Πρόκειται για το Vetmedin της Φαρμακευτικής εταιρείας Boehringer Ingelheim, ένα μασώμενο δισκίο που υπόσχεται να χαρίσει πολύτιμο χρόνο και ζωντάνια στους σκύλους που διαγιγνώσκονται με πρώιμα στάδια καρδιοπάθειας.

Η σημασία της έγκαιρης πρόληψης

Πολλοί σκύλοι υποφέρουν από μία συγκεκριμένη καρδιακή πάθηση, γνωστή ως εκφυλιστική νόσος της μιτροειδούς βαλβίδας (myxomatous mitral valve disease), η οποία συχνά περνά απαρατήρητη στα αρχικά στάδια. Το νέο αυτό φάρμακο στοχεύει ακριβώς εκεί: σε σκύλους που έχουν ήδη κάποια διόγκωση στην καρδιά, αλλά δεν έχουν εκδηλώσει ακόμη συμπτώματα (όπως βήχα ή εύκολη κόπωση).

Αντί να περιμένουμε την εμφάνιση της νόσου, η επιστήμη μάς επιτρέπει, πλέον, να παρέμβουμε προληπτικά, επιβραδύνοντας τη φθορά της καρδιάς πριν αυτή επηρεάσει την καθημερινότητα του μικρού μας συντρόφου.

Ένας χρόνος γεμάτος ουρές που κουνιούνται

Τα δεδομένα από τις κλινικές μελέτες που οδήγησαν στην πλήρη έγκριση του φαρμάκου είναι εντυπωσιακά. Η χορήγηση της θεραπείας φάνηκε να καθυστερεί την εμφάνιση της σοβαρής καρδιακής ανεπάρκειας κατά 15,6 μήνες. Στην πράξη, αυτό σημαίνει σχεδόν ενάμιση χρόνο επιπλέον παιχνιδιού, βόλτας και συντροφικότητας, προστατεύοντας το κατοικίδιό μας από τον κίνδυνο αιφνίδιου καρδιακού θανάτου.

Τι πρέπει να γνωρίζετε

Η καρδιοπάθεια επηρεάζει περίπου το 10% των σκύλων παγκοσμίως. Η έγκριση αυτού του σκευάσματος υπενθυμίζει σε όλες και όλους μας πόσο σημαντικό είναι το ετήσιο check-up στον κτηνίατρο. Ένα απλό υπερηχογράφημα ή μια ακτινογραφία μπορεί να εντοπίσει το πρόβλημα έγκαιρα και, με τη σωστή αγωγή, να κρατήσει την καρδιά του πιστού μας φίλου δυνατή για πολύ περισσότερο.

Γιατί κάθε επιπλέον μήνας μαζί τους, είναι ένα ανεκτίμητο δώρο!

7 facts για τον καρκίνο του παγκρέατος

Τα παρακάτω δεδομένα είναι βασικές γνώσεις για τον καρκίνο του παγκρέατος και τα μοιράζεται μαζί μας ο αξιόπιστος φορέας Pancreatic Cancer Action Network (Pan CAN).

Πάνω από 56.700 Αμερικανοί θα διαγνωστούν με καρκίνο του παγκρέατος μέσα στη χρονιά.
Αυτό σημαίνει περισσότερες από 155 μητέρες, κόρες, πατέρες, γιους, συζύγους, αδελφές, αδελφούς, συναδέλφους ή φίλους που λαμβάνουν διάγνωση κάθε ημέρα.

Ο καρκίνος του παγκρέατος είναι δύσκολο να διαγνωστεί στα πρώιμα και πιο θεραπεύσιμα στάδια.
Δεν υπάρχει μέχρι σήμερα τυποποιημένο εργαλείο ή καθιερωμένη μέθοδος πρώιμης ανίχνευσης. Όταν όμως ο καρκίνος εντοπιστεί έγκαιρα, οι ασθενείς μπορεί να είναι υποψήφιοι για χειρουργική επέμβαση που προσφέρει τη μεγαλύτερη πιθανότητα μακροχρόνιας ελέγχου της νόσου.

Τα συμπτώματα του καρκίνου του παγκρέατος είναι τόσο ύπουλα που πολλοί τα αγνοούν.
Τα συμπτώματα είναι συχνά ασαφή ή μη ειδικά. Μπορεί να περιλαμβάνουν πόνο (συνήθως στην κοιλιά ή την πλάτη), απώλεια βάρους, ίκτερο με ή χωρίς κνησμό, απώλεια όρεξης, ναυτία, αλλαγές στις κενώσεις, παγκρεατίτιδα και απότομη έναρξη διαβήτη. Όποιος παρουσιάζει ένα ή περισσότερα από αυτά τα συμπτώματα πρέπει να απευθυνθεί άμεσα σε γιατρό και να ζητήσει έλεγχο για καρκίνο του παγκρέατος.

Υπάρχουν διαφορετικοί τύποι καρκίνου του παγκρέατος.
Οι παγκρεατικοί όγκοι χωρίζονται σε εξωκρινείς ή νευροενδοκρινείς όγκους, ανάλογα με το είδος των κυττάρων από τα οποία ξεκινούν. Η γνώση του τύπου είναι κρίσιμη, αφού κάθε κατηγορία συμπεριφέρεται διαφορετικά και ανταποκρίνεται σε διαφορετικές θεραπείες.Περίπου το 93% των καρκίνων του παγκρέατος ανήκουν στους εξωκρινείς όγκους, με συχνότερο τύπο το αδενοκαρκίνωμα.

Περίπου το 7% είναι νευροενδοκρινείς όγκοι (PNETs ή isletcelltumors) που συχνά εξελίσσονται πιο αργά.

Κάθε όγκος καρκίνου του παγκρέατος είναι μοναδικός, κάτι που μπορεί να επηρεάσει τις θεραπευτικές επιλογές.
Ορισμένοι όγκοι εμφανίζουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, όπως συγκεκριμένες γονιδιακές μεταλλάξεις, που τους καθιστούν πιο ευαίσθητους σε στοχευμένες θεραπείες. Αυτά τα βιολογικά στοιχεία εντοπίζονται μέσω μοριακού προφίλ.Η γνώση των μοναδικών χαρακτηριστικών ενός όγκου βοηθά τους ασθενείς και την ιατρική ομάδα να επιλέξουν την καταλληλότερη θεραπεία, συμπεριλαμβανομένης της συμμετοχής σε κλινικές μελέτες.

Ο καρκίνος του παγκρέατος θεωρείται κληρονομικός μόνο σε μικρό ποσοστό των περιστατικών.
Περίπου το 10% των περιπτώσεων συνδέεται με κληρονομικούς ή οικογενειακούς παράγοντες. Όσοι έχουν δύο ή περισσότερους συγγενείς πρώτου βαθμού με ιστορικό καρκίνου του παγκρέατος, έναν συγγενή πρώτου βαθμού που εμφάνισε τη νόσο πριν τα 50 ή κάποιο κληρονομικό γενετικό σύνδρομο που αυξάνει τον κίνδυνο, θεωρείται πως έχουν αυξημένη πιθανότητα εμφάνισης της νόσου. Το Pan CAN συνιστά ανεπιφύλακτα τη συμβουλή γενετικού συμβούλου για αξιολόγηση του κινδύνου και της πιθανότητας ένταξης σε πρόγραμμα προληπτικού ελέγχου.

