Πέρα από λέξεις, νοήματα και σημαντικούς συγγραφείς, υπάρχει ένα γραπτό μνημείο, ένα αποτύπωμα διαδρομής που ενίοτε μας συνοδεύει για μια ζωή. Ένα βιβλίο που μας έχει διαβάσει σαν ανοιχτό βιβλίο και για κάποιο λόγο έχει αλλάξει τον τρόπο που νιώθουμε και ερμηνεύουμε τον κόσμο γύρω μας.

Η Κατερίνα Καφεντζή (Kafka) ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο συζητήσεων και «διαβάζει» τους καλεσμένους της για να ανακαλύψει τι κάνει ένα βιβλίο, το δικό τους ορόσημο.

Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2026

Ο Φοίβος Δεληβοριάς θα μιλήσει για το βιβλίο Ο Μάγος του John Fowles. Το βιβλίο του John Fowles, Ο Μάγος, κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Εστία σε μετάφραση Φαίδωνα Ταμβακάκη.

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 40 λεπτά (ακολουθεί Q&A)

Φοίβος Δεληβοριάς

Γεννήθηκε στην Καλλιθέα της Αθήνας το 1973.

Έκανε μαθήματα κλασικής κιθάρας με τον Ορφέα Περίδη.
Το 1989 πηγαίνει τραγούδια του στον Μάνο Χατζιδάκι, με αποτέλεσμα να κυκλοφορήσει από τον «Σείριο» ο πρώτος προσωπικός του δίσκος «Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ».

Από τότε έως σήμερα έχει κυκλοφορήσει μία σειρά δίσκων που τον έχουν καθιερώσει ως έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες τραγουδοποιούς, με έντονα προσωπικό ύφος, ιδιαίτερη, εξομολογητική στιχουργική και διαρκώς ανανεώσιμο ήχο.

Χτίζοντας μια τραγουδοποιητική γλώσσα εντελώς δική του, τραγουδώντας την καθημερινότητα με άμεσο και ποιητικό τρόπο, καταγράφει την πορεία και την ιστορία της γενιάς του δημιουργώντας διαχρονικές ιστορίες που μας αφορούν όλους.

Είναι επίσης υπεύθυνος για μία σειρά πρωτότυπων και πολύ επιτυχημένων live παραστάσεων και συναυλιών μέσα στα χρόνια σε Ελλάδα και εξωτερικό, σε κάποιες από τις οποίες συνεργάστηκε με σημαντικούς δημιουργούς από διάφορες περιοχές της Τέχνης.

Το καλοκαίρι του 2017 δημιουργεί την «Ταράτσα του Φοίβου», ένα σύγχρονο πολυθέαμα που έγραψε έως το καλοκαίρι του 2025 τη δική του ιστορία στις αθηναϊκές νύχτες.

Το 2022 παρουσιάζει στη δημόσια τηλεόραση τη μουσική κωμωδία «Τα Νούμερα» – σε δική του πρωτότυπη ιδέα – και πρωταγωνιστεί σε έναν κύκλο τηλεοπτικών επεισοδίων που περιγράφουν την ιστορία ενός τραγουδοποιού και του αλλοπρόσαλλου θιάσου του, που προσπαθούν να αναβιώσουν στη σύγχρονη Αθήνα τη “Μάντρα” του Αττίκ.

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ

1989 | Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ
1995 | Η ΖΩΗ ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ
1998 | ΧΑΛΙΑ
2003 | Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ
2007 | ΕΞΩ
2008 | ΟΙ ΑΠΙΘΑΝΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΦΟΙΒΟΥ ΔΕΛΗΒΟΡΙΑ
2010 | Ο ΑΟΡΑΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ
2015 | ΚΑΛΛΙΘΕΑ
2018 | ΠΕΣ ΜΟΥ Τ΄ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ
2018 | Η ΤΑΡΑΤΣΑ ΤΟΥ ΦΟΙΒΟΥ
2021 | Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΟΥ – ΝΕΦΕΛΗ ΦΑΣΟΥΛΗ
2022 | ANIME

Πληροφορίες

Ημερομηνία:
19:00 – 20:00

Τοποθεσία:
Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη, Βασιλίσσης Σοφίας 9 & Μέρλιν 1, Αθήνα

Eισιτήρια:
Είσοδος ελεύθερη (Απαραίτητη η προκράτηση θέσης)

Πληροφορίες / Κρατήσεις:
Τηλ.: 2103611206

Το τρίο θα παρουσιάσει μια μουσική περιήγηση στο παρελθόν και το παρόν του Φοίβου – κομμάτια από τα πρώτα του βήματα μέχρι τις πιο πρόσφατες δημιουργίες, νέες συνθέσεις και στιγμές καθαρής μουσικής έκφρασης. Κάθε παράσταση γίνεται μια γέφυρα προς τον νέο δίσκο, με ιστορίες, γέλια και αναστεναγμούς που συνθέτουν την εμπειρία μιας ζωντανής κοινότητας.

Οι παραστάσεις ξεκίνησαν το Σάββατο 24 Ιανουαρίου 2026 και θα συνεχιστούν για λίγες μόνο εμφανίσεις: 24-31/1 & 7-14-21/2, με προσέλευση στις 21:30 και έναρξη στις 22:30.

Εισιτήρια και τιμές:

Είσοδος: 15€ (Ορθίων)

Καθήμενοι: φιάλη ποτού 80€/4 άτομα, φιάλη κρασιού 40€/2 άτομα, ποτό 15€/άτομο

Μπαρ: Μπίρα/Κρασί 5€, Ποτό 9€

Κρατήσεις τραπεζιών τηλεφωνικά: 210 8224134 / 6977 641373

Προαγορά εισιτηρίων: more.com & καταστήματα Nova / Public / Ευριπίδης

Για περισσότερες πληροφορίες: foidel.gr
| FB: Φοίβος Δεληβοριάς/Foivos Delivorias

Συντελεστές:

Κωστής Χριστοδούλου – Πλήκτρα

Σωτήρης Ντούβας – Τύμπανα

Ηχοληψία: Γιάννης Πετρόλιας

Σχεδιασμός φώτων: Παναγιώτης Τσεβρένης

Video Art: Μαύρα Γίδια – Μάριος Γαμπιεράκης

Artwork αφίσας / φωτογραφίες: Δημήτρης Μακρής

Ο ίδιος λέει:

«Φέτος το χειμώνα, έχω όρεξη για ταξίδια και για μουσική δίπλα στους άλλους.

