Φέτος, επιστρέφει στην Επίδαυρο, με έναν από τους πιο εμβληματικούς και απαιτητικούς ρόλους του αρχαίου δράματος: την Ηλέκτρα. Απόψε, 5 Ιουλίου, είναι η δεύτερη παράσταση της «Ηλέκτρας» του Σοφοκλή, στο αργολικό θέατρο, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, με τη Λουκία Μιχαλοπούλου να μην σταματά να ερευνά, να σκάβει βαθιά στο υλικό, να διασχίζει περιοχές σκοτεινές, απαιτητικές, αλλά και λυτρωτικές. Μέσα από τα λόγια της, αποκαλύπτεται ένας εσωτερικός κόσμος, που κατοικείται από πάθος, στοχασμό και μια βαθιά αγάπη για την ανθρώπινη εμπειρία. Στη συζήτηση που ακολουθεί, μιλά για το θέατρο ως αναγκαιότητα, για την επαφή της με την αρχαία τραγωδία, για την ψυχική φθορά, αλλά και τη δύναμη της τέχνης να προσφέρει σιγουριά, όταν όλα γύρω μοιάζουν ασταθή.

Λουκία, θυμάσαι ποια ήταν η στιγμή που ένιωσες ότι το θέατρο είναι ο δικός σου δρόμος;

Στην εφηβεία, στα 13 μου, είχα πάθει μια πολύ παράξενη κρίση: δεν ήθελα να μεγαλώσω. Δεν ξέρω, ήταν πολύ παράξενο αυτό το πράγμα. Ήταν η εποχή κιόλας που μας «βομβάρδιζαν» ότι έπρεπε να μπούμε στη διαδικασία να κάνουμε φροντιστήρια, να διαλέξουμε έναν «δρόμο ζωής», το μέλλον μας, με λίγα λόγια. Ήμουν πολύ καλή μαθήτρια, αλλά δεν είχα αποφασίσει τι με εξέφραζε. Λοιπόν, τότε, είχα κάνει μια εργασία για τον Βίνσεντ βαν Γκογκ, ο οποίος, σε κάποιο γράμμα του, έλεγε «σε αυτή τη δουλειά, ρισκάρω εγώ τη ζωή και το μισό μου μυαλό χάθηκε γι’ αυτή». Με συντάραξε αυτό.

Και ήσουν μόνο 13.

Ξαφνικά είπα «αυτό θέλω». Χωρίς να ξέρω πάλι τι ακριβώς. Ήταν, όμως, ξεκάθαρο ότι ήθελα να ασχοληθώ με κάτι, το οποίο να μού δίνει τη δυνατότητα αυτού του ρίσκου. Κι αυτό που λέμε «να είσαι σε θέση να δώσεις τη ζωή σου γι’ αυτό». Η συγκυρία αυτή συνέπεσε με ένα θεατρικό εργαστήρι, που υπήρχε τότε στο σχολείο, και στο οποίο έλαβα μέρος. Το θέατρο, η σκηνή, αυτός ο περίεργος τόπος, έμοιαζε να είναι ένας χώρος, που δεν έχει χρόνο και που, ενδεχομένως, να μπορούσα να δοκιμαστώ και να ψάξω αυτό που προανέφερα.

Έχει πολύ ενδιαφέρον, στην εφηβεία, να νιώσεις κάτι τέτοιο.

Ναι. Μου συνέβη κάτι υπαρξιακό. Στο σπίτι μας, υπήρχε η επαφή με την τέχνη – ο πατέρας μου, συγκεκριμένα, είχε ενασχόληση με την τέχνη-, αλλά δεν σήμαινε κάτι αυτό. Δηλαδή, δεν ήταν ότι με οδηγούσε όλο αυτό το κλίμα στον δρόμο της υποκριτικής. Απλώς, μου άνοιγε τη φαντασία με διάφορους τρόπους.

