Η Wentholt διερεύνησε τον ρόλο της γονικής συμπεριφοράς στην κατάθλιψη των εφήβων, επισημαίνοντας ότι «τα προβλήματα δεν εντοπίζονται σε ένα άτομο, αλλά στη δυναμική του συστήματος». Λίγους μήνες πριν την υπεράσπιση της διατριβής της, συνάντησε σε συνέδριο τη φράση της Αμερικανίδας ανθρωπολόγου Mary Catherine Bateson (1939–2021): «Η παθολογία δεν βρίσκεται στο παιδί, τη μητέρα ή τον πατέρα, αλλά στο σύστημα». Για τη Wentholt, αυτή η οπτική ήταν αποκαλυπτική: «Δεν πρόκειται για μονόδρομη διαδικασία. Όταν κάτι συμβαίνει στο παιδί, επηρεάζει τους γονείς και το αντίστροφο».

Ενεργός ρόλος των γονέων στη θεραπεία

Κατά τη διάρκεια της διδακτορικής της έρευνας, η Wentholt μελέτησε πώς η συμπεριφορά των γονέων επηρεάζει την κατάθλιψη των παιδιών και ανέλυσε τις διαφορετικές οπτικές που συμμετέχουν στη διαδικασία αυτή — ένα θέμα που δεν έχει μελετηθεί εκτενώς μέχρι σήμερα. Σε αντίθεση με τους γονείς μικρών παιδιών με ψυχικά προβλήματα, οι γονείς εφήβων με κλινική κατάθλιψη συχνά δεν συμμετέχουν ενεργά στη θεραπεία. «Τα παιδιά αυτά συχνά σταματούν το σχολείο, έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση, βιώνουν επίμονη θλίψη και αυτοκτονικό ιδεασμό. Αυτό δημιουργεί άγχος και ανησυχία στους γονείς και επηρεάζει και τη δική τους λειτουργικότητα», εξηγεί η Wentholt. Παράλληλα, οι νέοι αυτοί ζουν ακόμα στο σπίτι και αλληλεπιδρούν διαρκώς με τους γονείς τους.

Σύμφωνα με τη Wentholt, είναι λογικό να εμπλέκονται περισσότερο οι γονείς στη θεραπευτική διαδικασία. «Για να υποστηρίξουμε αποτελεσματικά τόσο τους γονείς όσο και τους εφήβους, πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε τι συμβαίνει μέσα στην οικογένεια» τονίζει.

Η έρευνα RE-PAIR: Συγκρούσεις και επιπτώσεις

Στην έρευνα RE-PAIR, ομάδα ψυχολόγων με επικεφαλής την καθηγήτρια Bernet Elzinga εξετάζει πώς οι καθημερινές συγκρούσεις μεταξύ εφήβων και γονέων μπορούν να πυροδοτήσουν ή να διατηρήσουν τα καταθλιπτικά συμπτώματα. Η Wentholt και οι συνεργάτες της πραγματοποίησαν ανασκόπηση βιβλιογραφίας και παράλληλα μελέτησαν δύο ομάδες: 35 εφήβους με κλινική κατάθλιψη μαζί με τους δύο γονείς τους και 80 εφήβους χωρίς κατάθλιψη επίσης μαζί με τους γονείς.

Όλοι οι συμμετέχοντες πήραν μέρος σε ολοήμερο πρόγραμμα στο θεραπευτικό κέντρο LUBEC. Οι ερευνητές πραγματοποίησαν συνεντεύξεις και ζήτησαν από τις οικογένειες να συζητήσουν θέματα που προκαλούν εντάσεις στο σπίτι, όπως η χρήση οθόνης. Επιπλέον, οι έφηβοι σχεδίασαν μια έξοδο με τους γονείς τους και μοιράστηκαν μια δύσκολη εμπειρία.

Ζεστασιά vs Κριτική: Τα ευρήματα της ανάλυσης

Οι συνομιλίες καταγράφηκαν και αναλύθηκε η παρατηρούμενη συμπεριφορά των γονέων. «Εξετάσαμε πόση συναισθηματική υποστήριξη και ενίσχυση αυτονομίας προσέφεραν οι γονείς, αλλά και σε ποιο βαθμό υπήρχε κριτική ή ψυχολογικός έλεγχος», εξηγεί η Wentholt. Μετά τις συζητήσεις, τόσο οι έφηβοι όσο και οι γονείς αξιολόγησαν την αλληλεπίδραση: «Ρωτήσαμε τους εφήβους: πόσο καλά σε άκουσε η μητέρα σου; Πόσο επικριτικός ήταν ο πατέρας σου; Και αντίστοιχα τους γονείς: πόσο επικριτικοί ήσασταν προς το παιδί σας;».

Οι έφηβοι με κατάθλιψη βίωναν τους γονείς ως λιγότερο υποστηρικτικούς και πιο επικριτικούς. Η ανασκόπηση έδειξε ξεκάθαρα ότι η παρατηρούμενη συμπεριφορά των γονέων επηρεάζει την κατάθλιψη του παιδιού, ωστόσο αυτή η σχέση διαφέρει σημαντικά από οικογένεια σε οικογένεια. «Στη δική μας έρευνα RE-PAIR διαπιστώσαμε ότι οι γονείς εφήβων με κατάθλιψη δεν είχαν διαφορετική συμπεριφορά από εκείνους στην ομάδα ελέγχου, όμως οι ίδιοι οι έφηβοι αντιλαμβάνονταν τους γονείς ως λιγότερο υποστηρικτικούς και πιο επικριτικούς», σημειώνει η Wentholt.

Επιπλέον, η διάθεση των εφήβων με κατάθλιψη χειροτέρευε όταν οι γονείς παρουσίαζαν ψυχολογικά ελεγκτική συμπεριφορά. «Αντίθετα, αυτό το φαινόμενο δεν παρατηρήθηκε στους εφήβους χωρίς κατάθλιψη», προσθέτει. Αυτοί φαίνεται να επηρεάζονται λιγότερο από αρνητικές συμπεριφορές των γονιών.

Ο προστατευτικός ρόλος του γονέα

Οι έφηβοι με κατάθλιψη φαίνεται να είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι στη συμπεριφορά των γονιών τους — κάτι που μπορεί να είναι δύσκολο αλλά ταυτόχρονα δίνει ελπίδα. «Αυτό σημαίνει ότι ο γονέας μπορεί να παίξει προστατευτικό ρόλο στην εξέλιξη της κατάθλιψης», εξηγεί η Wentholt. Προηγούμενες έρευνες δείχνουν ότι ο σχολικός εκφοβισμός αποτελεί σημαντικό παράγοντα κινδύνου για κατάθλιψη. Όμως αν το παιδί βρίσκει υποστήριξη στο σπίτι από τους γονείς του, ο κίνδυνος μειώνεται σημαντικά στο μέλλον.