Αποφάσισα, λοιπόν, να μην παίξω καθόλου σε αθηναϊκή μουσική σκηνή, αλλά να ανακαλύψω σκηνές σε όλα τα σημεία όπου ανάβει ο χάρτης.

“Χάρτης” λοιπόν θα λέγεται το χειμερινό μουσικό μου σχέδιο.

Και θέλω σ’ αυτό κοντά μου τους δύο μουσικούς που αποτελούν εδώ και 14 χρόνια τους βασικούς συνοδοιπόρους μου στην επικράτεια της μουσικής ανησυχίας: τον Κωστή Χριστοδούλου και τον Σωτήρη Ντούβα.

Πιάνο–πλήκτρα, τύμπανα κι εγώ στην κιθάρα. Να χωράμε σε ένα αμάξι, να τους φέρνω νέα τραγούδια κάθε βδομάδα και να τα δοκιμάζουμε σε διαφορετικά σημεία της χώρας. Να παίζουμε τα παλιά, πιστοί και άπιστοι, μπαίνοντας όλο και πιο βαθιά μέσα τους.

Μαζί μας ο Γιάννης Πετρόλιας, σπάνιος κι εμπνευσμένος μάστορας του ηχητικού σχεδιασμού. Και ο Δημήτρης Μακρής, που θα αποτυπώνει φωτογραφικά και κινηματογραφικά μία-μία τις επισκέψεις μας.

Πάμε λοιπόν εκεί που πάει ο Χάρτης, να βρούμε κόσμο ανήσυχο κι ωραίο και να πιάσουμε τη στιγμή με τη μουσική.

Στόχος να πάμε παντού και να ανάψουμε τα λαμπιόνια στο χάρτη σε Ελλάδα, Κύπρο, φίλες πόλεις του εξωτερικού. Βίρα, λοιπόν!»

Συντελεστές

Σωτήρης Ντούβας – Τύμπανα

Κωστής Χριστοδούλου – Πλήκτρα

Ηχοληψία: Γιάννης Πετρόλιας

Artwork αφίσας – φωτογραφίες, video: Δημήτρης Μακρής

Πληροφορίες

Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου – Sala Villanos
Ώρα έναρξης: 21:00
Προπώληση εδώ

Η απώλειά του προκάλεσε μεγάλη συγκίνηση, με καλλιτέχνες και ακροατές από κάθε γενιά να τον αποχαιρετούν, αναγνωρίζοντας τη βαθιά επίδρασή του. Ανάμεσά τους και ο Φοίβος Δεληβοριάς, ο οποίος, σε μια συγκινητική φράση που συνοψίζει την καθολική απήχηση του Σαββόπουλου, έγραψε: «Τον άκουγαν όλοι».

Λόγια απλά, αλλά αποκαλυπτικά — γιατί ο Σαββόπουλος δεν υπήρξε ποτέ περιθωριακή φωνή· ήταν ένας καλλιτέχνης που κατάφερε να απευθυνθεί σε ολόκληρη την κοινωνία, με τρόπο που παραμένει ζωντανός και σήμερα.

Αναλυτικά η ανάρτηση του Φοίβου Δεληβοριά:

«Αυτή τη νύχτα η καρδιά μου είναι βαριά, δεν υπάρχει ούτε μια λέξη να μου δώσεις». Γιατί μπορεί να προετοιμαζόμουν καιρό γι’ αυτή την αναχώρηση -τις τελευταίες μέρες κιόλας την αισθανόμουν κάτω από κάθε βήμα που άκουγα- να όμως που ήμουν εντελώς απροετοίμαστος. Κάθομαι, λοιπόν -με την καρδιά μου να «αιμορραγεί σαν τον ουρανό»- να βγάλω λίγο από το χρέος, να αγγίξω λίγη από την ομορφιά, να νιώσω κάτι απ’ την πληγή, ν’ αφουγκραστώ λιγάκι απ’ την μεγάλη γιορτή που σε τόσα τραγούδια του ονειρεύτηκε. Αυτήν που «ο Όλιβερ Τουίστ και ο Αδόλφος», «ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ και ένας hippie», «η Παρθένα και ο Σατανάς» «πίνουν από το ίδιο το ποτήρι» και «πετούν αγκαλιασμένοι μακριά».

Ο Σαββόπουλος μας περιείχε όλους. Είπε ένα τραγούδι για τον καθέναν από μας. Αν αισθάνθηκαν κάποιοι άνθρωποι προδομένοι από κείνον, ήταν επειδή ήταν τόσο σίγουροι ότι τραγουδάει για κείνους μόνο –και, έκπληκτοι, την επόμενη μέρα, ανακάλυπταν πως το επόμενο τραγούδι του μιλούσε και για τον διπλανό τους, τον αντίθετό τους.

Παρέες παιδιών του 114, παρέες ροκάδων, γενναίοι του αντιδικτατορικού αγώνα, αριστεροί και πληγωμένοι απ’ την αριστερά, ιερείς, αποσυνάγωγοι του ’70 και φλώροι του ‘90, όλοι λίγο-πολύ (χώρια όμως ο ένας απ’ τον άλλον) περπάτησαν μια νύχτα μέχρι το ξημέρωμα, αναλύοντας κάποιον στίχο του, ταυτιζόμενοι ή διαφωνώντας με μιαν επιλογή του, αγγίζοντας για μια στιγμή το νόημα που πάντα υποψιάζονταν από μικροί, εκείνος όμως τους το είχε κάνει τόσο άμεσο.

Γιατί τι πιο άμεσο απ’ το «Φορτηγό», το «Περιβόλι», το «Βρώμικο Ψωμί», τους «Αχαρνής» και τη «Ρεζέρβα» και τα «Τραπεζάκια»; Όλα πράγματα σύνθετα και απρόσιτα, δύσκολα σαν τον τραυλό στον «Μπάλλο», σαν το «παραλήρημα της χώρας σου που αυξάνει» στο «Μυστικό Τοπίο», σαν τα ανάποδα φλάουτα στην «Μαύρη Θάλασσα», σαν τα ακόρντα και τα στοιχειωμένα στιχουργικά μέτρα στο «Μακρύ Ζεϊμπέκικο». Κι όμως, όλα να χτυπάνε κατ’ ευθείαν κέντρο. Ποιητικό κέντρο, μουσικό κέντρο, φιλοσοφικό, πνευματικό. Ανθρώπινο και πέρα από τον άνθρωπο.

