Με καταγωγή από τη Μάνη και έντονες εικόνες από τα παιδικά της χρόνια στην αγορά της Καλαμάτας, μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον γεμάτο αρώματα, αγνά προϊόντα και ανθρώπους που αντιμετώπιζαν το φαγητό με σεβασμό. Από εκεί κράτησε μια βασική αρχή: στο τραπέζι δεν προσφέρεται μόνο τροφή, αλλά και πολιτισμός.

Αν και οι σπουδές της ξεκίνησαν στον χώρο της διερμηνείας και της μετάφρασης —με υψηλό επίπεδο κατάρτισης και γνώση πέντε γλωσσών—, η πραγματική της έκφραση βρέθηκε τελικά στη γαστρονομία. Ακολούθησε σπουδές μαγειρικής και εξελίχθηκε σε εκπαιδεύτρια, μεταδίδοντας όχι μόνο τεχνικές, αλλά και μια ολόκληρη φιλοσοφία σε νέους επαγγελματίες.

Η διεθνής της δραστηριότητα είναι έντονη, χωρίς όμως να χάνει ποτέ τον προσανατολισμό της. Στη Σικελία, αντί για μια μόνιμη θέση executive chef, επιλέγει να δημιουργεί εποχικά γαστρονομικά events, μέσα από τα οποία αναδεικνύει προϊόντα της Μεσσηνίας και συνθέτει μενού εμπνευσμένα από τον τόπο της, συνοδευμένα από ελληνικά κρασιά και αποστάγματα. «Κουβαλώ πάντα την Ελλάδα μέσα μου, με τη Μεσσηνία στο επίκεντρο», επισημαίνει.

Έχει παρουσιάσει την ελληνική γαστρονομία σε χώρες, όπως η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα, ενώ στην Πάρμα απέσπασε το πρώτο βραβείο σε διαγωνισμό συνδυασμού φαγητού και κρασιού, μαζί με τη σεφ Ελένη Λάγγη από τη Λακωνία. Παράλληλα, έχει μαγειρέψει για τους σεφ του Λευκού Οίκου και έχει συμμετάσχει σε παρουσιάσεις στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης.

Η φιλοσοφία της είναι σαφής: η γαστρονομία λειτουργεί ως γέφυρα που ενώνει ανθρώπους και πολιτισμούς. Δεν αποτελεί ούτε επιφανειακή εικόνα ούτε μέσο εντυπωσιασμού. «Η γη, η γαστρονομία και ο πολιτισμός δεν είναι παιχνίδι», τονίζει. Για τη Γεωργία Κουτσούκου, το ουσιαστικό είναι η επιστροφή στην αυθεντικότητα, η σύνδεση με τις ρίζες και η αναζήτηση της ουσίας — γιατί μόνο τότε η γεύση αποκτά αληθινό νόημα.

Με πληροφορίες από Kalamata Times

Αυτή είναι η Τούσον — η πρώτη αμερικανική πόλη που απέκτησε τον τίτλο «Πόλη της Γαστρονομίας της UNESCO». Μόλις 56 πόλεις στον κόσμο έχουν αυτή τη διάκριση, τιμώντας τον τρόπο που οι άνθρωποι καλλιεργούν, μοιράζονται και διατηρούν το φαγητό τους, αποδεικνύοντας ότι η γαστρονομική κληρονομιά είναι εξίσου σημαντική με τη γλώσσα ή την αρχιτεκτονική.

Ο τίτλος της UNESCO αναγνωρίζει το πώς μια πόλη τρέφει την ψυχή της. Για να τον κερδίσει, πρέπει να αποδείξει πως το φαγητό είναι στη «γενετική» της: ριζωμένο στο τοπικό χώμα, εμπορεύσιμο στις αγορές, προωθούμενο από δυναμικούς εστιάτορες, διδαγμένο στα σχολεία και σεβαστό προς τον πλανήτη που το γεννά. Κάθε τέσσερα χρόνια η αυθεντικότητα επανεξετάζεται.

Η γαστρονομία ως μνήμη και ταυτότητα

Από τις ερήμους της Τούσον, τις κοιλάδες της Πάρμα, τα ρυζοχώραφα της Battambang, μέχρι την παγωμένη τούνδρα του Östersund, όλες αυτές οι πόλεις μοιράζονται μια πεποίθηση: Το φαγητό είναι κάτι παραπάνω από επιβίωση — είναι φορέας μνήμης. Μπορεί να μας θυμίσει ποιοι είμαστε, πού βρεθήκαμε και τι ονειρευόμαστε να γίνουμε.

Τούσον, Αριζόνα
Στην Τούσον, η έρημος καθορίζει το μενού. Τα καλοκαίρια ραγίζουν τη γη σαν τερακότα, ενώ οι μουσώνες μετατρέπουν τους δρόμους σε ποτάμια. Όταν η UNESCO ανακήρυξε την Τούσον ως πρώτη Πόλη της Γαστρονομίας στις ΗΠΑ, αναγνώριζε την αντοχή των αγροτών, μαγείρων και παραγωγών που μετέτρεψαν την προγονική γνώση σε συνεκτικό ιστό.

Ο διάσημος φούρναρης Don Guerra ξεκίνησε το Barrio Bread στο γκαράζ του· σήμερα αποτελεί σημείο αναφοράς για την πόλη. «Το ψωμί αφηγείται την ιστορία της Τούσον κομμάτι-κομμάτι», λέει. «Μετά τη διάκριση της UNESCO, είδα την κοινότητα να ενώνεται γύρω από τα τοπικά υλικά — τιμώντας την παράδοση και δημιουργώντας ένα ανθεκτικό περιφερειακό σύστημα τροφίμων που αντικατοπτρίζει πραγματικά το πνεύμα της ερήμου Σονόρα». Τα ψωμιά του διακοσμούνται με κάκτους σαγουάρο — «έκφραση του τόπου μας».

Νότια της πόλης, η αγροτική συνεταιριστική φάρμα San Xavier Co-op Farm, υπό τη διαχείριση μελών του έθνους Tohono O’odham, καλλιεργεί φυτά όπως φασόλια tepary, ανθούς cholla και καρπούς σαγουάρο — καλλιέργειες που συντηρούν αυτή τη γη για αιώνες. «Κάθε σπόρος κουβαλά ιστορίες και τραγούδια», λέει η υπεύθυνη Amy Juan· «θυμίζοντας ότι το φαγητό είναι μνήμη σε βρώσιμη μορφή».

