Η προσμονή του φωτός

«Μακριά χτυπούν καμπάνες από κρύσταλλο/ αύριο, αύριο, αύριο λένε:/ το Πάσχα του Θεού»
— Οδυσσέας Ελύτης

«Πιλότος της ψυχής μας ο θάνατος./ Η ζωή είναι ωραία το βράδυ./ Καλή Ανάσταση!»
— Νίκος Καρούζος

Το μυστήριο της Ανάστασης

«Αναστάσεως ημέρα, λαμπρυνθώμεν λαοί… Χριστός ο Θεός… εκ γαρ θανάτου προς ζωήν»
— Ιωάννης Δαμασκηνός

«Κύριε λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής… Άστρα και χώμα σε βαστάζουν…»
— Νίκος Καρούζος

Η ανθρώπινη συγκίνηση

«Ευχές κροτίδες και φιλήματα ανταλλάσσουν οι άγιες μέρες μεταξύ τους…»
— Κική Δημουλά

«Ανάσταση κι αγάπη λαμπερή,/ κάθε καμπάνα χαρωπά σημαίνει…»
— Κωστής Παλαμάς

«Άκου τον ξάστερο ουρανό, πώς οι καμπάνες σιούνε… Ανάστασ’ είναι σήμερα»
— Κώστας Βάρναλης

Σκοτάδι και υπέρβαση

«Η θάλασσα ψύχραιμη και ασύσπαστη… Κι απ’ την καρδιά μου ο λίθος ουκ αποκεκύλισται»
— Κική Δημουλά

«Ίσως να ήταν περί το μεσονύχτι… Ουκ έστιν ώδε αλλ’ ηγέρθη»
— Ζωή Καρέλλη

Η ποίηση του Πάσχα δεν είναι ανάμνηση αλλά διαρκής κίνηση προς το φως. Κάθε στίχος γίνεται μια μικρή Ανάσταση μέσα στον άνθρωπο, μια υπενθύμιση ότι η ελπίδα δεν χάνεται ποτέ — απλώς περιμένει τη στιγμή της να ξαναγεννηθεί.