Ωραίο. Υπάρχει κάποια στιγμή από τα χρόνια σου στο θέατρο που δεν θα ξεχάσεις ποτέ;

Μου μένουν αξέχαστες οι συναντήσεις. Είχα την τύχη και την ευλογία να βρεθώ με πολύ σημαντικούς σκηνοθέτες. Με το Θέατρο Τέχνης, στο οποίο σπούδασα, -με ενδιέφερε η φιλοσοφία του Τέχνης, ακόμη κι αν δεν υπήρχε, όταν ήμουν εγώ φοιτήτρια- ήταν πολύ ισχυρό το δέσιμό μου. Και με τους δασκάλους του. Με τον Δημήτρη Οικονόμου, τη Ρένη Πιττακή, τον Μίμη Κουγιουμτζή, που πρόλαβα για πολύ λίγο, όπως και με την Κάτια Γέρου, τη Μάγια Λυμπεροπούλου. Ο Λευτέρης Βογιατζής, επίσης, ήταν ένα πολύ μεγάλο σχολείο. Ήθελα σαν τρελή να είμαι στον Λευτέρη από πάρα πολύ μικρή. Και το ότι ήρθε στις διπλωματικές εξετάσεις ήταν, για μένα, πολύ σημαντικό. Γιατί ήθελα να με δει. Και με το που τελείωσα τη σχολή, δούλεψα μαζί του. Από μόνο του αυτό είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο. Είναι μια δεύτερη σχολή, με έναν τρόπο. Έπειτα, ο Γιώργος Μιχαηλίδης, η Ρούλα Πατεράκη, ο Μιχαήλ Μαρμαρινός, η Κατερίνα Ευαγγελάτου, ο Δημήτρης Μαυρίκιος, ο Γιάννης Χουβαρδάς, ο Στάθης Λιβαθινός, ο Νίκος Μαστοράκης. Δεν θέλω να ξεχάσω κάποιον. Ο Βασίλης Παπαβασιλείου, που οργανώναμε σχέδια, όλα αυτά τα χρόνια, να κάνουμε πράγματα και δεν τα καταφέραμε. Είναι τεράστια η απώλειά του. Με ενέπνεε πολύ αυτός ο άνθρωπος. Κάναμε κάτι συζητήσεις.  Σε μια εποχή, που δεν έχουν μείνει και πολλοί. Μου λείπει, ιδιαίτερα τώρα που είμαι στην Επίδαυρο.

Το καταλαβαίνω, ναι. Σε είχα δει στον μονόλογο «Ανθρώπινη φωνή» του Ζαν Κοκτώ πριν από τρία χρόνια. Πριν έρθω στην παράσταση, διάβασα σε μια κριτική, πως με την ίδια ειλικρίνεια –χωρίς φόβο να εκφράσεις το συναίσθημά σου για ανθρώπους και πράγματα που θαυμάζεις– προσεγγίζεις και τους ρόλους που ερμηνεύεις. Συμφωνείς μ’ αυτή την παρατήρηση;

Αν δεν συνδεθώ με το κείμενο, -αυτό είναι μια προσωπική δουλειά, που δεν έχει να κάνει με τον σκηνοθέτη ή με αυτό που λέμε «επίσημες πρόβες»- , αν δεν καταλάβω τον πραγματικό λόγο που το κάνω, δεν έχει νόημα να συνεχίσω τίποτα. Πιστεύω πάρα πολύ στην προσωπική σχέση με το κείμενο, με το έργο και με τον ρόλο. Αυτό έχει μια πολύ μεγάλη ιστορία για μένα. Που μπορεί να ξεκινά από τις λέξεις μέχρι πώς ανοίγει η φαντασία μου. Κάτι τέτοιο δε σημαίνει ότι μπορεί και να συμπίπτει με την άποψη του σκηνοθέτη. Ο σκηνοθέτης μπορεί να μην ξέρει ποτέ τι ακριβώς συμβαίνει μέσα μου. Πιστεύω πολύ στον ηθοποιό-δημιουργό και όχι στον ηθοποιό-εκτελεστή. Οπότε, είμαι δημιουργός του ρόλου μου. Άρα, συνδέομαι με αυτή την ειλικρίνεια, που λες.

