Από την εμφάνισή του την Τετάρτη, το πλήθος που επισκέπτεται το σημείο αυξάνεται σταδιακά. «Με τον Banksy, πρόκειται για ένα γεγονός περιορισμένης διάρκειας επειδή είναι δημόσια τέχνη – ποτέ δεν ξέρεις πόσο θα παραμείνει», σημείωσε ο 23χρονος φοιτητής Ollie Isaac, καθώς βρέθηκε ανάμεσα σε δεκάδες ενδιαφερόμενους.

«Το βρίσκω εξαιρετικό», συμπλήρωσε, εκφράζοντας την άποψη πως το άγαλμα αποτελεί αντίδραση στην «αναζωπύρωση του εθνικισμού στον κόσμο και σε αυτή τη χώρα». «Το κοστούμι φωνάζει πολιτικός», πρόσθεσε χαρακτηριστικά.

Η εκπαιδευτικός Lynette Cloraleigh, 55 ετών, έσπευσε να δει το άγαλμα όταν μια φίλη της ανάρτησε σχετική φωτογραφία στο Instagram. «Μου αρέσει», είπε. «Μου αρέσει η τοποθεσία του. Είναι ενδιαφέρον πώς βρέθηκε εδώ».

Το απόγευμα της Πέμπτης, εργολάβοι εθεάθησαν να τοποθετούν προστατευτικά κιγκλιδώματα γύρω από το έργο.

Η ιδέα ξεκίνησε το 2002 στη Νέα Υόρκη με τη No Pants Subway Ride (όπου “pants” σημαίνει παντελόνι στα αμερικανικά αγγλικά) και έκτοτε εξελίχθηκε σε διεθνή εκδήλωση. Τα τελευταία δύο χρόνια, η δράση πραγματοποιείται και στη γραμμή Elizabeth.

Οδηγός συμμετοχής στη No Trousers Tube Ride

Οποιοσδήποτε μπορεί να λάβει μέρος στη No Trousers Tube Ride. Η συνάντηση ορίστηκε στην Chinatown, μέχρι τις 2:45 μ.μ. την Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2026, με αναχώρηση στις 3 μ.μ. (με όλα τα ρούχα στη θέση τους εκείνη τη στιγμή – θυμηθείτε μια τσάντα για το παντελόνι σας).

Εκεί, οι διοργανωτές χωρίζουν τους συμμετέχοντες σε ομάδες και κάθε ομάδα ακολουθεί τον αρχηγό της προς έναν κοντινό σταθμό του μετρό. Μόνο μέσα στον σταθμό αφαιρούνται τα παντελόνια και όλοι επιβιβάζονται σε συρμό.

Το διασκεδαστικό στοιχείο είναι να παραμένετε όσο πιο φυσιολογικοί γίνεται παρά την απουσία παντελονιού – διαβάστε εφημερίδα, χαζέψτε το κινητό σας, κάντε ό,τι θα κάνατε συνήθως.

Η ακριβής διαδρομή δεν αποκαλύπτεται εκ των προτέρων, καθώς οι διοργανωτές θέλουν να συμμετέχουν μόνο όσοι είναι πραγματικά πρόθυμοι να βγάλουν το παντελόνι τους. Συμμετέχετε μόνο αν αισθάνεστε άνετα – όχι όμως υπερβολικά αποκαλυπτικά: απαγορεύονται τα string, banana hammocks ή mankinis. Κάποιος άλλος θα καθίσει μετά από εσάς σε εκείνο το κάθισμα!

Η No Trousers Tube Ride London 2026 πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2026. Η συμμετοχή ήταν δωρεάν (εκτός από το εισιτήριο του μετρό) και δεν απαιτείται κράτηση.

Με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα χρόνων από τον θάνατο του Bowie αυτό το Σαββατοκύριακο (θα έκλεινε τα 79 την Πέμπτη), ο οργανισμός Heritage of London Trust ανακοίνωσε ότι απέκτησε το διώροφο σπίτι στη διεύθυνση 4 Plaistow Grove, Bromley, όπου ο Bowie έζησε από το 1955 έως το 1968.

Το μικροσκοπικό εφηβικό δωμάτιο του Bowie, περίπου 9 x 10 πόδια, θα προσφέρει μια καθηλωτική εμπειρία στους επισκέπτες. Ο ίδιος θυμόταν το 1990: «Περνούσα τόσο πολύ χρόνο στο δωμάτιό μου. Ήταν πραγματικά όλος ο κόσμος μου. Είχα εκεί τα βιβλία μου, τη μουσική μου, το πικάπ μου. Για να βγω στον δρόμο, έπρεπε να περάσω μέσα από αυτήν τη “νεκρή ζώνη” του σαλονιού».

Geoffrey Marsh, συν-επιμελητής της έκθεσης “David Bowie Is” στο V&A το 2013 και υπεύθυνος για την αποκατάσταση του σπιτιού, δήλωσε ότι η παρουσία στο δωμάτιο προκαλεί δέος. «Σκέφτεσαι, κάποιος χωρίς ιδιαίτερα προνόμια, που προερχόταν από μια απλή οικογένεια και πήγε σε συνηθισμένο σχολείο – τι ήταν αυτό που γέννησε αυτή την ακαταμάχητη φιλοδοξία να πετύχει και να γίνει αστέρι;» αναρωτήθηκε.

