Festival d’ Avignon, Grec Festival στη Βαρκελώνη, Julidans Festival στο Άμστερνταμ: με ανατρεπτικό πνεύμα και πάθος, οι Έλληνες καλλιτέχνες πλάθουν νέα όρια, επαναπροσδιορίζουν τη σύγχρονη έκφραση, συνομιλούν ισότιμα με τον παγκόσμιο πολιτισμικό χάρτη. Με ελληνική ταυτότητα και παγκόσμιο βλέμμα, η σύγχρονη γενιά πειραματίζεται, επαναστατεί και εμπνέει. Οι Έλληνες δημιουργοί ταξιδεύουν στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ η διεθνής κοινότητα αγκαλιάζει με ενθουσιασμό τις καλλιτεχνικές προτάσεις τους. Και αυτό το καλοκαίρι, όπως συμβαίνει τα τελευταία 14 χρόνια με τις παραγωγές της Στέγης, το διεθνές κοινό και οι Έλληνες καλλιτέχνες συντονίζονται στον ίδιο ρυθμό.

Από το 2011, 100 και πλέον παραγωγές και συμπαραγωγές θεάτρου, χορού και μουσικής της Στέγης έχουν δώσει πάνω από 1.000 παραστάσεις σε 56 χώρες και σε πάνω από 200 πόλεις σε όλο τον κόσμο. Η προάσπιση και η υποστήριξη των καλλιτεχνών βρίσκονται στον πυρήνα ύπαρξης της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση. Αποστολή της Στέγης, μέσα από το πρόγραμμα «Onassis Stegi Touring Program», είναι να ενισχύσει την παρουσία και το κύρος των καλλιτεχνών σε κάθε άκρη της Γης και, ταυτόχρονα, να οικοδομήσει καινοτόμα δίκτυα, τα οποία είναι στενά συνυφασμένα με τον ιστό της διεθνούς σκηνής, με τους καλλιτέχνες και για τους καλλιτέχνες.

Από την Κεντρική Σκηνή της Στέγης στο Φεστιβάλ της Αβινιόν και στις σκηνές της Ευρώπης

Το ΜΑΜΙ του Mario Banushi, σε παραγωγή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, που έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στις 6 Φεβρουαρίου στην Κεντρική Σκηνή της, παρουσιάστηκε στις 13, 14 και 16-18 Ιουλίου στο Φεστιβάλ της Αβινιόν. Πρόκειται για μια ιστορική στιγμή: είναι η πρώτη φορά που σκηνοθέτης αλβανικής καταγωγής παρουσιάζει έργο του στο εμβληματικό φεστιβάλ της Γαλλίας και της Ευρώπης. Παράλληλα, σηματοδοτεί την τέταρτη συμμετοχή της Στέγης στη σπουδαία αυτή διοργάνωση, έπειτα από τον Κυκλισμό του Τετραγώνου του Δημήτρη Δημητριάδη σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Καραντζά (2014), το 6 a.m. How to disappear completely των Blitz theater group (2016) και τον Μεγάλο Δαμαστή του Δημήτρη Παπαϊωάννου (2017).

Η παράσταση σημείωσε τεράστια επιτυχία, αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές από τον γαλλικό Τύπο, ενώ το κοινό έψαχνε απεγνωσμένα να εξασφαλίσει εισιτήρια, καθώς το ΜΑΜΙ εξελίχθηκε σε ένα από τα σημαντικά πολιτιστικά γεγονότα του φεστιβάλ. To Télérama το αποκάλεσε «μαγευτική, καθηλωτική παράσταση – αποκάλυψη του Φεστιβάλ», η Libération ανέφερε ότι «το θέατρο εικόνων του Mario Banushi λειτουργεί επί σκηνής με την εικαστικότητα ενός Botticelli, βγαλμένη σαν από όνειρο του Chagall», το Artistik Rezo σημείωσε: «Στιγμές απόλυτου μεγαλείου στο Φεστιβάλ της Αβινιόν», ενώ η Le Monde το αποκάλεσε «πολύτιμη ανακάλυψη αυτού του Φεστιβάλ».