Ένα ιερό αμφίβιο είναι το έργο του Σαββόπουλου, κάτι που ακουμπούσε και στην εδώ ζωή και στην επέκεινα. Κι αυτός ένας κανονικός τρελός, ο πιο τρελός άνθρωπος που γνώρισα ποτέ, ένας απρόσιτος με μάτια που δεν έβλεπαν εδώ, έτοιμος κάθε στιγμή να καταστρέψει τη ζωή, να τη ρεζιλέψει και να τη χάσει μέσα από τα χέρια του, για να τη λατρέψει το ίδιο βράδυ στη σκηνή, με ένα δόσιμο ακαταμάχητης τρυφερότητας και πάθους.

Είχα την περίεργη τύχη, 15χρονος, να δω την απόλυτη, σκληρή απογύμνωση και διαπόμπευσή του στο «Κούρεμα» στο ΖΟΟΜ της Πλάκας. Κόσμος ελάχιστος, ορκισμένων πρώην θαυμαστών του, που του πετούσε δεκάρικα και τον έβριζε, ενώ εκείνος, κουρεμένος, με μια εικόνα μέσου ανθρώπου περιέργως αποκρουστική στο ερωτευμένο με την τέχνη του ασυνείδητό μας, τραγουδούσε το «Εμείς του ‘60» και τους «Κωλοέλληνες» και έβαζε την Αρβανιτάκη με δυο όργανα να λέει αμέσως μετά το «Γεννήθηκα για να πονώ και για να τυραννιέμαι».

Εκεί τον αγάπησα ακόμα πιο πολύ, δεν αισθάνθηκα καμιά «προδοσία» στην συμπεριφορά του. Αντίθετα, αισθάνθηκα μιαν αποτρόπαιη τιμιότητα. Έδειχνε στους ανθρώπους του ποιος ήταν και ποιος είχε γίνει, ποιοι ήταν στο όνειρό τους και ποιοι ήταν στον καθρέφτη τους. Και δεν ήταν καθόλου ωραίο αυτό. Κυρίως γιατί μέσα στην βίαιη αυτή πράξη τα τραγούδια του είχαν γίνει λίγο σα δηλώσεις, σαν εκθέσεις ιδεών, μέσα σε όλα όσα είχε «κουρέψει» ήταν η ποιητική του απόλυτη ελευθερία.

Κι όμως και μέσα στο ύστερο έργο του, αυτό που έπεται του περίεργου αυτού «αποχαιρετισμού» στον νεανικό εαυτό του, υπάρχουν στιγμές που δεν γίνεται να συγκριθούν με τίποτε άλλο, κανενός άλλου. Η πρόζα στον «Μονομάχο», το «Φως στις 10 το πρωί» , ο «Χρονοποιός». Καθαρόαιμα, ουρανοπρεπή αριστουργήματα. Και φυσικά, καθόλου αταίριαστα με τη θυσία του.

Από μιαν άλλη «ευλογία που αγνοώ» τον έζησα πολύ κι από κοντά. Δουλέψαμε μαζί ολόκληρες σεζόν, μικρός συνοδοιπόρος του εγώ το ’96 στη «Σφεντόνα» και στην καλοκαιρινή του περιοδεία, καλεσμένος μου κι αυτός 3 σεζόν στην «Ταράτσα». Την 2η μάλιστα σεζόν του έδωσα τον χώρο για 6 Δευτέρες για να κάνει ό,τι πιο δικό του ήθελε. Μου λέει «Θα κάνω ό,τι πιο δικό μου: θα πω τραγούδια άλλων. Πάντα ήθελα να ήμουνα οι άλλοι. Ήταν όπως εγώ, αλλά ωραίοι». Κι έκανε ένα πρόγραμμα πραγματικά συγκινητικό, όπου τραγούδησε από Μάρκο σε Μίκη κι από Κραουνάκη σε Μάλαμα και Παπακωνσταντίνου με μια δική του, βραχνιασμένη παιδικότητα. «Όλα εκείνα που αγαπώ ειν’ αλλονών κι αλλιώς φαντάζουν».

Κι όμως , εμείς που γράψαμε ύστερα απ’ αυτόν, μάθαμε ότι είμαστε οι εαυτοί μας μέσα απ’ τα δικά του τραγούδια. Ήταν σαν κι αυτούς τους gamers που έχουνε φτάσει το παιχνίδι ως το τέλος και συναντάς τα χνάρια τους σε κάθε πίστα, και τους ρωτάς κάθε φορά πώς τα κατάφεραν. Όταν τον ρωτούσα, γινόταν ξαφνικά παιδί. Ήθελε, αίφνης, να μου τα χαρίσει όλα. Και πιστεύω το ίδιο θα έζησαν κι ένα σωρό «νεοι κανταδόροι», όπως υπέροχα αποκαλούσε τους νεαρούς συντρόφους του στους «Αχαρνής».

Διαφώνησα μαζί του; Μα φυσικά, πολλές φορές, όπως με όλους τους ανθρώπους που αγάπησα. Πολλά πράγματα στα οποία εκείνος έβλεπε μια ελπίδα, εγώ τα έβρισκα δυσοίωνα, κουμπωνόμουν. Δεν διανοήθηκα, όμως, ποτέ να τον κανιβαλίσω. Γιατί ήταν μια ιδιοφυία, ένας αληθινός καλλιτέχνης που έλεγε τη γνώμη του, πληρώνοντας το κόστος με τον ίδιο του τον θρόνο. Και γιατί το έργο του, το φωτεινό του έργο, δεν ήταν και δεν είναι μια εφήμερη γνώμη, δικιά του ή δικιά μας. Ήταν βγαλμένο απ’ το αίμα της καρδιάς, απ’ τον «ουρανό που αιμορραγεί» και «μας αθωώνει».

