Συντονιστής: Γιάννης Δούκας

Συμμετέχουν: Σπύρος Αραβανής, Μιχάλης Γελασάκης, Κώστας Θωμαΐδης, Οδυσσέας Ιωάννου, Δημοσθένης Κούρτοβικ, Μαρία Παπαγεωργίου, Θύμιος Παπαδόπουλος, Ρένη Πιττακή

Πληροφορίες

Βιβλιοπωλείο Πατάκη (Ακαδημίας 65)
Ώρα 19:00

Ιούλιος θεός

Έχω γράψει πολλά κείμενα για τον Ιούλιο. Σχεδόν ένα κάθε χρόνο, για περιοδικά κι εφημερίδες. Επαναλαμβάνομαι όσο επαναλαμβάνεται και ο Ιούλιος. Κατ’ αρχήν έτσι μετράω την ηλικία μου, με Ιούλιους. Γεννημένος Γενάρη, αλλά από τα γενέθλιά μου και μετά, όλον τον χρόνο τον βλέπω σαν μία ξέγνοιαστη κατηφόρα που βγάζει στο λούνα παρκ του καλοκαιριού. Θυμάμαι ταινίες που η ορθόπλωρη νεαρά του κάτω ορόφου, ανεβαίνει να ρωτήσει κάτι για τον ηλιακό ή να ζητήσει λίγη ζάχαρη, ή να πληρώσει τα κοινόχρηστα, φορώντας κάτι λίγο, κάτι μικρό, που αν έλειπε θα έδειχνε πιο ντυμένη…

Μου έχει χαζοσυμβεί, μη φανταστείς όμως όπως στις ταινίες. Όλα τα καλά τα ζω στην περίμετρό τους. Και μια ζωή δυο πόντους έξω απ’ την ζωή… Ηδονές σε αναστολή. Κόκα κόλα με πολλά παγάκια, ημίγυμνος, αεικίνητος μέσα στο σπίτι, ψάχνοντας τα περάσματα τού αέρα, να βυζάξω όση δροσιά μπορεί να χάσει τον δρόμο της και να περάσει από μία πόλη με σαράντα βαθμούς. Σταθερά αφηρημένος, αφημένος στα πονηρά γούστα του μυαλού, στις αντανακλάσεις των γυμνών ποδιών και ώμων στο απέναντι μπαλκόνι. Ακούω μια φωνή, σαν της μητέρας μου, κάποτε, παλιά «πότε θα μαζευτείς στο σπίτι επιτέλους;» «Καλά, έρχομαι». Ο Ιούλιος είναι μία διάθλαση. Τόσο έξω από την πραγματικότητα, τόσο μέσα στη ζωή όπως θα έπρεπε να είναι.

Είναι κι αυτή η πόρτα προς το Αιγαίο, το ομορφότερο κομμάτι του πλανήτη τέτοια εποχή, που σε ρουφάει σαν μαύρη τρύπα προς το φως. Ο ήλιος σού αλλοιώνει το σώμα, τα σκληρά σου μέταλλα έρμαια της τήξης, θα χυθούμε όλοι στην πρώτη θάλασσα που θα βρούμε στον δρόμο μας. Φέτος, ένα πλασματάκι σαν μεθυσμένο βαρελάκι θα προσπαθεί να σταθεί όρθιο στην άμμο. Όρεξη να ‘χεις να του μετράς τις τούμπες. Another one bites the dust. Οι ατελείωτες γάμπες της και το άδολο, καθαρό γέλιο, θα θυμίζουν στις παραιτημένες, τι σημαίνει να είσαι θηλυκό. Όσες πάρουν το μήνυμα θα αναστηθούν, για τις υπόλοιπες δεύτερη ζωή δεν έχει… Εξάλλου, δεν έχει βγει τυχαία η αναφώνηση «μωρό μου»!

