Σήμερα, την πρώτη μέρα του Αυγούστου του 2025, θέλησα να μιλήσω μαζί της (ξανά) για τη ζωή, την ελευθερία, τη δύναμη, την αρμονία. Την αλτρουιστική φύση. Κι εκείνη, όπως πάντα πρόθυμη, από την καρδιά της Σύρου, μού πρόταξε ένα υπέροχο δελφίνι.

«Το δελφίνι, ένα μυθικό σύμβολο, έχει εξυμνηθεί κι αποτελέσει, ήδη από την αρχαιότητα, σημαντική πηγή έμπνευσης. Είναι συνδεδεμένο με την παιδική μας ηλικία και την ξεγνοιασιά. Σηματοδοτεί το καλοκαίρι και ενεργοποιεί τις -καλά φυλαγμένες- μνήμες μας. Κρατώντας σαν φυλαχτό εκείνη τη στιγμή, που αντικρίσαμε ένα δελφίνι να αναδύεται, στο βάθος του ορίζοντα. Αυτή τη μαγική στιγμή, που είναι ικανή να μας συνδέει με τη βαθιά παιδικότητά μας.

To στοίχημα; Μεγάλο.

Να δημιουργηθεί ένα κόσμημα με ανάλαφρη δομή και γεωμετρικό σχεδιασμό, μίνιμαλ – πιστό στην αισθητική του brand- εισάγοντας, ωστόσο, κάτι νέο, κάτι φρέσκο. Την κίνηση και τη ζωή. Αν και απαιτητικά στην κατασκευή τους -όπως το βραχιόλι και το δαχτυλίδι- η οργανική μορφή του, η πρώτη από την απαρχή του brand – ήρθε να ορίσει για εμάς μια νέα εποχή.

Στην ολοκλήρωση ενός κύκλου, των δέκα χρόνων ζωής του εργαστηρίου μας, στην Αθήνα, ήρθε να σηματοδοτήσει μια σημαντική στιγμή, τόσο στον σχεδιασμό όσο και στην ψυχή μας, εισάγοντας, χωρίς φόβο πια -τις καμπύλες, τη ρευστότητα, τις γλυκές απολήξεις.

Ίσως λόγω της εμπειρίας, της ωριμότητας, της εμπιστοσύνης στον σχεδιασμό και την αξία μας.
Ίσως και λόγω της εποχής μας, που επιτάσσει την αντίστασή μας. Μια αντίσταση απέναντι στο σκοτάδι, την απαισιοδοξία, την απουσία ελπίδας.

Ίσως η πιο βαθιά αντίσταση να ξεκινάει από εκεί.

Να παραμείνουμε άνθρωποι. Ζωντανοί, δυνατοί, επιμένοντας στην ύπαρξη με ουσία. Κολυμπώντας σε βαθιά νερά, αλλά πάντα βγαίνοντας στην επιφάνεια και προσεγγίζοντας το φως. Για εμάς και για όσους συμπνέουμε μαζί, σε καθαρά και διαυγή νερά.

Καλώς ήρθες, δελφίνι, καλώς ήρθες, Αύγουστε»!

Κάθε Δεκέμβρη, τα τελευταία χρόνια, περιμένουμε το δικό της γούρι. Μια πνευματική κατάθεση, κάθε φορά, που υπερβαίνει τα στενά όρια, που φτάνει στα χιόνια των κορυφών, στους ζεστούς δρόμους της νίκης, σε ό,τι δεν υποτάσσεται, δεν αφανίζεται, δεν υποχωρεί. Έχω όλα της τα φυλαχτά. Δεν ξέρω ποιο να πρωτοδιαλέξω για αγαπημένο μου. Πριν λίγες μέρες, στις 3 Δεκεμβρίου, παρουσίασε το γούρι του 2025. Άλλη μια στιγμή που δείχνει ότι αυτή η καλλιτέχνιδα έχει στήσει το εργαστήρι της στο κέντρο της γης. Ακούγοντας, βλέποντας, νιώθοντας, συμμετέχοντας.

Να τι λέει η ίδια:

«Το φετινό μας φυλαχτό είναι αφιερωμένο στην ε ι ρ ή ν η, στη μικρή αυτή λέξη, που χωράει όλο το νόημα της ζωής. Στην ειρήνη μέσα μας, με τους γύρω μας, καθολικά. Μια φέτα καρπούζι να μας θυμίζει πόσο γλυκιά και χρωματιστή είναι η ζωή μας, όταν νιώθουμε εσωτερική γαλήνη. Όταν αγκαλιάζουμε και αποδεχόμαστε τους γύρω μας, όταν ενεργούμε με αγάπη προς όλους. Με μια ευχή για ένα ειρηνικό 2025, όπου σε ένα κόσμο γεμάτο συγκρούσεις, ας διαλέγουμε να μοιράζουμε αγάπη. Και να θυμόμαστε ότι: Η ζωή είναι μια φέτα καρπούζι. Ποτέ χωρίς κουκούτσια, αλλά γλυκιά μέχρι το τέλος.