Μετά την Αβινιόν, το ΜΑΜΙ θα συνεχίσει τη λαμπρή διεθνή περιοδεία του, κάνοντας στάσεις σε κορυφαία θέατρα και οργανισμούς της Ευρώπης, με επόμενους σταθμούς το GREC Festival στη Βαρκελώνη, στις 22 και 23 Ιουλίου, το Noorderzon Festival στο Χρόνινγκεν της Ολλανδίας, στις 14 έως τις 16 Αυγούστου, στο & Espoo Theatre στο Ελσίνκι της Φιλανδίας στις 9,10,11 Οκτωβρίου, ενώ θα ακολουθήσουν σημαντικοί προορισμοί μέσα στο 2026.

Η συμμετοχή του έργου γίνεται με την υποστήριξη του Onassis Stegi Touring Program στο πλαίσιο του Prospero NEW Platform, που συγχρηματοδοτείται από το πρόγραμμα «Δημιουργική Ευρώπη» της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο Prospero NEW Platform, το ευρωπαϊκό οικοσύστημα θεάτρου που επενδύει στους καλλιτέχνες και θεατρικούς δημιουργούς, μέσα από συμπαραγωγές, περιοδείες και καλλιτεχνικά residencies συμμετέχουν 20 κορυφαίοι πολιτιστικοί οργανισμοί, ανάμεσα τους και η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση. Φέτος παρουσίασαν στην Αβινιόν σε pitching sessions ως προτάσεις της Στέγης, κεντρίζοντας το έντονο ενδιαφέρον ευρωπαϊκών φορέων, ο Mario Banushi με το ΜΑΜΙ που ήδη περιοδεύει και ο Δημήτρης Καραντζάς με Το Σπίτι που θα ταξιδέψει τον Σεπτέμβριο στο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου της Τιφλίδας.

My Fierce Ignorant Step, Larsen C & Mellowing στις διεθνείς σκηνές

Ο βραβευμένος χορογράφος Χρήστος Παπαδόπουλος συνεχίζει την επιτυχημένη διεθνή πορεία του, χτίζοντας σταθερά μια ισχυρή παρουσία στις μεγάλες σκηνές του κόσμου. Το My Fierce Ignorant Step, το αισιόδοξο, εξωστρεφές, μαγευτικό έργο για τις παθιασμένες μας αρχές, το οποίο έκανε πρεμιέρα στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης τον Μάιο του 2025, αποτέλεσε την εναρκτήρια παράσταση του κορυφαίου φεστιβάλ σύγχρονου χορού Julidans Festival, στο Άμστερνταμ, στις 2 και 3 Ιουλίου και ακολούθησε στις 12 και 13 Ιουλίου στο GREC Festival της Βαρκελώνης. Τα σχόλια του τύπου και του κοινού και στους δύο σταθμούς ήταν διθυραμβικά, μιλώντας για τον Έλληνα χορογράφο με «τεράστια ποιητική δυναμική, που μας επιτρέπει συνδεθούμε με μια αίσθηση ζωντάνιας που μπορεί να συγκριθεί μόνο με την ίδια την εμπειρία του να χορεύεις», ενώ παράλληλα ανέφεραν ότι ο Παπαδόπουλος «καθιερώνει οριστικά το όνομά του με το πανίσχυρο και εξαιρετικά απαιτητικό αυτό έργο».

Λίγες ημέρες αργότερα, ο Χρήστος Παπαδόπουλος επέστρεψε στην Ελλάδα για να παρουσιάσει το έργο του Mellowing στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, στις 18 και 19 Ιουλίου. Ένα χορογραφικό έργο που δημιούργησε δύο χρόνια πριν με τους χορευτές του Dance On Ensemble, σε συμπαραγωγή της Στέγης μέσω του Ευρωπαϊκού Προγράμματος “DoPoDo”, συγχρηματοδοτούμενο από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το My Fierce Ignorant Step θα κάνει πολλές στάσεις σε διεθνείς προορισμούς, όπως στο Romaeuropa Festival στη Ρώμη (14-16.11), Fondazione I Teatri στο Reggio Emilia (19.11), Festival de Otoño στη Μαδρίτη (21-22.11), December Dance στη Μπρυζ (3.12) και θα ακολουθήσουν πολλοί ακόμα σταθμοί που θα ανακοινωθούν. Παράλληλα, το Larcen C, ο παγετώνας, μεταφορά της ζωής που, ακατανίκητη, προχωρά, συνεχίζει να παίζεται στις σκηνές του κόσμου και θα κάνει αμερικανική πρεμιέρα στο Powerhouse International Festival στη Νέα Υόρκη (16-18.10).