Οι επισκέπτες μπορούν να δοκιμάσουν αυτή τη συνέχεια παντού: Sonoran hot dogs στο Aqui Con El Nene· τραγανές frybreads από το Popoverz· carne asada στα Tacos Apson. Ακόμη και στα ιστορικά El Charro Café, συνταγές όπως chimichangas και nopalitos φανερώνουν τη βαθιά πολυπολιτισμική παράδοση της Τούσον.

Πλούτος παράδοσης στην Πάρμα

Πάρμα, Ιταλία
Στις εύφορες πεδιάδες του βορρά, ο πλούτος έγινε παράδοση. Η Πάρμα βρίσκεται στην καρδιά της ιταλικής «Κοιλάδας των Τροφίμων», όπου η γεύση διδάσκεται και ωριμάζει όπως τα προϊόντα της. Ο αέρας μυρίζει γάλα και αλάτι — οι γεύσεις τυλίγονται σε δροσερό λινό για να ωριμάσουν.

Η UNESCO ανακήρυξε την Πάρμα Πόλη της Γαστρονομίας το 2015, αναγνωρίζοντας όχι μόνο τα διάσημα προστατευόμενα προϊόντα — Parmigiano Reggiano, Prosciutto di Parma και Colli di Parma DoP κρασιά — αλλά και την εκπαιδευτική πρωτοπορία της πόλης.

«Το πρόγραμμα προτείνει ένα νέο μοντέλο αστικού σχεδιασμού», δηλώνει η Carlotta Beghi, υπεύθυνη UNESCO στην Πάρμα· «βασισμένο σε μια πρωτοποριακή προσέγγιση ταυτότητας, δημιουργικότητας και βιώσιμης ανάπτυξης». Τα παιδιά μαθαίνουν γιατί οι ντομάτες έχουν καλύτερη γεύση το καλοκαίρι· στα σχολικά γεύματα σερβίρονται ζυμαρικά από ντόπια δημητριακά και λαχανικά των κοινοτικών κήπων. Στη Seasonal School του πανεπιστημίου στο Food City Design διδάσκεται πώς οι κοινότητες μπορούν να χτίζονται γύρω από τη διατροφή.

Η κληρονομιά αυτή δοκιμάζεται στο Caseificio San Pier Damiani, όπου οι τροχοί Parmigiano-Reggiano γυρίζονται με το χέρι σε ζεστή άλμη ή στα tortelli di erbetta με βούτυρο και τυρί στο Angiol d’Or — εκεί όπου ο τρίφτης έχει λειανθεί από δεκαετίες χρήσης.

Battambang & Östersund: Η ανθεκτικότητα στη γεύση

Battambang, Καμπότζη
Στην Battambang, η μνήμη μυρίζει λεμονόχορτο, σάλτσα prahok από ψάρι και καπνό ξύλου. Δίπλα στον ποταμό Sangker — μία από τις πιο πυκνοναρκοθετημένες περιοχές παγκοσμίως — οι αγορές ξεχειλίζουν βότανα: κόλιανδρο με πριονωτά φύλλα, βασιλικό tulsi και άγρια φύλλα λάιμ. Αυτά τα υλικά επέζησαν μετά από χρόνια καταστροφής· δίπλα τους πωλούνται τηγανητές ταραντούλες ή τεράστια έντομα νερού. Μετά δεκαετίες απώλειας παραδόσεων, εδώ το μαγείρεμα γίνεται πράξη αποκατάστασης.

Στο Lok Ov Pok («Εστιατόριο του Πατέρα»), σπιτικά πιάτα αφηγούνται ιστορίες τόπου και απώλειας. «Battambang σημαίνει ό,τι πιο νόστιμο», λέει ο ιδιοκτήτης Yong Leng Chhoeurt επικαλούμενος τραγούδι του Sinn Sisamouth. «Μαγειρεύουμε όπως οι παππούδες μας — με φρέσκα εποχικά υλικά από κοντινές φάρμες αλλά με σύγχρονες ιδέες. Θέλω ο επισκέπτης να νιώθει σαν στο τραπέζι του πατέρα μου: Απλή τροφή γεμάτη μνήμη».

Τα χαρακτηριστικά πιάτα περιλαμβάνουν mee kola (νουντλς με αυγό, πατέ χοιρινού και τουρσί λαχανικών) ή bok teuk amereuk — σαλάτα Khmer με μικρές μελιτζάνες και βότανα. Αυτές οι συνταγές «δείχνουν ποιοι είμαστε». Η πόλη αποτελεί πλέον μέρος ενός παγκόσμιου δικτύου γαστρονομικής διπλωματίας: μπήκε στο Δίκτυο Δημιουργικών Πόλεων UNESCO το 2023, επιβραβεύοντας τις παραδόσεις και τις προσπάθειες ανάδειξης της κουζίνας Khmer.

Östersund, Σουηδία
Στην Östersund στα όρια του Αρκτικού Κύκλου, η μνήμη ωριμάζει στο ψύχος. Για τους περίπου 50.000 κατοίκους οι εποχές είναι ακραίες: χειμώνες σκοτεινοί κι ατελείωτοι· καλοκαίρια σύντομα κι έντονα φωτεινά. Δεν θα περίμενε κανείς εδώ μια πρωτεύουσα γεύσης — κι όμως ο ρυθμός του τόπου καθορίζει κάθε πιάτο.

Kρέας ταράνδου suovas, καραμελωμένο τυρί messmör και πέστροφα arctic char αποτελούν τον κορμό μιας κουζίνας όπου κυριαρχεί η ευρηματικότητα αντί για την υπερβολή. Από τις πρώτες πόλεις που απέκτησαν τον τίτλο City of Gastronomy (το 2010), η Östersund έχτισε τη φήμη της στη βιωσιμότητα και τη μικρή παραγωγή.

Οι παραγωγοί του Eldrimner (Εθνικό Κέντρο Παραδοσιακών Τροφίμων) εκπαιδεύουν νέους τυροκόμους και ζυθοποιούς σε τεχνικές διατήρησης τροφών για τους μακρινούς χειμώνες. «Το τυρί κατσίκας, μαρμελάδα cloudberry κι αρτοσκευάσματα tunnbröd είναι οι γεύσεις μας», λέει η Annelie Lanner· «αλλά είναι επίσης μάθημα ανθεκτικότητας — απόδειξη ότι η παράδοση προσαρμόζεται στις σύγχρονες προκλήσεις».