Αυθεντικά αντικείμενα και αναμνήσεις από το παρελθόν

Η εμπειρία στο σπίτι θα περιλαμβάνει αρχειακό υλικό που εκτίθεται για πρώτη φορά, όπως τα βιβλία της σειράς Observer για τη μουσική και την αρχιτεκτονική που ανήκαν στον Bowie. «Σε ένα από αυτά έχει γράψει τα αποτελέσματα των εξετάσεών του στο πίσω μέρος», εξηγεί ο Marsh. «Έχει γράψει επίσης το όνομά του ως David Jones Jr, επειδή περνούσε φάση αγάπης για την αμερικανική κουλτούρα και ήθελε να δείξει την αφοσίωσή του.» Αυτό, κατά τον Marsh, έχει μια ιδιαίτερη μαγεία.

Ένα αντικείμενο που είχε παρουσιαστεί στην έκθεση του V&A ήταν μια φωτογραφία του ήρωά του, Little Richard, την οποία ο Bowie έκοψε όταν ήταν περίπου 10 ή 11 ετών και κόλλησε στον τοίχο του δωματίου του. Η φωτογραφία αυτή τον συνόδευε σε όλη του τη ζωή και τώρα θα επιστρέψει στη θέση της. «Πάντα είχε αυτή τη φωτογραφία στον τοίχο μέχρι τον θάνατό του», λέει ο Marsh. «Είναι μια άμεση σύνδεση με τα τέλη της δεκαετίας του ’50 και τον Little Richard ως ένα μοναδικό αστέρι.» Στην έκθεση θα υπάρχουν επίσης δίσκοι με singles του Elvis Presley, μερικοί εκ των οποίων είχαν φέρει σπίτι ο πατέρας του Bowie που εργαζόταν στη Dr Barnardo’s.

Φίλοι της οικογένειας που ζουν ακόμη, όπως ο καλλιτέχνης και μουσικός George Underwood, που είχε χτυπήσει τον Bowie στο σχολείο αφήνοντάς τον με διαφορετικού χρώματος ίριδες, καθώς και η ηθοποιός Dana Gillespie, βοήθησαν με τις αναμνήσεις τους από επισκέψεις στο σπίτι. «Η Dana θυμάται ότι της σέρβιραν σάντουιτς με τόνο», αναφέρει ο Marsh. «Ερχόταν από πιο εύπορο περιβάλλον και μάλλον έπαθε σοκ.»

Αποκατάσταση και εργαστήρια για νέους

Η χρηματοδότηση για το έργο ξεκίνησε με μια επιχορήγηση ύψους 500.000 λιρών από το Jones Day Foundation, ενώ μέσα στον μήνα θα ξεκινήσει δημόσια καμπάνια συγκέντρωσης χρημάτων. Ο Marsh, μαζί με τον οργανισμό και τους συντηρητές αρχιτέκτονες της Julian Harrap, που έχουν δουλέψει σε σημαντικά μνημεία όπως το Μουσείο Sir John Soane’s και το Pitzhanger Manor & Gallery στο Ealing, θα επαναφέρουν το σπίτι στην κατάσταση που είχε γύρω στο 1963, όταν ο Bowie ήταν 16 ετών.

«Πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί γιατί μπορεί να υπάρχουν στοιχεία, όπως ταπετσαρίες ή χρώματα στους τοίχους, κρυμμένα κάτω από τις σύγχρονες διακοσμήσεις», σημειώνει ο Marsh. «Πριν ξεκινήσει οποιαδήποτε εργασία αφαίρεσης, θα γίνει ενδελεχής έρευνα.» Το σπίτι θα φιλοξενεί δημιουργικά εργαστήρια για νέους, εμπνευσμένα από τη συμμετοχή του Bowie στην Arts Lab κίνηση στο Beckenham και οργανωμένα από το πρόγραμμα Proud Places της Heritage of London Trust, που έχει ήδη εμπλέξει πάνω από 10.000 νέους Λονδρέζους.

«Ο στόχος δεν είναι απλώς ένα μνημείο στη δημιουργικότητα του David,» εξηγεί ο Marsh. «Η μουσική βιομηχανία μπορεί να μοιάζει χαοτική σε έναν έφηβο· μέρος της προσπάθειας είναι να δείξουμε στους νέους τι βοήθησε τον David να πετύχει – ελπίζοντας ότι μπορεί να βοηθήσει κι εκείνους.»