Έτυχε πριν δυο μέρες να αναρτήσω εδώ ένα κείμενο για τα 100χρονα του Μάνου Χατζιδάκι. Να, λοιπόν, που ο πανδαμάτωρ χρόνος με κάνει να αναρτώ δίπλα του ακριβώς ένα κείμενο για κείνον. Και είναι τόσο ωραία ταιριαστό να τους βλέπω ξανά δίπλα-δίπλα, τον έναν πλάϊ στον άλλον, όπως τους είδα κάποτε και ζωντανά. Και αυτή η κοινή ζωή που ένωσε κι εμένανε κι εσάς μ’αυτούς τους δύο και μ’όλους τους άλλους κρίκους της «χρυσής αλυσίδας» της μεταπολεμικής Ελλάδας, είναι αυτή που θα μου δώσει καύσιμα και για την υπόλοιπη ζωή, με τα σκοτάδια που μας κυκλώνουν, αυτά της ύπαρξης κι αυτά του πλανήτη, που ξεφορτώνεται τόσο εύκολα ό,τι τον έκανε για λίγο φωτεινό. Κι όμως, για να δανειστώ ξανά τα δικά του λόγια, «θα βρεθούμε κάποτε ξανά, με τα ίδια αυτά σώματα, με τα ίδια χαμόγελα», στο ίδιο τραπέζι, στο ίδιο περιβόλι. Και ο Διονύσης θα μας περιμένει εκεί, λυτρωμένος από τα βάρη της αρρώστιας μας, να «σμίξει παλιές κι αναμμένες τροχιές με το ροκ του μέλλοντός μας».

Γεια σου, ακριβέ κι αγαπημένε μου. Θα σου χρωστώ για πάντα όλο τον εαυτό μου –κι αυτόν που λέω πως έχω κι εκείνον που δεν ξέρω ακόμα.

Υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του σκηνοθέτη Παντελή Βούλγαρη, στο 11ο Διεθνές Φεστιβάλ Άνδρου παρουσιάζονται ορισμένες από τις σημαντικότερες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις του καλοκαιριού. Η μεγάλη πολιτιστική γιορτή της Άνδρου, που πραγματοποιείται στο μοναδικής αισθητικής Ανοιχτό Θέατρο της Χώρας, ξεκινά το Σάββατο 26 Ιουλίου με τη συναυλία της Ευανθίας Ρεμπούτσικα και ολοκληρώνεται το Σάββατο 23 Αυγούστου με τη συναυλία της Ιουλίας Καραπατάκη.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τις επιδαύριες παραγωγές Ανδρομάχη και Ηλέκτρα, τη μοναδική εκτός Αθηνών καλοκαιρινή συναυλία του Γιώργου Χατζηνάσιου, την παράσταση Vanya με τον Γιώργο Καραμίχο (σε αποκλειστική εμφάνιση στην Άνδρο μετά τις επιτυχημένες παραστάσεις στο Θέατρο Τέχνης), καθώς και τη συναυλία του διεθνώς αναγνωρισμένου συνθέτη Περικλή Κανάρη. Ο Φοίβος Δεληβοριάς παρουσιάζει δύο διαφορετικές συναυλίες: μία με αγαπημένα τραγούδια από την πορεία του και μία ειδικά αφιερωμένη στο παιδικό κοινό. Οι μικροί θεατές θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν και τη θεατρική μεταφορά του κλασικού βιβλίου της Άλκης Ζέη Το καπλάνι της βιτρίνας.

Ο Παντελής Βούλγαρης επιμελείται, επίσης, ένα διήμερο αφιέρωμα στον σπουδαίο Ολλανδό ντοκιμαντερίστα Joris Ivens, σε συνεργασία με την Κινηματογραφική Λέσχη Άνδρου, που θα παρουσιαστεί στο Σινέ Αυλή. Παρούσες στο φεστιβάλ και οι τοπικές πολιτιστικές δυνάμεις: η Καΐρειος Βιβλιοθήκη με εκδήλωση αφιερωμένη στον Δημήτριο Ι. Πολέμη και ο Μουσικός Σύλλογος Άνδρου (ΜΟΥ.Σ.Α.), με συναυλία αφιερωμένη στον Θάνο Μικρούτσικο. Το Φεστιβάλ διοργανώνεται από την ΑΜΚΕ «Φίλοι Φεστιβάλ Άνδρου», με τη στήριξη του Δήμου Άνδρου, καθώς και τη συμβολή χορηγών, Ανδριωτών και μη, εθελοντών και εργαζομένων. Το 11ο Διεθνές Φεστιβάλ Άνδρου έρχεται για να γεμίσει με φως τις καλοκαιρινές νύχτες του νησιού, προσφέροντας υψηλής ποιότητας πολιτιστική εμπειρία στους κατοίκους και τους επισκέπτες.

Σημείωμα του Παντελή Βούλγαρη

Η Άνδρος συνεχίζει να φωτίζει τις νύχτες μας.
Έντεκα καλοκαίρια. Έντεκα χρόνια στο Ανοιχτό Θέατρο της Χώρας, στο ίδιο φως, με την ίδια συγκίνηση. Κάθε φορά σαν την πρώτη αλλά με μεγαλύτερη ωριμότητα. Η Άνδρος έχει έναν τρόπο να σε κρατά κοντά. Να σε κάνει να νιώθεις ντόπιος κι ας είσαι περαστικός. Εδώ, ανάμεσα στους βράχους και τις ρεματιές, στις αυλές και στις ξερολιθιές, η ζωή συναντά την τέχνη. Το Φεστιβάλ Άνδρου έγινε αφορμή να κοιταχτούμε πιο βαθιά. Έγινε τόπος συνάντησης – με τους άλλους, με τις ιδέες, με τον καιρό και τον καιρό μας.

Ευγνωμοσύνη. Για όσους πίστεψαν, δούλεψαν, συμμετείχαν, μοιράστηκαν. Για ό,τι ζήσαμε και για ό,τι έρχεται. Και πάνω απ’ όλα, για την ίδια την Άνδρο, που κάθε χρόνο μας περιμένει, όπως ένας παλιός φίλος, σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Καλή αντάμωση, λοιπόν. Στο θέατρο, στο φως, στο βραδινό στέκι του Αυγούστου.