Οι κλινικές μελέτες είναι ζωτικής σημασίας.
Οι κλινικές μελέτες αξιολογούν νέες θεραπείες ή νέους συνδυασμούς θεραπειών και είναι αναγκαίες για να διαπιστωθεί εάν οι θεραπείες που αναπτύσσονται στο εργαστήριο προσφέρουν όφελος στους ασθενείς με καρκίνο του παγκρέατος.

Το ΜΗΤΕΡΑ ως Κέντρο Αναφοράς για τον καρκίνο του παγκρέατος

Με αφορμή Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου του Παγκρέατος, στην οποία αφιερώνεται η τρίτη Πέμπτη κάθε Νοεμβρίου, το ΜΗΤΕΡΑ παρουσίασε τον νέο του ρόλο στη χειρουργική και τη συνολική διαχείριση ασθενών με καρκίνο παγκρέατος.

Το ΜΗΤΕΡΑ βρίσκεται στο κέντρο της πρωτοπορίας όσον αφορά στην αντιμετώπιση του καρκίνου του παγκρέατος, ενώ το εξειδικευμένο τμήμα του Νοσοκομείου συνεργάζεται στενά με κορυφαία παγκρεατικά κέντρα των ΗΠΑ, όπως η Mayo Clinic, το Massachusetts General Hospital και το Johns Hopkins. Η έμπειρη ομάδα του ΜΗΤΕΡΑ έχει καταφέρει να τετραπλασιάσει το ποσοστό επιβίωσης αρκετών ασθενών (102 μέχρι στιγμής) που μέχρι τώρα θεωρούντο ότι έχουν «ανεγχείρητο» καρκίνο, μετατρέποντάς τον σε εγχειρήσιμο, χάρη στην εφαρμογή θεραπευτικών πρωτοκόλλων που συνδυάζουν σύγχρονη χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία και ριζικές χειρουργικές επεμβάσεις.

Τα αποτελέσματα αυτά έχουν πιστοποιηθεί και δημοσιευθεί σε ευρωπαϊκά και αμερικανικά επιστημονικά περιοδικά συνεισφέροντας έτσι στην διεθνή επιστημονική κοινότητα. Επίσης, έχουν ανακοινωθεί επανειλημμένως στα κορυφαία διεθνή συνέδρια παγκρέατος, ώστε να αξιοποιηθούν από νοσηλευτικά ιδρύματα και ιατρούς από όλο τον κόσμο.

Χαρακτηριστικά στο ΜΗΤΕΡΑ προσέρχονται κατά μέσον όρο 150 ασθενείς με καρκίνο παγκρέατος κάθε χρόνο, δηλαδή το 20% των ασθενών της χώρας μας, ενώ οι εγχειρήσεις αφαίρεσης καρκίνου παγκρέατος σταθερά υπερβαίνουν τις 40 ετησίως, αριθμός πολύ μεγαλύτερος από τον απαιτούμενο από το Αμερικανικό National Pancreas Foundation προκειμένου ένα Νοσοκομείο των ΗΠΑ να λάβει τον τίτλο του Κέντρου Αναφοράς για το πάγκρεας. Το ΜΗΤΕΡΑ λοιπόν πληροί σήμερα όλα τα αυστηρά ποσοτικά και ποιοτικά κριτήρια τα οποία στις ΗΠΑ θα το καθιστούσαν Κέντρο Αναφοράς Καρκίνου Παγκρέατος.

Την εκδήλωση προλόγισαν ο κ. Σταύρος Σουγιουλτζής, Επιχειρησιακός Διευθυντής του ΜΗΤΕΡΑ και ο κ. Βασίλειος Σιούλας, Πρόεδρος Επιστημονικού Συμβουλίου του ΜΗΤΕΡΑ. Ακολούθησαν εισαγωγικές τοποθετήσεις από τον κ. Ηλία Αθανασιάδη, Διευθυντή Ογκολογικής Κλινικής και την κ. Χαριτίνη Σάλλα, Διευθύντρια Κυτταρολογίας, οι οποίοι ανέδειξαν τις σύγχρονες μεθόδους διάγνωσης και θεραπείας που εφαρμόζονται στο ΜΗΤΕΡΑ.

Κεντρικός ομιλητής ήταν ο κ. Γρηγόριος Τσιώτος, Γενικός Χειρουργός και Διευθυντής της Α’ Χειρουργικής Κλινικής του ΜΗΤΕΡΑ, ο οποίος ανέφερε χαρακτηριστικά: «Το ΜΗΤΕΡΑ έχει καθιερωθεί ως Κέντρο Αναφοράς για τον καρκίνο του παγκρέατος, διότι διαχειρίζεται ολιστικά και με διεπιστημονική συνεργασία τεράστιο αριθμό ασθενών (το 20% της χώρας) και επί δεκαετία πρωτοπορεί σε όλη τη χώρα στην μετατροπή του ανεγχείρητου καρκίνου σε εγχειρήσιμο τετραπλασιάζοντας την επιβίωση. Από τη διάγνωση έως τη θεραπεία και από την ψυχολογική υποστήριξη έως την αποκατάσταση, η πολυεπιστημονική ομάδα μας εξασφαλίζει τις υψηλότερες προδιαγραφές φροντίδας για κάθε ασθενή, όπως έχουμε αποδείξει σε πολλαπλές επιστημονικές δημοσιεύσεις στην διεθνή βιβλιογραφία».

Ο κ. Σταύρος Σουγιουλτζής, Επιχειρησιακός Διευθυντής ΜΗΤΕΡΑ, κατά τον χαιρετισμό του τόνισε: «Στο ΜΗΤΕΡΑ ο ασθενής βρίσκεται πάντα στο επίκεντρο κάθε μας δράσης και για αυτό επενδύουμε σε εξειδικευμένα τμήματα και σύγχρονο εξοπλισμό ώστε να οδηγούμε τις εξελίξεις στο χώρο της χειρουργικής του παγκρέατος. Το ΜΗΤΕΡΑ έχει αναδειχθεί σε σημείο αναφοράς για τη χειρουργική και τη συνολική αντιμετώπιση του καρκίνου του παγκρέατος στη χώρα μας. Με βάση τεκμηριωμένα αποτελέσματα και διεθνείς συνεργασίες, επιτυγχάνουμε ποσοστά επιβίωσης που προσεγγίζουν τα κορυφαία παγκόσμια πρότυπα».