Aλλαγές χρήσης και ιστορικές λεπτομέρειες

Για τις προτεινόμενες αλλαγές απαιτείται δημόσια διαβούλευση. Ο Marsh ελπίζει σε ισχυρή στήριξη από την τοπική κοινωνία: «Ήδη υπάρχει ένα διάσημο σπίτι εκεί – αυτό του Charles Darwin. Νομίζω πως ο David αποτελεί ιδανική αντίθεση.» Θα κατατεθούν λεπτομερείς αιτήσεις πολεοδομίας για αλλαγή χρήσης· επιπλέον θα απομακρυνθούν νεότερες κατασκευές: όταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Bowie, Terry, έφυγε από το σπίτι, τα δύο υπνοδωμάτια ενώθηκαν σε ένα· επίσης πρόκειται να αφαιρεθεί προσθήκη της δεκαετίας του ’70. «Και φυσικά», προσθέτει ο Marsh, «τη δεκαετία του ’60 δεν υπήρχε εσωτερική τουαλέτα ή μπάνιο – όλα αυτά πρέπει να φύγουν.»

Το σπίτι αποτελεί μάθημα στην ιστορία των ακινήτων του Λονδίνου. Αγοράστηκε από ιδιοκτήτες που έμεναν εκεί από το 1970 έως πρόσφατα – η «απίστευτα απότομη σκάλα» δεν ήταν πλέον πρακτική, λέει ο Marsh – οι οποίοι πρόσφεραν απευθείας το ακίνητο στον οργανισμό. Ο Marsh δεν γνωρίζει πόσο πλήρωσαν αρχικά· ωστόσο η πλατφόρμα Zoopla δείχνει ότι γειτονικό μονοκατοικία με ένα υπνοδωμάτιο πουλήθηκε τον Αύγουστο για 520.000 λίρες, έχοντας αγοραστεί προηγουμένως έναντι 80.000 λιρών το 1997.

Bowie: Παιδικές μνήμες και προσωπικές στιγμές

Η Margaret Mary Jones, μητέρα του Bowie, απαθανατίζεται σε φωτογραφία στον κήπο της κατοικίας στη Plaistow Grove. Ήταν ευτυχισμένος άραγε ο Bowie εκεί; «Είναι δύσκολη ερώτηση,» απαντά ο Marsh. Ενώ ο πατέρας Haywood ήταν υποστηρικτικός – έχοντας εμπειρία από κλαμπ στο Soho τη δεκαετία του ’30 – η σχέση με τη μητέρα Margaret ήταν διαφορετική. «Έλεγε συχνά ότι απομονωνόταν στο δωμάτιό του για να αποφύγει το σαλόνι.» Αυτό πιστεύεται πως τροφοδότησε τη μεγάλη φιλοδοξία του – περνώντας ώρες μόνος εκεί επάνω αντί να βγαίνει με φίλους.

Ο Bowie, ακόμη στα 16 του χρόνια σε φωτογραφίες όπως λέει ο Marsh, αποπνέει μια μοναδική αυτοπεποίθηση: «Κοιτάζει κατευθείαν τον φακό – απίστευτο για έναν έφηβο σε εποχή πριν τα boybands και τους στιλίστες». Δημιουργούσε μόνος χτενίσματα και στυλ· όλα τα αποφάσιζε μόνος ήδη από την εφηβεία.

Ο Marsh προσκαλεί όποιον έχει φωτογραφίες ή αντικείμενα σχετιζόμενα με το σπίτι – ακόμα και ρολά ταπετσαρίας στη σοφίτα – να επικοινωνήσει ώστε να βοηθήσει στην αυθεντική αναπαράσταση των χώρων. «Η κυρία Jones είχε χαρίσει ή πουλήσει διάφορα αντικείμενα όταν έφυγε το 1970· αν κάποιος στην περιοχή Bromley ή αλλού έχει κάτι σχετικό με το σπίτι, ενδιαφερόμαστε πολύ.»

Με πληροφορίες από The Guardian

Κατά τη διάρκεια των εγκαινίων στη Χάμερσμιθ, στη δυτική πλευρά του Λονδίνου, τη Δευτέρα, ο πρεσβευτής της Παλαιστίνης στο Ηνωμένο Βασίλειο, Χουσάμ Ζόμλοτ, δήλωσε ότι η ίδρυση της πρεσβείας «αποτελεί σημαντικό ορόσημο στις βρετανο-παλαιστινιακές σχέσεις».

Η εξέλιξη αυτή ακολουθεί την επίσημη αναγνώριση της Παλαιστίνης ως ανεξάρτητου κράτους από το Ηνωμένο Βασίλειο τον Σεπτέμβριο, σε μια περίοδο που ο πόλεμος του Ισραήλ εναντίον της Χαμάς στη Γάζα διαρκεί δύο χρόνια, έχοντας προκαλέσει δεκάδες χιλιάδες θανάτους.

Στην τελετή, παρευρέθηκε και ο 14χρονος Παλαιστίνιος από τη Γάζα, Ομπάιντα, ο οποίος δήλωσε: «Επέζησα από τη γενοκτονία, αλλά το σώμα μου φέρει βαθιά τραύματα». Ο ίδιος ανέφερε πως μέρος της οικογένειάς του βρίσκεται στο Ηνωμένο Βασίλειο, ωστόσο ο πατέρας του παραμένει στη Γάζα, «όπου η ζωή εξακολουθεί να είναι γεμάτη φόβο».