Η συμβουλή είναι να προσφέρετε άφθονη ζεστασιά και αγάπη ενώ πρέπει να είστε προσεκτικοί με την κριτική ή τον υπερβολικό έλεγχο. Ωστόσο, όπως επισημαίνει η Wentholt: «Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορείτε να διορθώσετε το παιδί σας ή να σταματήσετε να ασκείτε τον ρόλο του γονέα. Μπορείτε να θέσετε όρια με υποστήριξη και ενσυναίσθηση».

Αυτογνωσία & προοπτική του παιδιού

Είναι επίσης σημαντικό για τους γονείς να αναστοχάζονται τη δική τους συμπεριφορά προς όφελος της διάθεσης του παιδιού. «Ελέγξτε αν το παιδί σας βιώνει τις αλληλεπιδράσεις σας όπως τις αντιλαμβάνεστε κι εσείς και προσπαθήστε να μπείτε στη θέση του», συμβουλεύει η Wentholt.

Το να είστε λιγότερο επικριτικοί δεν σημαίνει ότι σταματάτε να διορθώνετε το παιδί σας. Αυτό είναι ένα μήνυμα που απευθύνεται επίσης σε άλλους ερευνητές: «Φροντίστε τα συμπεράσματά σας να ανταποκρίνονται ακριβώς σε όσα πραγματικά μετρήσατε. Αν αξιολογήσατε τη γονική συμπεριφορά από την προοπτική του εφήβου, τότε μπορείτε να καταλήξετε μόνο για αυτή την οπτική — όχι για τη “αντικειμενική” συμπεριφορά του ίδιου του γονέα».

Όμως, πίσω από τη φρίκη της είδησης, κρύβεται μια ευθύνη που μας αφορά όλες. Μια ευθύνη που μας καλεί να κοιτάξουμε τα παιδιά μας στα μάτια και να δούμε πέρα από τους βαθμούς, τις επιδόσεις και τη «φαινομενική» τους ηρεμία.

Η αόρατη πίεση της «τέλειας» ζωής

Ζούμε σε μια εποχή που απαιτεί από τους εφήβους μας να είναι «κάτι» για να αξίζουν. «Αν δεν μπω στο Πανεπιστήμιο, δεν είμαι τίποτα», «Αν δεν είμαι όμορφη όπως τα πρότυπα της οθόνης, δεν είμαι τίποτα». Όπως επισημαίνει η ψυχολόγος Μαρίνα Πάπας, έχουμε επιτρέψει στο «σύστημα» να κλέψει την ταυτότητα των παιδιών μας. Τα παιδιά μας δεν μας χρωστούν καμία επιτυχία για να τα αγαπάμε. Δεν χρωστούν να αποδείξουν τίποτα σε κανέναν. Η αξία τους δεν κλειδώνεται σε ένα μηχανογραφικό, ούτε εξαντλείται σε μια εξεταστική περίοδο.

Όταν η απελπισία δεν κάνει θόρυβο

Ο Παιδίατρος Κώστας Νταλούκας μας απευθύνει μια συγκλονιστική υπενθύμιση: Ένας έφηβος μπορεί να πονά βαθιά και να φαίνεται «κανονικός». Μπορεί να πηγαίνει στο φροντιστήριο, να χαμογελά στις φωτογραφίες, να απαντά στα μηνύματα, ενώ μέσα του το μέλλον μοιάζει με σκοτεινό αδιέξοδο.

Η απελπισία στην εφηβεία συχνά κρύβεται:

· Στην απόσυρση από αγαπημένες συνήθειες.

· Στην επίμονη κούραση.

· Σε φράσεις που συχνά προσπερνάμε ως «εφηβική υπερβολή», όπως το «δεν αντέχω άλλο» ή «δεν έχει νόημα».

Δεν είναι υπερβολή. Είναι κραυγή κινδύνου.

Το Χρέος μας: Να είμαστε «Εκεί»

Δεν χρειάζεται να είμαστε τέλειες μητέρες – δεν υπάρχουν άλλωστε. Χρειάζεται όμως να είμαστε παρούσες. Να ακούμε χωρίς να βιαζόμαστε να δώσουμε λύσεις ή να «διορθώσουμε» τα συναισθήματά τους. Φράσεις όπως «όλοι περάσαμε δύσκολα» ή «μην κάνεις έτσι, θα σου περάσει», όσο κι αν λέγονται με αγάπη, μικραίνουν τον πόνο τους και τα κλείνουν στον εαυτό τους.

Πρέπει να τολμήσουμε να ρωτήσουμε ευθέως: «Πώς είσαι πραγματικά;». Η ερώτηση δεν βάζει ιδέες στο μυαλό ενός παιδιού. Η σιωπή είναι εκείνη που το αφήνει μόνο του με τις πιο σκοτεινές του σκέψεις.

Μια Υπόσχεση για το Αύριο

Ας κρατήσουμε την ουσία από αυτή την ανείπωτη θλίψη: Καμία εξέταση, καμία αποτυχία και καμία απόρριψη δεν αξίζει όσο η ανάσα τους. Οφείλουμε να τους θυμίζουμε, ξανά και ξανά, ότι ο κόσμος αυτός είναι γι’ αυτά. Με τα λάθη τους, με τις αδυναμίες τους, με το δικό τους, μοναδικό φως.

Ας τους ανοίξουμε πόρτες και προοπτικές, όχι για να γίνουν «κάτι» στα μάτια των άλλων, αλλά για να βρουν τη δική τους ευτυχία. Γιατί το μόνο που μας χρωστούν τα παιδιά μας, είναι να είναι εδώ.

Αν εσείς ή κάποιος δικός σας άνθρωπος χρειάζεται στήριξη, μην διστάσετε. Η 24ωρη Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία – 1018 είναι εκεί για να ακούσει.

Οι ερευνητές παρακολούθησαν 295 εθελοντές, ηλικίας 18 έως 24 ετών, οι οποίοι αποφάσισαν να κάνουν ένα διάλειμμα από τα social media. Ζητήθηκε από τους συμμετέχοντες να αποφεύγουν τη χρήση όσο το δυνατόν περισσότερο, με αποτέλεσμα να τη μειώσουν κατά μέσο όρο σε μισή ώρα την ημέρα, από σχεδόν δύο ώρες που ήταν προηγουμένως. Πριν και μετά την παρέμβαση, οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια για την κατάθλιψη, το άγχος, την αϋπνία, τη μοναξιά και προβληματικές συμπεριφορές στα social media.

Συνολικά, καταγράφηκαν θετικές αλλαγές: Τα συμπτώματα άγχους μειώθηκαν κατά 16,1%, της κατάθλιψης κατά 24,8% και της αϋπνίας κατά 14,5%. Η βελτίωση ήταν ακόμη πιο έντονη σε άτομα με πιο σοβαρή κατάθλιψη. Την ίδια στιγμή, δεν παρατηρήθηκε διαφορά στο αίσθημα μοναξιάς – πιθανώς, όπως επισημαίνουν οι συγγραφείς της μελέτης, επειδή οι πλατφόρμες παίζουν και έναν εποικοδομητικό κοινωνικό ρόλο.