Πίσω όμως από τις fitness υποσχέσεις μιας διατροφής με πολλή πρωτεΐνη (λεπτότερο σώμα, πιο λαμπερά μαλλιά, ενίσχυση του μεταβολισμού), διαδραματίζεται μια πιο «αθόρυβη» ιστορία στο έντερο.Σύμφωνα με την Αμερικανίδα διατροφολόγο PayalKothari, συγγραφέα του βιβλίου TheGut, η άνοδος της διατροφής υψηλής σε πρωτεΐνη οφείλεται σε έναν συνδυασμό ματαιοδοξίας και… ιογενών τάσεων. «Τα socialmedia, οι αισθητικοί στόχοι και η μόδα της γυμναστικής έχουν εξιδανικεύσει την πρωτεΐνη σε βαθμό εμμονής», λέει. «Ο φόβος για τους υδατάνθρακες και η πεποίθηση ότι η πρωτεΐνη οδηγεί σε απώλεια βάρους ή μυϊκή ανάπτυξη είναι παντού. Παρόλο που η πρωτεΐνη είναι απαραίτητη, αυτή η εμμονή είναι συχνά υπερβολική, ειδικά όταν επισκιάζει τις φυτικές ίνες, τα καλά λιπαρά και τη διατροφική ποικιλία».

Τα μαθηματικά αποκαλύπτουν πολλά…

Για τους περισσότερους μη αθλητές ενήλικες, όπως λέει η Kothari, «η ανάγκη είναι περίπου 0,8 έως 1,2 γραμμάρια πρωτεΐνης ανά κιλό σωματικού βάρους», κάτι πολύ μακριά από τα τριψήφια νούμερα που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. «Οι influencers συχνά προωθούν την κατανάλωση 100+ γραμμαρίων καθημερινά, κάτι που ίσως να ταιριάζει σε bodybuilders αλλά καταπονεί το έντερο και τα νεφρά του μέσου ανθρώπου, ιδιαίτερα όταν δεν υπάρχει ισορροπία με φυτικές ίνες, νερό και φυσική δραστηριότητα», προσθέτει.

Πρωτεΐνη και έντερο: πώς λειτουργεί αυτός ο συνδυασμός;

Τι συμβαίνει λοιπόν όταν κάποιος παρασύρεται υπερβολικά στη διατροφή με πολλή πρωτεΐνη; «Το έντερο αγαπά την ποικιλία και τις φυτικές ίνες, όχι μόνο το κρέας», λέει η Kothari. «Μια διατροφή με πολύ κρέας και λίγες ίνες ενισχύει την ανάπτυξη βακτηρίων που παράγουν φλεγμονώδεις ενώσεις όπως η αμμωνία και η τριμεθυλαμίνη. Αυτό μπορεί να προκαλέσει φούσκωμα, δυσκοιλιότητα και ακόμη και βλάβες στο τοίχωμα του εντέρου, ειδικά όταν στην πρωτεϊνική διατροφή που ακολουθούμε κυριαρχεί το κόκκινο κρέας».

Με λίγα λόγια: Το πολύτιμο μικροβίωμα του εντέρου, για να διατηρηθεί σε ισορροπία, χρειάζεται ποικιλία στη διατροφή. Και όταν λείπουν οι φυτικές ίνες, τα πράγματα επιδεινώνονται – γρήγορα. «Όταν η πρόσληψη πρωτεΐνης υπερβαίνει τα 2 γρ. ανά κιλό σωματικού βάρους, μπορεί να επιβαρυνθεί η πέψη και να παραχθούν επιβλαβή παραπροϊόντα στο παχύ έντερο. Χωρίς τις φυτικές ίνες να εξισορροπούν την κατάσταση, η περίσσεια πρωτεΐνης κατά τις διαδικασίες πέψης προκαλεί φούσκωμα, ημικρανίες και πλήρη διαταραχή της μικροβιακής ισορροπίας». Όλα τα παραπάνω είναι πιθανό να προκαλούν δυσκοιλιότητα και αέρια στο έντερο, ακόμη και brainfog αν συνεχίζεται η φουλ πρωτεϊνική διατροφή. Οι ειδικοί δεν κουράζονται να το επαναλαμβάνουν: «Οι φυτικές ίνες είναι τροφή για καλά βακτήρια στο έντερο, αυτά που συμβάλουν σε ένα ισχυρό ανοσοποιητικό και κρατούν υπό έλεγχο τις φλεγμονές», λέει η Kothari.

Μήπως το παρακάνετε με την πρωτεΐνη;

Ποια είναι μερικά από τα πρώιμα σημάδια ότι το έντερό σας ταλαιπωρείται από την υπερβολική πρωτεΐνη; «Δυσάρεστα αέρια, φούσκωμα, δυσκοιλιότητα, γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, προβλήματα στο συκώτι ή αίσθημα βάρους μετά το φαγητό», υπογραμμίζει η διατροφολόγος. «Άλλα πιθανά συμπτώματα είναι η ευερεθιστότητα και οι δυσκολίες στον ύπνο». Εάν σε όλα αυτά αναγνωρίζετε το… σώμα και τις συνήθειές σας, ηKothari προτείνει μια σταδιακή επανεισαγωγή τροφών πλούσιων σε φυτικές ίνες, όπως σπόρους chia, λαχανικά, φρούτα και όσπρια. Η συμβουλή της: «Αντικαταστήστε μέσα στην ημέρα ένα γεύμα πλούσιο σε πρωτεΐνη με ένα φυτικής βάσης. Χρησιμοποιήστε βότανα, μπαχαρικά και τρόφιμα που έχουν υποστεί ζύμωση και μακροπρόθεσμα θα έχετε περισσότερη ενέργεια και καλύτερη πέψη».

Κι ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν τροφές φιλικές προς το έντερο και πλούσιες σε πρωτεΐνη που έχουν συνεργική δράση στον οργανισμό μας. «Το γιαούρτι, το τέμπε, το κεφίρ και το μίσο προσφέρουν και πρωτεΐνη και προβιοτικά», λέει η Kothari. «Ωστόσο, βοηθούν στην αποφυγή της φλεγμονής στο έντερο, αλλά δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τις φυτικές ίνες. Σκεφτείτε τα σαν χρήσιμους συνεπιβάτες, όχι σαν τον οδηγό», σχολιάζει σε μία επιτυχημένη παρομοίωση!

Η πραγματικότητα της τηλεόρασης συνήθως δεν θεωρείται το καλύτερο παράδειγμα αποτελεσματικής επικοινωνίας. Γι’ αυτό προκάλεσε έκπληξη μια σκηνή στη νέα σεζόν του Love Island US, όπου ο Chris, επαγγελματίας μπασκετμπολίστας, ρωτά τη γυναίκα που τον ενδιαφέρει – τη Huda, influencer fitness – αν υπάρχει κάτι που την ενοχλεί στη συμπεριφορά του.

Ο Chris εξηγεί ότι επηρεάζεται η διάθεσή του «όταν κάτι πάει στραβά, αλλά δεν καταλαβαίνω τι συνέβη». Η αφορμή ήταν ένα μάθημα γιόγκα που παρέδωσε στους υπόλοιπους παίκτες (τους επονομαζόμενους islanders), όπου ρώτησε όλους – εκτός από τη Huda – αν έχουν κάτι να μοιραστούν. Η Huda, εμφανώς στενοχωρημένη, του λέει ότι την αγνόησε.

Ο Chris παραδέχεται: «Πράγματι σε ξέχασα». Ήταν μια απροσδόκητα ώριμη συζήτηση για το Love Island, μια εκπομπή όπου όμορφοι εργένηδες ζουν κλεισμένοι σε βίλα και προσπαθούν να βρουν τον έρωτα. Σε τέτοιες πιεστικές συνθήκες, η υγιής διαχείριση συγκρούσεων είναι δύσκολη – συνήθως παρακολουθούμε φωνές και προσβολές.