Πρωταγωνιστείς στην «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Τάρλοου. Χθες, ήταν η πρεμιέρα σας στην Επίδαυρο κι απόψε, η δεύτερη παράσταση. Έχεις πει για την Ηλέκτρα ότι είναι κάτι σαν φαινόμενο. Όπως η ανατολή και η δύση του ήλιου. Κάτι που παρατηρούμε, αλλά ταυτόχρονα είμαστε μέσα. Αυτή η αναλογία πώς αποτυπώνεται στη σκηνή;

Δεν παίζονται ακριβώς αυτά τα πράγματα. Είναι πάρα πολύ μεγάλα. Αν μπεις στη διαδικασία να παίξεις όλα αυτά, που συμβαίνουν σε αυτή την ηρωίδα, θα τρελαθείς. Γι’ αυτό, το φαινόμενο το παρακολουθείς, είσαι πάρα πολύ μέσα, αλλά ταυτόχρονα και παρατηρητής του. Δεν μπορείς να το «χαντακώσεις» με μια δική σου, ας πούμε, αντίληψη. Με την ματαιοδοξία ή τον ναρκισσισμό σου. Θα σε φάει. Είναι πολύ περίεργη η ισορροπία, που απαιτούν αυτά τα κείμενα. Είσαι διαρκώς αντιμέτωπος με αυτή την ισορροπία κι εκεί είναι η μεγάλη δυσκολία. Λέω μέσα μου «αρκεί να το παρακολουθήσω, να το σεβαστώ και να στρέψω το βλέμμα μου προς τα εκεί». Δεν μπορείς να το φτάσεις και είναι και χαζό να λες ότι μπορείς να το φτάσεις. Το παρακολουθείς, το αφήνεις να σε επηρεάσει. Αυτό συμβαίνει και με αυτόν τον μαγικό χώρο. Με το θέατρο της Επιδαύρου. Μοιάζει λίγο με τη θάλασσα. Όσο καλός κολυμβητής και να είσαι, δε σημαίνει ότι η θάλασσα δεν έχει κινδύνους και δεν πρέπει να τη σεβαστείς. Είσαι μέρος της. Αλλά πας και μαζί της. Αν νιώσεις ότι την έχεις κατακτήσει και μπορείς να την κάνεις ό,τι θέλεις, είναι πολύ επικίνδυνο. Η Επίδαυρος το έχει αυτό. Εκεί που νομίζεις ότι είναι πολύ φιλόξενη, ζεστή και πανέμορφη –γιατί είναι-  εκεί μπορεί να σε «κατασπαράξει» κιόλας.

Έχεις τους δικούς του κανόνες.

Ναι. Θέλει σεβασμό και δύναμη. Δεν πας ως εκεί λέγοντας «το’ χω». Δεν το’ χουμε και δεν πειράζει που δεν το’ χουμε. Είναι βλακεία να λέμε ότι το’ χουμε. Αυτό.

Τι σου ζητά η αρχαία τραγωδία, που δεν σου ζητά καμία άλλη μορφή θεάτρου; Και ποια «ελευθερία» σου στερεί;

Σου ζητάει το μέγεθος. Είναι τρομερά τα θέματα που «ξύνουν» αυτά τα κείμενα. Και πόσο πάνω στον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης. Τα έχουν πει όλα. Θα μπορούμε να παίρνουμε  τα κείμενα αυτά και να φωτίζουμε πλευρές τους, χωρίς να έχουμε άλλη ενασχόληση. Είναι τέλεια. Ζητάει, λοιπόν, το μέγεθος. Το ψυχικό μέγεθος και την ψυχική γενναιοδωρία. Αν δεν υπάρχει μέγεθος, αυτά τα κείμενα δεν μπορούν να σταθούν. Το μέγεθος μπορεί να αποτυπωθεί, όπως σου είπα, εσωτερικά, ο καθένας ψάχνει να βρει τη φόρμα και πώς θα αποτυπωθεί στη σκηνή. Σίγουρα, όμως, ψάχνουμε όλοι ένα μέγεθος. Ο τρόπος είναι, που διαφέρει κάθε φορά.

Ανέφερες τη λέξη «εξουθένωση» για την ηρωίδα. Υπάρχει ψυχική φθορά για έναν ηθοποιό, όταν καλείται να βυθιστεί σε τόσο σκοτεινά τοπία;

Είναι πολύ εξουθενωτικό για την Ηλέκτρα αυτό που της συμβαίνει. Αυτή η λούπα που δεν σταματάει. Και για τον ηθοποιό είναι επίσης εξουθενωτικό.

Αυτό. Πόση ψυχική φθορά!

