Συγκεκριμένα, η Anderson, φορώντας ένα μοβ στράπλες Rodarte φόρεμα, έδωσε ένα τόσο τρυφερό φιλί στο μάγουλο του Neeson, που έκανε το κοινό να κοκκινίσει. Ωστόσο, το σχετικό σχόλιό της στο Entertainment Weekly ήταν πιο συγκρατημένο: «Αναμφίβολα, έχουμε μια πολύ ειλικρινή σχέση, γεμάτη αγάπη». Ο Neeson δεν είχε παρακολουθήσει ποτέ την Anderson στην τηλεοπτική σειρά «Baywatch», που απογείωσε παγκοσμίως τη φήμη της, αλλά είδε την ταινία «The Last Showgirl» (2024) και εντυπωσιάστηκε από την ερμηνεία της: «Ήταν αληθινή. Ήταν αστεία. Απίστευτα σέξι».

Ίσως όμως όλο αυτό να είναι ένα διαφημιστικό τρικ τελικά, γιατί, όπως έχει δηλώσει ο Neeson, στα 73 χρόνια του έχει κλείσει για εκείνον το κεφάλαιο των ρομαντικών ραντεβού. Από την άλλη, ποτέ μη λες ποτέ.

Πηγή: MarieClaire

Όμως ένα ζευγάρι (στην έρευνα, αλλά και στη ζωή) Δανών αρχαιολόγων, η Σόφι Ράσμουσεν και ο Τρόελς Άρμπολ, με κοινή ειδίκευση στην Ασσυριολογία και τη μελέτη των πολιτισμών της Μεσσοποταμίας, βάλθηκε να αποδείξει ότι δεν ήταν αυτή η απαρχή του ερωτικού φιλιού στην ανθρώπινη ιστορία.

Για να το πετύχουν, συμβουλεύτηκαν σφηνοειδή κείμενα σε πήλινες πινακίδες από τη Μεσοποταμία (Ιράκ και Συρία σήμερα) και την Αίγυπτο για σαφή δείγματα ρομαντικών φιλιών. Η έρευνά τους δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Science, τοποθετώντας την πρώτη τεκμηρίωση του φιλιού 1.000 χρόνια πριν από το αντίστοιχο πόρισμα της μελέτης του 2022.

Το ζεύγος υποστηρίζει ότι το φιλί ήταν ένα ευρέως διαδεδομένο και καθιερωμένο μέρος της ρομαντικής / ερωτικής διαδικασίας στη Μέση Ανατολή τουλάχιστον από τα τέλη της τρίτης χιλιετίας π.Χ. «Το φιλί δεν ήταν ένα έθιμο που εμφανίστηκε απότομα σε ένα μόνο σημείο», δηλώνει ο Δρ. Άρμπολ. «Αντίθετα, φαίνεται ότι ήταν κοινό σε μια σειρά αρχαίων πολιτισμών».

Σύμφωνα με την έρευνά τους, η πρώτη αναφορά στο φιλί ήταν χαραγμένη στον κύλινδρο Barton, μια πήλινη πλάκα που χρονολογείται γύρω στο 2400 π.Χ. Το αντικείμενο αποκαλύφθηκε στην αρχαία σουμεριακή πόλη Νιπούρ το 1899 και πήρε το όνομά του από τον Τζορτζ Μπάρτον, καθηγητή σημιτικών γλωσσών στο Bryn Mawr College, ο οποίος το μετέφρασε 19 χρόνια αργότερα. Σήμερα στεγάζεται στο Μουσείο Αρχαιολογίας και Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια, όπου, από το 1922 έως το 1931, ο Μπάρτον δίδασκε σημιτικές γλώσσες και ιστορία των θρησκειών.