Τι σημαίνει όμως πραγματικά μια υγιής σύγκρουση και πώς μπορούμε να τη διαχειριστούμε; Ρωτήσαμε ειδικούς για το πώς να προσεγγίζουμε διαφωνίες με συντρόφους, οικογένεια ή συναδέλφους. Το ίδιο μοντέλο ισχύει παντού – ακόμη και στο Love Island.

Είναι τελικά καλές οι συγκρούσεις;

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να γνωρίζουμε για τις συγκρούσεις είναι πως δεν πρέπει να τις αποφεύγουμε. «Η σύγκρουση είναι φυσιολογική και υγιής», λέει η Rachel Moheban Wachtel, αδειούχος κοινωνική λειτουργός στη Νέα Υόρκη, με μεγάλη εμπειρία σε ζευγάρια. Μάλιστα, μπορεί να είναι απαραίτητη για να εμβαθύνει η οικειότητα και η κατανόηση μεταξύ δύο ανθρώπων.

Όπως εξηγεί, όταν θυμώνει με τον σύζυγό της και εκείνος παρατηρεί ότι η αντίδρασή της είναι δυσανάλογη – κάτι συνηθισμένο στα ζευγάρια – αυτό γίνεται ευκαιρία να μάθει τι την πυροδότησε. «Είναι μια διαδικασία ανακάλυψης των ευαίσθητων σημείων του άλλου», σημειώνει.

Αντίθετα με ό,τι πιστεύουμε, αν μια σχέση δεν έχει καθόλου συγκρούσεις, «τότε υπάρχει λόγος ανησυχίας», προσθέτει. Οι διαφωνίες μας βοηθούν επίσης να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας, σύμφωνα με τη Dr Sara Corse, επικεφαλής κλινικής στο Council for Relationships στη Φιλαδέλφεια.

«Νομίζουμε ότι ξέρουμε τι νιώθουμε και τι σκέφτονται οι άλλοι, αλλά συχνά κάνουμε λάθος», λέει η Corse. Μέσα από δύσκολες συζητήσεις αποσαφηνίζουμε ή εξελίσσουμε τις απόψεις μας.

Τα οφέλη της σύγκρουσης στην εργασία και στις σχέσεις

Η Dr Amy Gallo, συγγραφέας του βιβλίου “Getting Along: How to Work With Anyone (Even Difficult People)” και συνεργάτιδα του Harvard Business Review, δηλώνει πως η σύγκρουση είναι το αγαπημένο της θέμα. «Οι περισσότεροι νομίζουν ότι με καλούν στους οργανισμούς για να μειώσω τις συγκρούσεις. Ισχύει το ακριβώς αντίθετο», τονίζει.

Σχεδόν πάντα βοηθά τα στελέχη και τις ομάδες να έχουν περισσότερες δημιουργικές συγκρούσεις. Αυτό οδηγεί σε καλύτερα αποτελέσματα εργασίας και πιο δυνατές σχέσεις μέσα στον οργανισμό, επειδή δημιουργείται ένα περιβάλλον όπου όλοι νιώθουν ψυχολογική ασφάλεια – μπορούν να εκφράσουν ελεύθερα τις απόψεις τους και να διαφωνήσουν χωρίς φόβο.

Γιατί δυσκολευόμαστε τόσο με τις διαφωνίες;

Αν οι συγκρούσεις είναι τόσο ωφέλιμες, γιατί τόσοι άνθρωποι νιώθουν άβολα απέναντί τους; Πολλοί από εμάς έχουμε μάθει κοινωνικά να τις αποφεύγουμε, εξηγεί η Gallo. Έτσι φοβόμαστε ότι μια διαφωνία σημαίνει πως κάτι πάει λάθος ή δείχνει στους άλλους ότι είμαστε δύσκολοι χαρακτήρες.

«Διαρκώς μας μαθαίνουν ότι η σύγκρουση είναι αρνητική και καταστροφική», λέει η Gallo. «Σπάνια ακούμε πως είναι φυσιολογικό να διαφωνούμε και πως οι διαφορετικές απόψεις δυναμώνουν την ομάδα».

Ωστόσο, χρειάζεται μέτρο. «Σε κάποιες οικογένειες κυριαρχεί δυσλειτουργικό μοτίβο συνεχών συγκρούσεων», τονίζει η Corse. Η σύγκρουση μπορεί να ενισχύσει την οικειότητα αλλά δεν πρέπει να αποτελεί το βασικό μέσο σύνδεσης. Κάποιες φορές είναι καλύτερο απλώς να αφήνουμε τα πράγματα να περάσουν απαρατήρητα.

«Χρειάζεται εσωτερική ισορροπία: δεν χρειάζεται να δίνω μάχη για τα πάντα ή να έχω πάντα δίκιο», καταλήγει η Corse.

Πηγή: The Guardian

Η απόλαυση δε χρειάζεται να συνοδεύεται από ενοχές

Το καλοκαίρι είναι η εποχή που όλοι περιμένουμε. Παραλίες, ταξίδια, παρέες, μουσική, κοκτέιλ κάτω απ’ τα αστέρια… και κάπου εκεί, μια μικρή φωνή στο πίσω μέρος του μυαλού μας υπενθυμίζει: «Πρόσεξε τη διατροφή σου». Τελικά, μπορείς να απολαύσεις τις καλοκαιρινές διακοπές χωρίς να εκτροχιαστείς διατροφικά; Η απάντηση είναι «Ναι!» και η επιστήμη το επιβεβαιώνει.

Η αλλαγή ρουτίνας φέρνει και αλλαγές στο πιάτο

Το καλοκαίρι σημαίνει αλλαγές: διαφορετικά ωράρια, λιγότερος ύπνος, περισσότερες έξοδοι, συχνές μετακινήσεις. Αυτό συνεπάγεται και διατροφική αστάθεια. Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια (UCLA, 2021), η εποχική αλλαγή της ρουτίνας μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένη κατανάλωση επεξεργασμένων τροφίμων και αλκοόλ. Όμως, όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, το μυστικό δεν είναι η αυστηρότητα αλλά η προσαρμοστικότητα.

Ο απόλυτος οδηγός για ισορροπημένη διατροφή στις διακοπές

Μην παραλείπεις το πρωινό: Ακόμη κι αν ξυπνάς αργά, το σώμα σου χρειάζεται ενέργεια. Ένα εύκολο και θρεπτικό πρωινό με γιαούρτι, φρούτα, βρώμη ή αβγά προσφέρει σταθερά επίπεδα γλυκόζης και σε βοηθά να αποφύγεις τσιμπολογήματα αργότερα μέσα στην ημέρα.

Ισορροπημένο μεσημεριανό – ακόμη και στις 4 το απόγευμα: Το γεγονός ότι γευματίζεις πιο αργά, δεν σημαίνει ότι πρέπει να το παραλείψεις. Μελέτες δείχνουν ότι η παράλειψη γευμάτων οδηγεί σε μεγαλύτερη κατανάλωση θερμίδων αργότερα μέσα στην ημέρα.