Πάρα πολύ μεγάλη. Όσο αισθάνομαι ευλογημένη – είναι μεγάλη τύχη για έναν ηθοποιό να ασχοληθεί με αυτό το κείμενο- άλλο τόσο νιώθω κι «ατυχία»: δηλαδή, θέλω να τελειώσει. Ο μεγαλύτερός μου φόβος είναι αν θα αντέξω.

Ασχολείσαι και με τη σκηνοθεσία, αν δεν κάνω λάθος. Τι σε ελκύει σε αυτή τη θέση που δεν υπάρχει, όταν βρίσκεσαι στη σκηνή ως ηθοποιός;

Όχι, ούτε καν. Ασχολούμαι μόνο στο πρίσμα ότι δηλαδή ένας ηθοποιός οφείλει να είναι και σκηνοθέτης του εαυτού του. Ένας ηθοποιός πρέπει να μπορεί να βλέπει τα πράγματα ολόκληρα. Να μπορεί να είναι πάρα πολύ μέσα και πάρα πολύ έξω. Σε αυτό, εξασκούμαι από μικρή. Τώρα σε σχέση με τη σκηνοθεσία καθεαυτή, ίσως πιο πειραματική να είναι η ενασχόλησή μου μέχρι τώρα. Ίσως να αναφέρεσαι σε αυτό που έκανα στο Τέχνης, την παράσταση «Όστια – αυτό είναι το Σώμα μου». Ήταν μια περφόρμανς, που έκανα με τον Ανδρέα Μαντά. Αλλά με τίποτα δεν θα έλεγα ότι ασχολούμαι με την σκηνοθεσία.

Μόνο με την οπτική, που είπες.

Ναι, στο ότι ένας ηθοποιός οφείλει να είναι σκηνοθέτης του εαυτού του. Να βλέπει τον εαυτό του απ’ έξω και σε σχέση με ένα σύνολο.

Διάβασα κάπου ότι η τέχνη «δίνει σιγουριά στους ανθρώπους, όταν ο κόσμος γίνεται ολοένα και πιο παράλογος». Συμφωνείς; Κι αν ναι, με ποιον τρόπο το καταφέρνει;

Η τέχνη είναι ένα τεράστιο αποκούμπι. Δε μιλάω μόνο για εμάς, που είναι η ζωή μας. Οτιδήποτε ανοίγει τη φαντασία και τον ψυχισμό, σε φέρνει στον πυρήνα σου, οπότε αισθάνεσαι ότι υπάρχεις, ότι ζεις. Αυτή η ζωντάνια δημιουργεί αυτή τη σιγουριά. Σου δίνει δύναμη το να είσαι ζωντανός. Δεν είσαι, δηλαδή, έρμαιο των πραγμάτων και των συνθηκών. Έχεις μια αυτονομία.

Όλο αυτό εγώ το βιώνω με την προϋπόθεση ότι έρχεται η τέχνη, με κάποιον τρόπο, κοντά στις μάζες. Λουκία, έχουν πραγματοποιηθεί όλα όσα έχεις ονειρευτεί ή σχεδιάσει; Τι μένει ακόμα να γίνει;

Ποτέ δεν ολοκληρώνεται κάτι και δεν πραγματοποιείται. Είμαι ευγνώμων όμως για όλα. Νιώθω χαρά που κάνω αυτό που αγαπώ, με τον τρόπο που θέλω. Δεν έχω βάλει πολύ νερό στο κρασί μου. Έντάξει, λίγο μόνο. Τώρα, δεν ξέρω..

Κάπου σε πάει όλο αυτό.

Αυτή τη στιγμή είμαι στο Άβατον, σε ένα ευλογημένο μέρος, κοντά στην Επίδαυρο. Όλο αυτό μου θυμίζει τα χρόνια που ήμουν στη σχολή. Νιώθω, παράλληλα, ότι η σχέση μου με το θέατρο, από εκείνα τα χρόνια, δεν έχει αλλάξει. Το ότι αυτή η σχέση παραμένει ίδια, η πίστη μου παραμένει ίδια, είναι για μένα πολύ σημαντικό.

Πολύ σημαντικό. Σε ευχαριστώ πολύ γι’ αυτή την κουβέντα.