Ορισμένες στιγμές περνάει μαύρη κορδέλα μπροστά από τα μάτια μου εκείνος ο στίχος των Συνήθων Υπόπτων «πόσα καλοκαίρια σου έμειναν ακόμα που θα ξεγλιστράς από του χάροντα το στόμα;» Κάποτε θα πληρωθεί η κρουστή ενοχή για όλους τους μικρούς φόνους που μας βαραίνουν. Κάποτε. Σε φιλάω στον λαιμό και σκάνε τα χείλη μου από ιδρώτα και αλάτι. Με ρωτάς αν είναι όπως παλιά.

Είναι Ιούλιος, αγάπη μου.

Οδυσσέας Ιωάννου
Ιούλιος, 2012
Πηγή: Protagon.gr

Τριάντα τέσσερα χρόνια μετά την ιστορική τους σύμπραξη στο ΑΤΤΙΚΟΝ και μετά από έναν χειμώνα γεμάτο συγκίνηση, γέλιο και έντονα αισθήματα με παλιούς και νέους φίλους, η παράσταση που κατέκτησε τις καρδιές μας επιστρέφει. Μετά από τέσσερις μήνες θερμής αποδοχής και αγάπης, η παράσταση που σημάδεψε τα βράδια μας ταξιδεύει αυτό το καλοκαίρι στο Κατράκειο Θέατρο Νίκαιας για δύο μοναδικές συναυλίες, την Παρασκευή 27 και το Σάββατο 28 Ιουνίου.

Ο Γιώργος Νταλάρας και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου μοιράζονται μαζί μας, την ιστορία των γεγονότων και των αισθημάτων της νεότερης Ελλάδας, μέσα από σπουδαία τραγούδια που είναι το κοινό μας σπίτι. Μαζί τους επί σκηνής και στα κείμενα, ο Οδυσσέας Ιωάννου θα αφηγηθεί κομμάτια από προσωπικές και συλλογικές ιστορίες που συνθέτουν την ακριβή κληρονομιά του ελληνικού τραγουδιού. Όλα θα ξεκινήσουν να ξετυλίγονται στην σκηνή του Κατράκειου θεάτρου, από μία τυχαία μέρα που συνέβη εκείνο που κανένας δεν περίμενε πως θα συμβεί.

Η σκηνοθεσία είναι του Άγγελου Τριανταφύλλου.

Πιάνο-ενορχηστρώσεις: Γιώργος Παπαχριστούδης, Ανδρέας Αποστόλου
Drums: Γιώργος Κατσίκας
Ακορντεόν: Μάνος Γρυσμπολάκης
Βιολί-τραγούδι: Μαίρη Μπρόζη
Μπάσο: Πέτρος Βαρθακούρης
Ακουστικές-ηλεκτρικές κιθάρες: Απόστολος Βαλαρούτσος, Απόστολος Μόσιος
Μπουζούκι-λαούτο: Γιάννης Σταματογιάννης
Κρουστά: Στράτος Σαμιώτης

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Άγγελος Τριανταφύλλου
Κείμενα: Οδυσσέας Ιωάννου
Σκίτσα: Σπύρος Δερβενιώτης
Σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης
Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλλης, Γιάννης Μανιατάκος
Ηχοληψία: Βαγγέλης Κουλούρης, Γιώργος Καραγιαννίδης, Αντώνης Ζαχόπουλος, Λυσιέν Κλήμης
Βίντεο: Πάνος Ζενίδης
Φωτογραφίες: Μάρω Χρυσανθοπούλου, Γιάννης Μαργετουσάκης

Ώρα έναρξης: 21:00
Οι πόρτες ανοίγουν στις 19:30

Τιμές εισιτηρίων:
Προπώληση
• Α ΖΩΝΗ – Πλατεία καθήμενων: 30€
• Β ΖΩΝΗ – Κερκίδες καθήμενων: 25€, 20€ Φοιτητικό, κάτω των 18 ετών, ανέργων, ΑΜΕΑ
• Γ ΖΩΝΗ – Κερκίδες καθήμενων (Μειωμένη ορατότητα): 15€