Το βραδινό σου έχει σημασία: Αν σχεδιάζεις βραδινή έξοδο, προτίμησε ένα πλήρες γεύμα με πρωτεΐνη, σύνθετους υδατάνθρακες και λαχανικά. Αν το βράδυ είναι πιο χαλαρό, αρκεί ένα ελαφρύ σνακ, όπως ένα τοστ ή σαλάτα με αυγό.

Πιες ποτό με ασφάλεια (και γεμάτο στομάχι): Η κατανάλωση αλκοόλ με άδειο στομάχι αυξάνει τον κίνδυνο αφυδάτωσης, υπογλυκαιμίας και ζάλης. Ένα γεύμα πριν την έξοδο βοηθά στη σταθερότερη απορρόφηση του αλκοόλ. Σύμφωνα με το Harvard T.H. Chan School of Public Health, η συνδυαστική πρόσληψη φαγητού και ποτού ελαχιστοποιεί τις βλαβερές επιπτώσεις του δεύτερου.

Ενυδάτωση: ο νούμερο 1 κανόνας του καλοκαιριού: Η αφυδάτωση επηρεάζει την ενέργεια
Το ίδιο και τη διάθεση και τη λειτουργία του μεταβολισμού. Εκτός από νερό:

· Προτίμησε φυσικούς χυμούς χωρίς ζάχαρη

· Κατανάλωσε φρούτα πλούσια σε νερό (καρπούζι, πεπόνι, ροδάκινα)

· Απόφυγε την υπερβολή σε καφέ και αναψυκτικά

Συμπληρώματα για στήριξη του οργανισμού: Βιταμίνες και ιχνοστοιχεία είναι ο σύμμαχός σου
Αν οι διακοπές περιλαμβάνουν έντονους ρυθμούς, νυχτερινή ζωή και εκτεταμένη έκθεση στον ήλιο, μερικά συμπληρώματα μπορεί να βοηθήσουν:

· Βιταμίνες Β για ενέργεια και καλή διάθεση

· Βιταμίνη C για την ενίσχυση του ανοσοποιητικού

· Μαγνήσιο για την πρόληψη των μυϊκών κραμπών και της κόπωσης

Μια μετα-ανάλυση του 2023, που δημοσιεύτηκε στο Nutrients, υποστηρίζει πως η λήψη μαγνησίου και βιταμινών Β βελτιώνει σημαντικά τα επίπεδα ενέργειας σε περιόδους έντονου στρες και σωματικής δραστηριότητας.

Έξυπνα και γρήγορα σνακ για πριν ή μετά τη βραδινή έξοδο

Αναζητάς κάτι γρήγορο αλλά θρεπτικό; Αυτές οι επιλογές προσφέρουν κορεσμό χωρίς ενοχές:

· Γιαούρτι με φρέσκα φρούτα & ξηρούς καρπούς

· Τόστ με γαλοπούλα και τυρί

· Αβοκάντο τοστ με αυγό

· Καλαμάκια κοτόπουλο με πίτα ολικής

· Μπιφτέκι με σαλάτα

· Βραστά αυγά με λαχανικά

· Τόνος ή τόφου με πράσινη σαλάτα

Τελικά… τι κρατάμε;

Το καλοκαίρι δεν είναι μόνο για «cheat meals» και «δίαιτες Δευτέρας». Είναι για να ζούμε με επίγνωση, χωρίς στερήσεις. Με μικρές αλλά στοχευμένες αλλαγές, μπορείς να απολαμβάνεις το φαγητό και τη διασκέδαση χωρίς να θέτεις σε κίνδυνο την ευεξία σου.

Διασκέδασε, απόλαυσε, αλλά φρόντισε και τον εαυτό σου, γιατί το καλοκαίρι είναι και δικό σου.

Από εκεί και πέρα, θα χαρεί το θέαμα, αλλά με μια ελαφρά μελαγχολία. Τέτοια μελαγχολία αισθάνομαι κι εγώ, όχι για τα μέλη της οικογένειάς μου –αυτό θα ήταν ποταπό– αλλά για όλους τους ανθρώπους που λόγω έλλειψης χρημάτων και εξαιτίας της κακοτυχίας τους δεν απολαμβάνουν το ύψιστο αγαθό της ομορφιάς, της ομορφιάς που είναι ζωή, καλοσύνη, γαλήνη και πάθος.

Αυτός είναι ο λόγος που ποτέ δεν έχω βιβλία. Μόλις διαβάσω αυτό που αγόρασα, τρέχω να το προσφέρω. Έχω δώσει αμέτρητα βιβλία. Γι’ αυτό είναι τιμή για μένα να βρίσκομαι σήμερα εδώ, ευτυχής που εγκαινιάζω αυτή τη βιβλιοθήκη του λαού, την πρώτη σε όλη την επαρχία της Γρανάδας.

Πρέπει όλοι οι άνθρωποι να έχουν πρόσβαση στη γνώση, να απολαμβάνουν όλους τους καρπούς του ανθρώπινου πνεύματος

Οι άνθρωποι δεν ζουν μόνο με ψωμί. Εγώ, αν πεινούσα και βρισκόμουν πάμφτωχος στο δρόμο, δεν θα ζητούσα ένα ψωμί, αλλά μισό ψωμί κι ένα βιβλίο. Και από εδώ που βρισκόμαστε, καταγγέλλω με δριμύτητα όλους αυτούς που μιλούν μόνο για οικονομικές διεκδικήσεις, ενώ δεν μιλούν ποτέ για πολιτιστικά αιτήματα: κι όμως, αυτά χρειάζονται και απαιτούν βροντοφωνάζοντας οι λαοί. Είναι σπουδαίο να έχουν φαγητό όλοι οι άνθρωποι• πρέπει, όμως, επίσης, όλοι οι άνθρωποι να έχουν πρόσβαση στη γνώση, να απολαμβάνουν όλους τους καρπούς του ανθρώπινου πνεύματος, διότι το αντίθετο θα σήμαινε τη μετατροπή τους σε μηχανές στην υπηρεσία του κράτους, τη μεταμόρφωσή τους σε σκλάβους μιας φοβερής οργάνωσης της κοινωνίας.

Πολύ περισσότερο υποφέρω για τον άνθρωπο που διψάει για γνώση και τα οικονομικά του δεν επιτρέπουν την ικανοποίηση της επιθυμίας του απ’ ό,τι για κάποιον που πεινάει. Γιατί κάποιος που πεινάει μπορεί να μετριάσει εύκολα την πείνα του μ’ ένα κομμάτι ψωμί ή με φρούτα. Αυτός όμως που διψάει για γνώση και δεν έχει τα μέσα να ικανοποιήσει την επιθυμία του υποφέρει από μια τρομακτική στέρηση, γιατί αυτό που έχει ανάγκη είναι τα βιβλία, βιβλία, πολλά βιβλία – κι αυτά δεν μπορεί να τα βρει.

Βιβλία! Βιβλία! Να μια μαγική λέξη που είναι σα να κραυγάζει κανείς: «Αγάπη, αγάπη!». Αυτό θα έπρεπε να απαιτούν οι λαοί, με την ίδια ένταση που διεκδικούν το ψωμί ή που προσεύχονται να βρέξει αρκετά για τη σπορά τους.