Αυτό το πνεύμα κυριαρχεί στις κουζίνες των νέων chef. Ο Johan Rudsby του Bua τονίζει ότι τα υλικά αντανακλούν το κλίμα: σύντομη περίοδος ανάπτυξης αλλά συμπυκνωμένες γεύσεις που διατηρούνται με ζύμωση ή κάπνισμα για τους σκοτεινούς μήνες.

Η chef Fia Gulliksson βλέπει τον τίτλο ως αρχή ενός ευρύτερου κινήματος: «Απέδειξε πως δημιουργικότητα, μικρή παραγωγή τροφής κι αειφορία είναι άρρηκτα δεμένες». Ακόμα κι αυτή η μικρή βόρεια πόλη μπορεί να δείξει τον δρόμο προς μια πιο βιώσιμη διατροφική κουλτούρα. Η θέρμανση βασίζεται σε βιοκαύσιμα — ακόμη μία έκφραση αποφασιστικότητας για αρμονία με τη φύση. Μέσα σε ένα μεταβαλλόμενο κλίμα, η Östersund έκανε την παράδοση τέχνη επιβίωσης.

Πηγή: National Geographic

Στο Ναύπλιο, η πραγματική απόλαυση δεν βρίσκεται μόνο στα αξιοθέατα, αλλά κυρίως στις ήρεμες στιγμές ανάμεσά τους: στη γεύση ενός ποτηριού κρασιού που διαρκεί ή σε μια χαλαρή συζήτηση με έναν τοπικό καταστηματάρχη. Για όσους σταματούν να απολαύσουν τη στιγμή, το Ναύπλιο χαρίζει το σπάνιο δώρο της απλότητας και της χαράς του παρόντος.

Η καρδιά της παλιάς πόλης χτυπά στην Πλατεία Συντάγματος, όπου οι υπαίθριες καφετέριες προσκαλούν τους επισκέπτες να καθίσουν και να χαλαρώσουν. Τα στενά σοκάκια, τα πολύχρωμα ιστορικά σπίτια και τα παλιά οθωμανικά σιντριβάνια συνθέτουν ένα σκηνικό γεμάτο γοητεία και ιστορία. Στην περιοχή δραστηριοποιούνται ακόμη τεχνίτες και αργυροχόοι που συνεχίζουν οικογενειακές παραδόσεις αιώνων.

Καθώς περιηγείστε στην Παλιά Πόλη, θα ανακαλύψετε νεοκλασικά κτίρια, ζωντανές πλατείες και τον κεντρικό δημοτικό κήπο, όπου δεσπόζει το άγαλμα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Οι επισκέπτες μπορούν επίσης να γνωρίσουν ιστορικά σημεία όπως το Αρχαιολογικό Μουσείο και τα οθωμανικά τεμένη. Η έντονη παρουσία της βουκαμβίλιας δίνει χρώμα στην ατμόσφαιρα, ενισχύοντας την αίσθηση μιας πόλης εκτός χρόνου.

Αγορές & Τοπικές Γεύσεις στο Ναύπλιο

Δύο φορές την εβδομάδα, κάθε Τετάρτη και Σάββατο, η αγορά παραγωγών γεμίζει την πλατεία με φρέσκα φρούτα, λαχανικά, μυρωδικά, μέλι, ελιές και χειροποίητα καλούδια. Η αγορά αυτή αποτελεί όχι μόνο σημείο αγορών αλλά και παράθυρο στην καθημερινότητα και τη γαστρονομική κουλτούρα της Πελοποννήσου.

Πανοραμική θέα από το Παλαμήδι

Για την καλύτερη θέα στο Ναύπλιο, ανεβείτε στο Παλαμήδι, που υψώνεται 216 μέτρα πάνω από τη θάλασσα. Το φρούριο του 18ου αιώνα υπήρξε κομβικό σημείο στον Αγώνα της Ανεξαρτησίας. Είτε επιλέξετε να ανεβείτε τα περισσότερα από 900 σκαλοπάτια είτε να φτάσετε με αυτοκίνητο, η πανοραμική θέα στον Αργολικό κόλπο και τις κεραμιδένιες στέγες της πόλης θα σας ανταμείψει.

Περπατήστε στα τείχη που έχουν πάρει το όνομά τους από Έλληνες ήρωες και επισκεφθείτε το κελί όπου φυλακίστηκε ο Κολοκοτρώνης. Προτιμήστε τις πρωινές ώρες για δροσιά και ηρεμία πριν καταφτάσουν οι επισκέπτες.

Επίσκεψη στο Μπούρτζι με βάρκα

Από την Πλατεία Φιλελλήνων, επιβιβαστείτε σε μια μικρή βάρκα για το Μπούρτζι, το εμβληματικό ενετικό φρούριο του 15ου αιώνα που δεσπόζει σε νησίδα απέναντι από το λιμάνι. Αρχικά χτισμένο για προστασία από πειρατές, σήμερα αποτελεί ένα ήρεμο αξιοθέατο με εντυπωσιακή θέα προς την πόλη και τον Αργολικό κόλπο. Περπατήστε στα τείχη του κάστρου και απολαύστε τη μαγευτική θέα στο Ναύπλιο, τα γαλάζια νερά και την παραλιακή ζώνη της Παλιάς Πόλης.

Χαλάρωση στην παραλία Αρβανιτιά

Λίγα μόλις λεπτά με τα πόδια από το κέντρο βρίσκεται η παραλία Αρβανιτιά, ένας ήσυχος βοτσαλωτός όρμος κάτω από τους βράχους του Παλαμηδιού. Τα καθαρά νερά της είναι ιδανικά για βουτιές νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα. Μετά το μπάνιο, χαλαρώστε στις ζεστές πέτρες ή απολαύστε ένα βιβλίο υπό τον ήχο των κυμάτων. Ακολουθήστε τον παραλιακό περίπατο της Αρβανιτιάς γύρω από τα βράχια της Ακροναυπλίας, απολαμβάνοντας τη χρυσαφένια λάμψη του ηλιοβασιλέματος στη θάλασσα και τον ουρανό.

Αυθεντικές εμπειρίες σε αγρόκτημα & οινοποιεία

Λίγο έξω από την πόλη λειτουργεί το Nafplio Bio Farm, ένα οικογενειακό βιολογικό αγρόκτημα ανάμεσα σε ελαιώνες και πορτοκαλεώνες. Εκεί θα γνωρίσετε τις αρχές της βιώσιμης γεωργίας και θα δοκιμάσετε φρέσκα προϊόντα: ελαιόλαδο, χειροποίητη μαρμελάδα και ζουμερά πορτοκάλια κατευθείαν από τα δέντρα. Οι φιλόξενοι οικοδεσπότες μοιράζονται ιστορίες παλιών αγροτικών παραδόσεων ενώ μπορείτε να συμμετέχετε σε μαγειρική επίδειξη με ντόπια υλικά για κλασικές ελληνικές συνταγές.

