Η πορεία του Μιχάλη Φαλιάγκα δεν ακολουθεί τη συνηθισμένη διαδρομή. Από την Καρδίτσα και τις σπουδές του στην Κτηνιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, μέχρι τις θεατρικές σκηνές της Νέας Υόρκης, η μετάβασή του από μια «σίγουρη» επιστήμη στην υποκριτική αποτυπώνει μια συνειδητή ρήξη με την ασφάλεια και μια βαθιά ανάγκη για καλλιτεχνική έκφραση.

Σήμερα, ο ίδιος δραστηριοποιείται στο Μανχάταν, όπου συμμετέχει ως ηθοποιός και παραγωγός σε θεατρικές παραστάσεις, ενώ έχει ιδρύσει τη δική του θεατρική ομάδα, την Skene Theatre Company, με στόχο τη διάδοση της αρχαίας ελληνικής κουλτούρας και του θεατρικού ήθους στο αμερικανικό κοινό.

Η ομάδα μας συνομίλησε μαζί του για τη διαδρομή του, τις επιλογές που τον καθόρισαν και τη φιλοσοφία του γύρω από την υποκριτική. Μέσα από εξαντλητικούς ρυθμούς, απαιτητικές σπουδές και έντονη καλλιτεχνική δράση, ο Μιχάλης Φαλιάγκας μιλά για μια ζωή όπου το θέατρο δεν είναι απλώς επάγγελμα, αλλά τρόπος ύπαρξης. Mια συνεχής άσκηση αλήθειας, έκθεσης και ευαλωτότητας πάνω στη σκηνή.

Μιχάλη, ξεκίνησες από την Καρδίτσα, σπούδασες Κτηνιατρική στη Θεσσαλονίκη και βρέθηκες πρωταγωνιστής στη Νέα Υόρκη. Πώς αποφάσισες να αφήσεις μια σίγουρη επιστήμη για την αβεβαιότητα της υποκριτικής;

Η Καρδίτσα δεν μου έδωσε τα ερεθίσματα για να καταλάβω νωρίς αν η υποκριτική ήταν στόχος ζωής, οπότε οι καλές επιδόσεις μου με οδήγησαν στην Κτηνιατρική του Α.Π.Θ.. Ωστόσο, πάντα υπήρχε κάτι που «σιγοέβραζε» μέσα μου και ήθελα να δω αν ήταν μια απλή «καψούρα» ή κάτι αληθινό. Την πρώτη φορά που ανέβηκα στη σκηνή του New York Acting Studio, ένιωσα σαν ένα χαμένο πλοίο που βρήκε επιτέλους το λιμάνι του και ήξερα πλέον τι θα κάνω για την υπόλοιπη ζωή μου.

Η Θεσσαλονίκη φαίνεται πως υπήρξε καθοριστική για σένα. Τι εφόδια πήρες από εκείνα τα χρόνια;

Η Θεσσαλονίκη με διαμόρφωσε ως άνθρωπο και μου έδωσε το έναυσμα για να κυνηγήσω τα όνειρά μου. Εκεί έβαλα γερά θεμέλια: τελείωσα σχολή bartending, ίδρυσα δική μου εταιρεία με escape rooms, οργάνωσα ένα TEDx event και δούλεψα ως ηθοποιός στην Great Escape. Όλα αυτά, παράλληλα με τις σπουδές μου, μου έδωσαν αυτοπεποίθηση και την ικανότητα να διαχειρίζομαι πολλά project ταυτόχρονα.

Η εισαγωγή σου στη σχολή Stella Adler θεωρείται τεράστιο επίτευγμα. Πόσο δύσκολο ήταν να ανταπεξέλθεις στους ρυθμούς της Νέας Υόρκης;

Ήταν ένα τεράστιο βήμα, καθώς η Stella Adler έχει από τα μικρότερα ποσοστά εισαγωγής στην Πολιτεία. Μετά από απαιτητικές οντισιόν, έγινα δεκτός στο διετές επαγγελματικό πρόγραμμα, αλλά η καθημερινότητα ήταν εξαντλητική. Τα πρωινά δούλευα για να ζήσω και τα απογεύματα ήμουν στη σχολή, χωρίς Σαββατοκύριακα ή αργίες, μόνο με διάβασμα και πρόβες. Παρ’ όλα αυτά, η αγάπη μου για αυτό που έκανα υπερίσχυσε της κούρασης.

Συστήθηκες στο κοινό της Αστόρια με την παράσταση «Ο παππούς έχει πίεση», αλλά γρήγορα πέρασες σε πιο σκοτεινά μονοπάτια, όπως το “Mercury Fur”. Τι σε ελκύει σε τόσο διαφορετικούς ρόλους;

Στον «Παππού», υποδύθηκα έναν αστυνομικό σε μια κωμωδία, κάτι που με βοήθησε να συστηθώ στο ελληνοαμερικανικό κοινό. Το Mercury Fur, όμως, ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό: ένας ρόλος σκοτεινός, σωματικός και απαιτητικός, σε έναν κόσμο χάους. Μου αρέσει να δίνω στο κοινό έργα που το βγάζουν από τη «ζώνη ασφαλείας» του και το κάνουν να σκέφτεται.