Για πολλούς, η έλξη δεν βρίσκεται μόνο στην εύκολη πρόσβαση, αλλά και στην αντίληψη ότι τα συμπληρώματα είναι πιο “φυσικά”. «Με τα φάρμακα υπάρχει μεγάλο στίγμα γύρω από την ψυχική υγεία και ο κόσμος φοβάται πώς θα φαίνεται αυτό», εξηγεί ο Nicholas Fabiano, ερευνητής στο Τμήμα Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου της Οτάβα. «Γι’ αυτό αρκετοί προτιμούν να δοκιμάσουν κάτι που θεωρείται πιο ασφαλές ή λιγότερο έντονο».

Όμως, λειτουργούν πραγματικά αυτά τα “φυσικά” σκευάσματα; Νέα επιστημονικά δεδομένα αρχίζουν να ξεχωρίζουν τα συμπληρώματα με πραγματική προοπτική από εκείνα που δεν αντέχουν στον επιστημονικό έλεγχο.

Ποια συμπληρώματα για κατάθλιψη δεν έχουν αποτέλεσμα

Η φύση συχνά προβάλλεται ως πηγή λύσεων για τα συμπτώματα της κατάθλιψης, όμως μια νέα ανασκόπηση στο περιοδικό Frontiers in Pharmacology αποκαλύπτει ότι τα περισσότερα συμπληρώματα που προωθούνται για την κατάθλιψη προσφέρουν μικρό ή καθόλου όφελος.

Τα πιο διαδεδομένα—πολυβιταμίνες, βιταμίνες Β, καταπραϋντικά φυτικά μείγματα και μελατονίνη—χρησιμοποιούνται ευρέως, αλλά η επιστημονική τεκμηρίωση απουσιάζει. «Υπήρχαν κάποιες μελέτες διαθέσιμες, αλλά όχι αρκετές ώστε να εξαχθούν ουσιαστικά συμπεράσματα», σημειώνει η Rachael Frost, ερευνήτρια στη Σχολή Δημόσιας και Συμμαχικής Υγείας του Liverpool John Moores University, που ηγήθηκε της ανασκόπησης.

Τα συμπληρώματα ωμέγα-3, που θεωρούνταν για χρόνια ενισχυτικά της διάθεσης, δεν είχαν καλύτερα αποτελέσματα. Από τις 39 μελέτες που ανέλυσε η Frost, οι 23 δεν έδειξαν καμία ουσιαστική διαφορά έναντι του placebo. Σε μία δοκιμή, συμμετέχοντες λάμβαναν τρεις κάψουλες ημερησίως για 12 εβδομάδες, χωρίς σαφή βελτίωση στη διάθεση. Συνολικά, τα ωμέγα-3 δεν θεωρούνται αξιόπιστη θεραπεία κατά της κατάθλιψης.

Συμπληρώματα με πρώιμες ενδείξεις αποτελεσματικότητας

Ορισμένα συμπληρώματα δείχνουν ενθαρρυντικές ενδείξεις—αν και τα δεδομένα παραμένουν περιορισμένα. Φυτικά σκευάσματα όπως λεβάντα, ροδιόλα και μελισσόχορτο, καθώς και μικροθρεπτικά συστατικά όπως το αμινοξύ τρυπτοφάνη, το φολικό οξύ και ο ψευδάργυρος, είχαν θετικά αποτελέσματα σε μικρές έρευνες.

Το πρόβλημα; Οι περισσότερες δοκιμές είναι μικρής κλίμακας. Για παράδειγμα, τα περισσότερα πειράματα με λεβάντα περιλαμβάνουν έως 150 άτομα. Όπως επισημαίνει η Frost, όταν οι ομάδες είναι τόσο μικρές δυσκολεύει η γενίκευση των αποτελεσμάτων.

Επιπλέον, τα συμπληρώματα κυκλοφορούν σε διάφορες μορφές—τσάι, κάψουλες ή βάμμα—κάτι που δυσχεραίνει τη σύγκριση της αποτελεσματικότητάς τους. «Χρειάζονται περισσότερες δοκιμές για να καταλάβουμε ποια μορφή είναι η πιο αποτελεσματική και σε ποια δόση», λέει η Frost.

Τι πραγματικά λειτουργεί σύμφωνα με τις έρευνες

Μερικά συμπληρώματα φαίνεται να έχουν μετρήσιμα αποτελέσματα. Τα ισχυρότερα δεδομένα αφορούν το εκχύλισμα του φυτού βαλσαμόχορτο (St. John’s Wort), τα προβιοτικά, τη βιταμίνη D και τον κρόκο (saffron).

Η Frost εντόπισε θετικά αποτελέσματα στις 16 από τις 26 δοκιμές για το βαλσαμόχορτο. Σε μία μελέτη, άτομα που λάμβαναν 600mg βαλσαμόχορτου μία ή δύο φορές την ημέρα βελτιώθηκαν σχεδόν διπλάσια σε σχέση με όσους λάμβαναν placebo. Ωστόσο, η πλειονότητα των ερευνών αφορά ήπια έως μέτρια κατάθλιψη—η αποτελεσματικότητα σε σοβαρές περιπτώσεις παραμένει αμφίβολη.

Επιπλέον, 9 από τις 16 μελέτες για προβιοτικά δείχνουν ότι συμβάλλουν στη μείωση των συμπτωμάτων. Σε μια δοκιμή, άτομα λάμβαναν καθημερινά ένα χάπι προβιοτικών με 900 δισεκατομμύρια ζωντανά μικρόβια επί 31 ημέρες ως προσθήκη στη συνήθη θεραπεία τους και παρουσίασαν σημαντική βελτίωση έναντι της ομάδας ελέγχου.

Παρόμοια ευρήματα υπήρχαν για τη βιταμίνη D: στις 6 από τις 9 σχετικές μελέτες σημειώθηκαν θετικές εξελίξεις. Σε μία περίπτωση, ασθενείς με ήπια έως μέτρια κατάθλιψη που πήραν υψηλή δόση βιταμίνης D για οκτώ εβδομάδες είδαν σημαντική πτώση των δεικτών κατάθλιψης σε σχέση με όσους δεν έλαβαν τίποτα.

Ο ρόλος της πίστης στα αποτελέσματα των συμπληρωμάτων

Ακόμη κι όταν τα συμπληρώματα φαίνονται να βοηθούν, ένα μέρος του οφέλους ίσως προέρχεται περισσότερο από την προσδοκία παρά από τη βιολογική δράση. Μελέτη του 2022 έδειξε ότι το αίσθημα ενεργούς φροντίδας της υγείας οδηγεί σε πραγματικές βελτιώσεις—ακόμη κι αν αυτές δεν οφείλονται απαραίτητα σε αποδεδειγμένη δράση του σκευάσματος.

Η προσδοκία παίζει σημαντικό ρόλο: το να πιστεύει κανείς ότι ένα συμπλήρωμα θα βοηθήσει μπορεί να επηρεάσει ακόμη και τους δείκτες κατάθλιψης. Ο Fabiano τονίζει ότι είναι δύσκολο να ποσοτικοποιηθεί το φαινόμενο placebo γιατί διαφέρει ανά ουσία και είναι περίπλοκο στην αξιολόγηση.