Η Χαρά Κότσαλη ταξιδεύει με δυο έργα σε Ευρώπη και Λατινική Αμερική

Έναν χρόνο μετά το ταξίδι της Ιωάννας Παρασκευοπούλου με το “MOS” στην καρδιά της Κολομβίας, η Χαρά Κότσαλη παίρνει τη σκυτάλη. Στις 4 και 5 Ιουλίου το τελετουργικό της έργο to be possessed παρουσιάστηκε στο Centro Nacional de las Artes Delia Zapata Olivella στη Μπογκοτά, στο πλαίσιο της συνεργασίας του Onassis Stegi Touring Program με τον διεθνή οργανισμό. Η επετειακή παρουσία Ελλήνων χορογράφων στην Κολομβία συνεχίζεται, με την ελληνική δημιουργία να συνομιλεί ζωντανά με το κοινό της Λατινικής Αμερικής.

Από την Μπογκοτά θα επιστρέψει στην Ελλάδα για να παρουσιάσει το νέο της χορογραφικό έργο, το IT’S THE END OF THE AMUSEMENT PHASE, στο Dance Days Festival στα Χανιά, στις 22 Ιουλίου. Το έργο, που έκανε πρεμιέρα στο Onassis Dance Days 2025, θα επιχειρήσει έναν νέο μαραθώνιο χορού για την αμφίθυμη σχέση του ατομικού και συλλογικού σώματος με την Ιστορία.

Το τέλος του καλοκαιριού θα τη βρει με το έργο to be possessed στις αποσκευές της, να χαρτογραφεί τρόπους με τους οποίους το σώμα καταλαμβάνεται, αντιστέκεται και συνδέεται. Στις 23 Αυγούστου, το έργο ταξιδεύει στις Βρυξέλλες, στο φεστιβάλ χορού Perpetuum Mobile, προσθέτοντας έναν ακόμα σταθμό στον καλλιτεχνικό χάρτη εξωστρέφειας της Στέγης.

H Ευρώπη χορεύει ακόμα σε ρυθμό mosh pit

Έναν χρόνο μετά την παγκόσμια πρεμιέρα του στη Στέγη, το Slamming της Ξένιας Κογχυλάκη συνεχίζει το ταξίδι του στις σκηνές της Ευρώπης. Από τις 4 έως τις 6 Ιουλίου παρουσιάστηκε στο Santarcangelo Festival στην Ιταλία, ένα από τα σημαντικότερα φεστιβάλ σύγχρονων παραστατικών τεχνών της Ευρώπης. Στις 25 Ιουλίου το έργο επιστρέφει στην Ελλάδα, στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, για να συναντήσει ξανά το ελληνικό κοινό. Από εκεί θα ταξιδέψει στις 21 και 22 Αυγούστου στο Ταλίν της Εσθονίας, στο SAAL Biennaal, έναν οργανισμό με τον οποίο η Στέγη συνεργάζεται για πρώτη φορά. Μια συνάντηση γύρω από την κοινή εξερεύνηση του «εμείς», όπου αντίθετες δυνάμεις συνυπάρχουν και αποκαλύπτουν την πολυπλοκότητα και την ακατέργαστη ουσία της συνύπαρξης μέσα από τη σύγχρονη χορογραφία.

Οι περιοδείες των παραγωγών της Στέγης πραγματοποιούνται με την υποστήριξη του προγράμματος Onassis Stegi Touring Program.