Ίδρυσες τη δική σου θεατρική ομάδα, την Skene Theatre Company. Ποιο είναι το όραμά σου;

Ήθελα να δημιουργήσω κάτι με διάρκεια και ποιότητα, διαδίδοντας στην Αμερική την αρχαία ελληνική κουλτούρα, τα ιδανικά και το ήθος του αρχαίου θεάτρου. Επειδή δεν υπήρχε κάποιος να με στηρίξει, αποφάσισα να το κάνω μόνος μου, συγκεντρώνοντας ανθρώπους με πάθος και δημιουργική διάθεση. Η παραγωγή του Mercury Fur ήταν η πρώτη μας προσπάθεια, όπου είχα τον διπλό ρόλο παραγωγού και ηθοποιού.

Πώς βλέπεις τον ρόλο του ηθοποιού σήμερα και ποιο είναι το επόμενό σου στοίχημα;

Νιώθω ευλογημένος που είμαι ηθοποιός σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι συχνά κρύβονται πίσω από «μάσκες». Ο ηθοποιός οφείλει να τις αφαιρεί και να παραμένει γυμνός και ευάλωτος στη σκηνή, ως φορέας αλήθειας. Το θέατρο θα υπάρχει όσο οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να νιώσουν μέσα από τους άλλους. Επόμενο μεγάλο στοίχημα είναι η συμμετοχή μου στις Τρωάδες στο LaGuardia Performing Arts Center, όπου θα υποδυθώ τον Ταλθύβιο — έναν ρόλο με ιδιαίτερη πρόκληση για μένα.

Σε ευχαριστούμε πολύ για τη συζήτηση.

Εγώ ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο και την όμορφη κουβέντα.

Αυτό το απόγευμα της Τρίτης, στη Νέα Υόρκη, η ιστορία είχε 34 χρόνια, ένα εύκολο χαμόγελο, μητέρα σκηνοθέτιδα και πατέρα μαρξιστή. Ο Ζοράν Μαμντάνι εμφανίστηκε στις δημοκρατικές προκριματικές ως απόλυτα άγνωστος και κατέληξε να νικήσει τον Άντριου Κουόμο με 50,4% έναντι 41,6% του πρώην κυβερνήτη. Αλλά οι αριθμοί, όπως ξέρουμε, δεν αφηγούνται ιστορίες.

Αυτό που οι αριθμοί δεν λένε είναι πως η υπεύθυνη επικοινωνίας του Μαμντάνι έχει μόλις 27 χρόνια, δεν είχε διευθύνει ποτέ ξανά καμπάνια, κι όμως σχεδίασε την καλύτερη πολιτική εκστρατεία των τελευταίων ετών στην πόλη. Δεν λένε επίσης ότι περισσότεροι από 50.000 εθελοντές μετέτρεψαν τα viral βίντεο σε πραγματικές συζητήσεις στις εισόδους της Νέας Υόρκης.

Οι νέοι τον βλέπουν σαν αντίδοτο. Σε τι ακριβώς, ίσως ακόμη δεν ξέρουν. Ίσως στον κυνισμό. Ίσως στην αίσθηση ότι η ψήφος τους μοιάζει με πέτρα σε βαθύ πηγάδι όπου ποτέ δεν ακούς το νερό. Η Lea Ash, 24 ετών, λέει πως ο Μαμντάνι “ήταν το μοναδικό φωτεινό σημείο” για εκείνη φέτος. Η απελπισία κρύβεται σε αυτό το “μοναδικό”. Μια ολόκληρη γενιά κρατιέται από ένα φως.

Στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, όπου διδάσκω αυτή την περίοδο, όλοι μιλούν για εκείνον. Με ενθουσιασμό και ελπίδα.

Το παλιό πολιτικό κατεστημένο και οι αντιδράσεις

Και ύστερα υπάρχει ο Κουόμο. Ο Άντριου Κουόμο, ο νταής της αυλής που έγινε κυβερνήτης. Ο Ρεπουμπλικανός υποψήφιος τον αποκάλεσε “ατιμασμένο κυβερνήτη”, θυμίζοντας την παραίτησή του λόγω καταγγελιών για σεξουαλική παρενόχληση. Αλλά ο Κουόμο είναι από αυτούς που δεν φεύγουν ποτέ – κολλάνε στην πολιτική όπως τσίχλα στη σόλα του παπουτσιού.

Ο Ντόναλντ Τραμπ στήριξε τον Κουόμο απέναντι στον Μαμντάνι, χαρακτηρίζοντάς τον “κακό δημοκράτη”, αλλά καλύτερο από έναν “κομμουνιστή”. Ζούμε εποχές όπου ένας πρώην πρόεδρος σε λέει κακό δημοκράτη και το θεωρείς κομπλιμέντο.

Και ο Curtis Sliwa, Ρεπουμπλικανός υποψήφιος. Ο Τραμπ τον χαρακτήρισε “όχι ακριβώς πρώτης γραμμής”. Ακόμη κι ο διευθυντής του στο ραδιόφωνο τού ζήτησε να αποσυρθεί. Μηδέν χάρισμα, δεκατέσσερις γάτες και ένα κόκκινο μπερέ. Μερικές φορές νομίζεις ότι οι Ρεπουμπλικάνοι της Νέας Υόρκης μοιάζουν με αφίσες “καταζητείται” της Άγριας Δύσης: ξέρεις πως υπάρχουν, αλλά σπάνια τους συναντάς πραγματικά.