Ο Ομπάιντα εξέφρασε την ελπίδα ότι μια μέρα θα γίνει και ο ίδιος πρεσβευτής, ίσως ακόμη και στο Ηνωμένο Βασίλειο, ώστε να βοηθήσει τον λαό του και να ακουστεί η φωνή τους σε όλο τον κόσμο. «Σήμερα είναι μια ξεχωριστή μέρα. Αυτή η αναγνώριση της Παλαιστίνης από το Ηνωμένο Βασίλειο είναι πολύ σημαντική, αλλά δεν αφορά μόνο την αναγνώριση· αφορά την ίδια την πρεσβεία, το ότι υπάρχει ένα κομμάτι της Παλαιστίνης εδώ στο Λονδίνο», τόνισε χαρακτηριστικά.

Ο νεαρός πρόσθεσε: «Η πρεσβεία στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι ένας χώρος όπου οι άνθρωποί μας γίνονται ορατοί, όπου ακούγονται οι φωνές μας και όπου ζει η ελπίδα μας για δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια».

Συμπλήρωσε ακόμη: «Η αναγνώριση δεν απαλύνει τον πόνο ούτε θεραπεύει κάθε τραύμα, αλλά μας δίνει φωνή· δίνει στα παιδιά σαν εμένα την ευκαιρία να ζήσουν, να μάθουν και να ονειρευτούν μια ζωή χωρίς φόβο, όπου οι οικογένειες είναι ασφαλείς και όπου όλα τα παιδιά της Γάζας, της Ιερουσαλήμ, της Δυτικής Όχθης και όλης της Παλαιστίνης μπορούν να ζουν με αξιοπρέπεια και ελπίδα».

Στις 26 Νοεμβρίου 1983, έξι ένοπλοι εισέβαλαν στην αποθήκη της Brink’s-Mat, κοντά στο αεροδρόμιο Heathrow του Λονδίνου, και απέσπασαν χρυσό αξίας περίπου 46 εκατομμυρίων δολαρίων. Η ποσότητα αυτή, προσαρμοσμένη στον σημερινό πληθωρισμό, θα ξεπερνούσε τα διπλάσια.

Όπως μετέδωσε τότε ο δημοσιογράφος Brian Stewart για το CBC, η γιγαντιαία ληστεία ήταν «γρήγορη και αδίστακτη». Εκτός από τον χρυσό, οι δράστες πήραν και διαμάντια αξίας δεκάδων χιλιάδων δολαρίων.

Οι φύλακες της αποθήκης ακινητοποιήθηκαν και δέθηκαν, ενώ απειλήθηκαν ότι θα τους έβαζαν φωτιά αν δεν υπάκουαν. Οι ληστές κατάφεραν να αποσπάσουν συνολικά τρεις τόνους καθαρού χρυσού.

Μια στοίβα χρυσού «όσο ένα μικρό τραπέζι»

Η αστυνομία βρέθηκε μπροστά σε μια σκηνή πρωτοφανούς θράσους στη μονάδα 7 της Brink’s-Mat στη βιομηχανική ζώνη του Heathrow. Ο διοικητής Frank Cater, επικεφαλής της ειδικής ομάδας της Scotland Yard, περιέγραψε την ποσότητα του χρυσού που εκλάπη: «Αν τοποθετούσε κανείς όλα τα κουτιά μαζί, θα σχημάτιζαν όγκο μήκους περίπου δύο μέτρων, ύψους ενός μέτρου και πλάτους σχεδόν ενός μέτρου».

Ο Brian Stewart έδωσε μια πιο παραστατική εικόνα: «Με άλλα λόγια, η στοίβα του χρυσού είχε περίπου το μέγεθος ενός μικρού τραπεζιού — όχι κάτι αδύνατο να κρυφτεί ή να θαφτεί». Σημείωσε, επίσης, ότι ο χρυσός έπρεπε πρώτα να λιώσει για να μπορέσει να πουληθεί στην αγορά.

Η επικήρυξη και οι συλλήψεις

Μέχρι το τέλος της ημέρας, είχε ανακοινωθεί πολυεκατομμυριακή επικήρυξη για πληροφορίες σχετικά με τη ληστεία. Ο Stewart ανέφερε ότι οι αρχές ελπίζουν πως το μεγάλο αυτό ποσό θα προκαλούσε «διαρροή ή προδοσία» στους κόλπους του βρετανικού υποκόσμου, γνωστού για την τάση του να ενημερώνει όταν το αντίτιμο είναι αρκετά υψηλό.

«Η αστυνομία ερευνά στέκια του υποκόσμου και προσφέρει αυτή τη μεγάλη ανταμοιβή, ελπίζοντας σε κάποια διαρροή ή προδοσία», εέλεγε ο Stewart. Παράλληλα, δεν απέκλειαν το ενδεχόμενο οι δράστες να είχαν οργανώσει τη διαφυγή τους με την ίδια αποτελεσματικότητα που εκτέλεσαν τη ληστεία.

Τελικά έγιναν συλλήψεις: ανάμεσά τους ένας φύλακας της Brink’s-Mat που ομολόγησε ότι είχε δώσει πληροφορίες στους ληστές και καταδικάστηκε σε έξι χρόνια φυλάκιση. Άλλοι καταδικασθέντες τιμωρήθηκαν με ακόμη βαρύτερες ποινές — δύο άνδρες καταδικάστηκαν έκαστος σε 25 χρόνια κάθειρξη.

