πόρτα σε περαιτέρω αλλαγές στη νομοθεσία της ΕΕ για τη φύση», σημειώνεται χαρακτηριστικά.

Παράλληλα, καλούν την ηγεσία του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας να ορίσει άμεσα συνάντηση του υπουργού με τους εκπροσώπους των Οργανώσεων, ώστε να δοθεί η ευκαιρία να αναπτύξουν τις απόψεις τους για το θέμα, πριν από την ημέρα που θα συναντηθεί το Συμβούλιο Υπουργών της ΕΈ που θα λάβει σχετική απόφαση.

«Η προστασία των λύκων στην Ευρώπη και την Ελλάδα δεν είναι μόνο θέμα οικολογικής σημασίας, αλλά και αντανάκλαση της δέσμευσής μας για τη διατήρηση της βιοποικιλότητας και των αξιών της συνύπαρξης και της ανεκτικότητας», σημειώνουν οι Περιβαλλοντικές Οργανώσεις, επισημαίνοντας πως οι λύκοι αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της φυσικής κληρονομιάς της Ευρώπης, διαδραματίζοντας ζωτικό ρόλο στη διατήρηση της ισορροπίας των οικοσυστημάτων και της βιοποικιλότητας, και η επιστροφή του λύκου σε μέρη τόσο της Ελλάδας όσο και της Ευρώπης όπου το είδος είχε προηγουμένως εξαφανιστεί αποτελεί σημαντική επιτυχία διατήρησης που δεν πρέπει να τεθεί σε κίνδυνο.

Στο πλαίσιο των πρωτοβουλιών για την διατήρηση του καθεστώτος προστασίας του λύκου, οι Περιβαλλοντικές Οργανώσεις, εκτός από την επιστολή τους προς την ελληνική κυβέρνηση, συνυπογράφουν αντίστοιχη επιστολή διεθνών Περιβαλλοντικών Οργανώσεων και καλούν τους πολίτες να συμμετάσχουν στην σχετική διαδικτυακή καμπάνια συλλογής υπογραφών μέσω της πλατφόρμας Avaaz.

Οι συνυπογράφουσες Περιβαλλοντικές Οργανώσεις:

ΑΝΙΜΑ

ΑΡΙΩΝ

ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ

ΑΡΧΕΛΩΝ

Δράση για την Άγρια Ζωή

Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία

Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού

Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Φύσης

Ελληνικό Δίκτυο «Φίλοι της Φύσης»

Εταιρία Προστασίας Βιοποικιλότητας Θράκης

Εταιρία Προστασίας Πρεσπών

ΚΑΛΛΙΣΤΩ, Περιβαλλοντική Οργάνωση για την Άγρια Ζωή και τη Φύση

Οικολογική Εταιρία Ανακύκλωσης

i-Sea

Greenpeace

MEDASSET

MedINA

Mom

The Green Tank

WWF Ελλάς

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η Ελλάδα έχει περιλάβει την Πολύαιγο στο πρόγραμμα Natura 2000 της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θεωρώντας την σημαντικό βιότοπο, ανενόχλητο από την ανθρώπινη παρουσία, ενώ έχει κηρυχθεί Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Μαυροπετρίτης, του οποίου το 75% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει στα νησιά του Αιγαίου, ενδημική οχιά (Microvipera schweizeri), που ζει μόνο στην Κίμωλο, την Πολύαιγο, την Μήλο και την Σίφνο, ενδημική μπλέ σαύρα (Podarcis milensis), Σπιζαετός (Hieraaetus fasciatus), 32 ενδημικά, σπάνια ή απειλούμενα είδη φυτών και πολλά αγριοκάτσικα. Στο νησί, γεννά τα μικρά της η μεσογειακή φώκια, Μονάχους Μονάχους.

