Η παράσταση Taverna Miresia – Mario, Bella, Anastasia επιστρέφει από τις 14 έως τις 29 Δεκεμβρίου 2025 και μας καλεί σε μια αναμέτρηση με την μνήμη, την απώλεια και την ενηλικίωση. Η Πειραιώς 260, παραμένοντας τόπος συνάντησης και δημιουργίας και μετά το πέρας των θερινών μηνών του Φεστιβάλ, υποδέχεται την πολυταξιδεμένη παράσταση, που αγαπήθηκε από κοινό και κριτικούς ανά τον κόσμο.

Όλα ξεκινούν από ένα απρόοπτο γεγονός που συνέβη υπό το φως της επιγραφής μιας οικογενειακής ταβέρνας σε ένα προάστιο των Τιράνων. Το γεγονός αυτό σφραγίζει τη ζωή του νεαρού γιου της οικογένειας. Χρόνια αργότερα, ως ενήλικος και σκηνοθέτης πλέον, ο Banushi μεταφέρει αυτήν την επιγραφή από την Αλβανία στη θεατρική σκηνή, τοποθετώντας την στον πυρήνα του κόσμου που οικοδομεί. Τι μένει ακόμα να φωτίσει αυτή η επιγραφή;

Οι προσωπικές μνήμες γίνονται το υλικό της δραματουργίας και μετατρέπονται σε τελετουργία κάθαρσης. Η ταβέρνα ανασυστήνεται ως τόπος όπου το παρελθόν συναντά το παρόν: εκεί όπου ο πρόσφατα εκλιπών πατέρας του, μάγειρας και ιδιοκτήτης της ταβέρνας, υποδεχόταν κάθε βράδυ τους πελάτες· και εκεί όπου τώρα, γύρω από ένα οικογενειακό τραπέζι με άδειες καρέκλες, ακούγονται όλα όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ. Ο Mario αποχαιρετά τον πατέρα του και ξεκινά το μακρύ ταξίδι προς την ενηλικίωση.

“Taverna Miresia” σημαίνει στα αλβανικά «Ταβέρνα Καλοσύνη», ενώ τα ονόματα Mario, Bella, Anastasia αντιστοιχούν στα ονόματα του δημιουργού και των δύο αδελφών του – υπογραμμίζοντας τον βαθιά προσωπικό χαρακτήρα του έργου.

Με την παράσταση αυτή, ο Banushi ολοκλήρωσε την τριλογία που ξεκίνησε με τη Ragada και συνεχίστηκε με το Goodbye, Lindita· μια τριλογία όπου κάθε μέρος αντλεί έμπνευση από τη μητέρα, τη μητριά και, τέλος, τον πατέρα του.

Το έργο παρουσιάζεται για τρίτη φορά στην Ελλάδα και έχει ήδη ταξιδέψει σε Ιταλία, Ελβετία, Ρουμανία, Γερμανία, Βέλγιο, Καναδά, Βρετανία και Ταϊβάν. Η παράσταση είναι συμπαραγωγή της TooFarEast με το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου.

Το ταξίδι του έργου

Το έργο Taverna Miresia – Mario, Bella, Anastasia παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου το 2023 (Εθνικό Θέατρο, Σκηνή Ελένη Παπαδάκη) στο πλαίσιο του grape, στο πλαίσιο του grape – Greek Agora of Performance, της πλατφόρμας του Φεστιβάλ για την προβολή και την προώθηση της ελληνικής δημιουργίας στο εξωτερικό.

Παρουσιάστηκε ξανά το 2024 στην Πειραιώς 260 και παράλληλα ταξίδεψε στις παρακάτω σκηνές στο εξωτερικό:

• Teszt Festival, Τιμισοάρα, Ρουμανία, Μάιος 2024
• Zürcher Theater Spektakel, Ζυρίχη, Ελβετία, Αύγουστος 2024
• TeatroStabile, Τορίνο, Ιταλία, Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2024
• Thalia Theater, Αμβούργο, Γερμανία, Ιανουάριος 2025
• DeSingel, Αμβέρσα, Βέλγιο, Μάιος 2025
• FTA – Festival TransAmériques, Μόντρεαλ, Καναδάς, Μάιος 2025
• The Coronet Theatre, Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιούνιος 2025
• National Theatre and Concert Hall, Ταϊπέι, Ταϊβάν, Νοέμβριος 2025

Ο επόμενος σταθμός θα είναι τον Μάρτιο 2026 στην Comédie de Genève, Γενεύη, Ελβετία.

Οι συντελεστές της παράστασης

Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Μario Βanushi
Σκηνικά – Κοστούμια: Σωτήρης Μελανός
Σχεδιασμός φωτισμών: Ελίζα Αλεξανδροπούλου
Μουσική σύνθεση: Jeph Vanger
Φωνητικοί αυτοσχεδιασμοί: Σαβίνα Γιαννάτου
Συνεργάτρια δραματουργός: Ασπασία-Μαρία Αλεξίου
Βοηθός σκηνοθέτη: Σοφία Αντωνίου
Βοηθός ενδυματολόγου: Βασιάνα Σκοπετέα
Σχεδιασμός φωτισμών περιοδείας – Φωτιστική προσαρμογή: Μαριέττα Παυλάκη
Χειριστής κονσόλας ήχου: Κώστας Χάιδος (2023)
Τεχνικός διευθυντής: Γιώργος Αντωνόπουλος
Φωτογραφίες: Νάσια Στουραΐτη, Θεόφιλος Τσιμάς

Παίζουν: Χρυσή Βιδαλάκη, Σαβίνα Γιαννάτου, Πηνελόπη Τσούτσουβα (2025), Κατερίνα Κρίστο (2023 – 2025), Ευτυχία Στεφάνου, Mario Banushi

Οργάνωση περιοδείας TooFarEast / Νίκος Μαυράκης
Διεύθυνση παραγωγής TooFarEast / Αριστείδης Κρεατσούλας

Σε συνεργασία με το Θέατρο στη Σάλα

Συμπαραγωγή της TooFarEast με το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου

Πληροφορίες

Πειραιώς 260, Χώρος Η

Παραστάσεις: 14, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 23, 25, 26, 27, 28, 29 Δεκεμβρίου 2025

Ώρα έναρξης: 21.00 ( Κυριακές στις 20.00)

Διάρκεια: 70 λεπτά
Προπώληση εισιτηρίων εδώ

Festival d’ Avignon, Grec Festival στη Βαρκελώνη, Julidans Festival στο Άμστερνταμ: με ανατρεπτικό πνεύμα και πάθος, οι Έλληνες καλλιτέχνες πλάθουν νέα όρια, επαναπροσδιορίζουν τη σύγχρονη έκφραση, συνομιλούν ισότιμα με τον παγκόσμιο πολιτισμικό χάρτη. Με ελληνική ταυτότητα και παγκόσμιο βλέμμα, η σύγχρονη γενιά πειραματίζεται, επαναστατεί και εμπνέει. Οι Έλληνες δημιουργοί ταξιδεύουν στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ η διεθνής κοινότητα αγκαλιάζει με ενθουσιασμό τις καλλιτεχνικές προτάσεις τους. Και αυτό το καλοκαίρι, όπως συμβαίνει τα τελευταία 14 χρόνια με τις παραγωγές της Στέγης, το διεθνές κοινό και οι Έλληνες καλλιτέχνες συντονίζονται στον ίδιο ρυθμό.