Η Χριστιάνα Κοσιάρη σε residency στη Νέα Υόρκη

Η Χριστιάνα Κοσιάρη συμμετέχει από τις 5 Ιουλίου στο International Summer Program του Watermill Center στη Νέα Υόρκη, στο πλαίσιο ενός residency για την εξέλιξη της καλλιτεχνικής δημιουργίας της. Η Ελληνίδα χορογράφος αξιοποιεί τη διαμονή της στο Watermill Center για να σχεδιάσει την έρευνα και τα πρώτα στάδια του νέου της έργου, το οποίο θα αποκτήσει χώρο και χρόνο για ανάπτυξη μέσα στον επόμενη σεζόν 2025/2026, στο πλαίσιο του Onassis AiR.

Διαβάστε περισσότερα εδώ

Νωρίτερα, στις 20:30, θα υπογραφεί το Μνημόνιο Συνεργασίας μεταξύ Δήμου Καλαμάτας, Κ.Ε. Φάρις και Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Η συνεργασία ΕΛΣ και Δήμου Καλαμάτας υλοποιείται με τη στήριξη της δωρεάς του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) για την ενίσχυση της καλλιτεχνικής εξωστρέφειας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Επίσης, στις 21:00 θα πραγματοποιηθούν τα εγκαίνια της επετειακής έκθεσης «Καλαμάτα, η πόλη του χορού / 1995-2025» για τα 30 χρόνια του θεσμού.

Το Φεστιβάλ θα διαρκέσει μέχρι τις 27 Ιουλίου και διοργανώνεται υπό τη νέα καλλιτεχνική Διεύθυνση της Τζένης Αργυρίου. Το πλήρες πρόγραμμα του Φεστιβάλ εδώ.

Πώς ξεκίνησε η σχέση σου με τον χορό και πότε κατάλαβες ότι θέλεις να τον ακολουθήσεις επαγγελματικά;

Ξεκίνησα 6 χρόνων. Με πήγε η μητέρα μου να παρακολουθήσω ένα μάθημα στη Δημοτική Σχολή Χορού Καλαμάτας (εντελώς τυχαία, από μια πρόταση μιας συναδέρφου της). Δεν ήθελα, θυμάμαι. Έκλαιγα στον δρόμο και τέτοια.

Δεν ψηνόσουν, δηλαδή.

Όχι. Εντάξει, ήμουν και μικρούλα. Πήγα, λοιπόν, στο πρώτο μάθημα, που ήταν σε κάτι λυόμενα (ήταν λίγο χρόνια μετά τον μεγάλο σεισμό της Καλαμάτας, οπότε η πόλη ήταν γεμάτη από τέτοια) στην οδό Θεμιστοκλέους. Η πρώτη μου δασκάλα ήταν η Χριστίνα Μπρίκμαν –έκανα μαθήματα μαζί της και τα επόμενα χρόνια-. Τη λάτρεψα τη Χριστίνα. Φαντάσου, θυμάμαι ακόμη τις ασκήσεις, που μας έκανε εκείνη τη μέρα. Κάπως έγινε ένα φανταστικό ταίριασμα κι από τότε δεν σταμάτησα. Συνειδητοποίησα γρήγορα ότι ο χορός ήταν σημαντική μορφή έκφρασης για μένα, γιατί υπήρξα πολύ ντροπαλή ως παιδί. Κι αυτός ο τρόπος έκφρασης με βοήθησε πολύ στο μεγάλωμα και την ενηλικίωσή μου. Στο να καταλάβω τι σημαίνει αυτοπεποίθηση.

Ήσουν μικρή, αλλά πότε κατάλαβες ότι ο χορός θα ήταν το επάγγελμά σου;

Δεν το είπα ποτέ έτσι. Απλώς, επειδή το έκανα συνέχεια –από την ηλικία των 6 και μέχρι να φύγω από το σπίτι μου, στα 17- ήταν για μένα η καθημερινότητά μου. Οπότε, ήταν σαν να μην πήρα κάποια απόφαση και ό,τι συνέβη, συνέβη πολύ ομαλά. Θα έδινα, όπως και να είχε, εξετάσεις στην Κρατική Σχολή Χορού. Όταν πέρασα, κατάλαβα ότι το πράγμα αρχίζει και σοβαρεύει.