Φόβοι, ταυτότητα και το νέο κεφάλαιο

Και μετά υπάρχουν οι φόβοι. Οι φόβοι πάντα υπάρχουν. Ο Μαμντάνι βρίσκεται ήδη τρία χρόνια στη Πολιτειακή Συνέλευση. Θα είναι ο νεότερος δήμαρχος της Νέας Υόρκης εδώ και πάνω από έναν αιώνα.

Η μητέρα του είναι η Mira Nair, σκηνοθέτις του “Mississippi Massala”. Ο πατέρας του, Mahmood Mamdani, μαρξιστής πανεπιστημιακός στην Columbia που μελετά τον αποικιοκρατισμό και μετα-αποικιοκρατισμό. Του έδωσαν ως δεύτερο όνομα το Kwame προς τιμήν του Kwame Nkrumah, ηγέτη που θαύμαζαν οι Σοβιετικοί – μπορείτε να φανταστείτε τους συντηρητικούς τίτλους των εφημερίδων.

Υπάρχει όμως κάτι ακόμη. Κάτι που κανείς δεν περίμενε στην πόλη του “God Bless America” κεντημένου σε κάθε μπέιζμπολ καπέλο. Ο Μαμντάνι θα είναι ο πρώτος μουσουλμάνος δήμαρχος της Νέας Υόρκης. Ήδη αρκετοί αρθρογράφοι σχολιάζουν πως περνάμε από το “God Bless America” στο “Allah Bless America”. Δεν πρόκειται μόνο για αλλαγή δημάρχου – είναι μια χώρα που κοιτάζεται στον καθρέφτη και δυσκολεύεται να αναγνωρίσει τον εαυτό της.

Η ψήφος ως πράξη αντίστασης

Τρεις στους δέκα ψηφοφόρους στη Νέα Υόρκη δηλώνουν πως ψήφισαν για να αντιταχθούν στον Τραμπ. Η ψήφος στον Μαμντάνι έγινε πράξη αντίστασης – όχι απλά ενάντια στη βαρεμάρα ή τη διαφθορά (ο σημερινός δήμαρχος Eric Adams κατηγορείται για αυτή), αλλά απέναντι σε κάτι μεγαλύτερο και πιο σκοτεινό που όλοι σκέφτονται αλλά λίγοι λένε: φασισμός. Φασισμός με καπέλο MAGA και λογαριασμό στο Truth Social.

Πώς θα αντιδράσει ο Τραμπ; Ήδη απείλησε να κόψει ομοσπονδιακή χρηματοδότηση αν εκλεγεί ο Μαμντάνι. Ο Τραμπ από το Queens, που μεγάλωσε σε αυτούς τους δρόμους, συμπεριφέρεται λες και η Νέα Υόρκη είναι εχθρικό κράτος. Η ειρωνεία πονά τόσο που σχεδόν προκαλεί γέλιο.

Η μεγάλη στιγμή και το αύριο μιας πόλης

Στις 4 Νοεμβρίου στις 5 μ.μ., τέσσερις ώρες πριν κλείσουν οι κάλπες, η πόλη κρατούσε την ανάσα της. Είχαν ήδη ψηφίσει πάνω από 675.000 εγγεγραμμένοι Δημοκρατικοί σε πρόωρη ψηφοφορία. Κάπου στο Queens, ο Μαμντάνι ήταν με τη σύζυγό του Rama Duwaji, την οποία γνώρισε μέσω εφαρμογής γνωριμιών· στο Μανχάταν ο Κουόμο υπολόγιζε τα δεδομένα· ο Sliwa ήταν με τις γάτες του.

Και η ιστορία, πεισματάρα όπως πάντα, συνέχιζε να γράφεται με αόρατο μελάνι.

Μερικές φορές, όταν όλα μοιάζουν χαμένα – όταν ο κυνισμός κυριαρχεί στις γωνίες κι οι “τέρατα” φαίνονται να κερδίζουν κάθε μάχη – εμφανίζεται ένας 34χρονος που μιλά για δωρεάν λεωφορεία και πάγωμα ενοικίων κι οι νέοι λένε: «Κι αν…;» Με αυτό το «κι αν…;» έχουν κερδηθεί οι μεγαλύτερες επαναστάσεις.

*Isabel Coixet
Πηγή: El País

Το έργο του Αργεντινού Tomás Saraceno είναι μέρος μιας σειράς μόνιμων εγκαταστάσεων που στοχεύουν να μετατρέψουν το αεροδρόμιο σε «νέο πολιτιστικό προορισμό της πόλης», όπως δήλωσε η CEO του έργου Jennifer Aument.

Το Terminal One αποτελεί μέρος ενός έργου ανακατασκευής ύψους 9,5 δισ. δολαρίων που θα το καταστήσει τον μεγαλύτερο αεροσταθμό των Ηνωμένων Πολιτειών. Αν και το αρχιτεκτονικό σχέδιο του γραφείου Gensler χαρακτηρίζεται από μοντέρνα αλλά απρόσωπη αισθητική, οι υπεύθυνοι επενδύουν στην τέχνη για να δώσουν στον χώρο ταυτότητα και πνοή Νέας Υόρκης.