Από το 2011, 100 και πλέον παραγωγές και συμπαραγωγές θεάτρου, χορού και μουσικής της Στέγης έχουν δώσει πάνω από 1.000 παραστάσεις σε 56 χώρες και σε πάνω από 200 πόλεις σε όλο τον κόσμο. Η προάσπιση και η υποστήριξη των καλλιτεχνών βρίσκονται στον πυρήνα ύπαρξης της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση. Αποστολή της Στέγης, μέσα από το πρόγραμμα «Onassis Stegi Touring Program», είναι να ενισχύσει την παρουσία και το κύρος των καλλιτεχνών σε κάθε άκρη της Γης και, ταυτόχρονα, να οικοδομήσει καινοτόμα δίκτυα, τα οποία είναι στενά συνυφασμένα με τον ιστό της διεθνούς σκηνής, με τους καλλιτέχνες και για τους καλλιτέχνες.

Από την Κεντρική Σκηνή της Στέγης στο Φεστιβάλ της Αβινιόν και στις σκηνές της Ευρώπης

Το ΜΑΜΙ του Mario Banushi, σε παραγωγή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, που έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στις 6 Φεβρουαρίου στην Κεντρική Σκηνή της, παρουσιάστηκε στις 13, 14 και 16-18 Ιουλίου στο Φεστιβάλ της Αβινιόν. Πρόκειται για μια ιστορική στιγμή: είναι η πρώτη φορά που σκηνοθέτης αλβανικής καταγωγής παρουσιάζει έργο του στο εμβληματικό φεστιβάλ της Γαλλίας και της Ευρώπης. Παράλληλα, σηματοδοτεί την τέταρτη συμμετοχή της Στέγης στη σπουδαία αυτή διοργάνωση, έπειτα από τον Κυκλισμό του Τετραγώνου του Δημήτρη Δημητριάδη σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Καραντζά (2014), το 6 a.m. How to disappear completely των Blitz theater group (2016) και τον Μεγάλο Δαμαστή του Δημήτρη Παπαϊωάννου (2017).

Η παράσταση σημείωσε τεράστια επιτυχία, αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές από τον γαλλικό Τύπο, ενώ το κοινό έψαχνε απεγνωσμένα να εξασφαλίσει εισιτήρια, καθώς το ΜΑΜΙ εξελίχθηκε σε ένα από τα σημαντικά πολιτιστικά γεγονότα του φεστιβάλ. To Télérama το αποκάλεσε «μαγευτική, καθηλωτική παράσταση – αποκάλυψη του Φεστιβάλ», η Libération ανέφερε ότι «το θέατρο εικόνων του Mario Banushi λειτουργεί επί σκηνής με την εικαστικότητα ενός Botticelli, βγαλμένη σαν από όνειρο του Chagall», το Artistik Rezo σημείωσε: «Στιγμές απόλυτου μεγαλείου στο Φεστιβάλ της Αβινιόν», ενώ η Le Monde το αποκάλεσε «πολύτιμη ανακάλυψη αυτού του Φεστιβάλ».

Μετά την Αβινιόν, το ΜΑΜΙ θα συνεχίσει τη λαμπρή διεθνή περιοδεία του, κάνοντας στάσεις σε κορυφαία θέατρα και οργανισμούς της Ευρώπης, με επόμενους σταθμούς το GREC Festival στη Βαρκελώνη, στις 22 και 23 Ιουλίου, το Noorderzon Festival στο Χρόνινγκεν της Ολλανδίας, στις 14 έως τις 16 Αυγούστου, στο & Espoo Theatre στο Ελσίνκι της Φιλανδίας στις 9,10,11 Οκτωβρίου, ενώ θα ακολουθήσουν σημαντικοί προορισμοί μέσα στο 2026.

Η συμμετοχή του έργου γίνεται με την υποστήριξη του Onassis Stegi Touring Program στο πλαίσιο του Prospero NEW Platform, που συγχρηματοδοτείται από το πρόγραμμα «Δημιουργική Ευρώπη» της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο Prospero NEW Platform, το ευρωπαϊκό οικοσύστημα θεάτρου που επενδύει στους καλλιτέχνες και θεατρικούς δημιουργούς, μέσα από συμπαραγωγές, περιοδείες και καλλιτεχνικά residencies συμμετέχουν 20 κορυφαίοι πολιτιστικοί οργανισμοί, ανάμεσα τους και η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση. Φέτος παρουσίασαν στην Αβινιόν σε pitching sessions ως προτάσεις της Στέγης, κεντρίζοντας το έντονο ενδιαφέρον ευρωπαϊκών φορέων, ο Mario Banushi με το ΜΑΜΙ που ήδη περιοδεύει και ο Δημήτρης Καραντζάς με Το Σπίτι που θα ταξιδέψει τον Σεπτέμβριο στο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου της Τιφλίδας.

My Fierce Ignorant Step, Larsen C & Mellowing στις διεθνείς σκηνές

Ο βραβευμένος χορογράφος Χρήστος Παπαδόπουλος συνεχίζει την επιτυχημένη διεθνή πορεία του, χτίζοντας σταθερά μια ισχυρή παρουσία στις μεγάλες σκηνές του κόσμου. Το My Fierce Ignorant Step, το αισιόδοξο, εξωστρεφές, μαγευτικό έργο για τις παθιασμένες μας αρχές, το οποίο έκανε πρεμιέρα στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης τον Μάιο του 2025, αποτέλεσε την εναρκτήρια παράσταση του κορυφαίου φεστιβάλ σύγχρονου χορού Julidans Festival, στο Άμστερνταμ, στις 2 και 3 Ιουλίου και ακολούθησε στις 12 και 13 Ιουλίου στο GREC Festival της Βαρκελώνης. Τα σχόλια του τύπου και του κοινού και στους δύο σταθμούς ήταν διθυραμβικά, μιλώντας για τον Έλληνα χορογράφο με «τεράστια ποιητική δυναμική, που μας επιτρέπει συνδεθούμε με μια αίσθηση ζωντάνιας που μπορεί να συγκριθεί μόνο με την ίδια την εμπειρία του να χορεύεις», ενώ παράλληλα ανέφεραν ότι ο Παπαδόπουλος «καθιερώνει οριστικά το όνομά του με το πανίσχυρο και εξαιρετικά απαιτητικό αυτό έργο».