«Στείλτε μου βιβλία για να μην πεθάνει η ψυχή μου!». Ο Ντοστογιέφσκι κρύωνε, αλλά δεν ζητούσε ζέστη

Όταν ο διάσημος Ρώσος συγγραφέας Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι –πατέρας της Ρώσικης Επανάστασης πολύ περισσότερο απ’ όσο ο Λένιν– ήταν φυλακισμένος σε κάτεργο στη Σιβηρία, αποκομμένος από τον κόσμο, κλεισμένος μέσα σε τέσσερις τοίχους, περικυκλωμένος από ανεμοδαρμένες και μονίμως χιονισμένες πεδιάδες, ζητούσε βοήθεια από την οικογένειά του, γράφοντάς τους: «Στείλτε μου βιβλία, βιβλία, πολλά βιβλία για να μην πεθάνει η ψυχή μου!». Κρύωνε, αλλά δεν ζητούσε ζέστη• διψούσε πολύ, αλλά δεν ζητούσε νερό, ζητούσε βιβλία, δηλαδή ορίζοντες, δηλαδή σκαλοπάτια για ν’ ανέβει στις κορυφές του πνεύματος και της καρδιάς.

Γιατί η φυσική, η βιολογική οδύνη ενός σώματος, εξαιτίας της πείνας, της δίψας ή του ψύχους, διαρκεί λίγο, πολύ λίγο, ενώ η οδύνη της ανικανοποίητης ψυχής διαρκεί ολόκληρη ζωή.

Ο μεγάλος Μενέντεθ Πιδάλ –ένας από τους αληθινά μεγάλους σοφούς της Ευρώπης– έχει πει ότι το έμβλημα της Δημοκρατίας πρέπει να είναι «Ισχύς μου η μόρφωση και η καλλιέργεια του λαού», διότι μόνο χάρη σ’ αυτά μπορούν να επιλυθούν τα προβλήματα του λαού, που είναι γεμάτος πίστη και ενθουσιασμό, αλλά χωρίς φως.

*Oμιλία στα εγκαίνια της Δημοτικής Βιβλιοθήκης του Φουέντε Βακέρος (Mετάφραση από τα γαλλικά: Γιώργος Παπαπαναγιώτου). Φεδερίκο ντελ Σαγράδο Κοραθόν ντε Χεσούς Γκαρθία Λόρκα (Federico del Sagrado Corazón de Jesús García Lorca, (5 Ιουνίου 1898 –19 Αυγούστου 1936), ήταν Ισπανός ποιητής και δραματουργός που ανήκει στη λεγόμενη «γενιά του ’27», ομάδα συγγραφέων που προσέγγισε την ευρωπαϊκή αβάν-γκαρντ με εξαιρετικά αποτελέσματα, ούτως ώστε το πρώτο μισό του 19ου αιώνα να ορίζεται ως «αργυρή εποχή» (edad de plata) της ισπανικής λογοτεχνίας. Δολοφονήθηκε κατά το ξέσπασμα του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου από αγνώστους, οι οποίοι πολύ πιθανόν συνδέονταν με τον εθνικιστικό φασισμό, επειδή ο ίδιος σχετιζόταν ή υποστήριζε τους Δημοκρατικούς.

Πηγή: Doctv

Κι όμως, σε πολλά σπίτια, τα αγόρια λαμβάνουν λιγότερη φροντίδα και τρυφερότητα από ό,τι τα κορίτσια, ή η φροντίδα που λαμβάνουν τείνει να δίνει έμφαση στη σωματική δραστηριότητα αντί για πιο οικείες συναισθηματικές αλληλεπιδράσεις. Μια μελέτη του 2016, η οποία βασίστηκε σε ευρείας κλίμακας σύνολα δεδομένων από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και το Ηνωμένο Βασίλειο, διαπίστωσε ότι οι μητέρες και οι πατέρες αφιέρωναν περισσότερο χρόνο στο να λένε ιστορίες, να τραγουδούν και να διαβάζουν στις μικρές τους κόρες σε σύγκριση με τους γιους, από τη βρεφική ηλικία μέχρι την προσχολική ηλικία. Το 2013, οι οικονομολόγοι Marianne Bertrand και Jessica Pan δημοσίευσαν μια ανάλυση διαχρονικών δεδομένων που παρακολουθούσαν περισσότερα από 20.000 παιδιά στις ΗΠΑ που είχαν ξεκινήσει το νηπιαγωγείο το 1998, διαπιστώνοντας ότι οι γονείς των κοριτσιών ανέφεραν ότι αισθάνονταν πιο κοντά στο παιδί τους στην ηλικία του νηπιαγωγείου από ό,τι οι γονείς των αγοριών και ότι ήταν πιο πιθανό οι γονείς να αναφέρουν ότι ήταν πολύ απασχολημένοι για να παίξουν με τους γιους παρά με τις κόρες τους.

Μια άλλη μελέτη, από το 2006, διαπίστωνε ότι κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού με τα βρέφη τους, οι μητέρες των κοριτσιών αλληλεπιδρούσαν συχνότερα με το παιδί τους από ό,τι οι μητέρες των αγοριών. Μια μελέτη του 2017 έδειξε ότι οι μπαμπάδες έτειναν να ασχολούνται με λιγότερη προσοχή και να ανταποκρίνονται λιγότερο προς τους γιους απ’ ό,τι προς τις κόρες και ότι χρησιμοποιούσαν – διακριτικά και μη– διαφορετικό λεξιλόγιο: μιλούσαν στα κορίτσια με γλώσσα που επικεντρωνόταν περισσότερο στο συναίσθημα, ενώ με τα αγόρια χρησιμοποιούσαν όρους που σχετίζονταν με τον ανταγωνισμό και τα επιτεύγματα.

Όπως ο κάθε γονιός γνωρίζει, είναι αδύνατο να κάνεις πάντα το σωστό. Αλλά τα μηνύματά μας προς τα αγόρια έχουν σημασία, όπως και οι απαντήσεις μας στις αναπτυξιακές και συναισθηματικές τους ανάγκες. «Τα πιο συνεπή ευρήματα δεν υποδηλώνουν μόνο ότι τα αγόρια είναι πιο επιθετικά ή πιο ατίθασα ή οτιδήποτε άλλο τυπικά “αγορίστικο”, γράφει η δημοσιογράφος Ruth Whippman στο βιβλίο της Boymom: Reimagining Boyhood in the Age of Impossible Masculinity. «Είναι επίσης –σχεδόν με κάθε μέτρο– πιο ευαίσθητα, πιο εύθραυστα και πιο συναισθηματικά ευάλωτα».