Nemea, περίπου 45 λεπτά βόρεια του Ναυπλίου, αποτελεί κορυφαίο προορισμό για τους φίλους του κρασιού. Εδώ καλλιεργείται η περίφημη ποικιλία Αγιωργίτικο, προσφέροντας πλούσια κόκκινα κρασιά με βάθος χαρακτήρα. Οι οικογενειακοί αμπελώνες όπως οι Palivou και Κτήμα Μπαϊρακτάρη ανοίγουν τις πόρτες τους στους επισκέπτες για περιηγήσεις στους αμπελώνες, δοκιμές κρασιών απευθείας από τα βαρέλια και ιστορίες κάθε εσοδείας.

Το γεύμα με σπιτικά πιάτα συμπληρώνει τη γνήσια αγροτική εμπειρία. Ανάμεσα στους κορυφαίους παραγωγούς ξεχωρίζει το Semeli Estate, που συνδυάζει παράδοση με σύγχρονες τεχνικές για πολυβραβευμένα κρασιά που αναδεικνύουν το ιδιαίτερο μικροκλίμα των λόφων.

Μυκήνες & Επίδαυρος: Ταξίδι στην αρχαιότητα

Σε μικρή απόσταση με αυτοκίνητο από το Ναύπλιο βρίσκονται δύο από τους πιο διάσημους αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας: οι Mυκήνες και η Eπίδαυρος. Στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, χτισμένο τον 4ο αιώνα π.Χ., θα εντυπωσιαστείτε από την τέλεια ακουστική και την αρμονική αρχιτεκτονική του.

Το θέατρο φιλοξενούσε παραστάσεις προς τιμήν του θεού Ασκληπιού – παράδοση που συνεχίζεται κάθε καλοκαίρι στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου. Κατά τη διάρκεια της ημέρας μπορείτε να εξερευνήσετε τις πέτρινες κερκίδες, να δοκιμάσετε την ακουστική και να απολαύσετε τη γαλήνια φύση γύρω.

Λίγο πιο πέρα, οι Μυκήνες – μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς UNESCO – σας ταξιδεύουν ακόμη βαθύτερα στην Ιστορία. Διαβείτε την ξακουστή Πύλη των Λεόντων, περιηγηθείτε στα κυκλώπεια τείχη κι επισκεφθείτε τον Θησαυρό του Ατρέως, έναν από τους μεγαλύτερους θολωτούς τάφους του αρχαίου κόσμου.

Eδώ βασίλευσαν μυθικές μορφές, όπως ο Aγαμέμνονας και ο Pερσεύς, γνωστοί μέσα από τα έπη του Ομήρου.

Πηγή: National Geographic

Προσοχή στο νερό και τα ωμά τρόφιμα

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), σε πολλές χώρες το νερό της βρύσης δεν θεωρείται ασφαλές. Γι’ αυτό αποφεύγουμε να το πίνουμε, αλλά και να καταναλώνουμε τρόφιμα που ενδέχεται να έχουν πλυθεί με αυτό, όπως σαλάτες και κομμένα φρούτα. Αποφεύγουμε επίσης τα ροφήματα με παγάκια αφού δεν ξέρουμε με τι νερό έχουν παρασκευαστεί.

Τι κάνουμε:

• Επιλέγουμε φρούτα με φλούδα (όπως μπανάνες, πορτοκάλια ή μάνγκο) και τα καθαρίζουμε εμείς οι ίδιοι.
• Πλένουμε τα φρούτα και τα σκεύη με εμφιαλωμένο ή βρασμένο νερό.
• Προτιμάμε εμφιαλωμένα ή σφραγισμένα ροφήματα.
• Αποφεύγουμε το νερό της βρύσης ακόμη και για το βούρτσισμα των δοντιών.

Όταν λέμε ζεστό να είναι… πραγματικά ζεστό

Για την αποφυγή τροφικής δηλητηρίασης σε εξωτικούς προορισμούς, το ζεστό φαγητό πρέπει να είναι όντως καυτό όταν σερβίρεται. Ο ατμός είναι σημάδι ότι έχει μαγειρευτεί σωστά, κάτι εξαιρετικά σημαντικό για τρόφιμα όπως το κρέας, το ψάρι και τα αυγά. Αντίστοιχα, τα κρύα φαγητά (όπως παγωτά ή προϊόντα με μαγιονέζα) πρέπει να διατηρούνται στη σωστή θερμοκρασία ψύξης.

Τι κάνουμε:

Ακολουθούμε τη χρυσή οδηγία του Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων των ΗΠΑ (CDC): «Cookit, boilit, peelit, orforgetit» – «Μαγείρεψέ το, βράσε το, ξεφλούδισέ το ή… ξέχασέ το!»

Παρατηρούμε, πριν δοκιμάσουμε

Πριν καθίσουμε κάπου για φαγητό – ειδικά σε street food ή αγορές – παρατηρούμε:

• Αν ο χώρος είναι καθαρός.
• Αν οι πωλητές φορούν γάντια ή χρησιμοποιούν λαβές για τη διαχείριση των τροφίμων.
• Αν υπάρχει κίνηση από ντόπιους – είναι συνήθως καλός δείκτης ποιότητας.
• Αν μυρίζει ευχάριστα το φαγητό.

Η παρατήρηση είναι το πρώτο φίλτρο ασφάλειας και μας σώζει από πιθανώς δύσκολες ή και επικίνδυνες κατασττάσεις υγείας.

Το φαρμακείο των διακοπών

Χωρίς να γινόμαστε προληπτικοί, καλό είναι να είμαστε προνονητικοί! Όσο κι αν προσέχουμε, μία ήπια στομαχική ενόχληση είναι αναμενόμενη σε ταξίδια σε άλλες ηπείρους. Κι επειδή δεν ξέρουμε τι θα μπορούμε να βρούμε στον τόπο των διακοπών μας, καλό είναι να είμαστε προετοιμασμένοι. Με τη συμβουλή του γιατρού ή του φαρμακοποιού μας μπορούμε να έχουμε μαζί μας:

• Αντιδιαρροϊκά
• Προβιοτικά
• Διαλύματα με ηλεκτρολύτες ή σκονάκια ενυδάτωσης
• Αντισηπτικά μαντηλάκια και αντιβακτηριακό gel

Αυτό το ταξίδι δεν θα μας το χαλάσει τίποτε!