Λίγες ημέρες αργότερα, ο Χρήστος Παπαδόπουλος επέστρεψε στην Ελλάδα για να παρουσιάσει το έργο του Mellowing στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, στις 18 και 19 Ιουλίου. Ένα χορογραφικό έργο που δημιούργησε δύο χρόνια πριν με τους χορευτές του Dance On Ensemble, σε συμπαραγωγή της Στέγης μέσω του Ευρωπαϊκού Προγράμματος “DoPoDo”, συγχρηματοδοτούμενο από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το My Fierce Ignorant Step θα κάνει πολλές στάσεις σε διεθνείς προορισμούς, όπως στο Romaeuropa Festival στη Ρώμη (14-16.11), Fondazione I Teatri στο Reggio Emilia (19.11), Festival de Otoño στη Μαδρίτη (21-22.11), December Dance στη Μπρυζ (3.12) και θα ακολουθήσουν πολλοί ακόμα σταθμοί που θα ανακοινωθούν. Παράλληλα, το Larcen C, ο παγετώνας, μεταφορά της ζωής που, ακατανίκητη, προχωρά, συνεχίζει να παίζεται στις σκηνές του κόσμου και θα κάνει αμερικανική πρεμιέρα στο Powerhouse International Festival στη Νέα Υόρκη (16-18.10).

Η Χαρά Κότσαλη ταξιδεύει με δυο έργα σε Ευρώπη και Λατινική Αμερική

Έναν χρόνο μετά το ταξίδι της Ιωάννας Παρασκευοπούλου με το “MOS” στην καρδιά της Κολομβίας, η Χαρά Κότσαλη παίρνει τη σκυτάλη. Στις 4 και 5 Ιουλίου το τελετουργικό της έργο to be possessed παρουσιάστηκε στο Centro Nacional de las Artes Delia Zapata Olivella στη Μπογκοτά, στο πλαίσιο της συνεργασίας του Onassis Stegi Touring Program με τον διεθνή οργανισμό. Η επετειακή παρουσία Ελλήνων χορογράφων στην Κολομβία συνεχίζεται, με την ελληνική δημιουργία να συνομιλεί ζωντανά με το κοινό της Λατινικής Αμερικής.

Από την Μπογκοτά θα επιστρέψει στην Ελλάδα για να παρουσιάσει το νέο της χορογραφικό έργο, το IT’S THE END OF THE AMUSEMENT PHASE, στο Dance Days Festival στα Χανιά, στις 22 Ιουλίου. Το έργο, που έκανε πρεμιέρα στο Onassis Dance Days 2025, θα επιχειρήσει έναν νέο μαραθώνιο χορού για την αμφίθυμη σχέση του ατομικού και συλλογικού σώματος με την Ιστορία.

Το τέλος του καλοκαιριού θα τη βρει με το έργο to be possessed στις αποσκευές της, να χαρτογραφεί τρόπους με τους οποίους το σώμα καταλαμβάνεται, αντιστέκεται και συνδέεται. Στις 23 Αυγούστου, το έργο ταξιδεύει στις Βρυξέλλες, στο φεστιβάλ χορού Perpetuum Mobile, προσθέτοντας έναν ακόμα σταθμό στον καλλιτεχνικό χάρτη εξωστρέφειας της Στέγης.

H Ευρώπη χορεύει ακόμα σε ρυθμό mosh pit

Έναν χρόνο μετά την παγκόσμια πρεμιέρα του στη Στέγη, το Slamming της Ξένιας Κογχυλάκη συνεχίζει το ταξίδι του στις σκηνές της Ευρώπης. Από τις 4 έως τις 6 Ιουλίου παρουσιάστηκε στο Santarcangelo Festival στην Ιταλία, ένα από τα σημαντικότερα φεστιβάλ σύγχρονων παραστατικών τεχνών της Ευρώπης. Στις 25 Ιουλίου το έργο επιστρέφει στην Ελλάδα, στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, για να συναντήσει ξανά το ελληνικό κοινό. Από εκεί θα ταξιδέψει στις 21 και 22 Αυγούστου στο Ταλίν της Εσθονίας, στο SAAL Biennaal, έναν οργανισμό με τον οποίο η Στέγη συνεργάζεται για πρώτη φορά. Μια συνάντηση γύρω από την κοινή εξερεύνηση του «εμείς», όπου αντίθετες δυνάμεις συνυπάρχουν και αποκαλύπτουν την πολυπλοκότητα και την ακατέργαστη ουσία της συνύπαρξης μέσα από τη σύγχρονη χορογραφία.

Οι περιοδείες των παραγωγών της Στέγης πραγματοποιούνται με την υποστήριξη του προγράμματος Onassis Stegi Touring Program.

Η Χριστιάνα Κοσιάρη σε residency στη Νέα Υόρκη

Η Χριστιάνα Κοσιάρη συμμετέχει από τις 5 Ιουλίου στο International Summer Program του Watermill Center στη Νέα Υόρκη, στο πλαίσιο ενός residency για την εξέλιξη της καλλιτεχνικής δημιουργίας της. Η Ελληνίδα χορογράφος αξιοποιεί τη διαμονή της στο Watermill Center για να σχεδιάσει την έρευνα και τα πρώτα στάδια του νέου της έργου, το οποίο θα αποκτήσει χώρο και χρόνο για ανάπτυξη μέσα στον επόμενη σεζόν 2025/2026, στο πλαίσιο του Onassis AiR.

Διαβάστε περισσότερα εδώ

Ο Mario Banushi αναδύθηκε στο διεθνές καλλιτεχνικό στερέωμα από την πρώτη στιγμή που πάτησε στη σκηνή του ελληνικού θεάτρου. Σήμερα, στα 26 του χρόνια, κατακτά ακόμα μια κορυφή, καθώς η παράστασή του, ΜΑΜΙ, μια διεθνής συμπαραγωγή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, ταξιδεύει τον Ιούλιο στο περίφημο Φεστιβάλ της Αβινιόν. Πρόκειται για μια ιστορική στιγμή: είναι η πρώτη φορά που σκηνοθέτης αλβανικής καταγωγής παρουσιάζει έργο του στο εμβληματικό φεστιβάλ της Γαλλίας και της Ευρώπης. Παράλληλα, σηματοδοτεί την τέταρτη συμμετοχή της Στέγης στη σπουδαία αυτή διοργάνωση, έπειτα από τον Κυκλισμό του Τετραγώνου του Δημήτρη Δημητριάδη σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Καραντζά (2014), το 6 a.m. Howtodisappearcompletely των Blitz theater group (2016) και τον Μεγάλο Δαμαστή του Δημήτρη Παπαϊωάννου (2017).

Στη συνέντευξη τύπου στην Αβινιόν που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 2 Απριλίου, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ της Αβινιόν, Tiago Rodrigues, ανέφερε: «Πιστεύω πως το έργο του θα αποτελέσει μία από τις πιο όμορφες ανακαλύψεις αυτού του Φεστιβάλ. Ο Mario Banushi, ένας 26χρονος Αλβανός καλλιτέχνης που ζει και δημιουργεί στην Αθήνα, είναι ένα νεαρό ταλέντο που δημιουργεί ένα ανατρεπτικό, ονειρικό, εικαστικό θέατρο. Με ελάχιστες εμφανίσεις εκτός Ελλάδας, αυτή θα είναι η πρώτη φορά που το θέατρό του θα παρουσιαστεί στο γαλλικό κοινό. Η πιο πρόσφατη δημιουργία του, MAMI, αποτελεί έναν πολυδιάστατο φόρο τιμής στη μητρική φιγούρα».
Μετά την Αβινιόν, που είναι συμπαραγωγός στην παράσταση, το ΜΑΜΙ θα συνεχίσει το ταξίδι του σε μια λαμπρή διεθνή περιοδεία, κάνοντας στάσεις σε κορυφαία θέατρα και οργανισμούς της Ευρώπης – και όχι μόνο.