Πρόγραμμα 11ου Διεθνούς Φεστιβάλ Άνδρου

Σάββατο 26 Ιουλίου
Συναυλία: Ευανθία Ρεμπούτσικα

Τετάρτη 30 Ιουλίου
Θέατρο: «Vanya»τουSimonStephens
Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Ραπτοτάσιος

Σάββατο 2 Αυγούστου
Συναυλία: Περικλής Κάναρης -«Ναυτωδία»

Τρίτη 5 Αυγούστου
Ομιλία: Εκδήλωση Καϊρείου Βιβλιοθήκης για τον Δημήτριο Ι. Πολέμη
Ομιλητής: Γιώργος Κεχαγιόγλου

Πέμπτη 7 Αυγούστου
Συναυλία:Αφιέρωμα της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του ΜΟΥ.Σ.Αστον Θάνο Μικρούτσικος, με τους Κώστα Θωμαΐδη και Πολυξένη Καράκογλου

Σάββατο 9 Αυγούστου
Συναυλία: Φοίβος Δεληβοριάς -«Χάρτης»

Κυριακή 10 Αυγούστου
Συναυλία για παιδιά: Φοίβος Δεληβοριάς- «Πες µου τ’ όνοµά σου»

Δευτέρα 11 Αυγούστου
Θέατρο: «Ανδρομάχη» του Ευριπίδη
Σκηνοθεσία: Μαρία Πρωτόπαππα

Τετάρτη 13 Αυγούστου
Συναυλία: Γιώργος Χατζηνάσιος -«Μουσική Αίσθηση»

Κυριακή 17 Αυγούστου
Θέατρο για παιδιά: «Το καπλάνι της βιτρίνας» της Άλκη Ζέη
Σκηνοθεσία: Δήμητρα Λαρεντζάκη

Δευτέρα 18 Αυγούστου
Κινηματογράφος: Αφιέρωμα στον Ολλανδό σκηνοθέτη Joris Ivens
Προβολή ταινιών μικρού μήκους «Borinage» & «Ισπανική γη»
Κινηματογραφική Λέσχη Άνδρου-Σινέ Αυλή

Τρίτη 19 Αυγούστου
Κινηματογράφος: Αφιέρωμα στον Ολλανδό σκηνοθέτη Joris Ivens
Προβολή ταινίας«Ιστορία του ανέμου»
Κινηματογραφική Λέσχη Άνδρου-Σινέ Αυλή

Πέμπτη 21 Αυγούστου
Θέατρο: «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τάρλοου

Σάββατο23 Αυγούστου
Συναυλία: Ιουλία Καραπατάκη

Πληροφορίες

11ο Διεθνές Φεστιβάλ Άνδρου
26 Ιουλίου-23 Αυγούστου 2025 στο Ανοιχτό Θέατρο Χώρας Άνδρου (εκτός από τις κινηματογραφικές προβολές που θα γίνουν στο Σινέ Αυλή της Κινηματογραφικής Λέσχης Άνδρου)

Ώρα έναρξης: 21.00, εκτός από τις εκδηλώσεις για παιδιά δλδ. τη συναυλία του Φοίβου Δεληβοριά «Πες µου τ’ όνοµά σου» και την παράσταση «Το καπλάνι της βιτρίνας» που θα ξεκινήσουν στις 20.30.

*Τo 11o Διεθνές Φεστιβάλ Άνδρου πραγματοποιείται με την οικονομική υποστήριξη και υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού

Περισσότερες πληροφορίες εδώ

Με το graphic novel «ΘΒ – Η γαλέρα της ζωής μου», οι βραβευμένοι δημιουργοί κόμικς, Σπύρος Δερβενιώτης (Shark Nation, Μάνα Ρέιβερ) και Θανάσης Πέτρου (Γρα-Γρου, Γιαννούλης Χαλεπάς), επιχειρούν να αποτυπώσουν τη ζωή και το έργο του εμβληματικού καλλιτέχνη κι ανθρώπου, Θανάση Βέγγου (1927-2011). Με εισαγωγή από τον Φοίβο Δεληβοριά, επίμετρο από τον συγγραφέα και σκηνοθέτη Γιάννη Σολδάτο, αλλά και μια επτασέλιδη αποτύπωση ολόκληρης της εργογραφίας του, ο αναγνώστης έρχεται σε επαφή με έναν καλλιτέχνη-σύμβολο, αναπολώντας τα βιώματα, τις σκέψεις και τη φιλοσοφία του.

Θα μας θυμίσει τον άνθρωπο που ανέλαβε τον ρόλο του πολυτεχνίτη και του ερημοσπίτη, του τρελού του λούνα παρκ, του φαλακρού πράκτορα, του ατσίδα, έναν Βέγγο για όλες τις δουλειές, πάντα με ψυχή βαθιά. Το έργο του Θανάση Βέγγου δεν μπόρεσε και ποτέ δεν θα μπορέσει να μπει σε καλούπια ή να νοηματοδοθεί υπό το πρίσμα του ρεαλισμού. Θα ανήκει πάντα στο φάσμα του υπερρεαλισμού και του ανορθόδοξου. Θα βρίσκεται πάντα υπό το Βλέμμα του Οδυσσέα και θα αναφωνεί: «Μωρή φύση; Μόνη σου είσαι, μόνος είμαι κι εγώ. Πάρε ένα μπισκότο!». Όταν όλοι του έλεγαν πως «δεν είσαι σαν εμάς. Και δεν θα γίνεις ποτέ σαν εμάς!», εκείνος διάλεγε τον δύσβατο δρόμο της ανέλιξης και της αναγνώρισης. «Ονειρέψου σαν παιδί, ζήσε σαν τρελός, αγάπα σαν άνθρωπος, μικρός ο κόσμος και εμείς περαστικοί», έλεγε, και με αυτό το graphic novel καλεί και εμάς να επιβιβαστούμε στο μεγάλο ταξίδι της ζωής του.

Η έκδοση πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα της Finos Film και της Παπανδρέου Εκμετάλλευση Ταινιών.

Πηγή: Αθηνόραμα

Το αγαπημένο στέκι -που τα τελευταία χρόνια έχει βρει στέγη δροσερή και φιλόξενη στο καλοκαιρινό «Άλσος», στο Πεδίο του Άρεως- είναι έτοιμο να ανοίξει ξανά τα πανιά του, να γυαλίσει τη σέλα του και να απογειωθεί σαν drone πάνω απ’ την Αθήνα. Με θίασο ανανεωμένο και ημιπαράφρονα, κείμενα σπαρταριστά, καλλιτεχνικό επιτελείο multi-universe και ορχήστρα υπερωκεανίου θα τα πει όλα, θα γελάσει με όλα, θα καλέσει τους φίλους της και θα τραγουδήσει, σηκώνοντας το ποτήρι της -και κάποια φρύδια.