Γιατί η ρύθμιση των συμπληρωμάτων παραμένει ανεπαρκής

Παρά τα αρχικά ενθαρρυντικά στοιχεία για ορισμένα προϊόντα, τα διατροφικά συμπληρώματα δεν υπόκεινται στους ίδιους αυστηρούς κανονισμούς όπως τα φάρμακα—κάτι που εγείρει σοβαρά ερωτήματα σχετικά με την ασφάλεια και την αξιοπιστία τους.

«Θα ήθελα να δω πολύ περισσότερη έρευνα στην ασφάλεια και στις μακροχρόνιες συνέπειες», δηλώνει η Frost, επισημαίνοντας ότι οι ετικέτες πρέπει να αναγράφουν σαφώς πιθανές αλληλεπιδράσεις ή κινδύνους. Οι κανονισμοί διαφέρουν σημαντικά μεταξύ χωρών και αυτή η έλλειψη εποπτείας οδηγεί σε προβλήματα όπως επιμόλυνση προϊόντων ή υψηλές δόσεις μη δηλωμένων συστατικών.

Ακόμη και το περιεχόμενο της συσκευασίας δεν είναι πάντα εγγυημένο. «Οι γιατροί δεν γνωρίζουν αν ο ασθενής λαμβάνει πράγματι αυτό που γράφει η ετικέτα», λέει ο Fabiano.

Αυτοί είναι οι λόγοι που τα συμπληρώματα σπάνια συστήνονται σε κλινικό επίπεδο εκτός αν ο γιατρός έχει ειδική εμπειρία ή ερευνητικό υπόβαθρο στον τομέα αυτόν. Και ενώ συχνά παρουσιάζονται ως “φυσικά”, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι ακίνδυνα—ιδιαίτερα όταν συνδυάζονται με συνταγογραφούμενα φάρμακα που μπορεί να ενισχύσουν ή να μειώσουν τη δράση τους. Για παράδειγμα, το βαλσαμόχορτο μπορεί να αλληλεπιδράσει επικίνδυνα με SSRIs. «Είναι σημαντικό να το γνωρίζετε και πάντα να συζητάτε ανοιχτά αυτά τα θέματα με τον γιατρό σας», προειδοποιεί ο Fabiano.

Πηγή: National Geographic

Η πρωτοβουλία, που αναπτύχθηκε από τον βουλευτή του Εργατικού Κόμματος, Δρ. Σάιμον Όφερ (Dr Simon Opher) και τον ιδιοκτήτη της Ecotricity, Ντέιλ Βινς (Dale Vince), θα προσφέρει στους ασθενείς ιατρείων στην ευρύτερη περιοχή του Γκλόστερσαϊρ τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν αγώνες της ομάδας Forest Green Rovers (ερασιτεχνική κατηγορία), της οποίας ο Βινς είναι ιδιοκτήτης από το 2010.

Ο Δρ. Όφερ, πρώην γενικός ιατρός και νυν βουλευτής, προωθεί τη «κοινωνική συνταγογράφηση» (social prescribing) ως εναλλακτική των αντικαταθλιπτικών φαρμάκων για άτομα με ήπια ή μέτρια συμπτώματα κατάθλιψης. Στο παρελθόν έχει συνταγογραφήσει δραστηριότητες όπως κηπουρική και παρακολούθηση κωμικών παραστάσεων. Ο ίδιος δήλωσε ότι, κατά μέσο όρο, περίπου τέσσερις στους πέντε ασθενείς συνεχίζουν με αυτές τις δραστηριότητες, επισημαίνοντας ότι ένα από τα μεγαλύτερα οφέλη είναι η καταπολέμηση της μοναξιάς.

«Πιστεύω πως υπάρχει κάτι ιδιαίτερο στο να παρακολουθείς ποδόσφαιρο, καθώς σου προσφέρει την αίσθηση του ανήκειν σε μια κοινότητα. Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα στη σημερινή κοινωνία είναι η κοινωνική απομόνωση. Είναι πραγματικά τοξική και έχει επιδεινωθεί από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οι παμπ δεν είναι πια δημοφιλείς, βγαίνουμε λιγότερο, δεν ζούμε πια σε εκτεταμένες οικογένειες.Όλα αυτά είναι επιβαρυντικά για την υγεία. Είναι βασικό να βγάλουμε τους ανθρώπους έξω, να κοινωνικοποιηθούν», εξηγεί ο Δρ. Όφερ. Ο ίδιος έχει εκφράσει στο παρελθόν τις ανησυχίες του για την υπερβολική χορήγηση αντικαταθλιπτικών. Δηλώνει ότι δεν θα έπρεπε να χορηγούνται σε περιπτώσεις ήπιας ή μέτριας κατάθλιψης.

Ο αριθμός των ανθρώπων που λαμβάνουν αντικαταθλιπτικά αυξήθηκε κατά 2,1% την προηγούμενη χρονιά, σε σύγκριση με το 2022/23. «Αν κάποιος έχει σοβαρή κατάθλιψη, τότε ασφαλώς και θα προτείνω αντικαταθλιπτικά. Αλλά η πλειοψηφία των ανθρώπων έχει αυτό που αποκαλούμε ήπια έως μέτρια κατάθλιψη. Η τρέχουσα τάση είναι να τους δίνουμε χάπια, επειδή ουσιαστικά δεν υπάρχει ψυχολογική υποστήριξη — μπορεί να χρειαστούν έξι μήνες για να λάβεις βοήθεια — και νιώθεις ότι πρέπει να κάνεις κάτι. Έτσι φτάσαμε στο σημείο να έχουμε 8,7 εκατομμύρια ανθρώπους που λαμβάνουν αντικαταθλιπτικά. Πρέπει να δοκιμάσουμε κάτι άλλο», τονίζει ο Δρ. Όφερ.

Το πρόγραμμα θα διαρκέσει ολόκληρη την αγωνιστική περίοδο, ξεκινώντας από τον πρώτο εντός έδρας αγώνα της ομάδας με αντίπαλο τη Yeovil Town στις 16 Αυγούστου. Τα εισιτήρια προσφέρονται δωρεάν από την ομάδα Forest Green. Ο Ντέιλ Βινς αγόρασε την ομάδα το 2010 και έκτοτε την έχει μετατρέψει στην πρώτη vegan και ουδέτερη ως προς τον άνθρακα ποδοσφαιρική ομάδα στον κόσμο.
Υπό την ιδιοκτησία του, η Forest Green ανέβηκε μέχρι τη League One, προτού υποβιβαστεί δύο συνεχόμενες χρονιές.

Ο Βινς είναι πιο γνωστός ως ιδρυτής της εταιρείας πράσινης ενέργειας Ecotricity, η οποία έχει δωρίσει £1 εκατομμύριο στο Εργατικό Κόμμα.