Την επιμέλεια των εγκαταστάσεων τέχνης ανέλαβαν οι Yvonne Force Villareal και Doreen Remen του Culture Corps, που επέλεξαν καλλιτέχνες με διεθνή αναγνώριση και στενούς δεσμούς με την πόλη. Ανάμεσά τους ο Yinka Shonibare, που θα τοποθετήσει πολύχρωμους χαρταετούς στο κεντρικό αίθριο, και η γλύπτρια Kelly Akashi, με ένα εντυπωσιακό μπρούτζινο χέρι διακοσμημένο με μοτίβα εμπνευσμένα από τα κοσμηματοπωλεία της Canal Street και ένα τριαντάφυλλο, το επίσημο άνθος της Πολιτείας της Νέας Υόρκης.

Η τέχνη θα συνοδεύει τον ταξιδιώτη σε όλη τη διαδρομή μέσα στον νέο αεροσταθμό. Κοντά στις πύλες, μεγάλες οθόνες θα προβάλλουν βουβές ταινίες μικρού μήκους με εικόνες από την καθημερινή ζωή της πόλης, από μικροπωλητές που δουλεύουν τη νύχτα στο Queens μέχρι μουσικούς του δρόμου και σέρφερς στην παραλία Rockaway. Το πρότζεκτ υπογράφει η εταιρεία Gentilhomme, ειδικευμένη σε ψηφιακές εγκαταστάσεις, η οποία έχει σχεδιάσει και διαδραστικά μηνύματα καλωσορίσματος σε διαφορετικές γλώσσες, ανάλογα με τη χώρα προέλευσης των ταξιδιωτών.

Στην αίθουσα παραλαβής αποσκευών το έργο περνά σε πιο γήινες μορφές. Μεταλλικά γλυπτά του Woody De Othello αναπαριστούν παλιά δημόσια τηλέφωνα και φανοστάτες, ενώ στον χώρο των παιδιών μια μικρή εκδοχή του Empire State Building προσκαλεί τους μικρούς επισκέπτες να σκαρφαλώσουν σαν μικροί Κινγκ Κονγκ.

Στον χώρο των ελέγχων διαβατηρίων δεσπόζει μια τοιχογραφία της Firelei Báez, έκτασης περίπου 25 μέτρων, με στροβιλισμούς και χρώματα που θυμίζουν γαλαξίες πάνω σε μεγεθυμένους χάρτες της Νέας Υόρκης. Δίπλα της η Ilana Savdie παρουσιάζει ένα αφηρημένο έργο εμπνευσμένο από τα διακοσμητικά μοτίβα των Lenape, της ιθαγενούς φυλής που κατοικούσε στην περιοχή πριν από την ίδρυση της πόλης.

Πηγή: Lifo.gr

Η μελωδία του Zreik, ενός Παλαιστίνιου μουσικού 29 ετών, έδωσε έναν βαρύ τόνο στην έκθεση, η οποία φιλοξενήθηκε στον χώρο Recess Art στο Brooklyn, αποτελώντας τον πρώτο σταθμό μιας σύντομης αμερικανικής περιοδείας.

Οι διοργανωτές ελπίζουν ότι αυτή η έκδοση της έκθεσης, με τίτλο «Από τη Γάζα στον κόσμο», θα βοηθήσει τους Αμερικανούς να κατανοήσουν την οπτική των Παλαιστινίων που βιώνουν τη βία, σε μια εποχή που ορισμένοι θεσμοί απορρίπτουν την παλαιστινιακή τέχνη.

Τα περισσότερα έργα –πίνακες, εικονογραφήσεις και γλυπτά– είναι αναπαραγωγές που δημιουργήθηκαν από ψηφιακές φωτογραφίες και υλοποιήθηκαν σύμφωνα με οδηγίες των καλλιτεχνών, οι οποίοι δεν μπορούν να μεταφέρουν τα πρωτότυπα εκτός Γάζας.

Πηγή: The New York Times

Στις πρώτες εικόνες από τα γυρίσματα που πραγματοποιήθηκαν στις 23 Ιουλίου στη Νέα Υόρκη, η 76χρονη Meryl Streep αιχμαλωτίζει τον φακό με μια παρουσία που δεν αφήνει περιθώριο αμφιβολίας: η Miranda Priestly είναι εδώ. Φορά trench coat, καφέ pencil φούστα, μοβ μεταξωτή μπλούζα και – φυσικά – το απόλυτα αυστηρό λευκό χτένισμα της. Η βασίλισσα του Runway επέστρεψε και είναι πιο σικάτη και αμείλικτη από ποτέ.

Το sequel έρχεται να επαναπροσδιορίσει όχι μόνο τον χαρακτήρα της Miranda, αλλά και την ίδια τη βιομηχανία της μόδας. Έναν κόσμο που, από το 2006 μέχρι σήμερα, έχει μεταμορφωθεί από τα έντυπα στις οθόνες, από τα editorial spreads στα TikTok reels και από τις boutique στους αλγόριθμους. Μπορεί όμως μια γυναίκα όπως η Miranda να προσαρμοστεί – ή μήπως θα επανακαθορίσει και πάλι το παιχνίδι στους δικούς της όρους;

Η Meryl Streep δεν είναι η μόνη που επιστρέφει. Στο καστ του “The Devil Wears Prada 2” βλέπουμε και πάλι την Anne Hathaway στον ρόλο της Andy Sachs, καθώς και την Emily Blunt ως την πρώην βοηθό της Miranda – πλέον ισχυρό στέλεχος στον χώρο της μόδας. Ο Stanley Tucci επανέρχεται ως ο αγαπημένος Nigel, ενώ νέα δυναμικά πρόσωπα προστίθενται στη δράση: Lucy Liu, Justin Theroux, Kenneth Branagh (στον ρόλο του συζύγου της Miranda), καθώς και οι B.J. Novak, Pauline Chalamet, Helen J. Shen, Conrad Ricamora, Caleb Hearon, Tracie Thoms και Tibor Feldman.