Αντλώντας έμπνευση από προσωπικά βιώματα, ο 26χρονος αλβανικής καταγωγής Mario Banushi, δημιουργός μιας ολότελα δικής του σκηνικής γλώσσας, στο ΜΑΜΙ, που έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στις 6 Φεβρουαρίου στη Στέγη προτού ξεκινήσει το διεθνές ταξίδι του, μας χαρίζει μια αξιομνημόνευτη περιπλάνηση στην πηγή της ζωής. Γιατί στην προσωπική μυθολογία του Banushi, οι σχεδόν ομόηχες λέξεις «μάμι» και «μαμ» γίνονται ταυτόσημες. Μάμι, όπως μητέρα. Μαμ, όπως φαΐ. Κάποιος βγάζει την καρδιά του και την προσφέρει στον άλλο σαν ένα καρβέλι αχνιστό ψωμί. Στην παράσταση, η Κεντρική Σκηνή της Στέγης μετατρέπεται σε ένα τοπίο μνήμης. Οικείο και, συνάμα, απόκοσμο. Οι ερμηνευτές, βυθισμένοι στη σιωπή, πλάθουν συμβάντα βαθιάς συγκίνησης και μας παρακινούν να αναγνωρίσουμε και να αντιμετωπίσουμε τις δικές μας μνήμες, τις δικές μας σχέσεις και τη συναισθηματική κληρονομιά που κουβαλάμε.

Ο Mario Banushi περιοδεύει ήδη ανά τον κόσμο με τα πρώτα έργα του, Goodbye, Lindita (2023) και TavernaMiresia – Mario, Bella, Anastasia (2023), και χαιρετίζεται διεθνώς ως το παιδί-θαύμα του ελληνικού θεάτρου. Κι ενώ το θέμα στις προηγούμενες παραστάσεις του ήταν το πένθος, στο MAMIστήνει ένα ανίερο ιερό στη σχέση μητέρας και παιδιού. Για να την υμνήσει. Να την ξορκίσει. Να τη γεμίσει τάματα και αναθέματα. Να την ερωτευτεί. Γιατί, όπως σημειώνει ο ίδιος: «Πάντα έλεγα ότι η γέννα είναι ένας ανάποδος έρωτας».

Ο Mario Banushi εξομολογείται για την παράσταση: «Όταν ήμουν περίπου ενός έτους, η μητέρα μου αναγκάστηκε να με αφήσει στη γιαγιά μου, στην Αλβανία, και να φύγει. Μέχρι τα δεκατρία μου, “μάμι” φώναζα τη γιαγιά μου. Όταν πια η μητέρα μου με πήρε μαζί της στην Αθήνα, μεγάλωσα στο διαμέρισμα πάνω από τον φούρνο όπου εργαζόταν, με τη μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού. Μεγάλωσα με πολλές γυναίκες. Μεγάλωσα με νέες και ηλικιωμένες γυναίκες. Μεγάλωσα με περισσότερες από μία μητέρες. Αυτή η παράσταση είναι για εκείνες: μια ευχή, μια προσευχή στο βάρος που κουβαλάει η λέξη “μαμά” τόσο για εκείνη που το ακούει όσο και για εκείνον που το λέει. Ποιος φροντίζει ποιον – δεν κατάλαβα ποτέ αυτήν την περίπλοκη σχέση. Κι ούτε θα την καταλάβω. Αλλά προσπαθώ να την ξετυλίξω σαν έναν ομφάλιο λώρο, σαν το σπλάχνο που συνδέει τη ζωή με τις ρίζες της».

Η νέα δημιουργία από τον σκηνοθέτη-αποκάλυψη είναι ένα οπτικό ποίημα για τη σχέση μητέρας και παιδιού. Μια παράσταση-αντίδωρο στις γυναίκες που μας έθρεψαν.

Συντελεστές
Σύλληψη & Σκηνοθεσία: Mario Banushi
Ερμηνεύουν: Παναγιώτα Γιαγλή, Βασιλική Δρίβα / Κατερίνα Κρίστο, Δημήτρης Λαγός, Αγγελική Στελλάτου, Ευτυχία Στεφάνου / Ήλια Κουκουζέλη και Φώτης Στρατηγός
Σκηνογραφία & Ενδυματολογία: Σωτήρης Μελανός
Μουσική Σύνθεση & Sound Design: JephVanger
Σχεδιασμός Φωτισμών & Συνεργάτης στη Δραματουργία: Στέφανος Δρουσιώτης
Καλλιτεχνικοί Συνεργάτες: Αιμίλιος Αράπογλου, Θανάσης Δεληγιάννης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Θεοδώρα Πατητή
Διεθνείς Σχέσεις & Οργάνωση Περιοδείας: Νίκος Μαυράκης – Too Far East
Οργάνωση Παραγωγής: Ρένα Ανδρεαδάκη & Χρήστος Χριστόπουλος –Too Far East
Εκτέλεση Παραγωγής: Ιωάννα Παπακώστα –TooFarEast
Συντονίστρια Ακρόασης & Residency: Κωνσταντίνα Δούκα Γκόση – TooFarEast
Φωτιστικός Σχεδιασμός Περιοδείας: Μαριέττα Παυλάκη
Βοηθός Σκηνογραφίας: Σοφία Θεοδώρου
Βοηθός Ενδυματολογίας: Νικολέτα Αναστασιάδου
Σε συνεργασία με την ΟΜΑΖ Αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία

Ανάθεση & Παραγωγή: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Συμπαραγωγοί: Berliner Festspiele [Γερμανία], Odéon – Théâtre de l’Europe [Γαλλία], FOG festival / Triennale Milano Teatro [Ιταλία], & Espoo Theatre [Φινλανδία], Festival d’Avignon [Γαλλία], Grec Festival Barcelona [Ισπανία], Théâtre de Liège [Βέλγιο], Noorderzon Festival / Grand Theatre Groningen [Ολλανδία]

Η αρχική έρευνα και ανάπτυξη πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη της Onassis AiR Dramaturgy Fellowship και του Centre Culturel Hellénique – Paris (Γαλλία).

Υποστηρίζεται από το TouringProgram της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση. Η παράσταση ΜΑΜΙ πραγματοποιείται με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.