Η γαστρονομία είναι ταξίδι μέσα στο ίδιο το ταξίδι. Μας συνδέει με τους ανθρώπους, τις συνήθειες, την ιστορία του τόπου. Δεν υπάρχει λόγος να τη φοβόμαστε και να αποφεύγουμε τα πάντα. Αρκεί να έχουμε στο μυαλό μας κάποιους βασικούς κανόνες για την ασφάλειά μας.

Πολλά τα είδη, πολλές οι περιστάσεις. Πίτες στο καθημερινό τραπέζι, πίτες για τις Κυριακές, πίτες σε γιορτές και αργίες, πίτες για να πάρουν μαζί τους όσοι φεύγουν ταξίδι, πίτες με ό,τι υπάρχει στο ψυγείο, πίτες με ό,τι κατεβάζει το μυαλό, πίτες με τυρί, με φύλλο, χωρίς φύλλο, πίτες στο άστραμμα, πίτες χρονοβόρες, πίτες με παράξενα ονόματα. Αλλά και οι πίτες της 88χρονης κυρίαςΑλεξάνδρας, από την Μηλιά Θεσπρωτίας, που ανοίγει φύλλο και ζητάει από τα εγγόνια της να την «ανεβάσουν» στο instagram γιατί, «πιδιά ‘μ, όσο πιο πολύ αφήσετε τ’ αλεύρ’ να ρουφήξ’ το λάδ’, τόσο πιο τραγανό θα βγει του φύλλο». 

Το φαγητό είναι απόλαυση. Το φαγητό είναι και σημειολογία. Πώς θα σερβιριστεί, πώς η αγάπη θα το νοστιμεύει πάντα,  πόσο μεράκι χωράει στους ταβάδες και τα σαγάνια; Τα συγκεκριμένα πιάτα και η στιγμή που θα υψωθούν ποτήρια με κρασί και παλαιωμένο τσίπουρο για ευχές και καλή τύχη. Στα χωριά της Ηπείρου, το απέριττο είναι το πλέον αρχοντικό. Η χαραγμένη πίτα, όπως είναι στο στρογγυλό ταψί, είναι μια εικόνα που καταδείχνει πολλά παραπάνω από το προφανές. 

Όταν η υπέργηρη Ηπειρώτισσα Αλεξάνδρα ή Αλέξω ρωτήθηκε για την πρώτη ύλη που χαρακτηρίζει, χρόνια τώρα, την λακωνική κουζίνα της, δεν είπε τίποτε λιγότερο από το αυτονόητο: «Μαζί με τα ωραία, που μού προσφέρει ο κήπος μου και τα χωράφια, αλλά και τα ζωντανά μου, βάζω και τον νου μου να δουλεύει. Η Μπλατσαριά, η πίτα με τα δύο στρώματα χυλό, άρεσε στον άντρα μου, γιατί πάντα την έφτιαχνα, όταν ερχόμασταν από γυρνοβόλι στο βουνό, όπου μάζευα άγρια χόρτα. Η Κασιόπιτα, αυτή η πίτα με αλεύρι, αλλά χωρίς φύλλο που γίνεται αμέσως, αρέσει πολύ στα εγγόνια μου. Όταν ήταν μικρά, κάθονταν ακούνητα, μπροστά στον φούρνο με τα ξύλα μέχρι να γίνει η πίτα. Στην Ήπειρο, το αγαπάμε πολύ το φαγητό. Μην κοιτάς που εγώ είμαι ζαβρακιάσμενη. Τρώω λίγο. Και γρήγορα να το ετοιμάσουμε, το κάνουμε πάντα με τέτοια αγάπη, που στο τέλος είναι για βραβείο. Κι επειδή εδώ που είμαι εγώ, ενενήντα χρόνια, όλο ψύχρα κάνει, ο περισσότερος χρόνος μας βρίσκει μέσα στα σπίτια, στην κουζίνα. Και ο σύζυγος χρυσοχέρης. Καλά να είναι εκεί που είναι».

Φτιάξτε, λοιπόν, το σκηνικό στο μυαλό σας. Η Μηλιά βρίσκεται στο βορειότερο άκρο του νομού Θεσπρωτίας, νότια των Ορέων Τσαμαντά (Μουργκάνα), λίγο δυτικότερα από το Κεφαλοχώρι. Οι κάτοικοι του χωριού είναι δεν είναι είκοσι όλοι κι όλοι. Η Αλέξω έχει δικό της κώδικα επικοινωνίας με τα πρόβατα, ένα αλλιώτικο είδος που δοκιμάζει (ακόμη) και τις μακαρονόπιτές της. Η Αλέξω εκφέρει με ιδιαίτερο τρόπο το «αχ» και το «πουλ, πουλ», στις κότες της. Έχει δυνατά χέρια, ακόμη. Οι πλάστες να είναι καλά.

Κι επίσης, στην Ήπειρο, πάντα από κάπου, έστω και νοερά, ακούγεται ένα σιωπηλό κλαρίνο. Ή κάποιος χρόνιος, ανθρώπινος λυγμός. Ιδέα μου είναι;

*Φωτογραφίες: travelstyle /myrtalycongress

Η Ευρωπαϊκή Διαστημική Υπηρεσία (ESA) εξηγεί πως το φαγητό στο διάστημα πρέπει να πληροί αυστηρές προδιαγραφές: δεν πρέπει να τρίβεται ή να είναι πολύ βαρύ, ενώ πρέπει να διατηρείται για τουλάχιστον δύο χρόνια. Φρέσκα φρούτα και λαχανικά καταφθάνουν μόνο με νέες αποστολές ανεφοδιασμού, οπότε τα περισσότερα γεύματα είναι κονσερβοποιημένα, αφυδατωμένα ή σφραγισμένα υπό κενό.

Για να «σπάσει» η μονοτονία, προβλέπεται πως ένα στα δέκα γεύματα μπορεί να είναι εξατομικευμένο, σύμφωνα με τις προτιμήσεις κάθε αστροναύτη. «Η κοινή απόλαυση του φαγητού είναι ένας τρόπος να γνωρίσουμε ο ένας τον πολιτισμό του άλλου, μια εμπειρία που ενισχύει τους δεσμούς μεταξύ μας», ανέφερε η Αντονό.