Η πλοκή, αν και παραμένει σε μεγάλο βαθμό μυστική, φέρνει τη Miranda Priestly αντιμέτωπη με υπαρξιακά και επαγγελματικά διλήμματα. Ο παραδοσιακός έντυπος τύπος παρακμάζει, τα έσοδα από τη διαφήμιση συρρικνώνονται και η ψηφιακή εποχή απαιτεί προσαρμοστικότητα. Μέσα σε αυτό το χάος, η Emily (Emily Blunt), που τώρα κρατά τη δική της ισχύ, στέκεται απέναντι στη μέντορά της. Μπορεί η Miranda να διατηρήσει τον έλεγχο όταν οι συσχετισμοί αλλάζουν και η Andy έχει πλέον διαλέξει έναν άλλο δρόμο ζωής;

Τα νέα στιγμιότυπα σχολιάστηκαν εκτενώς στα κοινωνικά δίκτυα, με φράσεις, όπως “Miranda Priestly is back – and fashion trembles again” και “Meryl Streep, you will always be iconic” να γεμίζουν τα timelines.

Η αρχική ταινία του 2006, βασισμένη στο best seller της Lauren Weisberger, έκλεψε τις εντυπώσεις όχι μόνο για τις ερμηνείες αλλά και για την καυστική της ματιά στον χώρο της μόδας. Με ατάκες που έγιναν θρύλος – “Florals? For spring? Groundbreaking.”, “That’s all.” – η Miranda Priestly δεν ήταν απλώς ένας ρόλος· ήταν ένα σύμβολο ισχύος, πειθαρχίας και ανελέητης αισθητικής.

Σήμερα, η ιστορία επαναπροσδιορίζεται. Το “The Devil Wears Prada 2” έχει προγραμματιστεί να κάνει παγκόσμια πρεμιέρα την 1η Μαΐου 2026, και όλα δείχνουν πως πρόκειται για κάτι παραπάνω από απλή συνέχεια – πρόκειται για μια νέα εποχή.

Η μόδα αλλάζει, οι άνθρωποι εξελίσσονται – αλλά η Miranda Priestly παραμένει το απόλυτο style icon. Και αυτή τη φορά, δεν λέει απλώς “That’s all” – αλλά “I’m not done yet”.

Πηγή: The Grace

Με αφήγηση από τον ηθοποιό/μουσικό Kevin Bacon, η πρωτοφανής ηχητική και οπτική εμπειρία μεταφέρει το κοινό χρησιμοποιώντας τον πρωτοποριακό ψηφιακό καμβά 270 μοιρών, ανάλυσης 18K από το δάπεδο μέχρι την οροφή, της ARTECHOUSE και τον υπερσύγχρονο ήχο surround.

Το AMPLIFIED ζωντανεύει την ιστορία του ροκ εν ρολ με ένα δυναμικό μείγμα μουσικής και οπτικών. Η παράσταση είναι μια ξενάγηση στην ιστορία της επαναστατικής μουσικής και των αλλαγών που έφερε. Το Amplified αντλεί από σπάνια πλάνα ζωντανών εμφανίσεων και παρασκηνίων, στιγμές που δεν έχουν ξαναπαρουσιαστεί, αποκλειστικές φωτογραφίσεις πορτρέτων, εξώφυλλα άλμπουμ και αφίσες, προσφέροντας μια από τις πιο ολοκληρωμένες συλλογές εικόνων ροκ εν ρολ που έχουν ποτέ δημιουργηθεί.

Η έκθεση περιλαμβάνει το έργο 500 φωτογράφων και σκηνοθετών – όπως οι Mark Seliger, Danny Clinch, Lynn Goldsmith, Anton Corbijn, Bob Gruen, Jim Marshall, Neil Preston, Janette Beckman και Pooneh Ghana – οι οποίοι πήραν ρίσκα και ξεπέρασαν τα όρια, όπως ακριβώς οι μουσικοί που απαθανάτισαν.

Πηγή και κεντρική φωτογραφία: ARTECHOUSE

O «Κυνόδοντας» είναι ένα θρίλερ ενηλικίωσης που επικεντρώνεται σε μια οικογένεια που αναγκάζει τα τρία έφηβα παιδιά της να υπομείνουν μια σειρά από παιχνίδια καθώς περιμένουν την εφηβική εμπειρία των «κυνόδοντων» τους. Ο Χρήστος Στεργιόγλου και η Μισέλ Βάλεϊ υποδύονται τους γονείς των οποίων η παράνοια για την διεφθαρμένη επιρροή του έξω κόσμου τους οδηγεί να απομονώσουν τα παιδιά τους σε ένα περιφραγμένο συγκρότημα στην Ελλάδα.

Ο Λάνθιμος, ο οποίος είχε κάνει την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία με την «Κινέττα» του 2005, έγραψε μαζί με τον Ευθύμη Φιλίππου την ταινία «Κυνόδοντας», με τoν οποίo αργότερα επανενώθηκαν για τις ταινίες «Άλπεις», «Ο Αστακός», «Η Θυσία ενός Ιερού Ελαφιού» και πιο πρόσφατα, “Kinds of Kindness”.