Ταρατσάρχης και οικοδεσπότης, συγγραφέας, στιχοπλόκος και ρεσεψιονίστ ο Φοίβος Δεληβοριάς. Multitasker, πολυεργαλείο, ποιητής, μίμος και τα πάντα ανατρέπων ο εκ των ων ουκ άνευ Θανάσης Αλευράς.

Για δεύτερη χρονιά μαζί μας, η κάστα ντίβα της κωμωδίας, το σκηνικό τέρας, η ποθητή κι εκτυφλωτική Γαλήνη Χατζηπασχάλη. Για πρώτη φορά ο κωμικός σίφουνας, ο ηθοποιός-αστερισμός, ο άνθρωπος που δεν ξέρουμε αν είναι άνθρωπος, ο Πάνος Παπαδόπουλος.

Κα βεβαίως, η μεγάλη επιστροφή! Το κορίτσι που ξεκίνησε από δω και πλέον ταξιδεύει φτιάχνοντας κήπους και παραδείσους με τη φωνή και με το μαγικό της είναι: η Νεφέλη Φασούλη. Επίσης στη σκηνή 3 θαυμάσιοι νέοι χορευτές, 3 firebirds έτοιμα να μας πάρουν στα φτερά τους: η Έλσα Σίσκου, ο Θάνος Ραγκούσης και ο Μιχάλης Κριεμπάρδης.

Και κάθε βδομάδα εκτάκτως καλεσμένοι κορυφαίοι και νεότεροι του τραγουδιού, της κωμωδίας, της ταχυδακτυλουργίας, των ακροβατικών, του drag show.

Σκηνοθέτης -των μεγάλων επιτυχιών- ο επικολυρικός, δεκαπεντασύλλαβος, απογειωμένος Άγγελος Τριανταφύλλου.

Σκηνογράφος ο σπουδαίος, κοσμοποιός, κοσμοπολίτης και κοσμοναύτης Άγγελος Μέντης.

Ενδυματολόγος η θαυμάσια, μεσοπολεμική και επιβάτης του Όριεντ Εξπρές Αλεξάνδρα-Αναστασία Φτούλη.

Χορογράφος ο δικός μας ανθρωπος, ο δικός μας κύκνος, η δική μας Ιεροτελεστία της Άνοιξης Εύη Σούλη.

Στα φώτα το σινεμά μας, ο πολυέλαιος, κηροπήγιος και «μαγικός φανός» Παναγιώτης Τσεβρένης.

Στον ήχο ο υπερηχητικός, ωστικός και παλμικός Γιάννης Πετρόλιας.

Στις φωτογραφίες, στα trailer, στο artwork, στη συνεχή δημιουργική πνοή ο πολύτιμος, επίτιμος, άτιμος και τιμητικά αδελφός μας Δημήτρης Μακρής.

Στα σκηνικά βίντεο οι άρχοντες του οπτικού κολάζ, οι εικονολάτρεις και εικονοκλάστες «Μαύρα Γίδια» και Μάριος Γαμπιεράκης.

Στο εικαστικό της αφίσας, η παντοτινή μας Μυρτώ Δεληβοριά.

Βοηθός σκηνοθέτη -και πολλά παραπάνω- η δύναμη κι αδυναμία μας, το φως πίσω απ’το φως μας Ιωάννα Μπιτούνη.

Ορχήστρα εφευρετών, αλχημιστών και αρχόντων των δαχτυλιδιών οι Σωτήρης Ντούβας, Κωστής Χριστοδούλου, Λάμπης Κουντουρόγιαννης, Yoel Soto, με μαεστρία του Πανός Γιάννη Δίσκου. Και φυσικά η παραγωγή-εγγύηση του ονειρικού γραφείου Prospero και των μεταμορφωτών του «Άλσους» και του ελληνικού θεάματος, Ηλία Μαροσούλη – Άγγελου Κοταρίδη.

Μεγάφωνά μας, ντελάλισες, και υποβολείς, τα αστέρια της επικοινωνίας Χαρά Ζούμα (Zuma Communications), Ελένη Τώρου, Ελένη Γιαννοπούλου και οι συνεργάτες τους.

Κι ένα μεγάλο και μοναδικό επιτελείο τεχνικών και εργαζομένων.

Προσδεθείτε, λοιπόν και βρείτε -όσο προλαβαίνετε- τις θέσεις σας: η «Ταράτσα» ανοίγει πάλι τα πανιά, τα σεντόνια και τα ασπρόρουχά της και ξεκινάει δρομολόγιο «εν λευκώ».

Δείτε τους καλεσμένους από 28 Μαΐου έως 2 Ιουλίου

Τετάρτη 28 Μαΐου
Μαρίνα Σπανού
Σπήλιος Φλώρος
Φώτης Λάμαρης

Τετάρτη 4 Iουνίου
Χρήστος Νικολόπουλος
Γιώτα Νέγκα
Δημήτρης Μπάκουλης
Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

Τετάρτη 11 Iουνίου
Μάρθα Φριντζήλα
Μιχάλης και Παντελής Καλογεράκης
Δήμητρα Νικητέα
Imiterasu

Τετάρτη 18 Iουνίου
Kατερίνα Στανίση
Kατερίνα Βρανά

Τετάρτη 25 Ιουνίου
Χατζηφραγκέτα
Μιχάλης Μαθιουθάκης
Θέμος Σκανδάμης

Τετάρτη 2 Ιουλίου
Μάριος Φραγκούλης
Δημήτρης Κόψης
Φώτης Λάμαρης

Πληροφορίες
Η Ταράτσα του Φοίβου
Θέατρο Άλσος
Από 28 Μαΐου και κάθε Τετάρτη

Ώρα έναρξης: 20:30

Τιμές εισιτηρίων:
Α΄ ΖΩΝΗ: 35€
Β΄ ΖΩΝΗ: 30€
Γ΄ ΖΩΝΗ: 25€
Δ΄ ΖΩΝΗ: 20€
ΖΩΝΗ ΟΡΘΙΩΝ: 15€