Κι εγώ!

Σε έναν κόσμο που μαστίζεται από ολοκληρωτισμούς και κοινωνική αδικία, σε μια εποχή όπου η βία και η εκδίκηση παρουσιάζονται συχνά ως «αναγκαίο κακό», η Ηλέκτρα του Σοφοκλή αποκτά ανατριχιαστική επικαιρότητα. Η τραγωδία αυτή δεν είναι απλώς μια αφήγηση εκδίκησης· είναι ένας καθρέφτης των ανθρώπινων διλημμάτων, της διαχρονικής σύγκρουσης ανάμεσα στη δικαιοσύνη και την ηθική.

Η παράστασή μας στοχεύει να αναδείξει αυτή την πολυπλοκότητα, καλώντας το κοινό να αναμετρηθεί με κρίσιμα ερωτήματα: Τι σημαίνει «αποκαθιστώ το δίκαιο»; Ποιο είναι το χρέος του καθήκοντος; Μπορεί κανείς να ζήσει με τις συνέπειες της βίας; Είναι η βία αναπόφευκτη λύση; Θα κλείσει η εκδίκηση τον κύκλο του αίματος; Είναι ποτέ δυνατή η λύτρωση; Και, τελικά, ποιος είναι ο ρόλος της αντίστασης όταν όλα φαίνονται χαμένα;

Η Ηλέκτρα, μέλος της καταραμένης οικογένειας των Ατρειδών, μια γυναίκα παγιδευμένη σε αυτόν τον κύκλο αίματος και φρίκης, είναι κάτι περισσότερο από ένας τραγικός χαρακτήρας, αφού προσωποποιεί το δίλημμα ανάμεσα στην ανάγκη για δικαιοσύνη και την ηθική επιταγή της αποφυγής της βίας. Δεν πρόκειται, επομένως, μόνο για ένα τραγικό πλάσμα της μοίρας, αλλά και για ένα δημιούργημα του χαρακτήρα της, ενός χαρακτήρα ολόψυχα δοσμένου στον αγώνα της για δικαιοσύνη.

Είναι άραγε και η ίδια θύμα τής εμμονής της με την εκδίκηση ή μια φωνή αντίστασης απέναντι στη βαρβαρότητα της εξουσίας; Και γιατί όταν το παλάτι απαλλάσσεται πλέον από τους τυράννους, εκείνη δεν περνάει το κατώφλι του; Μένει απλώς έξω από τον Οίκο που μισεί ή αρνείται να γίνει μέρος του συστήματος που πολέμησε με πάθος; Είναι ακόμα δέσμια των ακραίων συναισθημάτων που την καθόρισαν – του πόνου για τον θάνατο του πατέρα, το μίσος για τη μητέρα, τη νοσταλγία για τον χαμένο αδερφό; Το πάθος της, είναι βέβαιο, δεν σιγάζει ούτε μετά την κάθαρση.

Στην Ηλέκτρα, ο ποιητής δεν δίνει απαντήσεις, οι θεοί απουσιάζουν, οι χρησμοί απλώς συμπίπτουν με τις ανθρώπινες αποφάσεις, η συνείδηση περνά σε δεύτερη μοίρα, οι Ερινύες δεν εμφανίζονται. Παρ’ όλα αυτά, το τίμημα για τους επιζώντες είναι βαρύ. Αυτό το τίμημα της επιλογής και την ανθρώπινη ανάγκη για κάθαρση με κάθε κόστος μάς καλεί να αναλογιστούμε η σοφόκλεια Ηλέκτρα. Εξάλλου, ο Σοφοκλής δεν θα μας δώσει άλλη ευκαιρία, δεν θα γράψει τριλογία: το δικό του έργο τελειώνει εδώ – εντός αυτών των 1.510 στίχων θαυμαστής συμμετρίας και λιτότητας θα διευθετηθεί κάθε μία από τις αμφιβολίες και τα ερωτήματα που έχει θέσει.