Ο άλλος μακροχρόνιος συνεργάτης του Λάνθιμου, ο Βασίλης Μαρματάκης, συμμετέχει επίσης στην επανέκδοση της ταινίας «Κυνόδοντας»: ο γραφίστας έχει δημιουργήσει όλες τις αφίσες για τις ταινίες του Λάνθιμου από την αρχική κυκλοφορία του «Κυνόδοντα» και τώρα έχει δημιουργήσει μια νέα αφίσα για την αποκατάσταση σε 4K.

Η ταινία αποκαταστάθηκε σε 4K από την κάμερα 35 χιλιοστών και τα αρνητικά ήχου από την Boo Productions και την mk2 Films στο στούντιο ήχου Asterisk* Post και I Hear Voices. Η χρωματική διαβάθμιση έγινε από τους Γρηγόρη Αρβανίτη και Θύμιο Μπακατάκη, με ψηφιακή αποκατάσταση ήχου από τον Λάνδρο Ντούνη. Η διαδικασία αποκατάστασης επιβλέφθηκε από τον Λάνθιμο.

Εν τω μεταξύ, ο Λάνθιμος συνεχίζει την τρέχουσα συνεργασία του με τη μούσα Emma Stone, η οποία πρωταγωνιστεί στην ταινία του “Bugonia”. Το σενάριο έχει γράψει ο Will Tracy και η παραγωγή είναι του Ari Aster. Η ιστορία αναφέρει: «Δύο νεαροί άνδρες που έχουν εμμονή με τις συνωμοσιολογίες απαγάγουν την ισχυρή διευθύνουσα σύμβουλο μιας μεγάλης εταιρείας, πεπεισμένοι ότι είναι εξωγήινη που σκοπεύει να καταστρέψει τον πλανήτη Γη».

Το “Bugonia” θα είναι η αγγλόφωνη έκδοση της ταινίας του 2005 “Save the Green Planet!”, η οποία γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από τον Jang Joon-Hwan. Το remake αναπτύχθηκε από την CJ ENM, η οποία διένειμε την πρωτότυπη ταινία “Save the Green Planet!” από την Fremantle και η CJ ENM χρηματοδότησε την έκδοση του Λάνθιμου, η οποία θα κυκλοφορήσει από την Focus Features.

Ο Jerry Ko, επικεφαλής του τμήματος κινηματογράφου της CJ ENM, δήλωσε κατά τη διάρκεια του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Busan 2024 ότι το “Save the Green Planet!” ήταν πάντα «μπροστά από την εποχή του» και είχε αποκτήσει μια τεράστια βάση θαυμαστών στις ΗΠΑ. «Ξεκινήσαμε με την πεποίθηση ότι η ιδέα της ταινίας ήταν μπροστά από την εποχή της και ότι [ίσως] θα μπορούσαμε να κάνουμε μια ανεξάρτητη ταινία, αλλά καθώς ταξιδεύαμε στο Χόλιγουντ, συνειδητοποιήσαμε ότι υπήρχαν πολλοί κρυφοί θαυμαστές της πρωτότυπης ταινίας», είπε ο Ko. «Τυχαία βρέθηκα στο Λος Άντζελες και είδα τον Ari Aster να συντονίζει μια προβολή της ταινίας “Save the Green Planet!” σε έναν κινηματογράφο, οπότε επικοινώνησα μαζί του και του ζήτησα να συμμετάσχει στην παραγωγή. Έτσι, ανέλαβε ως παραγωγός.

Στη συνέχεια, ο Will Tracy, σεναριογράφος του “Succession», ανέλαβε και έγραψε την ιστορία. Από τότε άρχισε να δημιουργείται ενθουσιασμός. Η ταινία εξελίχθηκε σε μια μεγαλύτερη ταινία από ό,τι αρχικά νομίζαμε. Προσελκύοντας ανθρώπους με το μέρος μας που καταλάβαιναν τις δυνατότητες της ταινίας, καταφέραμε να δημιουργήσουμε ενθουσιασμό.»

Ο Λάνθιμος έχει κάνει διαδοχικές παραγωγές όπως στα “Poor Things”, “Kinds of Kindness” και τώρα, “Bugonia”. Ο δημιουργός δήλωσε στο IndieWire ότι το παν είναι ποιο έργο του έρχεται κάθε φορά. «Δεν υπάρχει ένα πολύ δομημένο σχέδιο για το τι θέλω να κάνω και τι θέλω να κάνω στη συνέχεια», είπε ο Λάνθιμος. «Είναι όλα αυτά που με ενδιαφέρουν και όποιο σενάριο κι αν νιώθω ότι είναι έτοιμο, απλώς το κάνω».

Η Kino Lorber θα κυκλοφορήσει την 4K αποκατάσταση του «Κυνόδοντα» στους κινηματογράφους στις 20 Ιουνίου, ξεκινώντας από το IFC Center στη Νέα Υόρκη. Θα ακολουθήσει μια εθνική επέκταση σε επιλεγμένες πόλεις.

