«Καταρχάς, λυπάμαι πολύ, πολύ που πολλοί Μεξικανοί ένιωσαν προσβεβλημένοι. Δεν ήταν ποτέ αυτή η πρόθεσή μας. Μιλήσαμε από ένα μέρος αγάπης», είπε στον Τύπο στην αίθουσα συνεντεύξεων. «Δεν συμμερίζομαι την άποψή σου. Για μένα, η καρδιά αυτής της ταινίας δεν ήταν το Μεξικό. Κάναμε μια ταινία για τη φιλία. Κάναμε μια ταινία για τέσσερις γυναίκες.» Συνέχισε, «Αυτές οι γυναίκες θα μπορούσαν να ήταν Ρωσίδες, θα μπορούσαν να ήταν Δομινικανές, θα μπορούσαν να ήταν Μαύρες από το Ντιτρόιτ, θα μπορούσαν να ήταν από το Ισραήλ, θα μπορούσαν να ήταν από τη Γάζα. Και αυτές οι γυναίκες εξακολουθούν να είναι πολύ οικουμενικές γυναίκες που αγωνίζονται καθημερινά, αλλά προσπαθούν να επιβιώσουν από τη συστημική καταπίεση και προσπαθούν να βρουν τις πιο αυθεντικές φωνές. Οπότε θα το υποστηρίξω, αλλά είμαι επίσης πάντα ανοιχτή να καθίσω με όλους τους Μεξικανούς αδερφούς και αδελφές μου, με αγάπη και σεβασμό, [για να κάνουμε] μια υπέροχη συζήτηση για το πώς θα μπορούσε να είχε γίνει καλύτερα η “Emilia Pérez”. Το καλωσορίζω αυτό».

Νωρίτερα το βράδυ κατά τη διάρκεια της ομιλίας αποδοχής της, η Saldaña τόνισε την ιστορία της οικογένειάς της ως μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες, «Η γιαγιά μου ήρθε σε αυτή τη χώρα το 1961 — είμαι περήφανο παιδί μεταναστών γονέων. Με όνειρα και αξιοπρέπεια και σκληρά χέρια, και είμαι η πρώτη Αμερικανίδα Δομινικανής καταγωγής που δέχτηκε Όσκαρ και ξέρω ότι δεν θα είμαι η τελευταία. Ελπίζω. Το γεγονός ότι παίρνω ένα βραβείο για έναν ρόλο όπου έφτασα να τραγουδήσω και να μιλήσω στα ισπανικά – η γιαγιά μου, αν ήταν εδώ, θα χαιρόταν τόσο πολύ, αυτό είναι για τη γιαγιά μου».

Παρά την κριτική από τη μεξικανική και queer κοινότητα κατά τη διάρκεια της σεζόν των βραβείων, η “Emilia Pérez” ήταν η κορυφαία υποψήφια στα Όσκαρ την Κυριακή το βράδυ, οδηγώντας το πεδίο με 13 υποψηφιότητες. Η Saldaña κέρδισε το Βραβείο Δεύτερου Γυναικείου ρόλου, ενώ το τραγούδι του μιούζικαλ “El Mal” πήρε το Βραβείο Καλύτερου Τραγουδιού. Ωστόσο, με 11 ήττες σε όλες τις κατηγορίες, η ταινία ήταν επίσης ο μεγαλύτερος χαμένος όλων των εποχών στην ιστορία των Όσκαρ, ένα ρεκόρ που μοιράζονται ταινίες όπως το “The Color Purple” και το “The Power of the Dog”.

Πηγή: Variety / Κεντρική φωτογραφία: Caroline Brehman

Σε μια ποιητική ομιλία, η βραβευμένη με Όσκαρ επαίνεσε το φεστιβάλ ως «ένα βασίλειο χωρίς σύνορα χωρίς πολιτική αποκλεισμού, δίωξης ή απέλασης». Το «μεγάλο ανεξάρτητο κράτος του κινηματογράφου», πρόσθεσε, «είναι εγγενώς περιεκτικό – απρόσβλητο σε προσπάθειες κατοχής, αποικισμού, εξαγοράς, ιδιοκτησίας ή ανάπτυξης περιουσίας της Ριβιέρας». «Αυτά είναι γεγονότα. Πρέπει να αντιμετωπιστούν», συνέχισε η Swinton.