Συντελεστές

Μετάφραση: Γιώργος Χειμωνάς
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τάρλοου
Σκηνικά & Κοστούμια: Πάρις Μέξης
Μουσική Σύνθεση: Φώτης Σιώτας
Σχεδιασμός φωτισμών: Αλέκος Αναστασίου
Χορογραφίες: Μαρκέλλα Μανωλιάδη
Συνεργάτις δραματουργός: ΈριΚύργια
Σχεδιασμός Ήχου: Ηλίας Φλάμμος
Βοηθοί σκηνοθέτη: Δήμητρα Κουτσοκώστα, Αρίστη Τσέλου
Βοηθός σκηνογράφου- ενδυματολόγου: Δέσποινα – Μαρία Ζαχαρίου
Βοηθός χορογράφου: Μάρω Σταυρινού
Βοηθοί φωτιστή: Χάρης Δάλλας, Ναυσικά Χριστοδουλάκου
Σχεδιασμός μακιγιάζ: OlgaFaleichyk
Σχεδιασμός κομμώσεων: Θωμάς Γαλαζούλας
Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας
Trailer: Θωμάς Παλυβός

Διανομή (αλφαβητικά)
Παιδαγωγός: Γιάννης Αναστασάκης
Χρυσόθεμις: Γρηγορία Μεθενίτη
Ηλέκτρα: Λουκία Μιχαλοπούλου
Αίγισθος: Νικόλας Παπαγιάννης
Κλυταιμνήστρα: Ιωάννα Παππά
Ορέστης: ΑναστάσηςΡοϊλός
Πυλάδης: Περικλής Σιούντας

Χορός (αλφαβητικά)
Μαργαρίτα Αλεξιάδη
Ασημίνα Αναστασοπούλου
Ελένη Βλάχου
Ιωάννα Δεμερτζίδου
Ελένη Κιλινκαρίδου – Σίστη
Ιωάννα Λέκκα
Λυδία Στέφου
Άννα Συμεωνίδου
Χαρά Τζόκα

Μουσικοί επί σκηνής: Φώτης Σιώτας, Τάσος Μισυρλής

Διεύθυνση παραγωγής: Στέλλα Γιοβάνη
Οργάνωση & εκτέλεση παραγωγής: Άννα Πασπαράκη, Βασιλεία Τάσκου
Σύμβουλος Επικοινωνίας – Πληροφ. για τα ΜΜΕ : Σάσα Παπαχριστοπούλου
Διαφήμιση – So.Me. : RenegadeMedia

Το πρόγραμμα του Α΄σκέλους της περιοδείας:
Ιούλιος
• 8/7 – ΙΩΑΝΝΙΝΑ, Υπαίθριο Θέατρο ΕΗΜ «Κώστας Φρόντζος», 21:30
• 9 & 10/7 – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, Θέατρο Δάσους, 21:30
• 11/7 – ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ, Θέατρο Αλτιναλμάζη, 21:30
• 12 & 13/7 KABAΛΑ, Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων
• 14/7 – ΒΟΛΟΣ, Θερινό Δημοτικό Θέατρο, 21:30
• 15/7 – ΛΑΡΙΣΑ, Κηποθέατρο Αλκαζάρ, 21:30
• Αύγουστος
• 1/8 & 2/8 – ΚΥΠΡΟΣ Αρχαίο Θέατρο Κουρίου
• 10 & 11/8 – ΗΡΑΚΛΕΙΟ, Τεχνόπολις, 21:00
• 12/8 – ΡΕΘΥΜΝΟ, Θέατρο Ερωφίλη Φορτέτζα, 21:30
• 13/8 – ΧΑΝΙΑ, Θέατρο Ανατολικής Τάφρου, 21:00
• 17/8 – ΚΑΛΑΜΑΤΑ
• 20/8 – ΠΑΡΟΣ, Θέατρο Αρχίλοχος, 21:00
• 23/8 – ΔΙΟΝ, Αρχαίο Θέατρο Δίου, 21:00

Σύντομα θα ανακοινωθεί και το Β΄σκέλος της περιοδείας με επιπλέον σταθμούς.
Προπώληση εισιτηρίων για το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου εδώ

Site & Aγορά εισιτηρίων εδώ
Τιμές εισιτηρίων περιοδείας:
Γενική είσοδος 22 ευρώ
Εκπτωτικά εισιτήρια: Senior (άνω των 65), φοιτητικό, νεανικό (κάτω των 22), ανέργων, ΑμεΑ ** (67% και άνω) & συνοδός: 18 ευρώ

