Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 25 Απριλίου 2026, στις 12:30 το μεσημέρι, στον ΠΟΛΥΧΩΡΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ (Ιπποκράτους 118, Αθήνα), με ελεύθερη συμμετοχή.

Μέσα από μια διαδραστική εμπειρία, τα παιδιά θα έχουν την ευκαιρία να επιλέξουν κόμικς από τα ράφια του ΠΟΛΥΧΩΡΟΥ και να ξεκινήσουν ένα συναρπαστικό ταξίδι στη «γλώσσα» της ένατης τέχνης. Μια συλλογική αναγνωστική εμπειρία που συνδυάζει την παρατήρηση, τη φαντασία και την κατανόηση της αφήγησης μέσα από εικόνες και λέξεις.

Είναι τα κόμικς απλώς βιβλία ή κάτι περισσότερο; Γιατί συχνά μας θυμίζουν ταινίες κινουμένων σχεδίων ή ακόμα και ντοκιμαντέρ; Τι τα κάνει τόσο ευέλικτα ώστε να αφηγούνται ιστορίες με τρόπο που ξεπερνά τα όρια του κινηματογράφου, του θεάτρου και της λογοτεχνίας; Και πώς καταφέρνουν να «ζωντανεύουν» ήχους και συναισθήματα χωρίς να ακούγεται τίποτα;

Στη συνάντηση συμμετέχουν οι δημιουργοί κόμικς Γεωργία Ζάχαρη και Νίκος Τσουκνίδας, οι οποίοι θα καθοδηγήσουν τα παιδιά σε μια δημιουργική συζήτηση γύρω από τη μαγεία των graphic novels.

Η δράση απευθύνεται σε παιδιά 9–12 ετών.

Ο Νίκος Τσουκνίδας είναι εικονογράφος και μηχανικός υπολογιστών με επαγγελματική εμπειρία στην Ελλάδα, την Ιαπωνία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Δημιουργεί και γράφει τα δικά του κόμικς, ενώ το έργο του «Πορτρέτα» έχει κυκλοφορήσει διεθνώς από τις εκδόσεις Dargaud και Europe Comics.

Η Γεωργία Ζάχαρη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1994 και σπούδασε Ιστορία Τέχνης στη Σχολή Καλών Τεχνών. Ασχολείται με τα κόμικς από το 2017, με συμμετοχές σε εκδόσεις και συνεργασίες όπως το «Φεστιβάλ» για τα 60 χρόνια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ενώ έχει διασκευάσει και το «Καπλάνι της Βιτρίνας» της Άλκης Ζέη σε μορφή κόμικ.

Μια μοναδική ευκαιρία για τους μικρούς αναγνώστες να γνωρίσουν τον κόσμο των κόμικς μέσα από τη δημιουργία, τη συζήτηση και τη φαντασία.

Με το graphic novel «ΘΒ – Η γαλέρα της ζωής μου», οι βραβευμένοι δημιουργοί κόμικς, Σπύρος Δερβενιώτης (Shark Nation, Μάνα Ρέιβερ) και Θανάσης Πέτρου (Γρα-Γρου, Γιαννούλης Χαλεπάς), επιχειρούν να αποτυπώσουν τη ζωή και το έργο του εμβληματικού καλλιτέχνη κι ανθρώπου, Θανάση Βέγγου (1927-2011). Με εισαγωγή από τον Φοίβο Δεληβοριά, επίμετρο από τον συγγραφέα και σκηνοθέτη Γιάννη Σολδάτο, αλλά και μια επτασέλιδη αποτύπωση ολόκληρης της εργογραφίας του, ο αναγνώστης έρχεται σε επαφή με έναν καλλιτέχνη-σύμβολο, αναπολώντας τα βιώματα, τις σκέψεις και τη φιλοσοφία του.