Ο ίδιος δήλωσε: «Θα ήταν υπέροχο αν ποδοσφαιρικές ομάδες σε όλη τη χώρα μπορούσαν να προσεγγίσουν ανθρώπους και να το κάνουν αυτό. Οι άντρες, τυπικά, δεν μιλάνε για τα προβλήματά τους. Έτσι εμφανίζονται η μοναξιά και άλλα σχετικά ζητήματα. Προσωπικά, υπήρξαν περίοδοι στη ζωή μου που ένιωθα “πεσμένος” και αποκλεισμένος… λίγο θλιμμένος από καιρό σε καιρό. Είναι πολύ εύκολο να πάρεις την κάτω βόλτα όταν δεν έχεις επαφή με άλλους ανθρώπους και ήθελα να κάνω κάτι γι’ αυτό.»

Πηγή: Lifo.gr

Μια μεγάλης κλίμακας ανάλυση που περιλαμβάνει περισσότερα από 100.000 άτομα σε επτά χώρες έχει προσθέσει βαρύτητα σε προηγούμενες έρευνες που υποδηλώνουν ότι το να είσαι παντρεμένος ή σε μια σχέση που μοιάζει με γάμο μπορεί να αποφέρει οφέλη για την υγεία.

Αν και οι ερευνητές δεν υποστηρίζουν ότι πρέπει να παντρευτούμε για να αποφύγουμε την κατάθλιψη, λέγοντας ότι οι προσωπικές συνθήκες και οι ευρύτεροι κοινωνικοί παράγοντες παίζουν τον σημαντικότερο ρόλο στην ψυχική υγεία, υποστηρίζουν ότι η έρευνά τους θα μπορούσε να βοηθήσει στην ενημέρωση στρατηγικών για την αντιμετώπιση της κατάστασης στην κοινωνία.

«Η μελέτη υπογραμμίζει τη σημασία της ανάπτυξης πολιτισμικά ευαίσθητων παρεμβάσεων και συστημάτων υποστήριξης για την αντιμετώπιση της αυξημένης ευπάθειας στην κατάθλιψη μεταξύ των ατόμων που δεν βρίσκονται σε κάποια σχέση ή δεν συμβιώνουν, ιδίως εκείνων με υψηλότερο προφίλ κινδύνου με βάση τη χώρα, το φύλο και το μορφωτικό επίπεδο», δήλωσε ο Δρ Kefeng Li, εκ των συγγραφέων της έρευνας από το Πολυτεχνείο του Μακάο της Κίνας.

Με δημοσίευση στο περιοδικό Nature Human Behaviour, η ομάδα αναφέρει πώς ανέλυσε αρχικά δεδομένα από 106.556 συμμετέχοντες σε επτά χώρες -συμπεριλαμβανομένων της Κίνας, του Ηνωμένου Βασιλείου, των ΗΠΑ, της Ινδονησίας και της Νότιας Κορέας- 22.490 από τους οποίους ανέφεραν ότι είχαν καταθλιπτικά συμπτώματα.

Αφού έλαβαν υπόψη παράγοντες όπως η ηλικία, το φύλο, η εκπαίδευση, η κατάσταση του καπνίσματος, ο δείκτης μάζας σώματος και οι συνθήκες υγείας, η ομάδα διαπίστωσε ότι τα άτομα που δεν ζούσαν μαζί με κάποιον είχαν 86% περισσότερες πιθανότητες να έχουν κατάθλιψη από εκείνους που συζούσαν.

«Οι άγαμοι, αλλά συγκατοικούντες συμμετέχοντες θεωρήθηκαν ως “παντρεμένοι” σε αυτή τη μελέτη», δήλωσε η Li. Η μελέτη δεν εξέτασε τον αντίκτυπο στις μη συμβιούντες σχέσεις.

Οι πιθανότητες ήταν αυξημένες ανεξάρτητα από το αν οι άγαμοι ήταν ανύπαντροι (79% μεγαλύτερες πιθανότητες κατάθλιψης από τους παντρεμένους), διαζευγμένοι ή σε διάσταση (99% μεγαλύτερες πιθανότητες) ή είχαν μείνει χήροι (64% μεγαλύτερες πιθανότητες).
Η ομάδα δήλωσε ότι η συσχέτιση ήταν ιδιαίτερα ισχυρή στις δυτικές χώρες μεταξύ των ανδρών και σε άτομα με υψηλότερο επίπεδο εκπαίδευσης. Αυτό, εκτιμούν, θα μπορούσε να οφείλεται σε πολιτισμικές διαφορές στον τρόπο με τον οποίο γίνεται ανεκτή η συναισθηματική δυσφορία, με τις γυναίκες να έχουν μεγαλύτερα και ισχυρότερα δίκτυα κοινωνικής υποστήριξης και τα άτομα με υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο να βιώνουν ενδεχομένως μεγαλύτερες πιέσεις και απαιτήσεις.

Η ομάδα συμπεριέλαβε επίσης 20.865 συμμετέχοντες από πέντε χώρες και τους παρακολούθησε για τέσσερα έως 18 χρόνια.

Συνολικά, 4.486 συμμετέχοντες ανέφεραν ότι εμφάνισαν συμπτώματα κατάθλιψης, ενώ η ανάλυση αποκάλυψε ότι η κατανάλωση αλκοόλ θα μπορούσε να είναι ένας λόγος που οι άγαμοι άνθρωποι έχουν υψηλότερο κίνδυνο κατάθλιψης – τουλάχιστον στην Κίνα, το Μεξικό και τη Νότια Κορέα – ενώ το κάπνισμα είναι ένας άλλος πιθανός παράγοντας στην Κίνα και το Μεξικό.

Η ομάδα αναφέρει ότι τα αποτελέσματα αυτά θα μπορούσαν να συνδεθούν με το ότι οι παντρεμένοι ενήλικες τείνουν να έχουν χαμηλότερα ποσοστά κατανάλωσης αλκοόλ και καπνού.

Οι ερευνητές δήλωσαν επίσης ότι ο γάμος μπορεί να αποφέρει οφέλη μέσω της καλύτερης πρόσβασης σε οικονομικούς πόρους, της κοινωνικής υποστήριξης και της θετικής επιρροής των συζύγων ο ένας στην ψυχική ευεξία του άλλου. Ωστόσο, η μελέτη έχει περιορισμούς, όπως η εξάρτησή της από τα αυτοαναφερόμενα καταθλιπτικά συμπτώματα, η συμπερίληψη μόνο ετεροφυλόφιλων ζευγαριών και οι συσχετισμοί στους οποίους βασίζεται.

Το στοιχείο- κλειδί για μια ισορροπημένη ψυχολογία με βάση τις σχέσεις

«Δεν αποδεικνύει ότι το να είσαι ανύπαντρος προκαλεί άμεσα κατάθλιψη ή ότι ο γάμος θα απέτρεπε ή θα θεράπευε την κατάθλιψη», δήλωσε η Li, προσθέτοντας ότι η ποιότητα της συζυγικής σχέσης είναι πιθανώς επίσης σημαντική, αλλά δεν λήφθηκε υπόψη στη μελέτη. Η Δρ Veronica Lamarche του Πανεπιστημίου του Essex, η οποία δεν συμμετείχε στη μελέτη, δήλωσε ότι προηγούμενες έρευνες είχαν αποκαλύψει οφέλη για την υγεία από το να είσαι σε μια σχέση σε σύγκριση με το να είσαι ανύπαντρος.