Ο Αλέξανδρος Βούλγαρης, η Σοφία Εξάρχου, ο Νεριτάν Ζιντζιρία, η Χριστίνα Ιωακειμίδη, ο Μπάμπης Μακρίδης, ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος και η Ελίνα Ψύκου είναι οι επτά διακεκριμένες και διακεκριμένοι δημιουργοί- με συμμετοχές σε κινηματογραφικά φεστιβάλ εντός και εκτός Ελλάδος- που επιλέχθηκαν ώστε να εκπροσωπούν το ευρύ φάσμα της σύγχρονης ελληνικής κινηματογραφίας και να συμβάλουν με τη δική τους ματιά σ’ αυτή την πρωτότυπη κινηματογραφική σκυταλοδρομία.

Μετά το τέλος της προβολής της ταινίας οι θεατές θα μπορέσουν να απολαύσουν ένα δυναμικό μουσικό live από τον Blaine L. Reininger, συνιδρυτή του post-punk συγκροτήματος Tuxedomoon και με τον video artist Παντελή Μάκκα στον ρόλο του VJ.

Σημείωμα του δημιουργού

Έχοντας ως ενιαίο κορμό μια υποθετική μητροκτονία στη σύγχρονη Ελλάδα, η ταινία αντλεί στοιχεία και θεματικές από την Ηλέκτρα του Σοφοκλή και χτίζει μια ιστορία σε επτά μέρη, που αντιστοιχούν σε επτά οπτικές γωνίες πάνω στο έγκλημα. Αντίθετα απ’ ό,τι στην τραγωδία του Σοφοκλή, εδώ οι βασικοί πρωταγωνιστές του μύθου μιλούν ελάχιστα ή καθόλου. Για κείνους και εξ ονόματός τους μιλούν τα ΜΜΕ, οι Αρχές, η κοινωνία, τα ψηφιακά ίχνη, με την αναζήτηση και ανασύνθεση της αλήθειας να καθίσταται εντέλει ανέφικτη.

Παναγιώτης Χριστόπουλος

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Βούλγαρης, Σοφία Εξάρχου, Νεριτάν Ζιντζιρία, Χριστίνα Ιωακειμίδη, Μπάμπης Μακρίδης, Αργύρης Παπαδημητρόπουλος, Ελίνα Ψύκου
Σενάριο: Παναγιώτης Χριστόπουλος
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Σίμος Σαρκετζής, Χρήστος Καραμάνης, Δημήτρης Λαμπρίδης, Νικόλας Καρανικόλας, Μανού Τιλίνσκι
Casting director: Σοφία Δημοπούλου
Κοστούμια: Μάρλι Αλιφέρη, Ελισάβετ Ζαχαράκη
Σκηνογραφία: Σταύρος Λιόκαλος
Μακιγιάζ: Ιωάννα Λυγίζου
Ηχολήπτης: Στέφανος Ευθυμίου

Μοντάζ: Αλέξανδρος Βούλγαρης, Στάμος Δημητρόπουλος, Μάριος Κλεφτάκης, Efijeni Kokedhima, Λίβια Νερουτσοπούλου, Σμαρώ Παπαευαγγέλου

Supervising Editor: Γιώργος Μαυροψαρίδης ACE, BFE, GFE

Μουσική: Αλέξανδρος Βούλγαρης

Σχεδιασμός & Μίξη: Ήχου Πάνος Ασημένιος

Color Grading Blink GFΕ

Παίζουν: Αγγελική Παπαθεμελή Κλυταιμνήστρα, Κώστας Κορωναίος Αγαμέμνων, Αυγουστίνος Κούμουλος Αίγισθος, Μαρία Φιλίνη Αξιωματικός ΔΕΕ, Έλσα Λεκάκου Ηλέκτρα, Στέφανος Καλτζίδης Ορέστης, Κατερίνα Ζησούδη Χρυσόθεμις, Νικόλας Χανακούλας Φύλακας, Μαρία Καλλιμάνη Γυναίκα, Φίλιππος Σαλάτας Μωρό Χρυσόθεμις, Θάνος Αλεξίου Βουλευτής, Λαέρτης Μαλκότσης Παιδαγωγός, Δανάη Δεληγεώργη Παιδοψυχολόγος, Ευγενία Σαμαρά Παρουσιάστρια, Γιώργος Κουβαράς Ρεπόρτερ, Ιωάννα Ραμπαούνη Αστυνομικός Ηλέκτρα, Σεραφείμ Ράδης Αστυνομικός Ορέστης, Βασίλης Δημητρούλιας Πραγματογνώμων