Οι επιρροές σου, όλα αυτά τα χρόνια, ποιες είναι; Και πώς έχουν διαμορφώσει την αισθητική και τη μεθοδολογία σου;

Με επηρέασαν πολύ οι δάσκαλοι, που συνάντησα, όλα αυτά τα χρόνια. Όπως είπα, η Χριστίνα Μπρίκμαν, αλλά και πολλοί άλλοι, που έρχονταν τότε στην Καλαμάτα, μέσω της Βίκυς Μαραγκοπούλου. Η Σταυρούλα Σιάμου, η Λίλλυ Τριαντάρη. Άνθρωποι που μετέδιδαν τον χορό με πολλή αγάπη. Στα 15 μου, έγινε ένα κλικάρισμα. Ήταν όταν ήρθε στην Καλαμάτα η Υβόν Μανταφούνη – Steadler για να μας κάνει ένα σεμινάριο σύγχρονου χορού. Μέχρι τότε, έκανα σύγχρονο χορό κάπως πιο σπαστά και περισσότερο ως μουσικοκινητική αγωγή. Αυτή η γυναίκα, όμως, μάς έκανε ένα μάθημα πολύ χορευτικό κι ελεύθερο. Εκείνη την εποχή, ήμουν αφοσιωμένη στο μπαλέτο, αλλά ίσως το σώμα μου να μην πολυτράβαγε. Ήμουν έφηβη, με πολλές αλλαγές στο σώμα, που με δυσκόλευαν. Οπότε μετά το σεμινάριο της Υβόν, είπα ξεκάθαρα ότι αυτό είναι για μένα.

Μού έδωσε μια νέα ματιά σε αυτό, που έκανα τόσο καιρό. Και στην Κρατική, ξεχώρισα φυσικά δασκάλους. Αλλά με ενέπνεαν πολύ και οι άνθρωποι και ο τρόπος που κινούνταν. Έπαιρνα μια πληροφορία και την ενσωμάτωνα στη δική μου κίνηση κι αυτό με ανανέωνε, με τα χρόνια. Και εννοείται οι σταθερές μου συνεργασίες, οι άνθρωποι που έχω δουλέψει μαζί τους τον περισσότερο καιρό. Μέσα από αυτές τις συνεργασίες και τον κώδικα που έχουμε αναπτύξει, καταλαβαίνω ποια είμαι, τις ανάγκες μου, τη σχέση μου με το αντικείμενό μου.

Υπάρχει κάποιο έργο ή στιγμή στην καριέρα σου που θεωρείς καθοριστική; Τι σε δίδαξε;

Α, ναι. Πολλές έντονες στιγμές, παραστάσεις, με τις οποίες συνδέθηκα πολύ. Έρχεται στο μυαλό μου το “Mothers” της Ίριδας Καραγιάν, το 2013. Ήταν από τις πρώτες μου δουλειές. Τότε άρχισε και κάπως να ρέει το πράγμα και να φέρνει το ένα το άλλο. Ένιωθα πολύ δυνατή μέσα σε εκείνη την παράσταση, η οποία επικοινώνησε πολύ με τον κόσμο. Από εκεί και πέρα, έχω να θυμάμαι πάρα πολλές παραστάσεις. Και με την Ίριδα και με τον Χρήστο (Παπαδόπουλο) και με άλλους χορογράφους. Όταν έκανα και τη δική μου δουλειά, ένιωσα πραγματική ένταση και πληρότητα.

Σπουδάζεις στο Τμήμα Τεχνών Ήχου & Εικόνας του Ιονίου Πανεπιστημίου. Η καλλιτεχνική σου πρακτική επικεντρώνεται στη σχέση μεταξύ οπτικοακουστικών μέσων και κίνησης. Θες να μας μιλήσεις γι’ αυτό;