Ωστόσο, είπε επίσης ότι η ποιότητα μιας σχέσης είναι σημαντική. Πράγματι, μια πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι οι συγκρούσεις εντός ενός γάμου μπορεί να είναι επιζήμιες για την ψυχική υγεία.

«Κρίσιμο είναι ότι αυτή η μελέτη δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ως κίνητρο για γάμους, μόνο και μόνο για να αποφύγετε την κατάθλιψη», δήλωσε η Lamarche.

«Υπάρχει ένας αυξανόμενος όγκος ερευνών που δείχνει ότι οι άνθρωποι που είναι εργένηδες από επιλογή και αισθάνονται άνετα σε αυτό το στάδιο της ζωής τους παρουσιάζουν παρόμοια αποτελέσματα για την υγεία με τους ανθρώπους που βρίσκονται σε σχέση. Οι άνθρωποι αποκομίζουν επίσης πολλά από τα ίδια οφέλη για την υγεία και την ευημερία από τις σχέσεις τους με στενούς φίλους και την οικογένεια, όπως και από τους συντρόφους. Αυτό που έχει σημασία είναι η ποιότητα των σχέσεων που καλλιεργούμε».

Πηγή: Marie Claire

Η λέκτορας Dr Heather Massey, ειδικός σε θέματα Αθλητισμού και Υγείας, και οι συνεργάτες της ελπίζουν με τα ευρήματά τους να συμβάλουν σε μελλοντικές θεραπείες του άγχους και της κατάθλιψης.

Στο πλαίσιο της μελέτης, μία ομάδα εθελοντών κλήθηκε να πάρει μέρος σε μια προπόνηση κολύμβησης οκτώ εβδομάδων, χωρίς να αλλάξει τη φαρμακευτική αγωγή της. Μια δεύτερη, ομάδα ελέγχου επίσης συνέχισε να παίρνει τα φάρμακά της αλλά δεν ακολούθησε από την αρχή την προπόνηση κολύμβησης.

Ανάμεσα στα πρώτα στοιχεία είναι μαρτυρίες, όπως αυτή της -επιφυλακτικής, αρχικά- εθελόντριας Lynne MacFarlane, η οποία διαπίστωσε ότι, πράγματι, «το κρύο νερό βοήθησε στα συμπτώματα της κατάθλιψής μου». Μια άλλη γυναίκα, η Nina Yates, επιβεβαίωσε τα προσωπικά «οφέλη» από το κολύμπι της στην ανοιχτή θάλασσα. Φυσικά, η έρευνα βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη, αλλά τα έως τώρα δεδομένα φαίνονται ενθαρρυντικά.

Αν τα καταληκτικά συμπεράσματα της μελέτης είναι θετικά, οι ερευνητές πιστεύουν ότι το κρύο νερό μπορεί να βρει τη θέση του στην αντιμετώπιση της κατάθλιψης και του άγχους, ακόμα και να συνταγογραφείται από τους γιατρούς. Αν και οι χειμερινοί κολυμβητές, που βουτούν στη θάλασσα ακόμα και καταμεσής του Ιανουαρίου, φαίνεται να γνωρίζουν ήδη την απάντηση.

Πηγή: Marie Claire

«Για τις γυναίκες δεν υπάρχουν πολλές μελέτες για την επίδραση της σεξουαλικότητας στην ψυχική υγεία», επισημαίνει, μιλώντας στο fortunο.gr, η Μαιευτήρας – Χειρουργός – Γυναικολόγος, Μυρτώ Σωτηροπούλου, εξειδικευμένη σε θέματα σεξουαλικής υγείας, αναφερόμενη στη σύνδεση της σεξουαλικότητας με την ψυχική μας υγεία και επισημαίνοντας πως η τακτική σεξουαλική δραστηριότητα συνδέεται με μικρότερο κίνδυνο εκδήλωσης ορισμένων ασθενειών και βελτιώνει την ποιότητα ζωής.

Σεξουαλικότητα και Κατάθλιψη: Υπάρχει σύνδεση;

Η κατάθλιψη είναι μια πολύ συχνή ψυχική διαταραχή και έχει συνδεθεί με σεξουαλική δυσλειτουργία και τη μη ικανοποιητική συναισθηματική σχέση. Μάλιστα, μπορεί να συνδεθεί και η συχνότητα των σεξουαλικών επαφών με την κατάθλιψη, καθώς όσο μικρότερη η συχνότητα των επαφών τόσο μεγαλύτερη η συχνότητα των συμπτωμάτων της κατάθλιψης.

Μεγάλη μελέτη National Health and Nutrition Examination Survey (NHANES), με 6061 συμμετέχοντες, έδειξε ότι οι γυναίκες με συχνές σεξουαλικές επαφές (είτε παντρεμένες είτε σε σχέση με σύντροφο) είχαν καλύτερη υγεία και μικρότερη πιθανότητα να εκδηλώσουν σακχαρώδη διαβήτη, καρδιακή νόσο, υψηλή πίεση, προβλήματα ύπνου, η ιστορικό υστερεκτομής /ωοθηκεκτομής.

Το ποσοστό κατάθλιψης ήταν σημαντικά υψηλότερο σε γυναίκες με χαμηλή σεξουαλική δραστηριότητα.

Τα ευρήματα δείχνουν ότι η σεξουαλική δραστηριότητα συνδέεται με την ψυχική υγεία και είναι αμφίδρομη η επίδραση. Η κατάθλιψη μπορεί να είναι το αίτιο ή και το αποτέλεσμα της σεξουαλικής δυσλειτουργίας.

Τι πρέπει να γίνει

«Στην αντιμετώπιση, λοιπόν, των προβλημάτων γυναικών στην εμμηνόπαυση, όπου η κατάθλιψη εμφανίζεται αρκετά συχνά, και υπάρχει δυσκολία στις σεξουαλικές επαφές, λαμβάνουμε υπόψη όλους τους παράγοντες, ώστε η γυναίκα να μπορεί να έχει μια καλή ποιότητα ζωής και μια όμορφη σεξουαλική ζωή. Αυτό μπορεί να γίνει χωρίς φάρμακα, χωρίς επεμβάσεις, με πολλούς τρόπους, εξειδικευμένους για κάθε γυναίκα από τον Γυναικολόγο-Σεξολόγο, που θα συμβουλεύσει τη γυναίκα για το πώς θα διατηρήσει τη σεξουαλική της ζωή σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο, καθώς για τη γυναίκα μετά τα 50, τα καλύτερα έρχονται!», καταλήγει η κα Μυρτώ Σωτηροπούλου.