Θα μας θυμίσει τον άνθρωπο που ανέλαβε τον ρόλο του πολυτεχνίτη και του ερημοσπίτη, του τρελού του λούνα παρκ, του φαλακρού πράκτορα, του ατσίδα, έναν Βέγγο για όλες τις δουλειές, πάντα με ψυχή βαθιά. Το έργο του Θανάση Βέγγου δεν μπόρεσε και ποτέ δεν θα μπορέσει να μπει σε καλούπια ή να νοηματοδοθεί υπό το πρίσμα του ρεαλισμού. Θα ανήκει πάντα στο φάσμα του υπερρεαλισμού και του ανορθόδοξου. Θα βρίσκεται πάντα υπό το Βλέμμα του Οδυσσέα και θα αναφωνεί: «Μωρή φύση; Μόνη σου είσαι, μόνος είμαι κι εγώ. Πάρε ένα μπισκότο!». Όταν όλοι του έλεγαν πως «δεν είσαι σαν εμάς. Και δεν θα γίνεις ποτέ σαν εμάς!», εκείνος διάλεγε τον δύσβατο δρόμο της ανέλιξης και της αναγνώρισης. «Ονειρέψου σαν παιδί, ζήσε σαν τρελός, αγάπα σαν άνθρωπος, μικρός ο κόσμος και εμείς περαστικοί», έλεγε, και με αυτό το graphic novel καλεί και εμάς να επιβιβαστούμε στο μεγάλο ταξίδι της ζωής του.

Η έκδοση πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα της Finos Film και της Παπανδρέου Εκμετάλλευση Ταινιών.

Πηγή: Αθηνόραμα

Ένα παιδί 5 ετών, το χέρι της μητέρας του και η σφαίρα που έκοψε το νήμα της ζωής. Το πιο μικρό θύμα της Χούντας, 50 χρόνια μετά την πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας, μάς θυμίζει τον τρόπο για να μην ξεχάσουμε.

Ένα παραμύθι (που δεν λέει παραμύθια), που αντιστέκεται στο πλαίσιο της ευρύτερης προσπάθειας αναθεωρητισμού και αναδεικνύει το σημείο εκκίνησης του αυτόνομου κινήματος στην Ελλάδα. Οι 56 ώρες που οι φοιτητές εντός ήταν ελεύθεροι και το πλήθος απέξω δημιούργησε πολιτική. Οι νεκροί δεν είναι παραμύθι και το Πολυτεχνείο δεν λέει παραμύθια.

Αν η εξέγερση του Πολυτεχνείου αποτελεί χειρονομία θεμελίωσης της Μεταπολίτευσης, 50 (+1) χρόνια μετά μια παιδική ιστορία με έναν παππού και το εγγονάκι επανακωδικοποιεί την επταετία της Χούντας, τα χρόνια πριν από αυτή και, ίσως, τα χρόνια μετά. Μια βόλτα στην πόλη που θα μείνει αξέχαστη σε μικρούς και μεγάλους.

Ένα παραμύθι (που δεν λέει παραμύθια) για το Πολυτεχνείο του Γιώργου Κτενά με εικόνες του John Antono και χρώματα της Crispy Shift.

Το κόμικ ξεκίνησε ως μία… διαφημιστική καμπάνια! Ο Κίνο είχε κληθεί να σχεδιάσει ένα κόμικ για να προωθήσει την πώληση οικιακών συσκευών. Παρόλο που η διαφημιστική ιδέα ναυάγησε, ο ίδιος αποφάσισε να κρατήσει την ηρωίδα του και να της δώσει μια νέα πνοή. Η Μαφάλντα αγαπήθηκε πολύ από ενήλικες και παιδιά.

Βέβαια, πίσω από την αθώα όψη της μικρής Μαφάλντα κρυβόταν κάτι πολύ πιο επαναστατικό. Ο ίδιος ο Κίνο την περιέγραφε ως «ένα παιδί που θέλει να αλλάξει τον κόσμο, αλλά οι γονείς της δεν την αφήνουν να κατέβει στη διαδήλωση». Το κόμικ λογοκρίθηκε πολλές φορές από την κυβέρνηση του Χουάν Περόν, ενώ ο ίδιος ο Κίνο αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα το 1976 για να προστατεύσει την ελευθερία του. Οι περιπέτειες της μικρής Μαφάλντα έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 30 γλώσσες, ενώ η ηρωίδα είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στην Ευρώπη, ειδικά στην Ιταλία και την Ισπανία, όπου θεωρήθηκε σύμβολο αντιφασιστικής αντίστασης.

Το 1973, ο Κίνο αποφάσισε να σταματήσει να σχεδιάζει τη Μαφάλντα, καθώς φοβόταν ότι θα ξεπερνούσε τα όρια της έμπνευσής του. Ωστόσο, η ηρωίδα του συνεχίζει μέχρι σήμερα να εμπνέει εκατομμύρια ανθρώπους και να αντιπροσωπεύει την αιώνια παιδική αθωότητα που δεν αντέχει την αδικία.

Πηγή: Newsbeast.gr