*

Ο Mario Banushi είναι σκηνοθέτης και περφόρμερ. Γεννήθηκε το 1998 και μέχρι την ηλικία των έξι ετών έζησε στην Αλβανία, προτού εγκατασταθεί μόνιμα στην Ελλάδα. Σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Αποφοίτησε το 2020 και έφτιαξε την πρώτη του ταινία μικρού μήκους με τίτλο PRANVERA, με την οποία συμμετείχε το φθινόπωρο του 2021 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Τιράνων. Το 2017 εργάστηκε ως βοηθός του Ευριπίδη Λασκαρίδη στην περφόρμανς THIRIO, που έλαβε μέρος στην Μπιενάλε της Αθήνας. Από το 2020 που αποφοίτησε, είναι ενεργός στον χώρο των παραστατικών τεχνών και η τελευταία του συνεργασία ήταν με τους Nova Melancholia στο έργο Marcel Duchamp (2022). Η πρώτη του σκηνοθετική δουλειά ήταν η περφόρμανςRagada, ένα τμήμα της οποίας παρουσίασε στο φεστιβάλ ROOMS 2022, σε διοργάνωση του Γεράσιμου Καππάτου, η οποία ύστερα παρουσιάστηκε στο θέατρο Στη Σάλα. Η επόμενη δουλειά του ήταν το Goodbye, Lindita που παρουσιάστηκε στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, ενώ η τρίτη του δουλειά, Taverna Miresia– Mario, Bella, Anastasia, που είναι και το τελευταίο μέρος της τριλογίας, παρουσιάστηκε τον Ιούλιο του 2023 στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου.

O Mario Banushi ήταν Onassis AiR Fellow για τη σεζόν 2023-24 μέσω της Dramaturgy Fellowship.

O Mario Banushi έχει κάνει εντυπωσιακή είσοδο στο θέατρο τα τελευταία δύο χρόνια που δραστηριοποιείται στον χώρο. Μετά την πρώτη του παράσταση, Ragada (2022), συνεργάστηκε με σημαντικούς οργανισμούς στην Ελλάδα και συνέθεσε δύο παραστάσεις που εκτόξευσαν τη φήμη του διεθνώς: Goodbye, Lindita (Εθνικό Θέατρο, 2023) και Taverna Miresia –Mario, Bella, Anastasia (Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, 2023). Από το 2023 έως σήμερα, οι παραστάσεις του έχουν παρουσιαστεί σε περισσότερες από δέκα χώρες, από τη Γερμανία έως την Αυστραλία και από την Ιταλία έως τη Σουηδία, σε σημαντικά φεστιβάλ, όπως τα Festival de Otoño (Μαδρίτη, Ισπανία), Zürcher Theater spektakel (Ζυρίχη, Ελβετία), Teszt Festival (Τιμισοάρα, Ρουμανία), Adelaide Festival (Αδελαΐδα, Αυστραλία), Brandhaarden Festival στο International Theatre Amsterdam (Άμστερνταμ, Ολλανδία), Fast Forward Festival (Δρέσδη, Γερμανία), BITEF (Βελιγράδι, Σερβία) κ.ά.

Κύριο χαρακτηριστικό στις παραστάσεις του Mario Banushi είναι το σπίτι, η στέγη, η φωλιά της μητέρας. Στα Ragada, Goodbye, Lindita και Taverna Miresia – Mario, Bella, Anastasia, ο θεατής είναι σαν να βρίσκεται κι αυτός μέσα στο οικείο περιβάλλον του σπιτιού. Τα γνώριμα σε όλους μας αντικείμενα μεταλλάσσονται και επαναχρησιμοποιούνται. Οι χαρακτήρες, όσο και αν ξεφεύγουν από την πραγματικότητά τους, παραμένουν πάντα μέσα στους τέσσερις τοίχους. Το εσωτερικό του σπιτιού αλλάζει κι αυτό και παίρνει μορφή τάφου, ναού. Στο ΜΑΜΙ, ο Mario Banushi στρέφεται για πρώτη φορά έξω από το σπίτι. Ο χώρος συνεχίζει να είναι οικείος. Βρισκόμαστε στην επαρχία, έξω από το σπίτι και δίπλα στον δρόμο, που φωτίζεται μόνο από μια λάμπα ηλεκτρισμού. Σε αυτό το οικείο τοπίο, περνάμε αυτή τη φορά από το κλειστό σύστημα του σπιτιού και την οικογένεια στον έξω κόσμο, στον περίγυρο.

Τη σεζόν 2023-24, ο Mario Banushi ως Onassis AiR Dramaturgy Fellow, δουλεύοντας πάνω στα όνειρα, τις μνήμες, τις γεύσεις και τα έθιμα που θα αποτελούσαν έμπνευση για το έργο του, MAMI, παρουσίασε την περφόρμανς Mam, I remember everything (Dream/Trauma) στο 12ο Open Day του Onassis AiR. Εκεί, οι εικόνες της μάνας, του φαγητού, της ιεροτελεστίας, της φροντίδας και της αγάπης βρήκαν τον τρόπο να μεταφράσουν ένα όνειρο ζωντανά χωρίς να φθείρουν το ακατέργαστο, πρωταρχικό του υλικό.

O διεθνής τύπος για τον Mario Banushi και τις παραστάσεις του:

«Ο Banushi αναδεικνύει με θαυμαστό τρόπο το πώς χρησιμοποιούν οι οικογένειες τον χρόνο μπροστά από την τηλεόραση για να εκμηδενίσουν τα συναισθήματά τους».
– Michael Billington, The Guardian, 6.4.2023

«Ο Mario Banushi, ένας Έλληνας δραματουργός αλβανικής καταγωγής, είναι ένα ανερχόμενο αστέρι που αντιπροσωπεύει το νέο πρόσωπο του ελληνικού θεάτρου».
– Arifa Akbar, The Guardian, 28.7.2023

«Ο Mario Banushi είναι σχετικά άγνωστος, αλλά η επιτυχία του Goodbye, Lindita έδειξε ξεκάθαρα ότι είναι ένα λαμπρό νέο ταλέντο που πρέπει να προσέξουμε».
– NikkiBedi, BBC, Ιούλιος 2023

«Και από την Ελλάδα έρχεται ο σκηνοθέτης Mario Banushi με το θεατρικό του χωρίς λόγια Goodbye, Lindita, το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως το έργο του επόμενου Romeo Castellucci».
– MurrayBramwell, InReview, 25 Οκτωβρίου 2023

«Η σκηνοθετική προσέγγιση του Mario Banushi μάς εκθέτει σε υψηλής συναισθηματικής θερμοκρασίας ονειρικές και ταυτόχρονα ποιητικές εικόνες του θανάτου, όπως και του τρόπου αντιμετώπισης του πένθους».
– Κριτική επιτροπή του βραβείου Politika, Οκτώβριος 2023

«Ο Mario Banushi είναι μια από τις σημαντικότερες νέες φωνές του ευρωπαϊκού θεάτρου».
– Lea Loeb, TheaterSpektakel, Αύγουστος 2024

*Διαβάστε περισσότερα για το ΜΑΜΙ στην Αβινιόν εδώ

Στο MAMI, γινόμαστε σίγουρα μάρτυρες της ίδιας της ζωής, εκείνης που αναδύεται μέσα από τα σπλάχνα μιας γυναίκας, του θαύματος αυτού που μας αφήνει βωβούς και αδύναμους σε λέξεις. Αυτή η ωδή, είναι από μονή της συγκινητική. Κι η προσπάθεια να εξηγήσουμε πώς αισθανόμαστε μπροστά σε αυτή τη συνέχεια της ζωής, είναι επίσης συγκινητική.