*Το καρπούζι θεωρείται σύμβολο της παλαιστινιακής αντίστασης και επιμονής. Στην Παλαιστίνη, δεν επιτρεπόταν να κυματίζει τη σημαία της για 26 χρόνια, έτσι χρησιμοποίησαν ένα καρπούζι που ταιριάζει με τα χρώματά της – το κόκκινο, το πράσινο, το μαύρο και το άσπρο- και συμβόλιζε την ενότητα για περισσότερο από μισό αιώνα.

We wish you Peace
the kind that lights you up from the inside out!
By making Peace with yourself,
you make Peace with the whole world.
And in the end that’s the only thing that really matters».

Κι αυτή τη χρονιά ας αγωνιστούμε να παραμείνουμε άνθρωποι. Τίποτε λιγότερο.

Φωτογραφίες: Mike Chatzigiannis
Περισσότερες πληροφορίες εδώ

Φαίη, μετράς ήδη αρκετά χρόνια που δραστηριοποιείσαι δυναμικά και με επιτυχία στο χώρο του κοσμήματος. Πώς αξιολογήσεις μέχρι στιγμής αυτή την πορεία;

Μπορώ να πω με σιγουριά ότι ήταν η καλύτερη επιλογή που θα μπορούσα να έχω κάνει, αφού τελείωσα τις σπουδές μου στην Αρχιτεκτονική. Σε αυτά τα δεκαπέντε χρόνια πορείας στο κόσμημα, διαμόρφωσα τη στάση μου απέναντι στη ζωή, εκφράστηκα πηγαία και είδα κάτι να γεννιέται από το μηδέν. Να μεγαλώνει και πλέον να ζει ανεξάρτητο, αυτόνομο, δραστήριο και όμορφο. Μέσα σε δεκαπέντε χρόνια υπομονής, επιμονής και κάποιες φορές παιδικής άγνοιας κινδύνου, το εγχείρημα αυτό γεννήθηκε στο Βόλο, μεγάλωσε στην Αθήνα και συνεχίζει να ζει και να αγναντεύει από το λόφο της Άνω Σύρου. Πολυταξιδεμένο, σε συνεχόμενη ροή, μεταμόρφωση. Ζωντανό!

Το κλικ πότε και πώς συνέβη; Όσο σπούδαζες;

Όλα ξεκίνησαν τα πρώτα χρόνια των σπουδών μου στο Βόλο, όταν συνειδητοποίησα ότι η μικρή κλίμακα στο σχεδιασμό είναι κάτι που μπορούσα να αντιληφθώ πιο εύκολα. Επίσης, πολύ σημαντικό ήταν για μένα, το να έχω άμεση επαφή με τα υλικά και να δημιουργώ απευθείας με τα χέρια. Οι σπουδές μου τροφοδοτούσαν και εξέλισσαν την σχεδιαστική μου ματιά και η χειροποίητη δουλειά συγκέντρωνε και ηρεμούσε το μυαλό μου, προσφέροντάς μου μια αίσθηση αυτονομίας, που ήταν δύσκολο να ερμηνεύσω τότε.

Με ενθουσίαζε να βλέπω το τελικό έργο να υλοποιείται σε πραγματικό χρόνο, μπροστά μου. Αποφάσισα έτσι να ξεκινήσω στην Αθήνα το 2008 ταχύρρυθμα σεμινάρια αργυροχοΐας, που πραγματοποιούνταν τα σαββατοκύριακα και ύστερα από πολύ πειραματισμό, πετυχημένες, αλλά και πολλές ανεπιτυχείς απόπειρες, δημιούργησα τα πρώτα μου κοσμήματα και δειλά δειλά ξεκίνησα να συμμετέχω στα πρώτα bazaars χειροποίητων ειδών.

Αισθάνομαι ότι όλη σχεδόν η δυναμική της δημιουργίας στηρίζεται στη διαρκή επαφή σου με την φύση και την ηρεμία της.