Σε μια εργασία του που δημοσιεύτηκε το 2000 στο British Medical Journal, ο Βρετανός ψυχίατρος παιδιών και εφήβων Sebastian Kraemer, έγραφε ότι «από τη σύλληψη ακόμα, πριν αρχίσουν να παίζουν ρόλο οι κοινωνικές επιδράσεις, τα αρσενικά είναι πιο ευάλωτα από τα θηλυκά». Από άποψη φυσιολογίας, έγραφε ο Kraemer, τα αγόρια αναπτυξιακά γεννιούνται περίπου έναν μήνα πίσω από τα κορίτσια. Τείνουν επίσης να είναι λιγότερο επιδέξια στη ρύθμιση των συναισθημάτων τους και να επηρεάζονται περισσότερο όταν τα πράγματα πάνε στραβά – και συχνά τα πράγματα πάνε στραβά, εν μέρει έστω, όταν οι γονείς παραμελούν, σκόπιμα ή όχι, την ανάγκη των γιων για προσοχή και στοργή.

Οι έρευνες δείχνουν, για παράδειγμα, ότι τα αγόρια που μεγαλώνουν σε φτωχά νοικοκυριά, τείνουν να έχουν χειρότερη επίδοση από τα κορίτσια που μεγαλώνουν σε παρόμοιο περιβάλλον στις μετρήσεις των ακαδημαϊκών τους επιδόσεων – τα αγόρια από ασταθείς ή μονογονεϊκές οικογένειες έχουν επίσης περισσότερα προβλήματα σε ό,τι αφορά τη συναισθηματική τους «ρύθμιση».

Όλα αυτά είναι στοιχεία ζωτικής σημασίας, δεδομένου ότι τα προβλήματα των αγοριών σε ό,τι αφορά τη συναισθηματική τους ισορροπία μπορεί να επιμείνουν στην ενήλικη ζωή και να έχουν επιπτώσεις όχι μόνο για τους ίδιους τους άνδρες αλλά και για τους ανθρώπους γύρω τους. Ο Kraemer έγραφε στην εργασία του ότι οι άνδρες κινδυνεύουν περισσότερο από ό,τι οι γυναίκες από διαταραχές «συμπεριφοράς» –που χαρακτηρίζονται από ψέματα, καταστροφή περιουσίας, κλοπή και σωματική επιθετικότητα– και ότι τα αγόρια θα μπορούσαν να είχαν θωρακιστεί καλύτερα ενάντια σε τέτοιες συμπεριφορές αν οι γονείς είχαν «μεγαλύτερη επίγνωση της ανδρικής ευαισθησίας» και καθοδηγούνταν ώστε «να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρονται στους γιους τους».

Το 2019, σε μια εισήγηση στην Επιτροπή Γυναικών και Ισότητας του βρετανικού κοινοβουλίου, ο Kraemer έγραψε ότι όταν δημοσίευσε για πρώτη φορά το άρθρο του, «ο Τύπος είπε ότι πρότεινα πως τα αγόρια θα πρέπει να αντιμετωπίζονται περισσότερο σαν κορίτσια». Δεν είναι έτσι, υποστήριξε. «Είπα απλώς ότι τα αγόρια πρέπει να αντιμετωπίζονται περισσότερο σαν ανθρώπινα όντα».

Πηγή: Lifo.gr

Να μοιράζεσαι τα πάντα.
Να παίζεις τίμια.
Να μη χτυπάς τους άλλους.
Να βάζεις τα πράγματα πάλι εκεί που τα βρήκες.
Να καθαρίζεις τις τσαπατσουλιές σου.
Να μην παίρνεις τα πράγματα που δεν είναι δικά σου.
Να λες συγγνώμη, όταν πληγώνεις κάποιον.
Να πλένεις τα χέρια σου πριν από το φαγητό.
Να κοκκινίζεις.
Ζεστά κουλουράκια και κρύο γάλα κάνουν καλό.

Να ζεις μια ισορροπημένη ζωή, να μαθαίνεις λίγο, να σκέπτεσαι λίγο, να σχεδιάζεις, να ζωγραφίζεις, να τραγουδάς, να χορεύεις, να παίζεις και να εργάζεσαι κάθε μέρα από λίγο.
Να παίρνεις έναν υπνάκο το απόγευμα.

Όταν βγαίνεις έξω στον κόσμο, να προσέχεις την κίνηση, να κρατιέσαι από το χέρι και να μένεις μαζί με τους άλλους.

Να αντιλαμβάνεσαι τα θαύματα.
Να θυμάσαι το μικρό σπόρο μέσα στο δοχείο από φελιζόλ. Οι ρίζες πάνε προς τα κάτω και το φυτό προς τα πάνω. Κανείς πραγματικά δεν ξέρει πώς και γιατί, αλλά όλοι μας μοιάζουμε σ’ αυτό.
Τα χρυσόψαρα, τα χάμστερ, τα άσπρα ποντίκια, ακόμη κι ο μικρός σπόρος μέσα στο πλαστικό δοχείο, όλα πεθαίνουν. Το ίδιο κι εμείς.
Να θυμάσαι τελικά τα βιβλία και την πρώτη λέξη που έμαθες την πιο μεγάλη απ’ όλες: τη λέξη ΚΟΙΤΑ.

| Robert Fulghum | Όσα πραγματικά θα έπρεπε να ξέρω τα έμαθα στο Νηπιαγωγείο (εξαντλημένο στον εκδότη) | εκδόσεις Λύχνος |

Η αυτοφροντίδα είναι μία σημαντική ρουτίνα, που περιλαμβάνει την τακτική άσκηση και την ταιριαστή στον καθένα φυσική δραστηριότητα, την κατανάλωση ισορροπημένων γευμάτων και γενικότερα, τήρηση υγιεινής διατροφής, τον σεβασμό στον ποιοτικό και επαρκή ύπνο (καθόλου αυτονόητο στις ημέρες μας), την ένταξη στην καθημερινότητά μας τεχνικών διαχείρισης του άγχους, όπως η γιόγκα, ο διαλογισμός και η βαθιά αναπνοή, αλλά και η κουλτούρα πρόληψης ασθενειών, με την τήρηση των απαραίτητων προληπτικών μέτρων, αλλά και τη διενέργεια τακτικών ιατρικών εξετάσεων.

Η ένταξη των παραπάνω πρακτικών (ή κάποιων από αυτές) συμβάλλει στη διατήρηση της ψυχοσωματικής υγείας, στη μείωση των επιπέδων στρες, στην ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος, στη βελτίωση της διάθεσης.

Αυτοφροντίδα: ένα λουλούδι με βαθιές ρίζες

Όταν οι γιαγιάδες μας είχαν σαν απάντηση, για κάθε πρόβλημα υγείας και κάθε πόνο, μία σπιτική συνταγή (που σήμερα γίνονται όλο και περισσότερο trend), κληρονομημένη από τη βαθιά παράδοση -που λειτουργούσε τελικά και τις έκανε να μοιάζουν με τον γιατρό της οικογένειας- αποδείκνυαν στην πράξη πως αποτελούσε βαθιά συνείδηση πόσο απαραίτητη είναι η αυτοφροντίδα για τον άνθρωπο.

Σήμερα, υπάρχουν πολλά προϊόντα αυτοφροντίδας που συμβάλλουν στην υγεία, την ευεξία αλλά και την αποτελεσματική διαχείριση ζητημάτων υγείας, όπως: βιταμίνες και συμπληρώματα διατροφής, αναλγητικά, φάρμακα για το κρυολόγημα, για την αποσυμφόρηση της μύτης, για το γαστρεντερικό, κολλύρια και φυσικό δάκρυ για τα μάτια, προϊόντα για τις δερματικές παθήσεις (όπως για τους μύκητες), κρέμες για εγκαύματα, προϊόντα που βοηθούν στη διακοπή του καπνίσματος κ.α.