Η Πολύαιγος έχει έντονο ανάγλυφο, με μια μικρή πεδιάδα στο κέντρο. Παλιότερα, υπήρχε μικρός οικισμός και γινόταν εξόρυξη βαρυτίνης. Υπάρχει, επίσης, ο ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου, ο οποίος ανήκε στο, ερειπωμένο πια, ομώνυμο μοναστήρι, που ιδρύθηκε το 1622. Από το 1898, υπάρχει στο νησί φάρος, στο ακρωτήρι Μάσκουλα, σε ύψος 138 μέτρων, αλλά και πολυάριθμες σπηλιές, που σε προκαλούν να τις εξερευνήσεις από άκρη σε άκρη, όπως η Διαμαντοσπηλιά.

Ένα νησί ανενόχλητο από την ανθρώπινη παρουσία. Να το ξαναπούμε.

*Κεντρική φωτογραφία: Shutterstock

Δεν άλλαξε ποτέ τίποτα από τότε που γεννήθηκα σχετικά με την καταστροφή. Ο αληθινός Αύγουστος είναι πέρα για πέρα οδυνηρός. Ήχοι από αεροπλάνα και σειρήνες. Όσοι έχουν έγνοια, δίνουν και την ζωή τους, χωρίς δεύτερη σκέψη. Οι υπόλοιποι, θεατές και γελοία περίλυποι. Οι στάχτες στην επιφάνεια της θάλασσας, το αίμα των δέντρων. Απεγνωσμένοι άνθρωποι, μόνοι, δεν ξέρουν ποιο σημείο του ορίζοντα συνδέεται με την ζωή. Στέκονται στο κενό.

Θα λέμε «ήταν παράδεισος, εδώ» και θα δείχνουμε τα σημεία του νερού και του πράσινου για να προσανατολιστεί συναισθηματικά και ιστορικά ο έφηβος του μέλλοντος. Θα καιγόμαστε και θα στερεύει κάθε καταγραφή για να την ανακαλούμε για καταφύγιο. Τι λέω. Ποιος ζει με την νοσταλγία.
Θα ψάχνουμε το δέντρο, που φυτέψαμε, σε τσιμέντα κι αναπτυσσόμενα όνειρα. Γιατί δεν ακούν ποτέ τα ουρλιαχτά των δέντρων αυτοί που μιλούν περισσότερο από όλους για πρόληψη και ετοιμότητα;
Το 80% του πληθυσμού δεν έχει πρόσβαση στο πράσινο. Αττική φαιό νταμάρι. Είδα στον ύπνο μου, δέντρα – ρομπότ. Ο εφιάλτης δεν έχει τέλος.

«Εκκένωση, μάχη με τις φλόγες, 112, εκτός ελέγχου, 500 πυροσβέστες, οι κόποι μιας ζωής. Ο στρατηγός άνεμος, το μικροκλίμα της φωτιάς, το φαινόμενο της κηλίδωσης».

Πού θα πάμε; Στο μυαλό μου, το δάσος, που έμαθα να μαζεύω ρετσίνι, -απλά γιατί το θεωρούσε σημαντικό ο παππούς μου. Δυο άνθρωποι αγκαλιάζονται. Δίπλα τους, ένας μικρός κουβάς με νερό. Το ιερό ελάχιστο μέσα σε ένα χάος από πνιχτούς αναστεναγμούς μίμων.

Δεν θέλω να συνηθίσουμε.

Το πρωί, στην ακτή μάζευα καπάκια από πλαστικά μπουκάλια νερού. Και μια βούρτσα μαλλιών. Και πλαστικές σακούλες. Τόσοι και τόσοι με αντηλιακά και καπέλα, και κανείς δεν αντιδρούσε στην οπτική ρύπανση. Ένας γλάρος πνίγηκε.

«Οι χελώνες πεθαίνουν πρώτες, όταν ένα δάσος καίγεται», μου λέει η φίλη μου, παιδί της Γ’ δημοτικού. «Αλλά μπορεί και να τις σώζουν οι πέρδικες».

Δεν μου αρέσει ο κόσμος σας, κύριοι.

*Φωτογραφία: Στέλιος Μισίνας

Η φυλή απέκτησε μεγάλη φήμη κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940-41, οπότε ο ελληνικός στρατός την χρησιμοποίησε κυρίως για τις μεταφορές και τις επικοινωνίες. Δυστυχώς, μεγάλοι πληθυσμοί από τα περήφανα άλογα εξοντώθηκαν στα πεδία των μαχών και στις κακουχίες του πολέμου.