Τα ευρήματα έρχονται σε αντίθεση με τη μακροχρόνια πεποίθηση ότι η ευχαρίστηση που βιώνουν οι άνθρωποι, όταν πίνουν αλκοόλ μειώνεται με τον εθισμό και ότι η κατανάλωση αλκοόλ μέχρι μέθης γίνεται κυρίως για τη μείωση των αρνητικών συναισθημάτων ως μια μορφή αυτοθεραπείας.

Η μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό American Journal of Psychiatry, αμφισβητεί τις συμβατικές αντιλήψεις σχετικά με τις επιδράσεις του αλκοόλ στα καταθλιπτικά άτομα που πίνουν υπερβολικά και θα μπορούσε να βελτιώσει τις θεραπευτικές προσεγγίσεις, εστιάζοντας τη φαρμακευτική αγωγή και τις συμπεριφορικές προσεγγίσεις περισσότερο στις οδούς ανταμοιβής του αλκοόλ για την ευχαρίστηση και λιγότερο στα συστήματα που ανταποκρίνονται στο στρες.

Οι επιδράσεις του αλκοόλ στον εγκέφαλο είναι πολύπλοκες και η καλύτερη κατανόηση των παραγόντων που επηρεάζουν την ευπάθεια ενός ατόμου στο AUD και την κατάθλιψη είναι ζωτικής σημασίας για τον εντοπισμό και την έναρξη έγκαιρης και αποτελεσματικής θεραπείας.

Ωστόσο, λίγες μελέτες έχουν εξετάσει τον τρόπο με τον οποίο τα άτομα με AUD ανταποκρίνονται στο αλκοόλ είτε σε ελεγχόμενες εργαστηριακές συνθήκες είτε στο φυσικό περιβάλλον- η συμπερίληψη ατόμων με AUD και άλλη συννοσηρή διάγνωση αυξάνει την πολυπλοκότητα.

Η έρευνα παρακολούθησε 232 άτομα σε όλες τις ΗΠΑ μεταξύ των ηλικιών 21 έως 35 ετών, που αντιστοιχεί στην περίοδο κατά την οποία γίνεται η μεγαλύτερη κατανάλωση αλκοόλ κατά τη διάρκεια της ζωής ενός ατόμου. Η μισή ομάδα μελέτης πληρούσε τα κριτήρια για AUD κατά το προηγούμενο έτος και ήταν ισομερώς μοιρασμένη όσον αφορά εκείνους που είχαν ή δεν είχαν βιώσει μείζονα καταθλιπτική διαταραχή κατά το προηγούμενο έτος.

Τα άτομα που είχαν αυτοκτονικό ιδεασμό αποκλείστηκαν για λόγους ασφαλείας, όπως και τα άτομα που είχαν σοβαρά συμπτώματα στέρησης αλκοόλ.

Μέσω των smartphones τους, οι συμμετέχοντες απάντησαν σε ερωτήσεις κάθε μισή ώρα επί τρεις ώρες κατά τη διάρκεια ενός τυπικού επεισοδίου κατανάλωσης αλκοόλ και ενός επεισοδίου χωρίς αλκοόλ. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η κατανάλωση αλκοόλ μείωσε τα αρνητικά συναισθήματα, αν και η μείωση ήταν μικρή και μη ειδική ως προς την κατάθλιψη ή την κατάσταση AUD τους.

Οι θετικές επιδράσεις του αλκοόλ ήταν πολύ υψηλότερες στα άτομα με AUD από ό,τι σε εκείνα χωρίς AUD και αντίθετα με τη φήμη, παρόμοιες σε εκείνα με AUD και κατάθλιψη και σε εκείνα χωρίς κατάθλιψη.

Τα ευρήματα της μελέτης θέτουν υπό αμφισβήτηση την κυρίαρχη θεωρία ότι ο εθισμός στο αλκοόλ προκύπτει από την προσπάθεια του εγκεφάλου να διατηρήσει τη σταθερότητα παρά την επαναλαμβανόμενη βαριά κατανάλωση αλκοόλ.

Η θεωρία αυτή περιγράφει μια «σκοτεινή πλευρά του εθισμού», όπου η επαναλαμβανόμενη βαριά κατανάλωση αλκοόλ με την πάροδο του χρόνου οδηγεί σε αλλαγές στα συστήματα του εγκεφάλου που εμπλέκονται στο στρες και την ανταμοιβή. Ως αποτέλεσμα αυτών των αλλαγών, υποτίθεται ότι τα άτομα μετατοπίζονται από την κατανάλωση για ευχαρίστηση στην κατανάλωση για να αποφύγουν την απόσυρση και το άγχος.

Πηγή: Cibum

Η ψυχοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει τον θεραπευόμενο να κατανοήσει καλύτερα τον εαυτό του, να διαχειριστεί συναισθήματα, να αντιμετωπίσει προβλήματα ή προκλήσεις και να βελτιώσει την ποιότητα της ζωής του.

Δεν είναι μόνο για «σοβαρά προβλήματα». Μπορεί να ωφελήσει οποιονδήποτε θέλει προσωπική ανάπτυξη ή καθοδήγηση. Η απόφαση να ξεκινήσει κανείς ψυχοθεραπεία είναι ένα σημαντικό βήμα, και υπάρχουν μερικά πράγματα που μπορεί να είναι χρήσιμο να γνωρίζει πριν απευθυνθεί σε έναν ειδικό.

Τι πρέπει να γνωρίζω πριν ξεκινήσω ψυχοθεραπεία

Η οικονομική κρίση και η πανδημία είχε ψυχικό κόστος και για τους πολίτες της χώρας μας. Εκτιμάται ότι:

το 15% των ενηλίκων αντιμετωπίζει αγχώδεις διαταραχές και
το 6% μείζονα κατάθλιψη,
ενώ οι οικονομικά ασθενέστεροι υποφέρουν περισσότερο.

«Η ζήτηση για ψυχοθεραπευτική στήριξη αυξάνεται σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες. Το ποσοστό των ανθρώπων που παίρνουν την απόφαση να απευθυνθούν σε ειδικό ψυχικής υγείας για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματά τους ολοένα και μεγαλώνει, καταδεικνύοντας αφενός το μέγεθος του κοινωνικού προβλήματος και αφετέρου την αποτίναξη του στιγματισμού της ψυχοθεραπείας και τη αποδοχή από το ευρύ κοινό της επιστημονικότητας και αποτελεσματικότητάς της», επισημαίνει η Ψυχολόγος, Ιωάννα Τζόβολου.

«Η απαλλαγή από την κατάθλιψη, το άγχος, από ψυχικά τραύμα και η αποκατάσταση των οικογενειακών ή κοινωνικών σχέσεων είναι τα κυριότερα κίνητρα. Σοβαρές ασθένειες, διαζύγια, θάνατοι, φοβίες περιλαμβάνονται αλλά δεν περιορίζονται σε αυτά. Μεγάλο ποσοστό ατόμων με παχυσαρκία, εθισμένων στο αλκοόλ ή χρηστών ουσιών αναζητούν εξειδικευμένη υποστήριξη, προκειμένου να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής τους, δεδομένου ότι κάθε ένα από αυτά τα προβλήματα είναι εξουθενωτικό για όποιον το βιώνει», προσθέτει.