Στη φύση, επιστρέφω στη ρίζα μου, γειώνομαι, στοχάζομαι. Απομονώνομαι κι έχω διαυγή σκέψη και σχέση με το βαθύτερο ένστικτό μου. Ησυχάζουν οι τεχνητοί ήχοι της πόλης και η ησυχία ηρεμεί την ψυχή, η ματιά μου καθαρίζει.

Περπατώντας στο βουνό, όλες οι σκέψεις μπαίνουν σε σειρά κι εγώ σε κάθε βήμα αφήνω ένα φορτίο πίσω μου. Η χαρά, η απλότητα και η παιδικότητα επιστρέφει μεμιάς. Φτάνοντας στην κορυφή, κάθε φορά, μένω απογυμνωμένη, ανάλαφρη και κάπου, σε όλη αυτή την εμπειρία, την χαρά και την πληρότητα βρίσκω απευθείας την όρεξη για ζωή, για φως, για δημιουργία. Και οι ιδέες ξεπηδούν μαγικά. Ίσως ήταν εκεί και απλώς βρήκαν όμορφο τόπο να ξεπροβάλλουν.

Ποιες στιγμές έχεις μέχρι σήμερα ξεχωρίσει;

Η πιο σημαντική μου στιγμή ήταν η συμμετοχή μου σε έκθεση στο Πωλητήριο του Βρετανικού Μουσείου με το έργο μου «Αμφιθέατρο». Ήρθε αναπάντεχα, η συνεργασία μας ήταν άρτια και η αλήθεια είναι ότι, κατά την επίσκεψή μου στην έκθεση, χρειάστηκε να με σκουντήσουν για να «ξυπνήσω», όταν αντίκρισα το όνομά μου σε ένα μικρό ταμπελάκι, εκεί.

Άλλες σημαντικές στιγμές και στιγμές – ορόσημα, ήταν η απόφαση να δημιουργήσω το μικρό μου καταφύγιο-εργαστήριο, στο κέντρο της Αθήνας, το 2015 καθώς και η έκθεση στο Πνευματικό κέντρο Άνω Σύρου το 2021, που σηματοδότησε τη δημιουργία της γκαλερί μας εκεί.

Πώς αντιλαμβάνεσαι εσύ την ομορφιά;

Η ομορφιά για μένα, κλείνοντας τα μάτια, είναι κάτι γαλήνιο, κάτι αρμονικό. Είναι ήρεμα βλέμματα, αληθινά χαμόγελα, απέραντη θάλασσα και ψηλά, απάτητα βουνά.

Είναι, επίσης, η απλότητα, οι καθαρές γραμμές, τα γήινα χρώματα, το πηγαίο στυλ και η απουσία επιτήδευσης. Ομορφιά είναι η φθορά που φέρνει ο χρόνος, στα κτίρια, στα υλικά, στη φύση, στους ανθρώπους. Είναι οι ουλές, οι ρυτίδες, οι σκουριασμένες επιφάνειες, τα ερείπια και τα κτίρια που έχοντας περάσει τις μέρες τις ακμής τους παραμένουν εκεί, κουβαλώντας την ιστορία τους και ακτινοβολώντας λάμψη κρυφή.

Έχεις σκεφτεί, κάποια στιγμή, την μόνιμη αποκέντρωση του εργαστηρίου; Η Αθήνα έχει δείξει τη ζόρική της πλευρά;

Χτύπησες φλέβα με την ερώτησή σου. Νομίζω είναι κάτι που απασχολεί, όλο και περισσότερο, τους κατοίκους των μεγαλουπόλεων. Ύστερα από έντεκα χρόνια, που κατοικώ στο κέντρο της Αθήνας και προσπαθώντας πάντα να κρατήσω και να βλέπω όσα όμορφα έχει να προσφέρει, ομολογώ ότι πια αδυνατώ να τα καταφέρω. Ο χρόνος συρρικνώνεται, η καθημερινότητα γίνεται ένας συνεχόμενος αγώνας να προλάβεις να εργαστείς, να προλάβεις να κοινωνικοποιηθείς, να προλάβεις να χαρείς. Αλλά δεν ξέρω τελικά.. προλαβαίνεις;

Αρκούν ελάχιστες μέρες μακριά από την πόλη για να δω και να καταλάβω πόσο όμορφα μπορεί να κυλά η ζωή, ότι η έμπνευση εκεί βρίσκεται στην επόμενη γωνία, πώς ο χρόνος ξαφνικά αλλάζει διάσταση και πόσο δεν χρειάζεται να υπερπροσπαθείς ακόμα και για τα πιο απλά πράγματα. Μάλλον ναι, κάποια στιγμή ελπίζω να αφήσω πίσω μου την πόλη.