Από το σήμερα, οι θαυμαστές και οι ερευνητές που ενδιαφέρονται για τον αξέχαστο Βρετανό μουσικό θρύλο θα μπορούν να έχουν πρόσβαση σε περίπου 90.000 αντικείμενα κατόπιν ραντεβού στο Κέντρο David Bowie στο V&A East Storehouse στο ανατολικό Λονδίνο. Αναγνωρισμένος ως ο «χαμαιλέοντας» της ροκ μουσικής για τη συνεχή ανανέωση της καλλιτεχνικής του προσωπικότητας, ο Μπόουι διέσχισε τους κόσμους της μουσικής, της μόδας, του θεάτρου και της τέχνης, αφήνοντας πίσω του μια εκτεταμένη συλλογή αντικειμένων από μια καριέρα πέντε δεκαετιών.

Πέθανε από καρκίνο το 2016 σε ηλικία 69 ετών, μόλις δύο ημέρες μετά την κυκλοφορία του τελευταίου του άλμπουμ, «Blackstar». Οι επιμελητές δήλωσαν ότι το αρχείο περιλαμβάνει 70.000 φωτογραφίες, 400 κοστούμια, 150 μουσικά όργανα και προσωπικά σημειωματάρια. Μια ξεχωριστή έκθεση 200 αντικειμένων εξερευνά επίσης τη δημιουργικότητα του Μπόουι.

«Έχουμε επίσης εκθέσεις που καταγράφουν την εξέλιξη του Μπόουι ως πολυδιάστατου δημιουργού και μιλούν για τη διαρκή επιρροή του στην ποπ κουλτούρα και για το πώς καλλιτέχνες, όπως ο Μπόουι μεταμορφώνουν τη δημιουργική πρακτική και έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τους κόσμους μας», δήλωσε η επικεφαλής επιμελήτρια Μαντλίν Χάντον στο Reuters, περιγράφοντας τον καλλιτέχνη ως «πραγματικά πολυμαθή».

Το αρχείο περιλαμβάνει επίσης ιδέες που έγραψε ο Μπόουι σε σημειώσεις Post-it, που βρέθηκαν στο γραφείο του στη Νέα Υόρκη μετά τον θάνατό του, για ένα πιθανό μιούζικαλ του 18ου αιώνα με τίτλο «Ο Θεατής», πάνω στο οποίο δούλευε προς το τέλος της ζωής του. Οι ιδέες για το μιούζικαλ προέρχονται από προσωπικότητες της εποχής, όπως ο ζωγράφος Γουίλιαμ Χόγκαρθ και ο Λονδρέζος κλέφτης Τζακ Σέπαρντ.

«Μπορούμε μόνο να κάνουμε εικασίες για την τελική ιδέα που είχε για αυτό το έργο», δήλωσε η Χάριετ Ριντ, επιμελήτρια σύγχρονης περφόρμανς στο μουσείο V&A. «Είναι μια πραγματικά συναρπαστική ματιά στο πώς ο Μπόουι εργάστηκε ως καλλιτέχνης, αλλά (και) ως άνθρωπος», είπε η Ριντ για το αρχείο. «Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως έμπνευση για οποιονδήποτε».

Πηγή: Το Ποντίκι

Φωτογραφίες στα κοινωνικά δίκτυα δείχνουν ότι το έργο καλύφθηκε σχεδόν αμέσως με πλαστικά φύλλα και μεταλλικά κιγκλιδώματα, ενώ φρουρείται από ιδιωτική ασφάλεια. Βρίσκεται μάλιστα ακριβώς κάτω από κάμερα παρακολούθησης, ενισχύοντας τη συμβολική του φόρτιση.
Ο Banksy επιβεβαίωσε την πατρότητά του ανεβάζοντας φωτογραφία στο Instagram, με τη λιτή λεζάντα: «Royal Courts Of Justice. London». Η τοποθεσία είναι ο εξωτερικός τοίχος του Queen’s Building, που ανήκει στο συγκρότημα του ανώτατου δικαστηρίου. Το έργο εντάσσεται στην καθιερωμένη θεματολογία του καλλιτέχνη, που συχνά σχολιάζει με αιχμηρό τρόπο την πολιτική εξουσία, τον πόλεμο και τον καπιταλισμό.

Το περασμένο καλοκαίρι, ο Banksy είχε πραγματοποιήσει μια «ζωολογική» εκστρατεία με εννέα γκράφιτι στο Λονδίνο. Ανάμεσά τους, ένα γορίλα που φαίνεται να σηκώνει ρολό στην είσοδο του London Zoo, πυράνχας που κολυμπούν σε φυλάκιο αστυνομίας στην City και ένας λύκος που ουρλιάζει πάνω σε δορυφορικό πιάτο. Το τελευταίο, σε ταράτσα καταστήματος στο Πέκαμ, αφαιρέθηκε λιγότερο από μία ώρα μετά την αποκάλυψή του.