Η αυτοθεραπεία ΔΕΝ υποκαθιστά το ρόλο του γιατρού

Αυτό που πρέπει να είναι κατανοητό από όλους είναι πως, σε καμιά περίπτωση, η αυτοθεραπεία ΔΕΝ υποκαθιστά το ρόλο του γιατρού. Ο πολίτης πρέπει να συμβουλεύεται τον γιατρό με την έναρξη των συμπτωμάτων και για χρόνιες παθήσεις, να τηρεί μία ρουτίνα αυτοφροντίδας, ώστε να διαχειρίζεται στον βέλτιστο δυνατό βαθμό την πάθησή του.

Από την άλλη μεριά, οι γιατροί, αλλά και οι φαρμακοποιοί -που διαδραματίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στην παροχή βοήθειας, συμβουλών και πληροφόρησης προς τους πολίτες- οφείλουν να εκτελούν με γνώμονα την ηθική το λειτούργημά τους σχετικά με την αυτοφροντίδα και την ορθολογική χρήση των φαρμάκων.

Οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι η αυτοφροντίδα δεν λύνει πάντα όλα τα προβλήματα και ότι σε ορισμένες περιπτώσεις πρέπει να αναζητήσουμε άμεσα τη συμβουλή από το γιατρό μας.

Περίπου ένα εκατομμύριο Έλληνες χρησιμοποιούν καθημερινά προϊόντα αυτοφροντίδας

Με αφορμή τη χθεσινή (24/7), Παγκόσμια Ημέρα Αυτοφροντίδας (Self-care), ο Σύνδεσμος Εταιρειών Φαρμάκων Ευρείας Χρήσης (ΕΦΕΧ), σε ενημέρωση των ιατρικών συντακτών με τίτλο: «Η συμβολή της Αυτοφροντίδας στο Σύστημα Υγείας και την Ελληνική Οικονομία», προσπάθησε να αναδείξει τα οφέλη της αυτοφροντίδας στις ζωές των Ελλήνων πολιτών, τον τρόπο με τον οποίο τα Μη Συνταγογραφούμενα Φάρμακα (ΜΗΣΥΦΑ) συμβάλλουν στην εξοικονόμηση πόρων για το Σύστημα Υγείας, αλλά και το πώς θα επηρεαζόταν η καθημερινή κλινική πρακτική αλλά και η ζωή των ασθενών αν δεν υπήρχαν τα σκευάσματα αυτοφροντίδας για την αντιμετώπιση των ήπιων ασθενειών.

Τα τελευταία χρόνια, οι πολίτες στον δυτικό κόσμο, αλλά και σε αναπτυγμένες ασιατικές κοινωνίες, δίνουν προτεραιότητα στην πρόληψη και την αντιμετώπιση των ήπιων ασθενειών μέσω της χρήσης προϊόντων αυτοφροντίδας, με αποτέλεσμα την αυξανόμενη ζήτηση των προϊόντων αυτών.

Όσον αφορά στη χώρα μας -σύμφωνα με στοιχεία του Συνδέσμου Εταιρειών Φαρμάκων Ευρείας Χρήσης (ΕΦΕΧ)- περισσότεροι από 1 εκατομμύριο Έλληνες χρησιμοποιούν προϊόντα αυτοφροντίδας σε καθημερινή βάση, ενώ μόλις τα τελευταία τρία χρόνια, έχουν κυκλοφορήσει στην ελληνική αγορά 1.255 νέα προϊόντα αυτοφροντίδας. Αυτό σημαίνει πως 1 στα 5 προϊόντα αυτοφροντίδας που πωλείται στο φαρμακείο είναι νέο στην αγορά.

Η Παγκόσμια Ημέρα Αυτοφροντίδας μας υπενθυμίζει ότι η υγεία μας είναι στα χέρια μας και ότι οι καθημερινές μας επιλογές μπορούν να κάνουν τη διαφορά.

Αυτή ακριβώς τη φράση είπα σε πέντε παιδιά της Β’ Δημοτικού, που, με το μάτι –γαρίδα, με ρώτησαν «και ήσουν χαρούμενη»; Ναι, ήμουν χαρούμενη, απάντησα και έγινα φίλη τους.

Κάθε μέρα, μαθαίνω κάτι. Μα, κάθε μέρα.

Τα παιδιά λένε συχνά το ρήμα «υπάρχω». Έχουν στην τσάντα τους ένα αληθοφανές, λούτρινο ποντίκι, γκρι ή έναν βραδύποδα. Το ποντίκι, το αληθοφανές, το φοβάμαι. Τα παιδιά γελούν.

Λένε «τότε που είχε ήλιο, τρώγαμε μια μπανάνα και περιμέναμε το πλοίο».

Συγκινούνται με την εξέγερση του Πολυτεχνείου και με ρωτούν αν «υπήρχα» τότε.
«Αχ, κρίμα», λένε.

Με ρωτούν αν ο Σαββόπουλος γεννήθηκε με μούσι ή αν ο «Μέρμηγκας» του Μάνου Λοΐζου ήταν κατοικίδιό του.

Κόβουν στη μέση, με ψαλίδι, ένα χάρτινο νόμισμα για να το μοιραστούν.

Όταν παίζουν τους «μεγάλους», κρατούν, τάχαμου, στο ένα τους χέρι ένα πληκτρολόγιο.

Το «για πάντα» είναι το παρόν.

Όταν παίζουν «εστιατόριο», κάθε πιάτο (τους) κοστίζει από μηδέν έως 0,20 λεπτά.

Γράφουν σε ένα μωβ τετράδιο, μια ιστορία «για μια γάτα, που τη συλλαμβάνουν, επειδή είναι φιλότεχνη, επειδή της αρέσουν τα μουσεία, συγκεκριμένα»

Δεν πιστεύουν με τίποτα ότι στον πόλεμο σκοτώνονται παιδιά «γιατί οι σφαίρες δεν τα πετυχαίνουν ποτέ».

Με ρωτούν τι άλλο έκανα εκτός από το να φροντίζω τα playmobil, όταν ήμουν μικρή.

Ε, να, λέω, σκούπιζα τα βρεγμένα κάγκελα του μπαλκονιού, όταν έβρεχε, έφτιαχνα «οικογένειες» με πέτρες, στις παραλίες – ο μπαμπάς – πέτρας, η μαμά – πέτρα και τα πετράκια-, ήθελα να σώζω τα τζιτζίκια και να κάνω τον παππού μου αθάνατο κι άλλα.

Ω, αυτό με τις πέτρες θα το κάνω κι εγώ, λέει ένα από αυτά τα παιδιά.

Κι εγώ θα παρατηρώ τα τζιτζίκια με μεγεθυντικό φακό, λέει ένα άλλο.

Χρύσα: Κι εγώ θα εφευρίσκω την κάθε μου μέρα. Ξανά.

Μη μας πεις τι σημαίνει «εφευρίσκω». Ξέρουμε.