Για τους περπατητές των περιχώρων του Λούρου το θέαμα με τα άγρια κοπάδια είναι γνώριμο. Προέρχονται από άλογα που στο παρελθόν εγκαταλείφθηκαν στο παρελθόν από τους ιδιοκτήτες τους και λόγω της μεγάλης τους αντοχής και ανθεκτικότητας κατάφεραν να επιβιώσουν και να σχηματίσουν άγρια κοπάδια.

Τα πιο γνωστά από αυτά τα κοπάδια βρίσκονται στις εκβολές του Αχελώου, όπου τρέχουν, βρέχονται από τα νερά του ποταμού και ανακουφίζουν τη δίψα τους. Έπειτα χάνονται στις πλαγιές και τον αχανή κάμπο. Καθώς η παραλία του Λούρου, μία από τις μεγαλύτερες της Ελλάδας με μήκος 17 χιλιόμετρα, είναι και η δημοφιλέστερη του νομού, το καλοκαίρι η παρουσία των λουόμενων συνήθως τα απωθεί. Τις υπόλοιπες εποχές, που τα πράγματα είναι ήσυχα, περιφέρονται με μεγαλύτερη άνεση.
Ωστόσο, το φαινόμενο απαντάται και σε άλλες περιοχές της Αιτωλοακαρνανίας. Στον Πεταλά του Αγρινίου τα άγρια άλογα ξεπερνούν τα 500.

Πηγή: Μηχανή του χρόνου

Όπως αναφέρει, ο δρ. Αλέξανδρος Φραντζής στο loutrakiblog.gr, εκ μέρους της επιστημονικής ομάδας του Ινστιτούτου Κητολογικών Ερευνών Πέλαγος, η μικτή κοινωνία των δελφινιών του Κορινθιακού είναι μοναδική παγκοσμίως. Από το 1995, το Ινστιτούτο Κητολογικών Ερευνών Πέλαγος πραγματοποιεί εκεί έρευνα για τη μελέτη των δελφινιών, η οποία οδήγησε τελευταία σε συγκλονιστικές ανακαλύψεις.

Τα είδη δελφινιών του Κορινθιακού

Τα τέσσερα είδη δελφινιών, που απαντώνται περισσότερο στη Μεσόγειο, ζουν στον κορινθιακό κόλπο: το ζωνοδέλφινο, το κοινό δελφίνι, το σταχτοδέλφινο και το ρινοδέλφινο. Το ζωνοδέλφινο είναι το κυρίαρχο είδος, ένα καθαρά πελαγικό είδος, που δεν έχει παρατηρηθεί πουθενά αλλού στον κόσμο μέσα σε έναν κλειστό κόλπο, όπως συμβαίνει στον κορινθιακό κόλπο.

Μαζί με τα κοινά δελφίνια και τα σταχτοδέλφινα, σχηματίζουν ένα μόνιμο μικτό κοπάδι δελφινιών. Τέτοια μόνιμη συμβίωση δεν έχει παρατηρηθεί ποτέ πουθενά αλλού στον κόσμο. Δεδομένων των γενετικών αποστάσεων μεταξύ των τριών ειδών, είναι σαν να ζούσαν οι άνθρωποι σε μικτή κοινωνία μαζί με χιμπατζήδες και γορίλες.

Όπως σημειώνει ο κ. Φραντζής, κατά τη διάρκεια πρόσφατης έρευνας το 2023 για την εκτίμηση της αφθονίας των δελφινιών, εντοπίστηκε από την ομάδα το ίδιο σταχτοδέλφινο 26 χρόνια μετά την πρώτη του παρατήρηση το 1997, κατεγράφη ένα μοναδικό ζωνοδέλφινο με αντίχειρες και στα δύο του πτερύγια. Επίσης, ένα θηλυκό κοινό δελφίνι είχε υιοθετήσει ένα νεογέννητο ζωνοδέλφινο και το θήλαζε.

Πηγή: in.gr