Πηγή: Lifo.gr

Η γειτονιά του δυτικού Λονδίνου προσελκύει ορδές επισκεπτών χάρη στους δρόμους της που είναι “Instagrammable” και είναι γεμάτοι με παστέλ χρώματα, με τους κατοίκους να παραπονιούνται ότι οι τουρίστες συχνά βγάζουν φωτογραφίες έξω από τις εξώπορτές τους. Τώρα, μερικοί από τους κατοίκους σε έναν πολύχρωμο δρόμο πήραν την κατάσταση στα χέρια τους βάφοντας τα ροζ και μπλε ακίνητά τους μαύρα για να αποτρέψουν τους ανθρώπους από το να βγάζουν φωτογραφίες. Κάποιος εφάρμοσε την τακτική μόνο στην πόρτα του και στο κάτω μισό του σπιτιού του.

Έχουν επίσης ξεκινήσει μια καμπάνια για να ενθαρρύνουν άλλους κατοίκους με πολύχρωμα σπίτια στον δρόμο τους να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους. Σε επιστολή που έστειλαν στους γείτονες, οι κάτοικοι εξήγησαν: «Είναι σαφές ότι τα φωτεινά και αντίθετα χρώματα των σπιτιών αποτελούν σημαντικό πόλο έλξης για φωτογραφίες για τους λογαριασμούς τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ενώ όλοι εκτιμούμε τη γοητεία του δρόμου μας, η ακούσια συνέπεια ήταν μια αύξηση του τουρισμού. Μιλάμε για τον υπερτουρισμό χωρίς κανέναν απολύτως λόγο. Δεν είμαστε μουσείο».

«Συνέβη κατά τη διάρκεια του lockdown. Αυτός ο δρόμος είχε πάντα χρώματα, αλλά ποτέ δεν είχαμε πρόβλημα. Πρέπει να έχουμε μπει σε κάποια λίστα με influencers κάπου. Όλοι, σαν πρόβατα, ακολούθησαν».

«Δεν έχουμε τις εγκαταστάσεις για να καλύψουμε τον μαζικό τουρισμό. Είναι απλώς ένας οικιστικός δρόμος. Υπάρχουν σπίτια σαν κι αυτό σε όλο το δυτικό Λονδίνο. Δεν ξέρω γιατί έρχονται σε αυτό το συγκεκριμένο σημείο».

Οι κάτοικοι έχουν συχνά βρει ανθρώπους να σκαρφαλώνουν στα κάγκελα τους για φωτογραφίες, ενώ κάποιοι έχουν πει ότι άνθρωποι έχουν προσπαθήσει να μπουν μέσα στα σπίτια τους. Ένας είπε ότι κάποιοι τουρίστες του ζήτησαν να μπει μέσα για να μην χαλάσει τη φωτογραφία τους. Ένιωσαν «δυστυχώς υποχρεωμένοι» να βάψουν το σπίτι τους μαύρο αφού αντιμετωπίζουν τουρίστες από «τις 7 το πρωί μέχρι το σκοτάδι», σύμφωνα με το The Standard.

«Ελπίζουμε να επιστρέψουμε τελικά στο χρώμα», είπε ο κάτοικος. «Θα θέλαμε πολύ να κρατήσουμε το χρώμα του σπιτιού μας. Το βάψαμε έτσι [εξαρχής]».

Το Notting Hill είναι μια από τις πιο δημοφιλείς γειτονιές του Λονδίνου για τους τουρίστες που συρρέουν για να δουν την αγορά Portobello, τις δημοφιλείς παμπ και τα σπίτια σε παστέλ χρώματα. Ενώ η ταινία του Richard Curtis με πρωταγωνιστές τον Hugh Grant και την Julia Roberts από το 1999 συνεχίζει να προσελκύει πλήθη τουριστών στις βασικές τοποθεσίες της ρομαντικής ταινίας στη γειτονιά, οι κάτοικοι τώρα κατηγορούν τον ρόλο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης για την αύξηση των τουριστών.

Οι κάτοικοι μοιράζονται ιστορίες για influencers των μέσων κοινωνικής δικτύωσης που φέρνουν βαλίτσες με ρούχα για να φωτογραφίζονται στην πόρτα τους όλη την ημέρα, ενώ άλλοι έχουν βάλει φωτοβολίδες καπνού για τις φωτογραφίες τους και μάλιστα έχουν στήσει σκηνές για να αλλάξουν εμφάνιση.

Ένας κάτοικος που ζει στον δρόμο για πάνω από 20 χρόνια δήλωσε στην εφημερίδα The Standard: «Οι άνθρωποι στον δρόμο δυσκολεύονται πολύ να νοικιάσουν [τα σπίτια τους] επειδή οι άνθρωποι έρχονται στα σπίτια τους και βλέπουν 200 άτομα έξω. Δεν μπορείς καν να περπατήσεις στον δρόμο. Δεν μπορείς να περάσεις από δίπλα τους. Οι άνθρωποι σε χαϊδεύουν και είναι αγενείς αν προσπαθήσεις να μπεις στο σπίτι σου».

«Μου έχουν κλέψει πράγματα ακόμη και από το αυτοκίνητό μου. Έχει γίνει εφιάλτης… Όταν κάθεσαι στο σαλόνι σου ακούγεται σαν την οδό Oxford».