Στο ταμείο, την μέρα της συναυλίας
• Α ΖΩΝΗ – Πλατεία καθήμενων: 35€
• Β ΖΩΝΗ – Κερκίδες καθήμενων: 30€, 25€ Φοιτητικό, κάτω των 18 ετών, ανέργων, ΑΜΕΑ
• Γ ΖΩΝΗ – Κερκίδες καθήμενων(Μειωμένη ορατότητα): 20€

Οι θέσεις είναι αριθμημένες και αντιστοιχούν σε καθορισμένη θέση. Για λόγους αποφυγής ταλαιπωρίας, παρακαλούμε να προσέλθετε 1 ώρα πριν την έναρξη της παράστασης.

Link online προπώλησης εδώ

Σημεία Προπώλησης:
• Σε όλα τα καταστήματα Public, NOVA και σε όλα τα φυσικά σημεία προπώλησης more.com
• Ηλεκτρονικά στο www.more.com
• Τηλεφωνικά στο 11876

Η παρουσία σου στο ελληνικό τραγούδι ξεπερνάει τα τριάντα χρόνια. Ποια θεωρείς ότι ήταν η κορυφαία σου στιγμή σ’ αυτήν την πορεία;

Δεν ξέρω, δεν το έχω σκεφτεί ποτέ, ίσως γιατί ποτέ δεν κοιτάω πίσω. Τα θεωρώ όλα πολύ μακρινά ακόμη κι έναν δίσκο μου, που μπορεί να έχει κυκλοφορήσει μόλις έναν μήνα πριν. Αν πρέπει να το ορίσω με ανθρώπους και όχι με στιγμές, είναι η γνωριμία και η πολυετής συνεργασία και σχέση ζωής με τον Θάνο Μικρούτσικο και τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου.

Μέσα σ’ αυτά τα χρόνια, τι έχει αλλάξει στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού ως προς τη δημιουργία, το ύφος, τη θεματολογία, αλλά και τη στάση του κοινού;

Πολλά έχουν αλλάξει και είναι πολύ λογικό να συμβαίνει. Καταρχάς, το ελληνικό τραγούδι δεν είναι πια γεγονός. Δεν έχει υποχωρήσει η αγάπη του κόσμου για αυτό, αλλά δεν είναι πια γεγονός, απλά παραγωγή τραγουδιών. Είναι διαφορετικές οι συγκυρίες και είναι λογικό επακόλουθο αυτό. Η θεματολογία δεν έχει αλλάξει -αιώνες είναι η ίδια- αλλά έχει αλλάξει η μορφή, οι μελωδίες δεν είναι πια τόσο ελεύθερες, τόσο κυκλικές, τόσο στέρεες όσο εκείνες των μεγάλων μαστόρων του παρελθόντος. Μου λείπουν οι σπουδαίες μελωδίες, λες και η εποχή αρκείται στην αφήγηση ενός κειμένου με μουσική υπόκρουση, αλλά το τραγούδι δίχως μελωδία χάνει ίσως το βασικότερο όπλο του. Ελπίζω να είναι συγκυριακό, χωρίς να είμαι και σίγουρος.

Έχεις γράψει στίχους σε πάνω από 200 τραγούδια, έχεις εκδώσει πέντε βιβλία, αρθρογραφείς, έχεις υπάρξει ραδιοφωνικός παραγωγός, έχεις δημιουργήσει και συμμετάσχει σε μουσικοθεατρικές παραστάσεις, έχεις συνεργαστεί με τους σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες και τραγουδιστές– και ποιος ξέρει τι άλλο ακόμα. Παρόλα αυτά, αυτοπροσδιορίζεσαι ως «γραφιάς». Πώς θα ήθελες να σε θυμάται ο κόσμος;

Δεν έχω κάποια αγωνία να με θυμούνται πέρα από τα παιδιά μου και τους φίλους μου. Τα τραγουδάκια μου αν τραγουδάνε είμαι μια χαρά. Ποτέ δεν ζήτησα κάτι περισσότερο και η υστεροφημία ποτέ δεν με έψησε πως είναι κάτι σημαντικό. Αν αυτά που έγραψα και εκείνα που έκανα κινητοποιήσαν και συγκίνησαν κάποιους ανθρώπους είναι το περισσότερο που θα μπορούσα να επιθυμώ.