Συντελεστές
Φοίβος Δεληβοριάς
Θανάσης Αλευράς
Γαλήνη Χατζηπασχάλη
Πάνος Παπαδόπουλος
Νεφέλη Φασούλη

Μαζί τους:
Έλσα Σίσκου
Θάνος Ραγκούσης
Μιχάλης Κριεμπάρδης

Μουσικοί
Γιάννης Δίσκος: Ενορχηστρώσεις – Πνευστά
Σωτήρης Ντούβας: Τύμπανα
Κωστής Χριστοδούλου: Πλήκτρα
Λάμπης Κουντουρόγιαννης: Κιθάρες
Yoel Soto Gonzalez: Μπάσο

Σκηνοθεσία: Άγγελος Τριανταφύλλου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ιωάννα Μπιτούνη
Κείμενα: Φοίβος Δεληβοριάς
Σκηνικά: Άγγελος Μέντης
Κοστούμια: Αλεξάνδρα – Αναστασία Φτούλη
Χορογραφίες: Εύη Σούλη
Ηχοληψία : Γιάννης Πετρόλιας
Ηχολήπτης Σκηνής: Νίκος Κόλλιας
Φωτισμοί / Σχεδιασμός: Παναγιώτης Τσεβρένης
Φωταγραφίες – Video: Δημήτρης Μακρής
Artwork: Μυρτώ Δεληβοριά
Video Art: Μαύρα Γίδια – Μάριος Γαμπιεράκης
Φιλικό Αρχείο: Σιδερής Πρίντεζης
Μακιγιάζ: Χρύσα Ράικου
Χτενίσματα Περούκες: Κωνσταντίνος Κολιούσης

Θέατρο Άλσος: Ευελπίδων 4, Αθήνα

Με τα δικά του λόγια:

«Ευτυχές και στο χέρι μας το Νέο Έτος», έλεγα σε ένα παλιότερο τραγούδι μου. Να που έφτασε η ώρα να το αποδείξω. Δέχτηκα την ευγενική πρόταση των ανθρώπων της Τεχνόπολης να κάνω μιαν ειδική «Ταράτσα» για την καθιερωμένη πρωτοχρονιάτικη συναυλία του Δήμου Αθηναίων στο Σύνταγμα. Μοναδικός όρος μου να μην είναι τίποτα «απ’ τα έτοιμα», το κλασικό setlist με τα χιτάκια των γιορτών κλπ. Κάτι όσο γίνεται πρωτότυπο και όσο λιγότερο προσωποπαγές. Που να δίνει την ευκαιρία σε συναδέλφους, μουσικούς και καλλιτέχνες του θεάματος που θαυμάζω βαθύτατα, να συμπράξουν και να φτιάξουν μιαν ωραία γιορτή όλοι μαζί.

Συνέστησα λοιπόν, μια μεγάλη ομάδα συνεργατών και – μετά από πολλή δουλειά – προτείναμε την «Ταράτσα του Χρόνου». Ένα 80λεπτο μουσικοθεατρικό χρονικό της Αθήνας από το 1945 ως το 2025. Ένα αναψυκτήριο-χρονομηχανή που (μέσα από μουσική, χορό, κωμωδία και κινηματογραφικές προβολές) θα ταξιδεύει από εποχή σε εποχή, μέσα από τα τραγούδια της πόλης.

Ο ρόλος ο δικός μου θα είναι εκείνος του «κομπέρ», του πιλότου, του κειμενογράφου και του τραγουδιστή. Αυτό που έχει σημασία, όμως, είναι το πλήρωμα. Κι εδώ έχω τη μοναδική χαρά να συν-δημιουργήσω με μια φοβερή ομάδα κι έναν ονειρεμένο θίασο. Ορίστε, λοιπόν:

• Την ελαφρά τραγουδίστρια της κάθε δεκαετίας (την ντιζέζ, που λέγαν οι παλιοί) θα ενσαρκώσει η υπέροχη Νατάσα Μποφίλιου

• Τη λαϊκή αοιδό που θα κάψει το σανίδι, η σπουδαία Μάρθα Φριντζήλα

• Τον κωμικό-μίμο που θα διατρέχει τα έτη, ο μοναδικός Θανάσης Αλευράς

• Την σκηνοθεσία θα υπογράψει ο πάντα παθιασμένος και εμπνευστικός Άγγελος Τριανταφύλλου.
• Τα σκηνικά – και είναι μεγάλη μας τιμή αυτό – θα είναι του «ποιητή» Άγγελου Μέντη.

• Τα κοστούμια, της εξαιρετικής Αλεξάνδρας Αναστασίας Φτούλη.

• Την ορχήστρα – με 10 κορυφαίους έλληνες μουσικούς – θα διευθύνει ο μαγικά ανεξάντλητος Θύμιος Παπαδόπουλος.

• Τους 3 θαυμάσιους χορευτές (Περικλής Σιούντας , Έλσα Σίσκου και Θάνος Ραγούσης) θα χορογραφήσει η «ιπτάμενη» Εύη Σούλη

• Το σύνολο θα πλαισιωθεί από τις ταλαντούχες νέες τραγουδίστριες Έλενα Λεόνη και Λετώ Αμπατζή

• Τα φώτα θα σχεδιάσει ο «κινηματογραφικός» Παναγιώτης Τσεβρένης και τον ήχο, το dynamic duo Γιάννης Πετρόλιας (πλατεία), και Νίκος Κόλλιας (stage)

• Τα video art – με σπάνιες εικόνες της Αθήνας – τα μη εξαιρετέα «Μαύρα Γίδια» και ο Μάριος Γαμπιεράκης.

• Την τηλεσκηνοθεσία θα αναλάβει ο πολύπειρος και ταλαντούχος Δημήτρης Τσίγκος.

• Και το ξέφρενο πάρτι που θα ακολουθήσει την παράσταση, οι φοβεροί ΛΑΤΕΡΝΑΤΙΒ με το σαρωτικό dj set τους.

• Πολύτιμη πάντα η συνέργεια του αγαπημένου μας φωτογράφου και δημιουργού των promo video μας Δημήτρη Μακρή.

• Και ορατή στο αποτέλεσμα η εκτέλεση παραγωγής από την Prospero.

Θέλω από καρδιάς να ευχαριστήσω όλη την ομάδα της Τεχνόπολης του Δήμου Αθηναίων για το κέφι και τη δημιουργικότητα.