Η αφήγηση που είναι χαραγμένη πάνω στο αρχαίο τεχνούργημα αφορά στον σουμεριακό μύθο της δημιουργίας. Στη δεύτερη στήλη του κειμένου, μια αρσενική θεότητα, πιθανότατα ο Ενλίλ, κάνει έρωτα με τη μητέρα θεά Νινχουρσάγκ, και στη συνέχεια τη φιλάει. Εν μέσω αυτού του θεϊκού ξεφαντώματος, η αρσενική θεότητα φυτεύει τον σπόρο «επτά δίδυμων θεοτήτων» στη μήτρα της θηλυκής.

Σύμφωνα με τον καθηγητή Γκονζάλο Ρουμπιο, Ασσυριολόγο στο Πανεπιστήμιο Penn State, το πιο συναρπαστικό μέρος της ιστορίας είναι η αλληλουχία των γεγονότων. «Στις απεικονίσεις της πράξης του φιλιού στη σουμεριακή λογοτεχνία, τα υποκείμενα έχουν πρώτα σεξουαλική επαφή και μετά φιλιούνται», λέει. «Πρόκειται για κάποιου είδους “afterplay”, παρά για προκαταρκτικά».

«Το φιλί στα χείλη έχει παρατηρηθεί στους χιμπατζήδες και τους μπονόμπο, τους πλησιέστερους εν ζωή συγγενείς μας», προσθέτει η Δρ Ράσμουσεν. Ενώ το πλατωνικό φιλί των χιμπατζήδων καθορίζει τη συμβατότητα ανάμεσα στο ζευγάρι, οι μπονόμπο χαϊδεύονται για σεξουαλική διέγερση και η ερωτική τους επαφή κυμαίνεται από στοματικό σεξ μέχρι έντονο γλωσσόφιλο. «Οι πρακτικές των φιλιών αυτών σ’ αυτά τα πρωτεύοντα θηλαστικά υποδηλώνουν κάτι θεμελιώδες που πηγαίνει πολύ πίσω στην ανθρώπινη ιστορία».

Φωτογραφία: The British Museum

Τα προσωπικά όρια του σώματος ενός παιδιού είναι ζωτικής σημασίας για την υγιή ανάπτυξή του, όπως τονίζει η ψυχολόγος Charlotte Reznick. Το φιλί ενός παιδιού στα χείλη, μαζί με άλλες παρεμβατικές πρακτικές, όπως το τάισμα με το ζόρι και το επιθετικό γαργάλημα, μπορεί να στείλει ένα μήνυμα ότι ο προσωπικός του χώρος είναι ανοιχτός σε εισβολή και πρέπει όλα αυτά να τα υποστεί. Κάτι το οποίο θα είναι καταστροφικό, αν τελικά το υιοθετήσει και δεν μάθει να βάζει τα όριά του στα άλλα άτομα.

Το σύνδρομο του «θύματος»

Πιο αναλυτικά, τέτοιες συνήθειες των γονιών μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο να αναπτύξει το παιδί ένα «σύνδρομο θύματος», οδηγώντας σε δυσκολία στον καθορισμό ορίων και στο να πει «όχι». Επίσης, την αντίθεσή τους σε αυτή την πρακτική δηλώνουν και οι παθολόγοι. Μέσω του φιλιού στο στόμα, μεταφέρονται βακτήρια, τα οποία ένας ενήλικας, με πιο δυνατό ανοσοποιητικό σύστημα, μπορεί να αντιμετωπίσει καλύτερα. Σε αντίθεση με τα παιδιά, τα οποία είναι πιο ευάλωτα σε επιβλαβείς λοιμώξεις.

Τέλος, ένας ακόμη κίνδυνος, που ενέχει μέσα από αυτή τη συνήθεια, είναι πως τα παιδιά ενδέχεται να ακολουθήσουν αυτήν την τακτική και στους άλλους ανθρώπους. Δηλαδή, μπορεί να καταλήξουν να φιλούν άλλα άτομα, μεγάλους και μικρούς στο στόμα, μιμούμενα την πρακτική των γονιών τους. Κάτι το οποίο δημιουργεί, επίσης, κινδύνους.

Πηγή: Jenny.gr