Ο κόσμος που σε ακούει και σε διαβάζει, συχνά νιώθει πως εκφράζεις με απλό, περιεκτικό και ταυτόχρονα ξεχωριστό τρόπο όσα σκέφτεται, νιώθει και θα ήθελε να πει. Πώς κατάφερες να αγγίξεις τη σκέψη και την ψυχή τόσων ανθρώπων, ακόμα κι αν δεν τους έχεις αντικρίσει ποτέ;

Μακάρι να το καταφέρνω, δεν θα το κρίνω εγώ. Προσπαθώ -και τα τελευταία χρόνια ακόμη περισσότερο- να εκφράζομαι με τα πλέον απλά υλικά, με τις πλέον τρέχουσες λέξεις. Δεν με αφορά η εξεζητημένη μορφή στον κώδικα της τέχνης μου, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπάρχουν σπουδαίοι καλλιτέχνες που το εξεζητημένο το ανήγαγαν σε υψηλή αισθητική. Θεωρώ το τραγούδι την πιο οικεία μορφή τέχνης και πρέπει έτσι να παραμείνει. Αν και μεγάλωσα αγαπώντας με πάθος και τα τραγούδια που είχαν μία «ενισχυμένη ποιητική» (Ελευθερίου, Αλκαίο, Σαββόπουλο) προσπαθώ να μην μετανιώσω για κάτι που μετάνιωσε ο Μάνος Ελευθερίου, ο οποίος απαντώντας κάποτε σε μία σχετική ερώτησή μου, μού είπε πως μετάνιωσε που δεν έγραψε περισσότερα λαϊκά τραγούδια, περισσότερα τραγούδια για τον κόσμο.

Η πραγματικότητα της εποχής που ζούμε– όπως πιθανότατα συνέβαινε και παλιότερα –μπορεί να μας προσπεράσει με ιλιγγιώδη ταχύτητα χωρίς να το αντιληφθούμε. Σε ανησυχεί το ενδεχόμενο αποσύνδεσης από το πνεύμα της εποχής (κι ας μην υιοθετείς την κυρίαρχη γραμμή της) και πως αυτό μπορεί να επηρεάσει τη διαχρονικότητα του έργου σου;

Σου είπα και πριν πως η υστεροφημία και η διαχρονικότητα δεν με αφορούν ιδιαίτερα, γιατί ποτέ μου δεν έγραψα με ανάλογη στρατηγική. Έτσι κι αλλιώς, σε ένα μεγάλο βάθος χρόνου, τίποτα δεν θα μείνει, όλα θα χαθούν. Στα πόσα χρόνια ορίζει κάποιος την διαχρονικότητα; Στα 50 χρόνια; Στα 150; Στα 227; Οι άνθρωποι πάντα βρίσκουν τρόπο να καλύπτουν τις ανάγκες τους. Αν η πνευματικότητα δεν είναι ανάγκη τους και δεν θα είναι σε σαράντα χρόνια, δεν είναι κάτι που μπορώ να το αλλάξω, δεν θα ζω κιόλας τότε. Η κάθε γενιά το παλεύει όπως ξέρει και μπορεί με βάση τις δικές της συγκυρίες και τα φύλλα που της έτυχαν.