Ο Mario Banushi λοιπόν, φαίνεται να προσπαθεί περισσότερο από όλους μας, καθώς αφιερώνει μια ακόμα παράσταση στη γυναίκα και τις πάρα πολλές εκφάνσεις του φύλου της, δίνοντας όμως εδώ μια πιο εξειδικευμένη ματιά στο ρόλο της ως υπεύθυνη της ίδιας της ζωής. Στη σκηνή λοιπόν οι μητέρες είναι πολλές. Και είναι και μητέρες και κόρες μαζί. Γιατί αυτή είναι επίσης μια σχέση, που οι λέξεις περισσεύουν, αν και οι τολμηροί συνεχίζουν να προσπαθούν να γράφουν γι’ αυτή και να ανοίγουν έναν διάλογο συναισθημάτων.

Αυτό που φαίνεται να προσπαθεί πολύ ο σκηνοθέτης είναι να αναδείξει την πολυπλοκότητα αυτών των ρόλων. Ρόλων που στο πέρας της ζωής παίρνουν διαφορετική κατεύθυνση. Ρόλων ζωτικής σημασίας που σε κάθε ηλικία έχουν τις δικές τους ανάγκες. Ρόλων που ορίζουν τόσους ανθρώπους κοντά τους είτε με την παρουσία τους είτε με την απουσία τους.

Στο MAMI ακούμε με τα μάτια μας. Ακούμε γυναίκες με δύναμη, αλλά και γυναίκες υποταγμένες στην πατριαρχία και τα χρόνια που περνούν. Ακούμε σχέσεις με δεσμούς που δεν σπάνε και δεν επιλέγουν να σπάσουν. Όμως ακούμε κι εκείνες τις σχέσεις που έχουν όρια, όρια σμιλεμένα με αγάπη και φροντίδα. Ακούμε και τη φθορά των σωμάτων κι ενός τοπίου που αλλάζει και οδηγείται στο τέλος, όπως οδηγούμαστε όλοι μας. Ακούμε τους γιους που γίνονται γονείς και φροντίζουν εκείνες που άλλοτε τους φρόντιζαν στην αγκαλιά τους. Ακούμε γυμνά σώματα σχεδόν να πολυλογούν με τις κινήσεις τους και να απενοχοποιούν την έκθεση της γύμνιας. Ακούμε μια πραγματικότητα που είναι στη βάση της ονειρική, κάτι που μας αφήνει να ταυτιστούμε με όποιον τρόπο θέλουμε εμείς.

Η παράσταση αυτή, με τα ατελείωτα σύμβολα και την ατελείωτη ομορφιά, είναι μια παράσταση για τις μαμάδες μας, για τις γυναίκες, για τα άτομα που γίνονται γονείς και φροντιστές ανιδιοτελώς, για όσα άτομα μας βοήθησαν και μας βοηθούν στην πορεία της ζωής μας, μιας ζωής που κανείς δεν μπορεί να ζήσει βασιζόμενος μονάχα στις δυνάμεις του.

Δείτε το τρέιλερ της παράστασης:

Σύλληψη & Σκηνοθεσία: Mario Banushi
Ερμηνεύουν: Παναγιώτα Γιαγλή, Βασιλική Δρίβα, Δημήτρης Λαγός, Αγγελική Στελλάτου, Ευτυχία Στεφάνου / Ήλια Κουκουζέλη και Φώτης Στρατηγός
Σκηνογραφία & Ενδυματολογία: Σωτήρης Μελανός
Μουσική Σύνθεση & Sound Design: JephVanger
Σχεδιασμός Φωτισμών & Συνεργάτης στη Δραματουργία: Στέφανος Δρουσιώτης
Καλλιτεχνικοί Συνεργάτες: Αιμίλιος Αράπογλου, Θανάσης Δεληγιάννης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Θεοδώρα Πατητή
Διεθνείς Σχέσεις & Οργάνωση Περιοδείας: Νίκος Μαυράκης – Too Far East
Οργάνωση Παραγωγής: Ρένα Ανδρεαδάκη & Χρήστος Χριστόπουλος –Too Far East
Εκτέλεση Παραγωγής: Ιωάννα Παπακώστα –Too Far East
Συντονίστρια Ακρόασης & Residency: Κωνσταντίνα Δούκα Γκόση – Too Far East
Φωτιστικός Σχεδιασμός Περιοδείας: Μαριέττα Παυλάκη
Βοηθός Σκηνογραφίας: Σοφία Θεοδώρου
Βοηθός Ενδυματολογίας: Νικολέτα Αναστασιάδου
Σε συνεργασία με την ΟΜΑΖ Αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία.

Ανάθεση & Παραγωγή: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Συμπαραγωγοί: Berliner Festspiele (Γερμανία), FOG Festival / Triennale Milano (Ιταλία), Espoo Theatre (Φινλανδία), Noorderzon Festival / Grand Theatre Groningen (Ολλανδία)

Όλες οι πληροφορίες για την παράσταση και τα εισιτήρια, εδώ.

Φωτογραφίες: Ανδρέας Σιμόπουλος

Αντλώντας έμπνευση από προσωπικά βιώματα, ο 26χρονος αλβανικής καταγωγής Mario Banushi, δημιουργός μιας ολότελα δικής του σκηνικής γλώσσας, στο ΜΑΜΙ, που κάνει παγκόσμια πρεμιέρα στις 6 Φεβρουαρίου στη Στέγη, προτού ξεκινήσει το διεθνές ταξίδι του, μας χαρίζει μια αξιομνημόνευτη περιπλάνηση στην πηγή της ζωής. Γιατί στην προσωπική μυθολογία του Banushi, οι σχεδόν ομόηχες λέξεις «μάμι» και «μαμ» γίνονται ταυτόσημες. Μάμι, όπως μητέρα. Μαμ, όπως φαΐ. Κάποιος βγάζει την καρδιά του και την προσφέρει στον άλλο σαν ένα καρβέλι αχνιστό ψωμί. Στην παράσταση, η Κεντρική Σκηνή της Στέγης μετατρέπεται σε ένα τοπίο μνήμης. Οικείο και, συνάμα, απόκοσμο. Οι ερμηνευτές, βυθισμένοι στη σιωπή, πλάθουν συμβάντα βαθιάς συγκίνησης και μας παρακινούν να αναγνωρίσουμε και να αντιμετωπίσουμε τις δικές μας μνήμες, τις δικές μας σχέσεις και τη συναισθηματική κληρονομιά που κουβαλάμε.