Οι ψυχολόγοι είναι άρτια εκπαιδευμένοι και εξειδικευμένοι στην αξιολόγηση, τη διάγνωση και τη θεραπεία των ψυχικών νόσων και την αλλαγή της συμπεριφοράς. Βοηθούν ανθρώπους όλων των ηλικιών να ζήσουν πιο ευτυχισμένοι, πιο υγιείς και πιο παραγωγικοί.

Για όσους δεν έχουν προηγούμενη εμπειρία, η απόφαση για αναζήτηση ψυχοθεραπευτή και για έναρξη συνεδριών είναι δύσκολη. Νοιώθουν συχνά φόβο, ανασφάλεια, αβεβαιότητα, έχουν απορίες για τη διαδικασία, τον αριθμό των συνεδριών που απαιτούνται και το οικονομικό κόστος. Ανησυχούν για τις συνέπειες της απόφασής τους και για την κριτική των άλλων. Ακόμα και αυτά όμως τα «εμπόδια» μπορούν να ξεπεραστούν, μέσω της συζήτησης με τον θεραπευτή.

Ποιοι ωφελούνται

Τα άτομα που νιώθουν ιδιαίτερα αδύναμα και μελαγχολικά και παρά τις προσπάθειες που καταβάλλουν για να απαλλαγούν από τα προβλήματα που βασανίζουν την ψυχή τους δεν τα καταφέρουν μπορούν να δουν σημαντική βελτίωση μετά από μερικές συνεδρίες με τον κατάλληλο ψυχοθεραπευτή.

Ενδείξεις της ανάγκης υποστήριξης από ειδικό είναι επίσης η δυσκολία συγκέντρωσης, η αδυναμία εκτέλεσης καθημερινών δραστηριοτήτων, η υπερβολική ανησυχία, οι αρνητικές σκέψεις για τη ζωή, τα έντονα και παρατεταμένα αρνητικά συναισθήματα (π.χ. θυμός ή επιθετικότητα) και η στροφή σε ουσίες για τη διαχείρισή τους.

Ιδανικές συνθήκες

Η ψυχοθεραπεία είναι μια συλλογική προσπάθεια που βασίζεται στη συνεργασία. Για να έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα προϋποθέτει τη καλή “χημεία” μεταξύ θεραπευόμενου και θεραπευτή και τον ειλικρινή διάλογο, που εμπεριέχει την έκφραση ακόμα και των πιο προσωπικών σκέψεων.

Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η εμπιστοσύνη, προκειμένου να εξωτερικεύει ο θεραπευόμενος τις σκέψεις και τα συναισθήματά του όσο και για να αποδέχεται τους δρόμους που θα του ανοίξει ο ψυχολόγος. Είναι συνθήκες που ανακαλύπτονται κατά τις πρώτες συνεδρίες.

Το πρώτο βήμα

Το άγχος και η ανασφάλεια που δημιουργεί η πρώτη επικοινωνία με τους ψυχολόγους είναι αναμενόμενα. Η αρχή, όμως, είναι το ήμισυ του παντός και το θάρρος για την ολοκλήρωση της πρώτης επαφής αποτελεί απόδειξη της αποφασιστικότητας για μια πιο θετική πορεία ζωής.

Το μόνο που χρειάζεται είναι διαθεσιμότητα 45-50 λεπτών. Όταν κλείσει η πόρτα, οι ψυχολόγοι έχουν την εμπειρία να ξεκινούν και να καθοδηγούν τη συνεδρία ακόμα κι αν ο θεραπευόμενος δεν γνωρίζει ακριβώς το πρόβλημα που αντιμετωπίζει, δίνοντάς του χώρο και χρόνο να εκφραστεί. Τίποτα δεν γίνεται βιαστικά ή πιεστικά.

Η θεραπεία

Αφού προσδιοριστεί το πρόβλημα, ξεκινά η φάση της επίλυσής του. Ως μια ομάδα, ο θεραπευτής και ο θεραπευόμενος, συνεργάζονται για να βρουν διαφορετικούς τρόπους σκέψης, συμπεριφοράς και διαχείρισης των συναισθημάτων. Μέσα από τις συνεδρίες, ο θεραπευόμενος μαθαίνει νέες δεξιότητες προκειμένου να διακρίνει και διαχειρίζεται διαφορετικά τις σκέψεις, τα πρόσωπα και τις καταστάσεις που τον απασχολούν τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο αλλά και μελλοντικά.

«Όταν υπάρχει ένα συγκεκριμένο πρόβλημα, η ψυχοθεραπεία έχει αρχή, μέση και τέλος. Δεν είναι για μια ζωή, όπως αρκετοί φοβούνται. Ο χρόνος που απαιτείται εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως από την ψυχική νόσο, το ιστορικό του ασθενή και τον χρόνο έναρξης της θεραπείας. Υπάρχουν άτομα που επιλέγουν τη συνέχισή της, γιατί βελτιώνονται και νοιώθουν συνεχώς καλύτερα με τον εαυτό τους. Ωστόσο υπάρχουν και άνθρωποι με σοβαρές ψυχασθένειες που χρήζουν συνεχούς υποστήριξης», προσθέτει.

Ολοκλήρωση της θεραπείας

Η συνειδητοποίηση της απαλλαγής από το πρόβλημα που οδήγησε στην ψυχοθεραπεία είναι η ένδειξη για σταδιακή μείωση της συχνότητας των συνεδριών και κατόπιν η περιοδική πραγματοποίησή τους, εφόσον το επιθυμεί ο θεραπευόμενος.

«Στην εποχή της ταχύτητας, αρκετοί αντιμετωπίζουν δυσκολία εξεύρεσης χρόνου για τις επισκέψεις στο γραφείο του ψυχοθεραπευτή. Η τεχνολογία, όμως, έχει ανοίξει ένα νέο πεδίο στη φροντίδα της ψυχικής υγείας. Τα smartphone και τα tablet προσφέρουν νέους τρόπους υποστήριξης και παρακολούθησης της προόδου της ψυχικής υγείας.

Η επιλογή αυτής της μορφής συνεργασίας κάνει τη διαδικασία απλούστερη, αφού οι συνεδρίες μπορούν να γίνουν από οπουδήποτε και οποτεδήποτε, διατηρώντας την αποτελεσματικότητά τους. Επιτρέπει σε ανθρώπους που επιθυμούν, να προστατεύουν την επιλογή τους για θεραπεία και περιλαμβάνει όσους βρίσκονται σε απομακρυσμένες περιοχές. Προσοχή, όμως, στις εφαρμογές που αναπτύσσονται με στόχο την παροχή ψυχικής βοήθειας! Είναι αμφίβολο εάν βασίζονται σε επιστημονικά στοιχεία, εάν λειτουργούν εξίσου καλά σε όλους τους ανθρώπους ανεξάρτητα από την ψυχική τους νόσο ή εάν διατηρείται το απόρρητο», καταλήγει η κα Τζόβολου.