Οι εφαρμογές της τεχνητής νοημοσύνης έχουν πλέον ενσωματωθεί στην καθημερινότητά μας. Πώς αντιλαμβάνεσαι τη χρήση τους στην καλλιτεχνική δημιουργία;

Το βλέπω πολύ χαλαρά. Λέω στους φίλους μου χαριτολογώντας «παιδιά, απλά αυξήθηκε ο ανταγωνισμός, εκεί που γράφαμε εκατό άνθρωποι τώρα θα γράφουμε διακόσιοι» αν προσθέσουμε τις εφαρμογές της τεχνητής νοημοσύνης στην δημιουργία στίχων και μουσικής. Δεν νομίζω πως κινδυνεύει η ανθρώπινη, ατελής δημιουργία της τέχνης από μία βάση δεδομένων που απλά θα προσπαθήσει να μιμηθεί. Υπάρχουν λέξεις και τρόποι που ποτέ δεν θα τους επιλέξει η τεχνητή νοημοσύνη. Πάντα θα καρφώνεται πως είναι φτιαχτή.

Ένα σημαντικό καλλιτεχνικό γεγονός της χρονιάς είναι η συνεργασία των Νταλάρα Παπακωνσταντίνου στο Vox σε κείμενα δικά σου. Τι έφερε ξανά κοντά αυτές τις φωνές μετά από 34 χρόνια και πώς αισθάνεσαι που μοιράζεσαι τη σκηνή μαζί τους;

Νομίζω πως ήταν ένα αίτημα δεκαετιών να βρεθούν πάλι μαζί. Δεν χρειάστηκε να κάνω πολλά πράγματα εγώ, στην ουσία ήταν έτοιμοι και πεισμένοι από καιρό. Είναι δύο μορφές που ο συνδυασμός τους δημιουργεί απίστευτο ρίγος στον κόσμο, το οποίο το νιώθουμε σε κάθε μας παράσταση. Εγώ είμαι στην σκηνή και τους χαζεύω. Ακόμη και την ώρα που λέω τα κείμενά μου, νιώθω δέος που μοιράζομαι την σκηνή μαζί τους. Δεν τους έχω απομυθοποιήσει καθόλου. Χαίρομαι κάθε βράδυ αυτό το ακριβό δώρο που μου κάνουν.

Διαβάζω ότι μέσα στη χρονιά θα κυκλοφορήσει ένας δίσκος του Σωκράτη Μάλαμα σε δικά σου λόγια και με τη φωνή της Ιουλίας Καραπατάκη. Θα ήθελες να μας αποκαλύψεις κάτι περισσότερο γι’ αυτή τη συνεργασία;

Θα είναι έξι τραγούδια γιατί τόσα μας άρεσαν. Γράψαμε με τον Σωκράτη εννέα, ηχογραφήσαμε τα επτά και τελικά καταλήξαμε σε έξι. Είναι μια προσωπική μου γιορτή κάθε φορά που φτιάχνουμε τραγούδια με τον Σωκράτη. Είναι από τους ανθρώπους που κάνουν αυτό το ταξίδι να αξίζει. Κάποτε ηχογραφούσαμε δίσκους των δώδεκα ή των δεκατεσσάρων τραγουδιών, μόνο και μόνο για να γεμίσει ο χρόνος του δίσκου. Μας άρεσαν πραγματικά τα έξι και ακούγονταν τελικά τα τρία. Θεωρώ ως έξι τραγούδια είναι ένας πλήρης κύκλος τραγουδιών. Τα συγκεκριμένα τραγούδια είναι γραμμένα, στην πλειονότητά τους, αποκλειστικά για την Ιουλία. Εννοώ πως, όταν ξεκινήσαμε να γράφουμε καινούρια τραγούδια με τον Σωκράτη, δεν ξέραμε ακόμη ποιος θα τα πει. Κάποια ο Σωκράτης ή όλα ο Σωκράτης ή μισά μισά με την Ιουλία. Όταν αποφασίστηκε να τα πει όλα η Ιουλία έγραψα κάποια πιο στοχευμένα τραγούδια που να ταιριάζουν σε αυτή την υπέροχη λαϊκή τραγουδίστρια, που τραγουδάει με κάθε πόρο του σώματός της. Ιδιαίτερα εκφραστική και με ενισχυμένο λαϊκό ένστικτο, απαραίτητο για το λαϊκό τραγούδι κάθε εποχής. Οι ενορχηστρώσεις που ανέλαβε ο Γιάννης Δίσκος με την μπάντα του Μουσικού Κουτιού, είναι μια πρόταση για τον ήχο του λαϊκού τραγουδιού σήμερα.

Ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια που έχεις γράψει είναι το «Μισή πίστη» σε μουσική του Σωκράτη Μάλαμα. Ειδικά ο στίχος «θα προσπαθήσω να περάσω από τα χρόνια, όπως περνάει από το δρόμο ένα παιδί» γυρνάει συχνά στο μυαλό μου, όσο μεγαλώνω. Ο χρόνος είναι ανίκητος, δε χωράει αμφιβολία, όμως πιστεύεις ότι υπάρχει τρόπος να έχεις τα λιγότερα «χτυπήματα» πριν χάσεις;

Λένε πως από μία ζωή που θα σου συμβούν πολύ περισσότερα άσχημα από καλά, υπάρχει κάτι πολύ χειρότερο, μια ζωή που δεν θα σου συμβεί τίποτα. Δεν ξέρω αν αποφεύγοντας ένα χτύπημα, αυτό δεν θα αποδυναμώσει με κάποιον τρόπο κάποια όμορφη στιγμή που ακολουθεί. Δεν ξέρω πόσο αρνητικά θα επηρεαστεί η ζωή μου αν αποφύγω κάποια κακή στιγμή, κάποιο τραύμα.

Όταν παιζόταν η μουσικοθεατρική παράσταση «9:05», την οποία συνδημιούργησες, είχες δηλώσει πως μέσα από τη συμμετοχή σου σ’ αυτήν «μαζεύεις φωτογραφίες για τα γεράματα». Τι άλλο έχει μείνει μέσα σου που θέλεις να κάνεις για να συμπληρώσεις το άλμπουμ;

Δεν έχω ιδέα. Πολύ λίγα από όσα έκανα τα είχα σχεδιάσει. Ποτέ δεν φανταζόμουν πως θα ανέβω σε θεατρική σκηνή και κλείνω δέκα χρόνια πια. Στο άλμπουμ της ζωής μου, πάντως εύχομαι να μην κυριαρχήσουν φωτογραφίες από την επαγγελματική μου ζωή.

Ήταν ο Γιώργος Νταλάρας και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, σε ζωντανή ηχογράφηση από την ιστορική κοινή τους παράσταση στο Αττικόν, τη σεζόν 1990 – 1991. Όπως ήταν φυσικό, οι κασέτες αυτές «κάηκαν» από την πολλή χρήση και για μένα, αυτές οι φωνές, τα τραγούδια και το ηχητικό τοπίο της συναυλίας έμελλε να αποτελέσουν το πρώτο μου αληθινό μουσικό βίωμα.

Από κει και πέρα, με πήρε «η κάτω βόλτα» κι αποκόπηκα από το μουσικό ρεύμα της προεφηβείας. Με καλούσαν στα παιδικά πάρτι και δεν ήξερα για την Τερέζα που «έσπασε το κυπελάκι», ενώ, όταν έρχονταν οι φίλοι στα δικά μου, δεν καταλάβαιναν (μεταξύ μας -ούτε κι εγώ-) τι σημαίνει «εφτά, σε παίρνει αριστερά μην το ζορίζεις».