Η Αν-Σοφί Πικ χαρακτήρισε την πρόκληση «συναρπαστική», προσθέτοντας πως το μενού περιλαμβάνει τέσσερα ορεκτικά, δύο κυρίως πιάτα και δύο επιδόρπια.

Η Σοφί Αντονό είναι πρώην πιλότος δοκιμών ελικοπτέρων και θα γίνει η δεύτερη Γαλλίδα στην ιστορία που ταξιδεύει στο διάστημα. Η αποστολή της στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό αναμένεται να ξεκινήσει το 2026.

Πηγή: Lifo.gr

Η μελέτη που δημοσιεύτηκε στο International Journal of Osteoarchaeology, βασίζεται στην ανάλυση ζωικών οστών που βρέθηκαν σε αποχετευτικό λάκκο, σε περιοχή κοντά στο φόρουμ της αρχαίας Πολλέντια. Οι επιστήμονες εντόπισαν υπολείμματα από θηλαστικά, ψάρια, ερπετά και κυρίως πτηνά, με τις τσίχλες να αποτελούν το πολυπληθέστερο εύρημα (165 οστά).

Οι κλασικές πηγές περιγράφουν τις τσίχλες ως έδεσμα για συμποσιακά τραπέζια, προετοιμασμένες με πολύπλοκες συνταγές, όπως πάχυνση με σύκα και ψήσιμο με σάλτσες, όπως αναφέρει και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος. Ωστόσο, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν ότι στην πράξη, τα πτηνά αυτά καθαρίζονταν, αφαιρούνταν το στέρνο τους για να ισιώσουν και στη συνέχεια τηγανίζονταν σε λάδι. Η τεχνική αυτή επέτρεπε ταχύτερο μαγείρεμα και διατήρηση της υγρασίας, μια ιδανική λύση για τους πωλητές που εξυπηρετούσαν πελάτες στο δρόμο.

Τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι υπήρχε τυποποιημένη προσέγγιση στην προετοιμασία, προσαρμοσμένη στις ανάγκες της εμπορικής εστίασης. Σε αντίθεση με τα πληρέστερα σφάγια που εντοπίζονται σε οικιακά περιβάλλοντα, τα υπολείμματα στις ταβέρνες φανερώνουν μαζική και λειτουργική επεξεργασία. Η ανακάλυψη ανατρέπει την άποψη ότι τα συγκεκριμένα πτηνά καταναλώνονταν αποκλειστικά από τις ανώτερες τάξεις και φέρνει στο φως μια πιο σύνθετη εικόνα της καθημερινής ζωής στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι οι αστικοί πωλητές πιθανόν εκμεταλλεύονταν την εποχική διαθεσιμότητα των μεταναστευτικών πτηνών, προκειμένου να εμπλουτίσουν το μενού τους και να ενισχύσουν την οικονομική σταθερότητα της επιχείρησής τους.

Η Πολλέντια, ένα σημαντικό λιμάνι μεταξύ του 1ου αιώνα π.Χ. και του 1ου αιώνα μ.Χ., διέθετε δίκτυο αγορών, ναών και φόρουμ, αλλά και πλήθος καταστημάτων εστίασης. Η συγκεκριμένη ανασκαφή αποκαλύπτει την καθημερινή διατροφή των απλών ανθρώπων και την πρώιμη μορφή «street food» στον ρωμαϊκό κόσμο.

Πηγή: Cibum

Η JR Pass ανέλυσε τις πρωτεύουσες του κόσμου για να ανακαλύψει τις καλύτερες γαστρονομικές πόλεις, αξιολογώντας παράγοντες όπως ο αριθμός των εστιατορίων 5 αστέρων, τα αξιοθέατα γαστρονομικού τουρισμού και τα εστιατόρια που περιλαμβάνονται στον Οδηγό Michelin.

Κύρια Συμπεράσματα της Έρευνας

Η Αθήνα κατακτά τη 2η θέση στην κατάταξη των καλύτερων γαστρονομικών πρωτευουσών, με συνολική βαθμολογία 84,4/100.

Το Παρίσι είναι η απόλυτη γαστρονομική πρωτεύουσα, συγκεντρώνοντας 93,1/100.

Το Τόκιο είναι η πιο οικονομική foodie πρωτεύουσα, με το μέσο κόστος γεύματος για δύο να ανέρχεται σε μόλις £34.12.

Το Σίδνεϊ είναι η λιγότερο ελκυστική πόλη για foodies, καταγράφοντας βαθμολογία 51,3/100.

Η Αθήνα στη 2η θέση: Η ελληνική γαστρονομία εντυπωσιάζει

Η Αθήνα αναδεικνύεται ως ο δεύτερος καλύτερος προορισμός για λάτρεις του φαγητού παγκοσμίως, με συνολική βαθμολογία 84,4/100. Από τη βουτυράτη και τραγανή μπουγάτσα μέχρι τον πλούσιο μουσακά, η ελληνική κουζίνα προσφέρει μοναδικές γεύσεις που είναι τόσο απολαυστικές όσο και προσιτές.

Αν και η πόλη δεν διαθέτει μεγάλο αριθμό εστιατορίων Michelin, αντισταθμίζει με το προσιτό κόστος γευμάτων – ένα δείπνο για δύο κοστίζει κατά μέσο όρο £42.04, πολύ χαμηλότερο από άλλες πρωτεύουσες όπως το Παρίσι και η Ζυρίχη.

Παρίσι: Η απόλυτη γαστρονομική πρωτεύουσα του κόσμου

Το Παρίσι κατακτά την κορυφή με βαθμολογία 93,1/100, προσφέροντας τη μεγαλύτερη ποικιλία εθνικών πιάτων (12 συνολικά), 24 εστιατόρια Michelin και 100 εστιατόρια 5 αστέρων ανά 100.000 κατοίκους. Αν ψάχνεις μια γαστρονομική εμπειρία υψηλού επιπέδου, το Παρίσι είναι ο απόλυτος προορισμός.

Τόκιο: Η καλύτερη επιλογή για οικονομικούς foodies

Στην 3η θέση της κατάταξης βρίσκεται το Τόκιο, με συνολική βαθμολογία 81,5/100. Η ιαπωνική πρωτεύουσα ξεχωρίζει για την προσιτή γαστρονομική της σκηνή, αφού ένα γεύμα για δύο κοστίζει μόλις £34.12, πολύ λιγότερο από άλλες γαστρονομικές πρωτεύουσες. Από το Karaage chicken, που έγινε viral στο TikTok, μέχρι τα παραδοσιακά ιαπωνικά πιάτα, το Τόκιο είναι ένας παράδεισος για foodies.