Όταν τελείωσα το σχολείο, πέρασα και στη Νομική, την οποία άφησα λόγω Κρατικής Σχολής. Για πολλά χρόνια, ήθελα όμως να σπουδάσω και κάτι άλλο. Έχοντας κάνει πολλά πράγματα στον χορό, ένιωθα λίγο πνιγηρά στον κλειστό του κύκλο. Από την άλλη, το πτυχίο της Κρατικής δεν είναι αναγνωρισμένο ούτε ως πτυχίο ΑΕΙ ούτε ως πτυχίο ΤΕΙ. Η προοπτική του μεταπτυχιακού αφορούσε μόνο στο εξωτερικό. Οπότε το 2017, ξαναέδωσα πανελλήνιες. Επειδή πάντα με ενδιέφερε η εικόνα, η φωτογραφία, το σινεμά, αλλά και το μοντάζ, πέρασα σε αυτή τη σχολή της Κέρκυρας, που έχει ένα μεγάλο εύρος μαθημάτων. Η παρουσία μου όμως εκεί –είναι πολλά και τα εργαστηριακά μαθήματα- ήταν δύσκολη, λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων. Αλλά στον κορονοϊό, που όλοι καταπιάστηκαν με τα διαδικτυακά μαθήματα, ασχολήθηκα πολύ, πωρώθηκα, θα έλεγα. Όλο αυτό μού έδειξε έναν άλλο τρόπο σκέψης. Άρχισα να βρίσκω τρόπους έκφρασης πιο προσωπικούς, κάνοντας δικά μου πράγματα, που συνδιαλέγονται με την εικόνα και τον ήχο.

Η σχέση μέσων και κίνησης, που είναι καλλιτεχνική σου πρακτική. Μίλας μας γι’ αυτό.

Ήθελα να φέρω κοντά την εικόνα με τον ήχο. Ήταν πιο συγκυριακό το ότι είχα ανάγκη να εκφραστώ πιο προσωπικά και με έναν άλλο τρόπο. Ήρθε, όπως είπα, ο κορονοϊός κι έτσι ασχολήθηκα και με κάτι άλλο. Είχα χρόνο να ασχοληθώ με κάτι άλλο. Έπεσα πάνω σε μαθήματα, που αφορούν στο παραγωγικό στάδιο των ταινιών, που ουσιαστικά επαναδημιουργείται ο ήχος με διάφορα μέσα και με επαγγελματίες ανθρώπους που τον επαναδημιουργούν με διάφορα αντικείμενα, με διάφορες πατέντες για την δημιουργία του «πιο σωστού» ήχου της εικόνας. Και με τεχνολογικά μέσα, εννοείται. Άνοιξε ένας κόσμος που δε γνώριζα. Ένας κόσμος που με ενδιέφερε αρκετά σε πολλά επίπεδα. Ο τρόπος που αυτοί οι άνθρωποι δημιουργούν τον ήχο και με το σώμα τους με εντυπωσιάζει. Και το γεγονός ότι είναι μια διαδικασία, που δεν είναι ορατή. Εμείς βλέπουμε στο σινεμά το αποτέλεσμα που προκύπτει από την επεξεργασία της ταινίας. Ήθελα πολύ να φέρω, λοιπόν, κάτι παρασκηνιακό στη σκηνή. Να φέρω μια διαδικασία ενός αποτελέσματος στη σκηνή. Όλο αυτό έπειτα άνοιξε άλλους δρόμους, τους οποίους ακόμη ερευνώ.

Ενδιαφέρον. Είναι το σώμα το πιο ολοκληρωμένο μέσο έκφρασης;

Το σώμα, ε; Το σώμα είναι καταγραφέας μνήμης, αισθήσεων, αγγιγμάτων. Έτσι το βλέπω κι ασχολούμαι με το πώς έχει καταγραφεί οτιδήποτε ασυνείδητα κι ενσυνείδητα στον τρόπο που κινούμαστε, που επικοινωνούμε με τους διπλανούς μας. Στον τρόπο που φέρουμε όλα αυτά που μας έχουν συμβεί. Κάποια στιγμή, δε μου αρκούσε να επικοινωνήσω μόνο με το σώμα μου. Η αίσθηση της αφής, η επαφή με τα χέρια με κέντριζε λίγο περισσότερο. Κάπως είχα ανάγκη να αφήνει η κίνησή μου ένα αποτύπωμα, που να είναι κάπως ορατό σε αυτόν, που βλέπει αυτό που κάνω. Εκείνη την περίοδο, ήθελα να κάνω κάτι άμεσο, κάτι για το οποίο το κοινό δε θα είχε ερωτήματα σε σχέση με το τι συμβαίνει. Μου έλειπε πολύ η επαφή γενικότερα. Το άγγιγμα. Κι επειδή ζούμε σε αυτό τον κόσμο που ζούμε, μακριά από το φυσικό τοπίο, και χωρίς να υπάρχει κάτι ενδιάμεσο, -είναι όλα λίγο των άκρων- αναζητούσα έντονα την επαφή και την επεξεργασία των υλικών.