Ο Mario Banushi περιοδεύει ήδη ανά τον κόσμο με τα πρώτα έργα του, Goodbye, Lindita (2023) και Taverna Miresia – Mario, Bella, Anastasia (2023), και χαιρετίζεται διεθνώς ως το παιδί-θαύμα του ελληνικού θεάτρου. Κι ενώ το θέμα στις προηγούμενες παραστάσεις του ήταν το πένθος, στο MAMI στήνει ένα ανίερο ιερό στη σχέση μητέρας και παιδιού. Για να την υμνήσει. Να την ξορκίσει. Να τη γεμίσει τάματα και αναθέματα. Να την ερωτευτεί. Γιατί, όπως σημειώνει ο ίδιος: «Πάντα έλεγα ότι η γέννα είναι ένας ανάποδος έρωτας».

Ο Mario Banushi εξομολογείται για την παράσταση: «Όταν ήμουν περίπου ενός έτους, η μητέρα μου αναγκάστηκε να με αφήσει στη γιαγιά μου, στην Αλβανία, και να φύγει. Μέχρι τα δεκατρία μου, “μάμι” φώναζα τη γιαγιά μου. Όταν πια η μητέρα μου με πήρε μαζί της στην Αθήνα, μεγάλωσα στο διαμέρισμα πάνω από τον φούρνο όπου εργαζόταν, με τη μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού. Μεγάλωσα με πολλές γυναίκες. Μεγάλωσα με νέες και ηλικιωμένες γυναίκες. Μεγάλωσα με περισσότερες από μία μητέρες. Αυτή η παράσταση είναι για εκείνες: μια ευχή, μια προσευχή στο βάρος που κουβαλάει η λέξη “μαμά” τόσο για εκείνη που το ακούει όσο και για εκείνον που το λέει. Ποιος φροντίζει ποιον – δεν κατάλαβα ποτέ αυτήν την περίπλοκη σχέση. Κι ούτε θα την καταλάβω. Αλλά προσπαθώ να την ξετυλίξω σαν έναν ομφάλιο λώρο, σαν το σπλάχνο που συνδέει τη ζωή με τις ρίζες της». Η νέα δημιουργία από τον σκηνοθέτη-αποκάλυψη είναι ένα οπτικό ποίημα για τη σχέση μητέρας και παιδιού. Μια παράσταση-αντίδωρο στις γυναίκες που μας έθρεψαν.

Συντελεστές

Σύλληψη & Σκηνοθεσία: Mario Banushi
Ερμηνεύουν: Παναγιώτα Γιαγλή, Βασιλική Δρίβα, Δημήτρης Λαγός, Αγγελική Στελλάτου, Ευτυχία Στεφάνου / Ήλια Κουκουζέλη και Φώτης Στρατηγός
Σκηνογραφία & Ενδυματολογία: Σωτήρης Μελανός
Μουσική Σύνθεση & Sound Design: JephVanger
Σχεδιασμός Φωτισμών & Συνεργάτης στη Δραματουργία: Στέφανος Δρουσιώτης
Καλλιτεχνικοί Συνεργάτες: Αιμίλιος Αράπογλου, Θανάσης Δεληγιάννης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Θεοδώρα Πατητή
Διεθνείς Σχέσεις & Οργάνωση Περιοδείας: Νίκος Μαυράκης – Too Far East
Οργάνωση Παραγωγής: Ρένα Ανδρεαδάκη & Χρήστος Χριστόπουλος –Too Far East
Εκτέλεση Παραγωγής: Ιωάννα Παπακώστα –Too Far East
Συντονίστρια Ακρόασης & Residency: Κωνσταντίνα Δούκα Γκόση – Too Far East
Φωτιστικός Σχεδιασμός Περιοδείας: Μαριέττα Παυλάκη
Βοηθός Σκηνογραφίας: Σοφία Θεοδώρου
Βοηθός Ενδυματολογίας: Νικολέτα Αναστασιάδου
Σε συνεργασία με την ΟΜΑΖ Αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία

Ανάθεση & Παραγωγή: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Συμπαραγωγοί: Berliner Festspiele (Γερμανία), FOG Festival / Triennale Milano (Ιταλία), Espoo Theatre (Φινλανδία), Noorderzon Festival / Grand Theatre Groningen (Ολλανδία) και άλλοι που θα ανακοινωθούν προσεχώς

Η αρχική έρευνα και ανάπτυξη πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη της Onassis AiR Dramaturgy Fellowship και του Centre Culturel Hellénique – Paris (Γαλλία). Υποστηρίζεται από το πρόγραμμα «Εξωστρέφεια» της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση. Η παράσταση ΜΑΜΙ πραγματοποιείται με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.

Διαβάστε περισσότερα

Ο Mario Banushi είναι σκηνοθέτης και περφόρμερ. Γεννήθηκε το 1998 και μέχρι την ηλικία των έξι ετών έζησε στην Αλβανία, προτού εγκατασταθεί μόνιμα στην Ελλάδα. Σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Αποφοίτησε το 2020 και έφτιαξε την πρώτη του ταινία μικρού μήκους με τίτλο PRANVERA, με την οποία συμμετείχε το φθινόπωρο του 2021 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Τιράνων. Το 2017 εργάστηκε ως βοηθός του Ευριπίδη Λασκαρίδη στην περφόρμανς THIRIO, που έλαβε μέρος στην Μπιενάλε της Αθήνας. Από το 2020 που αποφοίτησε, είναι ενεργός στον χώρο των παραστατικών τεχνών και η τελευταία του συνεργασία ήταν με τους Nova Melancholia στο έργο Marcel Duchamp (2022). Η πρώτη του σκηνοθετική δουλειά ήταν η περφόρμανς Ragada, ένα τμήμα της οποίας παρουσίασε στο φεστιβάλ ROOMS 2022, σε διοργάνωση του Γεράσιμου Καππάτου, η οποία ύστερα παρουσιάστηκε στο θέατρο Στη Σάλα. Η επόμενη δουλειά του ήταν το Goodbye,Lindita που παρουσιάστηκε στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, ενώ η τρίτη του δουλειά, Taverna Miresia– Mario, Bella, Anastasia, που είναι και το τελευταίο μέρος της τριλογίας, παρουσιάστηκε τον Ιούλιο του 2023 στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. O Mario Banushi ήταν Onassis AiR Fellow για τη σεζόν 2023-24 μέσωτης Dramaturgy Fellowship.