Πηγή: IndieWire

Μια κωμική πανδαισία τεσσάρων περφόρμερ πάνω στις τεχνικές κλόουν, κουκλοθέατρου, κινούμενων σχεδίων, θέατρου σκιών, stop motion και δημιουργίας ζωντανών ήχων με φυσικά υλικά (foley techniques) και με ό,τι άλλο βρουν μπροστά τους! Κίνηση, μουσική, χορός και multimedia σε μια αξέχαστη εμπειρία που έρχεται κατευθείαν από την καρδιά του Μανχάταν.

Οι “The Back Pack” είναι μια από τις σημαντικότερες ομάδες κωμωδίας και χορού των ΗΠΑ, της οποίας τα σόου χαρακτηρίζονται ως «ζωντανά κινούμενα σχέδια». Ξεκίνησαν από τα βορειοδυτικά των Ηνωμένων Πολιτειών και εργάζονται πλέον με έδρα τη Νέα Υόρκη.

Τα ιδρυτικά της μέλη (Katie Kohler, Pete Betcher, Jeremiah Rosenberger και Justin Morley), άρχισαν να δημιουργούν και να παρουσιάζουν αυτές τις «λοξές», σιωπηρές, κωμικές παραστάσεις κατά τη διάρκεια της φοιτητικής τους ζωής στο Πανεπιστήμιο της Μοντάνα, το 2008. Όλες οι δουλειές τους αποτελούν πρωτότυπη σύλληψη, δημιουργία και εκτέλεση εξ ολοκλήρου των τεσσάρων αυτών εξαιρετικών περφόρμερς. Έχουν βραβευθεί, για τις δουλειές τους, μεταξύ άλλων, με δύο βραβεία B. Iden Payne, ένα βραβείο Austin Critics Table Award, τέσσερα βραβεία Best of Fest από το Frontera Fest και έχουν διακριθεί μεταξύ των 4 κορυφαίων ομάδων στο τελευταίο Philadelphia Fringe Festival.

Η παράσταση “NOTED” που θα δούμε στην Αθήνα, παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία την τρέχουσα σεζόν στο THE TANK THEATRE της Νέας Υόρκης.

Δείτε το τρέιλερ της παράστασης.

Κλείστε τα εισιτήριά σας, εδώ.

Στο Θέατρο Ροές, Ιάκχου 16, Γκάζι.

Η μάρκα, που ανήκει στην PVH Corp., θα παρουσιάσει την πρώτη συλλογή Calvin Klein της Veronica Leoni για το φθινόπωρο του 2025. Θα είναι μια πιο προσωπική παρουσίαση, τόσο της γυναικείας όσο και της ανδρικής collection και θα πραγματοποιηθεί το μεσημέρι της 7ης Φεβρουαρίου.

Για χρόνια οι επιδείξεις μόδας του Calvin Klein αποτελούσαν το βασικό στοιχείο της Εβδομάδας Μόδας της Νέας Υόρκης. «Ο Calvin Klein είναι ενθουσιασμένος που επιστρέφει στην παγκόσμια σκηνή στην Εβδομάδα Μόδας της Νέας Υόρκης και αποκαλύπτει το δημιουργικό όραμα της Veronica Leoni για τη συλλογή Calvin Klein», δήλωσε η Eva Serrano, πρόεδρος της παγκόσμιας μάρκας. «Το ντεμπούτο της Veronica σηματοδοτεί μια νέα εποχή καινοτομίας και δημιουργικότητας, αγκαλιάζοντας ένα νέο όραμα για τη μάρκα, τιμώντας παράλληλα την εμβληματική της κληρονομιά. Ανυπομονούμε να το μοιραστούμε με τον κόσμο».

Η τελευταία επίδειξη του Calvin Klein ήταν τον Σεπτέμβριο του 2018, όταν η μάρκα ήταν υπό τη δημιουργική διεύθυνση του Raf Simons. Η συλλογή του για την άνοιξη του 2019 απέτισε φόρο τιμής στα κλασικά της αμερικανικής ποπ κουλτούρας, όπως το “Jaws” και το “The Graduate”. Η σειρά Collection, την οποία ο Simons μετονόμασε σε 205W39NYC από τα κεντρικά γραφεία της μάρκας στη Νέα Υόρκη, τέθηκε σε παύση τον Μάρτιο του 2019 μετά την αποχώρηση του Simons και τώρα αναζωογονείται υπό τη δημιουργική διεύθυνση του Leoni.

Η Leoni έγινε μέλος του Calvin Klein τον περασμένο Μάιο ως δημιουργική διευθύντρια της Collection. Φιναλίστ του βραβείου LVMH 2023 και ιδρύτρια της Quira, η Leoni έχει εργαστεί για μάρκες όπως η Jil Sander, η Celine, η Moncler και, πιο πρόσφατα, η The Row, όπου ήταν διευθύντρια σχεδιασμού γυναικείων και ανδρικών ενδυμάτων.

Ο Steven Kolb, διευθύνων σύμβουλος στέλεχος του Συμβουλίου Σχεδιαστών Μόδας της Αμερικής, δήλωσε: «Η επιστροφή της συλλογής Calvin Klein στην Εβδομάδα Μόδας της Νέας Υόρκης σηματοδοτεί μια στιγμή για τη Νέα Υόρκη και την παγκόσμια βιομηχανία της μόδας. Η μάρκα ήταν αναπόσπαστο μέρος της διαμόρφωσης της αμερικανικής μόδας, πιέζοντας τα όρια με την τολμηρή της άποψη για τον μινιμαλισμό, και είμαστε ενθουσιασμένοι που την έχουμε ξανά στο Επίσημο Πρόγραμμα NYFW και ανυπομονούμε να γιορτάσουμε το τελευταίο κεφάλαιο της μάρκας».