Μετά από καιρό, αποκτήσαμε και το διπλό άλμπουμ με το αξέχαστο αρχικό λογότυπο του Mega channel στο εξώφυλλο, κάτω αριστερά, ως χορηγού επικοινωνίας, και τους Νταλάρα και Παπακωνσταντίνου να ποζάρουν πλάτη-πλάτη, σοβαροί με τις κιθάρες τους, επιδεικνύοντας ο καθένας την ξεχωριστή του χαίτη. Το ρεπερτόριο της συναυλίας ήταν ένα «ανακάτεμα» από προσωπικές τους επιτυχίες, τις οποίες μοιράστηκαν, ροκ ήχους, λαϊκούς δρόμους, τραγούδια της εποχής, που άφησαν ιστορία, όπως ο «Αύγουστος» του Παπάζογλου και «Το πολλαπλό σου είδωλο» των Χειμερινών Κολυμβητών, παραδοσιακά τσιγγάνικα και Νικόλα Άσιμο. Ένα «μπερδεμένο» – αλλά με στιλ – μουσικό ταξίδι, που για καιρό, νόμιζα ότι αυτή είναι η φόρμα των live. Όσο πιο πολύ ακούω το δίσκο, τόσο πιο ξεχωριστός μου φαίνεται, σαν αποτέλεσμα της δυνατής χημείας των φωνών, των εξαιρετικών μουσικών και της θερμής συμμετοχής του κοινού.

Ό,τι και να γράψω γι’ αυτούς τους δύο τραγουδιστές θα φανεί λίγο. Ο καθένας τους έχει τη δική του ξεχωριστή πορεία στο μουσικό σύμπαν, δημιουργώντας φωτεινές στιγμές στο ελληνικό τραγούδι. Για τον Γιώργο Νταλάρα έχω δώσει αμέτρητες μάχες στις παρέες μου. «Πρέπει να είσαι το μοναδικό άτομο που τηλεργάζεται και ακούει Νταλάρα!», μου είχε πει κάποτε ο συγκάτοικός μου. Ναι, πλέον δεν αποτελεί ένοχη απόλαυση, το λέω ανοιχτά ότι στη στατιστική του Spotify βρίσκομαι στο 0,5% των χρηστών με τις περισσότερες ακροάσεις του κυρίου Γιώργου. Η φωνή του, εκτός από τις παιδικές μου αναμνήσεις, συνδέεται με ένα μουσικό ταξίδι που είναι γεμάτο διαδρομές και νέες ανακαλύψεις. Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, από την άλλη, ίσως είναι ο τραγουδιστής που έχω δει τις περισσότερες φορές ζωντανά στη σκηνή, αφού εξερευνώντας την Αθήνα, ως πρωτοετής φοιτητής, πήγαινα σχεδόν κάθε βδομάδα στη μουσική σκηνή «Οξυγόνο». Με συγκινεί ακόμη η μοναδική του ερμηνεία, που δίνει σε κάθε τραγούδι την αίσθηση της πρώτης φοράς.

Αφορμή για να μοιραστώ μαζί σας όλα τα παραπάνω είναι ότι αυτοί οι δύο ερμηνευτές θα ξανασυναντηθούν στη σκηνή, μετά από 34 χρόνια, σε μια θεατροποιημένη μουσική παράσταση σε κείμενα και αφήγηση του Οδυσσέα Ιωάννου, που θα αφορούν στο ελληνικό τραγούδι. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 έχουν αλλάξει πολλά: το κοινό, τα δεδομένα του ελληνικού τραγουδιού, οι συνθήκες, ακόμα και το αντρικό κούρεμα «χαίτη» είναι εκτός μόδας. Η συνύπαρξη, όμως, του Γιώργου Νταλάρα και του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, σε οποιοδήποτε καλλιτεχνικό πλαίσιο, δεν παύει να έχει ενδιαφέρον και να δημιουργεί ανυπομονησία.

Όσο για να μένα, θα βρεθώ στο Vox, αρχές Δεκέμβρη, κάνοντας μια βουτιά στις αναμνήσεις και περιμένοντας τον Νταλάρα να πει χαρακτηριστικά: «Έλα, Βασίλη!».

Πληροφορίες

«Αν σωθούν τα τραγούδια»

Γιώργος Νταλάρας – Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μαζί τους ο Οδυσσέας Ιωάννου
Η σκηνοθεσία είναι του Άγγελου Τριανταφύλλου
Στο VOX, κάθε Πέμπτη και Παρασκευή, από 5 Δεκεμβρίου 2024