Αναφέρονται συχνά σε σένα με επίθετα όπως πρωτοπόρα, διαφορετική, αφαιρετική. Τι σημαίνει πρωτοπορία σε μια εποχή απίστευτης ταχύτητας και πλουραλισμού;

Πρωτοπορία στην εποχή μας είναι να βρίσκεις την ηρεμία να εσωστρέφεσαι και να δημιουργείς αυτό που πραγματικά αισθάνεται η ψυχή σου, αυτό που την προβληματίζει. Να το κάνεις έργο και να ανοίγεις ένα διάλογο με τον εαυτό σου και τους γύρω σου. Μέσα από τη συνεχόμενη βουή που αντηχεί στα αυτιά σου, να βρίσκεις την ουσία, να την αποδομείς και εύστοχα, λιτά, να παραθέτεις όσα έχεις να πεις, όσα νιώθεις.

Για μένα απαραίτητο είναι να μένεις ενεργός και σε απόλυτη επαφή με το κοινωνικό σύνολο, κάνοντας δικό σου ό,τι το αφορά και το προβληματίζει. Κάποια σχέδια των τελευταίων ετών, όπως το SHE και το STADIUM, ήρθαν να επιβεβαιώσουν ότι όταν παραθέτεις την αλήθεια σου, δεν μένει παρά να συναντήσει τις αλήθειες των άλλων και τότε η αλληλεπίδραση είναι πέρα από μαγική.

Ζεις όπως το είχες φτιάξει στο μυαλό σου;

Κάποια πράγματα, όντως, τα είχα ονειρευτεί και γίνανε! Θα πω πως ναι, νιώθω τυχερή. Πολύ. Όλα τα υπόλοιπα τα προσπαθούμε και τα φτιάχνουμε καθημερινά.

Τι έχεις μάθει από τα ταξίδια κι από αυτήν την αεικινησία που σε χαρακτηρίζει;

Τα ταξίδια έχουν πάντα πολλά να σου πουν. Με λιγότερη σημασία πόσο μακρινό μπορεί να είναι ή πόσο διαφορετικά θα είναι από όσα έχεις ήδη ζήσει. Για μένα, το θέμα είναι να μπορείς να «δεις», να φανταστείς. Να αφουγκράζεσαι με προσοχή, τόπους, ανθρώπους, νοοτροπίες, να γίνεσαι ένα, μη μένοντας απλός επισκέπτης, απλός παρατηρητής. Να κρατάς μάτια και ψυχή ανοιχτή, να γεμίζεις εικόνες, μυρωδιές, ιστορίες και εμπειρίες.

Αν ήταν η γενιά μας να χωρέσει στο σχήμα ενός κοσμήματος αυτό ποιο θα ήταν;

Νιώθω απόλυτα ταυτισμένη με το SHE, το γυναικείο σώμα που δημιουργήθηκε με έμπνευση από το Κυκλαδικό ειδώλιο που βρέθηκε στη Χαλανδριανή της Σύρου, το 2000 π.Χ. Ένα σώμα πολύπαθο ανά τις χιλιετίες, σχεδιασμένο με αιχμηρές ακμές, να θυμίζει ξίφος, προστασία, αντίσταση, πυγμή. Προτάσσοντας τα στήθη του κι εμμένοντας παρόλες τις συνθήκες. Σε ένα τέτοιο σώμα θα μπορούσα να χωρέσω όλη μας τη γενιά.

Νιώθω ότι είμαστε πλάσματα που ψάχνουμε τη θέση μας στις συνεχόμενα εναλλασσόμενες καταστάσεις, προσπαθώντας να βρούμε την πραγματική ουσία της ζωής, αποδεσμευμένοι από το μαθημένο, αυτό που έως τώρα θεωρείται δεδομένο. Να βρούμε την ομορφιά, να αγκαλιάσουμε τους εαυτούς μας – όπως δεν εκπαιδευτήκαμε να κάνουμε από την αρχή της ζωής μας – να γίνουμε οι καλύτεροί μας φίλοι. Και με τη σειρά μας να φερθούμε στον δίπλα μας ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που θα θέλαμε για μας. Και όσο δύσκολο κι αν φαντάζει, μοιάζει πια για μας ο μόνος δρόμος.

*Η Φαίη Παπανίκου διατηρεί το προσωπικό της εργαστήριο και εκθετήριο στο πιο κεντρικό σημείο της Αθήνας, στην οδό Παπαρηγοπούλου 15, αλλά επίσης μπορείτε να δείτε και σχέδιά της στο feypapanikou.com