O Mario Banushi έχει κάνει εντυπωσιακή είσοδο στο θέατρο τα τελευταία δύο χρόνια που δραστηριοποιείται στον χώρο. Μετά την πρώτη του παράσταση, Ragada (2022), συνεργάστηκε με σημαντικούς οργανισμούς στην Ελλάδα και συνέθεσε δύο παραστάσεις που εκτόξευσαν τη φήμη του διεθνώς: Goodbye, Lindita (Εθνικό Θέατρο, 2023) και Taverna Miresia –Mario, Bella, Anastasia (Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, 2023). Από το 2023 έως σήμερα, οι παραστάσεις του έχουν παρουσιαστεί σε περισσότερες από δέκα χώρες, από τη Γερμανία έως την Αυστραλία και από την Ιταλία έως τη Σουηδία, σε σημαντικά φεστιβάλ, όπως τα Festival de Otoño (Μαδρίτη, Ισπανία), Zürcher Theaterspektakel (Ζυρίχη, Ελβετία), Teszt Festival (Τιμισοάρα, Ρουμανία), Adelaide Festival (Αδελαΐδα, Αυστραλία), Brandhaarden Festival στο International Theatre Amsterdam (Άμστερνταμ, Ολλανδία), Fast Forward Festival (Δρέσδη, Γερμανία), BITEF (Βελιγράδι, Σερβία) κ.ά.

Κύριο χαρακτηριστικό στις παραστάσεις του Mario Banushi είναι το σπίτι, η στέγη, η φωλιά της μητέρας. Στα Ragada, Goodbye, Lindita και Taverna Miresia – Mario, Bella, Anastasia, ο θεατής είναι σαν να βρίσκεται κι αυτός μέσα στο οικείο περιβάλλον του σπιτιού. Τα γνώριμα σε όλους μας αντικείμενα μεταλλάσσονται και επαναχρησιμοποιούνται. Οι χαρακτήρες, όσο και αν ξεφεύγουν από την πραγματικότητά τους, παραμένουν πάντα μέσα στους τέσσερις τοίχους. Το εσωτερικό του σπιτιού αλλάζει κι αυτό και παίρνει μορφή τάφου, ναού. Στο ΜΑΜΙ, ο Mario Banushi στρέφεται για πρώτη φορά έξω από το σπίτι. Ο χώρος συνεχίζει να είναι οικείος. Βρισκόμαστε στην επαρχία, έξω από το σπίτι και δίπλα στον δρόμο, που φωτίζεται μόνο από μια λάμπα ηλεκτρισμού. Σε αυτό το οικείο τοπίο, περνάμε αυτή τη φορά από το κλειστό σύστημα του σπιτιού και την οικογένεια στον έξω κόσμο, στον περίγυρο.

Τη σεζόν 2023-24, ο Mario Banushi ως Onassis AiR Dramaturgy Fellow, δουλεύοντας πάνω στα όνειρα, τις μνήμες, τις γεύσεις και τα έθιμα που θα αποτελούσαν έμπνευση για το έργο του, MAMI, παρουσίασε την περφόρμανς Mam, I remember everything (Dream/Trauma) στο 12ο Open Day του Onassis AiR. Εκεί, οι εικόνες της μάνας, του φαγητού, της ιεροτελεστίας, της φροντίδας και της αγάπης βρήκαν τον τρόπο να μεταφράσουν ένα όνειρο ζωντανά χωρίς να φθείρουν το ακατέργαστο, πρωταρχικό του υλικό.

O διεθνής τύπος για τον Mario Banushi και τις παραστάσεις του:

«Ο Banushi αναδεικνύει με θαυμαστό τρόπο το πώς χρησιμοποιούν οι οικογένειες τον χρόνο μπροστά από την τηλεόραση για να εκμηδενίσουν τα συναισθήματά τους».
– Michael Billington, The Guardian, 6.4.2023

«Ο Mario Banushi, ένας Έλληνας δραματουργός αλβανικής καταγωγής, είναι ένα ανερχόμενο αστέρι που αντιπροσωπεύει το νέο πρόσωπο του ελληνικού θεάτρου».
– Arifa Akbar, The Guardian, 28.7.2023

«Ο Mario Banushi είναι σχετικά άγνωστος, αλλά η επιτυχία του Goodbye, Lindita έδειξε ξεκάθαρα ότι είναι ένα λαμπρό νέο ταλέντο που πρέπει να προσέξουμε».
– Nikki Bedi, BBC, Ιούλιος 2023

«Και από την Ελλάδα έρχεται ο σκηνοθέτης Mario Banushi με το θεατρικό του χωρίς λόγια Goodbye, Lindita, το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως το έργο του επόμενου Romeo Castellucci».
– Murray Bramwell, InReview, 25 Οκτωβρίου 2023

«Η σκηνοθετική προσέγγιση του Mario Banushi μάς εκθέτει σε υψηλής συναισθηματικής θερμοκρασίας ονειρικές και ταυτόχρονα ποιητικές εικόνες του θανάτου, όπως και του τρόπου αντιμετώπισης του πένθους».
– Κριτική επιτροπή του βραβείου Politika, Οκτώβριος 2023

«Ο Mario Banushi είναι μια από τις σημαντικότερες νέες φωνές του ευρωπαϊκού θεάτρου».
– Lea Loeb, TheaterSpektakel, Αύγουστος 2024

 
Πληροφορίες παράστασης

Στέγη Ιδρύματος Ωνάση
Συγγρού 107
Κεντρική Σκηνή
Από 6 Φεβρουαρίου έως 22 Μαρτίου 2025
Πέμπτη έως Σάββατο, 20:30, Κυριακή, 14:00
Διάρκεια: 75 λεπτά

Έναρξη προπώλησης: Πέμπτη 16 Ιανουαρίου, 17:00

Η παράσταση περιλαμβάνει γυμνό και είναι κατάλληλη για άτομα άνω των 16 ετών.

Εισιτήρια
Κανονικό εισιτήριο: 18 €, 22 €, 28 €
Μειωμένο εισιτήριο, Φίλος, Κάτοικος Γειτονιάς: έκπτωση 20% επί της τιμής του κανονικού εισιτηρίου
Παρέα 5-9 άτομα: έκπτωση 10% επί της τιμής του κανονικού εισιτηρίου
Ανεργίας, ΑμεΑ, Συνοδός ΑμεΑ: 10 €
Εισιτήριο περιορισμένης ορατότητας: έκπτωση 50% επί της τιμής του κανονικού εισιτηρίου
Ομαδικές κρατήσεις στο groupsales@onassis.org

Προσβάσιμες παραστάσεις

Οι παραστάσεις στις 6, 7 και 8 Μαρτίου θα παρουσιαστούν σε συνθήκες καθολικής προσβασιμότητας, σε συνεργασία με τον πολιτιστικό οργανισμό liminal. Πιο συγκεκριμένα, συμπεριλαμβάνονται διερμηνεία στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα και υπερτιτλισμός για κωφά και βαρήκοα άτομα, καθώς και απτική ξενάγηση στον σκηνικό χώρο και ακουστική περιγραφή για άτομα με οπτική βλάβη.
Οι υπηρεσίες προσβασιμότητας παρέχονται με την υποστήριξη του δικτύου Europe Beyond Access, το οποίο συγχρηματοδοτείται από το πρόγραμμα «Δημιουργική Ευρώπη» της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Για κρατήσεις εισιτηρίων στο πλαίσιο της συγκεκριμένης υπηρεσίας προσβασιμότητας, παρακαλούμε απευθυνθείτε στο infotickets@onassis.org ή καλέστε στο 213 017 8036.

Διαβάστε περισσότερα εδώ