«Λοιπόν, για λόγους σαφήνειας, ας το ονομάσουμε. Απάνθρωπα διαπράττονται στην εποχή μας. Είμαι εδώ για να το ονομάσω χωρίς δισταγμό ή αμφιβολία στο μυαλό μου και να εκφράσω την αταλάντευτη αλληλεγγύη μου σε όλους εκείνους που αναγνωρίζουν τον απαράδεκτο εφησυχασμό των εθισμένων στην απληστία κυβερνήσεών μας που τα πηγαίνουν καλά με τους πλανητορήκτες και τους εγκληματίες πολέμου, από όπου κι αν προέρχονται».

Η φετινή Berlinale έρχεται εν μέσω πολιτικής αναταραχής στη Γερμανία, που λαμβάνει χώρα ενόψει των κρίσιμων γενικών εκλογών στις 23 Φεβρουαρίου. Οι εκλογές έχουν ήδη στιγματιστεί από την άνοδο του δεξιού κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), το οποίο έχει προκαλέσει διαμάχη με τη στάση του κατά της μετανάστευσης.

Κατά τα άλλα, στις ΗΠΑ μόλις ανέλαβε επίσης μια δεύτερη προεδρία ο Donald Trump, και παρόλο που ζητήθηκε εκεχειρία στον πόλεμο Ισραήλ-Χαμάς, η σύγκρουση στη Γάζα παραμένει εύθραυστη. Την περασμένη εβδομάδα, ο Trump πρότεινε ένα σχέδιο για την απομάκρυνση των Παλαιστινίων από το έδαφος και τη μετατροπή του σε «ριβιέρα της Μέσης Ανατολής».

Μέχρι στιγμής, το φεστιβάλ δεν έχει ξεφύγει από την πολιτικη, με τον πρόεδρο της κριτικής επιτροπής Todd Hanes να μιλάει εναντίον του Trump κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου νωρίτερα την Πέμπτη. «Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση ιδιαίτερης κρίσης αυτή τη στιγμή στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και παγκοσμίως», είπε, προσθέτοντας ότι το πώς η επιστροφή του Trump «θα επηρεάσει τα γυρίσματα είναι ένα πραγματικό ερώτημα που αφορά όλους τους Αμερικανούς κινηματογραφιστές».

Η Swinton είχε στενούς δεσμούς με τη Berlinale για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, πρωταγωνιστώντας σε 26 ταινίες στην επιλογή του φεστιβάλ, συμπεριλαμβανομένου του “Caravaggio”, που κέρδισε την Αργυρή Άρκτο το 1986, των “The Beach” (2000); “Derek” (2008); “Julia” (2008); “The Garden” (1991); και “Last and First Men” (2020). Προήδρευσε επίσης της κύριας κριτικής επιτροπής της Berlinale το 2009.

Το βραβείο απονεμήθηκε στη Swinton από τον σκηνοθέτη του “Conclave” Edward Berger, ο οποίος την σκηνοθετεί στην επερχόμενη ταινία “The Ballad of a Small Player”. «Η Tilda Swinton είναι τόσο καλή που πολλοί σκηνοθέτες την επέλεξαν δύο φορές – εκτός από τον Todd Haynes, κάτι που νομίζω ότι θα πρέπει να γίνει στο μέλλον», είπε ο Berger, δείχνοντας τον Hanes στο πλήθος, ο οποίος συνεργάστηκε με την Swinton στην ταινία για τον Bob Dylan “I’m Not There”.

Ο Berger, ο οποίος έκανε μια «εμπειρική ανάλυση» των ταινιών της Swinton για την περίσταση, είπε ότι κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «για εσάς, ο σκηνοθέτης έρχεται πρώτος. Για εσάς, οι καλές ταινίες προέρχονται από τις σχέσεις με τον δημιουργό. Οι ερμηνείες σας είναι πύλες που μπορούν να μας ταξιδέψουν σε πολλούς κόσμους».

Καθώς η Swinton άρχισε να κλαίει, ο Berger πρόσθεσε: «Λατρεύω τη θεατρικότητά σου όταν επιλέγεις να το κάνεις. Γιατί για σένα είναι καλύτερο να αποτύχεις παρά να είσαι ασφαλής. Έχουμε τόσα πολλά να μάθουμε από σένα, Τίλντα».

Η Swinton εμφανίστηκε πιο πρόσφατα στο “The Room Next Door”, τη δεύτερη συνεργασία της με τον Pedro Almodóvar και στο “The End” του Joshua Oppenheimer. Είναι επίσης γνωστή για τις συνεργασίες της με τον Wes Anderson, συμπεριλαμβανομένων των “Moonrise Kingdom”, “The French Dispatch” και “Asteroid City”. Έλαβε Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στο “Michael Clayton” του 2007.

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου θα διαρκέσει έως τις 23 Φεβρουαρίου.

Πηγή: Variety / Κεντρική φωτογραφία: Flickr