Άλλοι κάτοικοι έχουν στερεώσει αλυσίδες και σχοινιά στα σπίτια τους για να εμποδίσουν τους ανθρώπους να χρησιμοποιούν τα σκαλιά τους για τις φωτογραφίες τους, ενώ μια πινακίδα «ήσυχης ζώνης» ζητά από τους επισκέπτες να είναι προσεκτικοί με τους κατοίκους και τους γείτονες.

Η δημοτική σύμβουλος Kim Taylor-Smith, αναπληρώτρια επικεφαλής και επικεφαλής μέλος για τον πολιτισμό του Βασιλικού Δήμου του Kensington και του Chelsea, δήλωσε: «Το Notting Hill είναι μια από τις πιο γοητευτικές γειτονιές του Λονδίνου, αν όχι ολόκληρης της χώρας. Έχει έναν μοναδικό χαρακτήρα με την παγκοσμίως διάσημη αγορά Portobello, τις εξαιρετικές τοπικές επιχειρήσεις, τους υπέροχους ανθρώπους και φυσικά, τα πολύ όμορφα κτίρια. Μας αρέσει να βλέπουμε επισκέπτες από όλο τον κόσμο, αλλά τους ζητάμε να σέβονται τους ανθρώπους που ζουν εδώ. Το Notting Hill δεν είναι μόνο ένας τουριστικός προορισμός, είναι επίσης μια κοινότητα και τα κτίρια είναι οι ιδιωτικές κατοικίες των ανθρώπων. Η ομάδα οδικής επιβολής περιπολεί τον δήμο και όπου οποιαδήποτε συμπεριφορά είναι αντικοινωνική ή αποτελεί ενόχληση και μπορούμε να παρέμβουμε, τότε θα αναλάβουμε δράση».

Πηγή: The Independent

Το Trans What You Will, το οποίο είναι αφιερωμένο στο ανέβασμα έργων του Σαίξπηρ με τρανς και μη δυαδικούς ερμηνευτές, θα παρουσιάσει μια σκηνοθετημένη ανάγνωση της «Δωδέκατης Νύχτας» στο The Space στο Λονδίνο στις 25 Ιουλίου. Σε μια ανάρτηση στο Instagram, η θεατρική ομάδα έγραψε ότι η «εγγενής queerness» του έργου είναι «καταφανώς εμφανής σε τόσους πολλούς».

Όπως πολλά από τα έργα του Βάρδου, η «Δωδέκατη Νύχτα» συνομιλεί με τα όρια των φύλων. Όπως το περιγράφει το Trans What You Will, «έχετε μια κυρία μεταμφιεσμένη σε άνδρα, που αποπλανά μια άλλη κυρία για λογαριασμό ενός άρχοντα, αλλά τίποτα δεν πηγαίνει σύμφωνα με το σχέδιο όταν η κυρία ερωτεύεται τη μεταμφιεσμένη κυρία, και η μεταμφιεσμένη κυρία ερωτεύεται τον άρχοντα!» Πιο συγκεκριμένα, το έργο ακολουθεί δύο δίδυμα, τη Viola και τον Sebastian, που χωρίζονται ο ένας από τον άλλον σε ένα ναυάγιο. Η Βιόλα μεταμφιέζεται σε άντρα, τον Σεζάριο, και μπαίνει στην υπηρεσία του Δούκα Ορσίνο, ο οποίος κυβερνά την περιοχή. Ως Σεζάριο, χρησιμεύει επίσης ως βοηθός του Ορσίνο, ο οποίος είναι ερωτευμένος με την Κόμισσα Ολίβια. Αλλά η Ολίβια ερωτεύεται τον «Σεζάριο», η Βιόλα ερωτεύεται τον Ορσίνο, και ακολουθεί το χάος.

Η θεατρική ομάδα ανακοίνωσε επίσης τον McKellen ως «ειδικό καλεσμένο» της παραγωγής. Σε μια δήλωση που δημοσιεύτηκε στο Instagram του Trans What You Will, ο McKellen χαρακτήρισε τη Δωδέκατη Νύχτα «ίσως το πιο αστείο και συγκινητικό από τα έργα του Σαίξπηρ». «Αυτό επιτυγχάνεται μέσω της πολυπλοκότητας του φύλου και της σεξουαλικότητας από την αρχή μέχρι το τέλος», είπε, προσθέτοντας ότι «ανυπομονεί πραγματικά για τον αντίκτυπο αυτής της τελευταίας εκδοχής του έργου στο The Space».

Εάν δεν μπορείτε να φτάσετε στο Λονδίνο για να παρακολουθήσετε την εκδήλωση ζωντανά, θα μπορείτε να παρακολουθήσετε μια ζωντανή μετάδοση της παραγωγής, αν και δεν υπάρχουν περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με αυτό προς το παρόν. Επιπλέον, το Trans What You Will πραγματοποιεί crowdfunding για το κόστος παραγωγής και τυχόν κέρδη που θα προκύψουν θα τα δωρίσουν στον φιλανθρωπικό οργανισμό Not a Phase με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο.