Όπως αναφέρεται, η Calvin Klein επιστρέφει επίσης στη σκηνή του λιανικού εμπορίου της Νέας Υόρκης, με σχέδια να ανοίξει ένα νέο κατάστημα τον επόμενο χρόνο στο SoHo, περίπου 678 τετραγωνικών μέτρων. Θα ανοίξει στο νούμερο 530 του Broadway, ένα ανακαινισμένο ακίνητο που ανανεώθηκε από την εταιρεία ανάπτυξης ακινήτων Shvo. Η εταιρεία αναμένει να το ανοίξει μέχρι τα τέλη του 2025.

Μετά το άνοιγμα του καταστήματός της στο Παρίσι τον περασμένο Ιούνιο, η Calvin Klein συνεχίζει να επεκτείνει το αποτύπωμά της στο λιανικό εμπόριο με ναυαρχίδες σε βασικές αγορές σε όλο τον κόσμο.

Πηγή: WWD / Κεντρική φωτογραφία: Vogue

Ιδρύθηκε το 1911 από τον Tod Sloan, έναν Αμερικανό ιππέα, και αρχικά ονομάστηκε “New York Bar”. Το 1912, ο Harry MacElhone, ένας Σκωτσέζος μπάρμαν, ανέλαβε τη διαχείριση του μπαρ και αργότερα το αγόρασε. Έκτοτε, το όνομα άλλαξε σε Harry’s New York Bar. Το μπαρ σχεδιάστηκε με στόχο να θυμίζει τη Νέα Υόρκη, ακόμη και με τη χαρακτηριστική ξύλινη μπάρα του, που αποσυναρμολογήθηκε και μεταφέρθηκε από ένα μπαρ της Νέας Υόρκης. Στο Harry’s New York Bar δημιουργήθηκαν διάσημα κοκτέιλ, όπως το Bloody Mary, το Sidecar, το French 75 και το Blue Lagoon.

Το μπαρ διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη διάδοση της κοκτέιλ κουλτούρας στην Ευρώπη, ιδιαίτερα κατά την εποχή της Ποτοαπαγόρευσης στις ΗΠΑ, όταν πολλοί Αμερικανοί έβρισκαν καταφύγιο στο Παρίσι. Στο Harry’s, σύχναζαν μεγάλες προσωπικότητες, όπως ο Ernest Hemingway, ο F. Scott Fitzgerald, ο George Gershwin (λέγεται ότι εκεί μέσα εμπνεύστηκε το An American in Paris) και ο Humphrey Bogart. Υπήρξε, επίσης, σημείο συνάντησης για εξόριστους καλλιτέχνες, συγγραφείς και διανοούμενους κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα.

Το Harry’s είναι γνωστό και για τη μικρή μουσική σκηνή του με πιάνο, που προσφέρει ζωντανή μουσική σε κλασικό στυλ. Διατηρεί την παραδοσιακή του ατμόσφαιρα, χωρίς πολλές αλλαγές από τότε που άνοιξε. Έχει μια παράδοση να συλλέγει φοιτητικά «πάσο» από πελάτες, οι οποίες εκτίθενται στους τοίχους του. Το μπαρ φιλοξενεί μια μοναδική εκδήλωση: την ψήφο των Αμερικανών που ζουν στο εξωτερικό για τις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ, ένα έθιμο που ξεκίνησε το 1924.

Το Harry’s New York Bar είναι κάτι περισσότερο από ένα μπαρ: είναι ένα πολιτιστικό μνημείο που συνδέει την Αμερική με τη Γαλλία, την ιστορία με την καινοτομία, και το παρελθόν με το παρόν.

Και μια συνταγή για το French 75

Το French 75 είναι ένα κλασικό κοκτέιλ που συνδυάζει την κομψότητα της σαμπάνιας με την ένταση του τζιν και τη φρεσκάδα του λεμονιού. Ακολουθεί η συνταγή:

Υλικά
45 ml τζιν (gin)
20 ml φρέσκος χυμός λεμονιού
10-15 ml σιρόπι ζάχαρης (simple syrup)
Σαμπάνια (για συμπλήρωμα)
Παγάκια
Φλούδα λεμονιού ή κεράσι μαρασκίνο (για γαρνίρισμα)

Εκτέλεση
Σε ένα shaker, προσθέστε το τζιν, τον χυμό λεμονιού, το σιρόπι ζάχαρης και πάγο.
Ανακινήστε καλά μέχρι το μείγμα να κρυώσει
Σουρώστε το μείγμα σε ένα ποτήρι σαμπάνιας (flute ή coupe)
Συμπληρώστε με παγωμένη σαμπάνια
Γαρνίρετε με μια στριφτή φλούδα λεμονιού ή ένα κεράσι μαρασκίνο

Συμβουλές
Για πιο ισορροπημένη γεύση, μπορείτε να προσαρμόσετε την ποσότητα του σιροπιού ζάχαρης ανάλογα με την προτίμησή σας
Αντί για σαμπάνια, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε αφρώδες κρασί καλής ποιότητας
Απολαύστε το French 75, ένα κοκτέιλ που ενώνει τη ζωντάνια του Παρισιού με τη διαχρονική κομψότητα