Σίδνεϊ: Ο λιγότερο ελκυστικός προορισμός για foodies

Στην τελευταία θέση της λίστας βρίσκεται το Σίδνεϊ, με τη χαμηλότερη βαθμολογία (51,3/100). Παρά το υψηλό κόστος ζωής, η πόλη διαθέτει μόλις 2 γαστρονομικά αξιοθέατα και κανένα εστιατόριο Michelin, καθιστώντας την έναν από τους λιγότερο γαστρονομικά ενδιαφέροντες προορισμούς. Αν το φαγητό είναι η κινητήρa δύναμη πίσω από τα ταξίδια σου, το Παρίσι, η Αθήνα και το Τόκιο είναι οι κορυφαίες επιλογές. Η Αθήνα, ειδικά, ξεχωρίζει ως οικονομικός και γευστικός παράδεισος, ενώ αν ψάχνεις πολυτελείς εμπειρίες, το Παρίσι είναι αξεπέραστο.

Πηγή: InStyle

Έως και τις 31 Δεκεμβρίου 2024, οι λάτρεις του καλού φαγητού έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν ένα ξεχωριστό γαστρονομικό ταξίδι στο Winter Garden City Lounge του εμβληματικού Ξενοδοχείου, εμπνευσμένο από την αστική κουλτούρα της παλιάς Αθήνας.

Αναβιώνοντας συνταγές από τα μέσα του 20ού αιώνα, το μενού αναδεικνύει τη γαστρονομική κληρονομιά του εμβληματικού Ξενοδοχείου, με πιάτα που πρωταγωνίστησαν σε ιστορικά δείπνα κατά τα 150 Χρόνια αδιάλειπτης λειτουργίας του. Από την αυθεντική αθηναϊκή σαλάτα, σύμβολο της αστικής κουζίνας της δεκαετίας του 1970 και το εντυπωσιακό σιντριβάνι από γαρίδες cocktail ως τα διάσημα ‘Vol-au-Vent’, που συνδυάζουν την ελαφρότητα και φινέτσα της γαλλικής κουζίνας, τα πιάτα ξυπνούν μνήμες μιας άλλης εποχής. Φόρο τιμής στην ελληνική παράδοση έρχονται να αποδώσουν οι λαχανοντολμάδες, ενώ επιδόρπια, όπως η νουγκατίνα, που ταξίδεψε από τις μεγάλες ευρωπαϊκές αυλές στα αθηναϊκά σαλόνια, ολοκληρώνουν το απαράμιλλο ταξίδι του χθες στο σήμερα, γοητεύοντας και τους πιο απαιτητικούς ουρανίσκους.

Παράλληλα, οι επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν το επετειακό afternoon tea, το οποίο έχει επιμεληθεί με μαεστρία ο ταλαντούχος Pastry Chef Αλέξανδρος Κούφας, προσδίδοντας μια νοσταλγική νότα αυθεντικής αθηναϊκής αίγλης.

Ανακαλύψτε το επετειακό μενού “Always Grand|150 Years of Flavors”, ένα συναρπαστικό ταξίδι γεύσεων, που ενώνει με μοναδικό τρόπο το χθες με το σήμερα, μέσα από πιάτα, που έχουν αφήσει εποχή και παραμένουν κλασικά και αγαπημένα.

Πηγή: Marie claire

Το Πόρτο είναι η δεύτερη σε μέγεθος πόλη της Πορτογαλίας, ένας city break προορισμός που «ακούγεται» όλο και περισσότερο. Χτισμένο στη βορειοδυτική πλευρά της Πορτογαλίας, στις όχθες του ποταμού Δούρου (Douro), το Πόρτο είναι ήδη γνωστό για τα περίφημα ομώνυμα κρασιά, τα Port. Η βόλτα στις κεντρικές περιοχές της πόλης θα σε οδηγήσει μέσα σε γραφικές γειτονιές, με ανηφορικά πλινθόκτιστα δρομάκια, μικρά εστιατόρια και μπαρ. Μη φοβάσαι ότι θα χαθείς, το φιδίσιο σώμα του ποταμού αποτελεί την καλύτερη πυξίδα. Αλλά και να χαθείς, πάλι κερδισμένη θα είσαι γιατί θα ανακαλύψεις πολλές ακόμη γραφικές γωνιές και εικόνες!

Είναι 3 μέρες αρκετές για να δεις το Πόρτο;

Αρχικά να σου πω ότι από την προσωπική μου εμπειρία το Πόρτο είναι μια πολύ καλή επιλογή ακόμη και για το καλοκαίρι αφού οι θερμοκρασίες είναι ήπιες, θεωρητικά όμως οι «καλές» του εποχές για εμάς τους τουρίστες/ταξιδευτές είναι η άνοιξη και το φθινόπωρο. Και, ναι, θεωρώ ότι τρεις μέρες είναι αρκετές για να εξερευνήσεις το Πόρτο, αλλά αν μπορείς να κολλήσεις μια δυο ακόμη θα είναι καλύτερα.

Τι μπορείς να κάνεις στο Πόρτο

• Βόλτες χωρίς προορισμό μέσα στην πόλη. Δεν χρειάζεται να ξέρεις που πηγαίνεις – όπου κι αν βρεθείς, όπου κι αν καταλήξεις το Πόρτο θα σε ανταμείψει με γραφικές γωνιές, υπέροχα Instagram worthy spots και θέα. Βαδίζοντας στην πόλη, σίγουρα θα συναντήσεις τη Rua Miguel Bombarda, έναν κεντρικό δρόμο που βιώνει μία νέα εποχή δόξας με γκαλερί, hipster bar και καφέ να ανοίγουν το ένα μετά το άλλο. Αν, δε, βρεθείς Σάββατο στην πόλη κάνε μια βόλτα από την τοπική αγορά, το Mercado de PortoBelo, με τους πάγκους με τα vintage και second hand ρούχα, με χειροποίητα κοσμήματα και ξυλόγλυπτα, αλλά και γλυκά, τυριά και αλλαντικά.