Πηγή: Them

Για πρώτη φορά στην ιστορία της, η Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου προσφέρει διανυκτέρευση στον τυχερό που κερδίζει τη νέα κλήρωση, η οποία έχει ξεκινήσει πριν από τη δημόσια επαναλειτουργία της τον επόμενο μήνα. Σηματοδοτώντας την 200η επέτειο της γκαλερί, ο διαγωνισμός θα επιλέξει το πρώτο μέλος του κοινού που θα εισέλθει στην πτέρυγα Sainsbury της γκαλερί μετά το κλείσιμο δύο ετών και θα βιώσει τη μεγαλύτερη επανατοποθέτηση ολόκληρης της συλλογής, με τίτλο “CC Land: The Wonder of Art”.

Όποιος είναι άνω των 18 ετών και εγγραφεί στο ενημερωτικό δελτίο της Εθνικής Πινακοθήκης θα μπει στην κλήρωση για να κοιμηθεί στο κρεβάτι, το οποίο θα βρίσκεται στη «γέφυρα» που συνδέει την πτέρυγα Sainsbury με την υπόλοιπη γκαλερί. Ο διαγωνισμός είναι ανοιχτός μέχρι τις 6 το απόγευμα της 28ης Απριλίου και ο νικητής θα επιλεγεί τυχαία.

Σύμφωνα με τη γκαλερί, η βραδιά θα ξεκινήσει με ένα δείπνο για δύο στο εστιατόριό της, το Locatelli που πρόκειται να ανοίξει σύντομα. Στη συνέχεια, μόλις κλείσουν οι πόρτες της γκαλερί για το κοινό, ο νικητής θα λάβει τη δική του ιδιωτική ξενάγηση στην έκθεση με την Christine Riding, διευθύντρια συλλογών και έρευνας της Εθνικής Πινακοθήκης. Καθώς θα διασχίσουν τη γκαλερί, θα δουν περισσότερα από 1.000 έργα τέχνης, τα οποία παρακολουθούν την ανάπτυξη της ζωγραφικής στη δυτικοευρωπαϊκή παράδοση μεταξύ του 13ου και του 20ου αιώνα, από γνωστά αριστουργήματα μέχρι πίνακες που δεν έχουν δει ποτέ στην Εθνική Πινακοθήκη.

«Είναι η πρώτη φορά που είχαμε μια τόσο συναρπαστική ευκαιρία να ξανασκεφτούμε και να ανανεώσουμε πώς παρουσιάζουμε μια από τις μεγαλύτερες συλλογές τέχνης στον κόσμο, κάτω από μια στέγη», είπε η Riding. «Οι επισκέπτες μας θα ανακαλύψουν εκ νέου μερικά από τα πιο διάσημα και εμβληματικά έργα τέχνης που δημιουργήθηκαν ποτέ, μαζί με προσωπικά αγαπημένα και πρόσφατες ανακαλύψεις και αποκτήματα».

Το επόμενο πρωί, ο νικητής θα φαιε επίσης πρωινό πριν από το πρώτο δημόσιο άνοιγμα της πτέρυγας Sainsbury στις 10 π.μ. στις 10 Μαΐου.

Το “rehang” της Εθνικής Πινακοθήκης είναι το πιο εκτεταμένο εδώ και χρόνια. Οι εορτασμοί της 200ης επετείου της γκαλερί φέτος περιλαμβάνουν επίσης τα εγκαίνια ενός οίκου υποστηρικτών, για τα μέλη και άλλους υποστηρικτές, και ένα κέντρο εκμάθησης.

Η Εθνική Πινακοθήκη δεν είναι ξένη στις ολονύχτιες εκδηλώσεις. Τον Ιανουάριο, άνοιξε τις πόρτες της για 24 ώρες για το τελευταίο Σαββατοκύριακο της sold out έκθεσης Van Gogh, την οποία επισκέφθηκαν περισσότερα από 200.000 άτομα. Ήταν η δεύτερη φορά στην ιστορία της που η γκαλερί έμεινε ανοιχτή μια νύχτα (η πρώτη ήταν για τον Leonardo Da Vinci: Ζωγράφος στην Αυλή του Μιλάνου το 2012).

Ο Sir Gabriele Finaldi, διευθυντής της Εθνικής Πινακοθήκης, δήλωσε: «Η 200ή επέτειος μας παρέχει την τέλεια ευκαιρία να εξετάσουμε έναν νέο τρόπο να αφηγηθούμε την ιστορία των απίστευτων έργων ζωγραφικής της συλλογής μας και να συμπεριλάβουμε μερικές συναρπαστικές εκπλήξεις. «Έτσι πιστεύουμε ότι είναι σωστό μέσω αυτής της κλήρωσης ένας από τους επισκέπτες μας να πάρει μια πρώτη ματιά από την πρόσφατα μεταμορφωμένη Εθνική Πινακοθήκη και την πτέρυγα Sainsbury και να έχει αυτές τις υπέροχες φωτογραφίες για τον εαυτό του ώστε να θυμάται για πάντα μια ξεχωριστή βραδιά».

Πηγή: The Guardian / Κεντρική φωτογραφία: The National Gallery