Και να σας καλέσω να αφήσετε τα σπίτια σας φέτος. Ελάτε στο Σύνταγμα ( από τις 10.30 που θα αρχίσουμε) να αλλάξουμε τον χρόνο παρέα. Να φτιάξουμε όλοι μαζί μια διαφορετική γιορτή, άξια της πόλης και της Ιστορίας της. Χειροποίητη και ξεσηκωτική.

Δείτε το βίντεο, εδώ.

ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΔΩ ΜΑΖΙ ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ

Σινεφίλ ομοιοπαθητική ΙII με τον Φοίβο Δεληβοριά

21 Τετάρτες στο Baumstrasse/Δρόμος με Δέντρα

O Φοίβος Δεληβοριάς, ως γνωστόν, δεν είναι άνθρωπος του σινεμά. Δεν είναι θεράπων του, ούτε ως δημιουργός, ούτε ως κριτικός. Δηλώνει όμως θεραπευμένος από αυτό. Και – στα πλαίσια των ερευνητικών καλλιτεχνικών εργαστηρίων του Baumstrasse – μοιράζεται με άλλους «ασθενείς» την θεραπεία του.

Για 21 Τετάρτες, λοιπόν, στο ατμοσφαιρικό Baumstrasse, ο τραγουδοποιός για 3η χρονιά θα δημιουργήσει μιαν άτυπη κινηματογραφική λέσχη, όπου διαλέγοντας 21 από τις σημαντικότερες ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου – χωρισμένες σε μικρά αφιερώματα των 3 ταινιών – θα ταξιδέψει στην ιστορία του, όχι πια μόνος, ως εμμονικός χομπίστας, αλλά με μια παρέα συνταξιδιωτών που ανυπομονεί να γνωρίσει. Κάποιοι, έτσι κι αλλιώς, είναι ήδη γνωστοί από τις προηγούμενες χρονιές, οι παρέες όμως είναι για να μεγαλώνουν.

Τι θα είναι λοιπόν η καθεμιά από τις 21 αυτές Τετάρτες; Χρονομηχανή; Μάθημα; Συνεδρία; Εκκλησίασμα στο σκοτάδι; Βραδιά κουβέντας για όσα αγαπήσαμε και νιώσαμε με αφορμή τις ταινίες; Αγωνιώδης αγρυπνία της κινηματογραφικής τέχνης; Αναπαράσταση παλιάς, μαγεμένης αίθουσας; Σύσταση συμμορίας; Βραδιά παιχνιδιών σε φιλικό σπίτι;

Αν είμαστε τυχεροί, θα είναι όλα αυτά μαζί. Η μουσική που θα προηγείται, η μάζωξη, οι συστάσεις, ο προσωπικός πρόλογος του Φοίβου, οι – ιδανικές, με όλες μας τις δυνάμεις – συνθήκες προβολής και οι συζητήσεις που θα ακολουθούν – με τσάϊ φτιαγμένο από τα χεράκια της οικοδέσποινας Μάρθας Φριντζήλα – είναι απλώς οι προϋποθέσεις.

Το τι θα ακολουθήσει άγνωστο – και ευτυχώς.

Κάλεσμα λοιπόν του Φοίβου Δεληβοριά στην κινηματογραφική του λέσχη. Γραφτείτε εγκαίρως.

Το ταξίδι ξεκινάει την Τετάρτη 20 Νοεμβρίου 2024, ώρα 21.00

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ – ΕΓΓΡΑΦΕΣ: info@dentra.gr

Στο Στάδιο, οι χιλιάδες καρδιακοί χτύποι συντονίζονταν για να αρθεί, έστω και για λίγες ώρες, η ερημιά του πένθους, το τελεσίδικο του θανάτου, η μαυρίλα της αδικίας. Σκέφτηκα αυτό που πάντα ξέρω ότι τα πλάσματα της γης που χάνουν τα παιδιά τους έχουν τα πιο εύγλωττα μάτια. Μαθαίνουν τον κόσμο μέσα σε λίγες ώρες, αγωνίζονται να προλάβουν, έχουν την ίδια θαρραλέα στάση στα χαλάσματα, στα ερείπια, στο κέντρο της Αθήνας.

Ποτέ κανείς, όμως, τέτοια τύχη.

Πέρασαν εννιά μέρες από τότε και σήμερα, άκουσα ξανά αυτή τη μελωδία με αυτά τα λόγια. Έκλαψα. Αυτό μου είπε κι ένας φίλος, προχθές. Αυτό θα μου πει αύριο- μεθαύριο και κάποιος άλλος. Κι ενώ η ζωή συνεχίζεται, ενώ το άδικο κάνει θόρυβο σαν τρυπάνι, ενώ τα εύγλωττα μάτια υψώνονται κάθε μέρα, στο πιο περίοπτο σημείο. Σαν ήλιος.

Το τραγούδι του Φοίβου Δεληβοριά, με τίτλο «Δεν θα κάνω πίσω και δεν θα ξεχάσω», αφιερώθηκε στους γονείς των Τεμπών.

Που είσαι τώρα φως μου
Ήτανε γραμμένο
Νά’μαι εδώ για πάντα
Να σε περιμένω

Όσο κι αν κρατήσει
Να μην το ξεχάσεις
Όταν φτάσεις πάρε
Πάρε όταν φτάσεις

Θα το γράψει ο τοίχος
Θα το γράψει ο βράχος
Πως δεν ήταν μόνο
Ενός ανθρώπου λάθος

Θα το πει η σημύδα
Θα το πει κι ο κέδρος
Πως εδώ σκοτώνει
Όπου βρει το κέρδος

Θα το πει η λεβάντα
Θα το πει η μυρσίνη
Πως κυλάει στα μάτια
Η δικαιοσύνη

Μάτια του παιδιού μου
Που δεν θα φιλήσω
Δεν υπάρχει τρόπος πια
Να σταματήσω

Μέχρι να’ρθει ο πήχυς
Και το χαλινάρι
Μέχρι να’ρθει η Νέμεσις
Και να τους πάρει

Αν δεν βρω το τέρμα
Δεν θα ησυχάσω
Δεν θα σταματήσω
Δεν θα ξαποστάσω

Δεν θα κάνω πίσω
Και δεν θα ξεχάσω
Θα σε πάρω εγώ
Παιδάκι μου όταν φτάσω