• Ανακάλυψε τα διάστημα πορτογαλέζικα azulejos, τα γαλανόλευκα διακοσμητικά πλακάκια που κοσμούν τοίχους σπιτιών, τοιχία σε δρόμους και προσόψεις καταστημάτων. Οπωσδήποτε θα μπεις στον σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης, τον Sao Bento, όχι απαραίτητα για να πάρεις το τρένο, αλλά για να θαυμάσεις τις περίφημες τοιχογραφίες από azulejos στην πρώτη αίθουσα που απεικονίζουν διάφορες σκηνές από την ιστορία της Πορτογαλίας.

• Εάν βρεθείς στο Πόρτο, αξίζει να επισκεφθείς ένα από τα πιο εντυπωσιακά βιβλιοπωλεία της Ευρώπης, το Livraria Lello στην περιοχή του καθεδρικού ναού. Εάν είσαι φαν του Harry Potter, θα αναγνωρίσεις στο εσωτερικό του την εμβληματική ξύλινη σκάλα και τα ξυλόγλυπτα ράφια που έχουν εμπνεύσει τη συγγραφέα J.K. Rowling για την περίφημη βιβλιοθήκη του σχολείου. SOS tip: Αν θέλεις να επισκεφθείς το βιβλιοπωλείο κλείσε τουλάχιστον δύο μέρες πριν εισιτήριο μέσα από το σάιτ του. Το κόστος είναι μικρό, και αφαιρείται από τυχόν αγορά βιβλίου.

• Μπορείς να συνδυάσεις την επίσκεψη στο βιβλιοπωλείο με την «ανάβαση» των 225 σκαλοπατιών του πύργου Clerigos για μια πανοραμική θέα της πόλης. (Αν με ρωτήσεις, η προσωπική μου γνώμη είναι ότι δεν αξίζει και τόσο πολύ τον κόπο, αλλά καθώς θεωρείται must δεν μπορώ να μην το σημειώσω.)

• Αν πας στο Πόρτο, θα βρεθείς σίγουρα στην περιοχή Ribeira, τη γειτονιά γύρω από το ποτάμι, η οποία αποτελεί μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO. Χάζεψε το ποτάμι που περνά κάτω από τη γέφυρα Ponte de Dom Luis Ι, ένα από τα σύμβολα του Πόρτο, η οποία ενώνει τις δύο πλευρές της πόλης, την παλιά με την καινούρια, τη Vila Novade Gaia.

Ένα από τα ενδιαφέροντα (ή όχι) στοιχεία αυτής της γέφυρας είναι ότι την σχεδίασε ένας μαθητής του Γουστάβου Άιφελ το 1886.

• Και αφού είσαι στη γέφυρα κατέβα στην Gaia και μπες σε ένα από τα κτίρια των οινοποιείων που παρασκευάζουν το διάσημο κρασί Port. Θα βρεις πολλά παραταγμένα κατά μήκος της όχθης του Δούρου – διάλεξε και πάρε. Εμείς μπήκαμε στο Ramos και μας φάνηκε πολύ τίμια η σχέση μεταξύ του κόστους και της ξενάγησης/winetasting. Η ξενάγηση στο οινοποιείο περιλαμβάνει μια γρήγορη αναφορά στην ιστορία του διάσημου κρασιού και περιήγηση στα κελάρια με τα τεράστια βαρέλια και ολοκληρώνεται με τη γευσιγνωσία κάποιων από τις ποικιλίες του Port που παρασκευάζει ο συγκεκριμένος Οίκος. Μην παρασυρθείς από τη γλυκιά του γεύση – είναι δυνατό κρασί, κάτι μεταξύ λικέρ και παλαιωμένου κρασιού και εύκολα μπορεί να σε ζαλίσει.

• Απόλαυσε ένα aperitif –ιδανικά ένα ποτήρι παγωμένη λευκή σαγκρία- στα μαγαζιά που είναι παρατεταγμένα στην όχθη του Δούρου, ένα κέντρο συνάντησης φοιτητών, κατοίκων και τουριστών, σε έναν πλακόστρωτο δρόμο, την Cais de Ribeira, που εκτείνεται μέχρι τη γέφυρα Luis.

• Και για να μην νιώθεις ριγμένος που δεν έχεις πάει στη Λισαβόνα για να κάνεις τη διαδρομή με το περίφημο τραμ 11, πάρε το εξίσου παραδοσιακό και γραφικό τραμ Νο 1 για να πας λίγο έξω από την πόλη, στην περιοχή του φάρου. Εκεί θα βρεθείς στη συμβολή του ποταμού Douro με τον Ατλαντικό – μία εκδοχή της εκδρομής που ίσως δεν περίμενες!

• Last but not least, στο Πόρτο, όπως και σε όλη την Πορτογαλία θα φας μπακαλιάρο – σε όλες τις δυνατές εκδοχές, όχι πάντα επιτυχημένες κατά τη γνώμη μου, αλλά ωστόσο πρέπει να δοκιμάσεις. Παράγγειλε, επίσης, το τοπικό έδεσμα/μεζέ, την Francesinha, τη «μικρή Γαλλίδα». Πρόκειται για μία εκδοχή του croque madame, με διάφορα είδη κρέατος, που σερβίρεται μέσα σε κόκκινη σάλτσα και με λιωμένο τυρί από πάνω. Είναι βαρύ, αλλά νόστιμο κι αν το βρεις να σερβίρεται σε μισή μερίδα προτίμησέ το γιατί δύσκολα θα μπορέσεις να το τελειώσεις! Κλείσε το γεύμα σου με καφέ και ένα (ή δύο ή τρία ή όσα αντέχεις) Pasteis de Nata, ένα είδος μικρής τάρτας με κρέμα ζαχαροπλαστικής, ένα φημισμένο πορτογαλέζικο γλυκό.

Πώς να πας και πού να μείνεις

Στο Πόρτο, θα βρεις πολλές επιλογές διαμονής. Προσωπικά, έμεινα λίγο έξω από το κέντρο, σε απόσταση περίπου 15 λεπτά με τα πόδια. Ήταν σαφώς πιο οικονομικά και επιπλέον τα uber είναι τόσο φτηνά, που δεν αξίζει να πληρώσεις τη διαφορά της διαμονής στο κέντρο. Όσο για το πώς θα φτάσεις στο Πόρτο, μπορείς να το προσεγγίσεις αεροπορικά μέσω Λισαβόνας και από εκεί να φτάσεις σε περίπου τρεις ώρες στον προορισμό σου με τρένο ή με λεωφορείο. Εναλλακτικά, στη high season μπορείς να βρεις απευθείας πτήσεις προς Πόρτο.