Ηλέκτρα 7

Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου

18/07/2025 στις 21.30

Mε ελληνικούς και αγγλικούς υπότιτλους

Διάρκεια ταινίας: 50’

Διάρκεια συναυλίας: 50’

Αγορά εισιτηρίων εδώ

Η ηθοποιός θα πρωταγωνιστήσει στην Ηλέκτρα, μια διασκευή του έργου του Σοφοκλή που έχει μεταφραστεί από την ποιήτρια Anne Carson. Η Larson περιέγραψε το δράμα ως μια «διαχρονική ιστορία» και είπε ότι «δεν θα μπορούσε να είναι πιο ενθουσιασμένη» που θα συμμετάσχει στην παραγωγή, σε σκηνοθεσία Daniel Fish. Η παράσταση θα ξεκινήσει στο Brighton τον Ιανουάριο. Θα παίξει εκεί για μια εβδομάδα πριν μεταγραφεί στο West End για το υπόλοιπο της τρίμηνης πορείας της.

Η Larson είπε στο BBC News: «Δεν θα μπορούσα να είμαι πιο ενθουσιασμένη που θα παίξω σε αυτό το ελληνικό δράμα ή που θα συνεργαστώ με την καλύτερη παρέα. Η αφήγηση ήταν πάντα ο τρόπος που οργανώνω τη ζωή, τα συναισθήματα και τις εμπειρίες μου. Ανυπομονώ να μοιραστώ τον χώρο με το υπέροχο κοινό του West End όσο εξερευνούμε αυτή τη διαχρονική ιστορία».

Το έργο ακολουθεί μια νεαρή γυναίκα, την Ηλέκτρα, η οποία κατακλύζεται από τη θλίψη μετά τη δολοφονία του πατέρα της. Συνεργάζεται με τον από καιρό χαμένο αδερφό της Ορέστη σε μια προσπάθεια να εκδικηθεί.

Η Larson έχει κερδίσει το βραβείο καλύτερης ηθοποιού στα Όσκαρ, τα Βραβεία SAG, τα Baftas και τις Χρυσές Σφαίρες το 2016 για την ερμηνεία της στην ταινία Room. Έχει επίσης πρωταγωνιστήσει στις ταινίες Captain Marvel, Kong: Skull Island και στη σειρά της Apple TV+ Lessons In Chemistry, βασισμένη στο βιβλίο της Bonnie Garmus. Ωστόσο, η ηθοποιός δεν έχει εμφανιστεί στη σκηνή από το 2010, όταν υποδύθηκε την Emily σε μια παραγωγή του Our Town στο Williamstown Theatre Festival στη Μασαχουσέτη των ΗΠΑ.

Η Elektra θα ξεκινήσει τις παραστάσεις στο Theatre Royal Brighton από τη Δευτέρα 13 έως το Σάββατο 18 Ιανουαρίου 2025. Στη συνέχεια, η παράσταση θα μεταφερθεί στο Duke of York’s Theatre στο Λονδίνο για μια παράσταση 11 εβδομάδων από την Παρασκευή 24 Ιανουαρίου. Η παραγωγή θα γίνει από την Empire Street Productions, την ομάδα πίσω από τις πρόσφατες παραγωγές του West End των Prima Facie, Slave Play και The Pillowman. Παραγωγή του Oklahoma! από τον σκηνοθέτη Fish, κέρδισε και το βραβείο Tony και Olivier για την καλύτερη μουσική αναβίωση μετά τις εμφανίσεις στο Broadway και στο West End αντίστοιχα.

Ο Fish είπε στο BBC News ότι ήταν μια «συναρπαστική πρόκληση να δουλέψεις πάνω στην τραγωδία του Σοφοκλή», προσθέτοντας ότι η μετάφραση της Carson «εκτινάζει το ερώτημα του τι είναι αρχαίο και τι είναι σύγχρονο».

Πηγή: BBC