Πώς είναι το βίωμα να ανεβαίνεις στην σκηνή; Νιώθεις ότι μεταμορφώνεσαι σε κάτι άλλο;

Έλα ντε. Νιώθω κάπως πιο δυνατή, θα έλεγα. Μού δίνει δύναμη να κινούμαι στη σκηνή, να κινούμαι με άλλα άτομα. Νιώθω διαφορετική σε σχέση με το πώς είμαι στην καθημερινότητα. Είναι λίγο δύσκολο να το αποκωδικοποιήσω, να σου πω την αλήθεια. Νιώθω μια έκθεση εκείνη την ώρα κι ένα βίωμα, που δεν υπάρχει στην καθημερινότητά σου. Υπάρχει αυτή η μη λεκτική επικοινωνία, η οποία έχει πολύ χώρο και για έκφραση, για να νιώσεις πράγματα, να χαθείς, να αφεθείς.

Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζει ένας χορευτής/μια χορεύτρια στην Ελλάδα σήμερα;

Είναι πολύ δύσκολο. Εγώ είμαι, ας πούμε, τυχερή, -έχω δουλέψει φυσικά και πολύ- και ζω από αυτό που κάνω, το οποίο δεν είναι καθόλου εύκολο, ούτε αυτονόητο. Το να είσαι χορευτής στην Ελλάδα είναι πολύ δύσκολο, γιατί είναι πάρα πολλά άτομα που τελειώνουν τη σχολή και γίνονται επαγγελματίες χορευτές. Δεν υπάρχει, από την άλλη, απορρόφηση, δεν υπάρχουν χρήματα, ούτε υποστήριξη από το κράτος. Στη Γαλλία, το επάγγελμα του χορευτή έχει ένα κύρος. Υπάρχει ένας σταθερός μισθός κάθε μήνα. Αν συμπληρώσεις κάποιες ώρες εργασίες, μετά έχεις έναν σταθερό μισθό και μπορείς να ζεις από αυτόν. Εδώ δεν υπάρχει κάτι τέτοιο. Τα περισσότερα άτομα που τελειώνουν σχολές, συνήθως διδάσκουν για να ζήσουν, κάνουν άλλα επαγγέλματα, τα παρατούν, δουλεύουν περιστασιακά. Είναι πολύ δύσκολο να επιβιώσεις από αυτό. Δυστυχώς. Και δημιουργικά είναι πολύ δύσκολο, γιατί οι επιχορηγήσεις έχουν κοπεί αρκετά, δίνονται πολύ λίγα χρήματα για να γίνει μια παραγωγή χορού.

Ναι, είναι δύσκολο. Αν μπορούσες να μεταδώσεις ένα μήνυμα μέσα από το σώμα σου, χωρίς λόγια, ποιο θα ήταν αυτό;

Πω, πω δύσκολο, ρε συ, Βασίλη! Δεν ξέρω, έτσι όπως μου το λες. Θα πήγαινα προς μια σωματική κατάσταση, που να έχει μια αίσθηση αφύπνισης και ενδυνάμωσης. Κάτι τέτοιο.

Συνδέοντάς τη με κάτι ξεσηκωτικό.

Όχι, απαραίτητα. Μπορεί να έχει διάφορες μορφές η αφύπνιση και η ενδυνάμωση. Και κάπως όλο αυτό να μπορούσε να μεταδοθεί.

Ωραίο μου ακούγεται. Εγώ θα είμαι από κάτω στο κοινό, να ξέρεις. Έχεις πετύχει όλα όσα έχεις σκεφτεί; Τι μένει ακόμα να γίνει;

Είμαι χαρούμενη με όσα έχω κάνει γιατί έχω δουλέψει αρκετά. Δεν ονειρεύομαι τίποτε άλλο. Και δεν είμαι και άτομο που το κάνει πολύ. Αυτό που θα ήθελα είναι να συνεχίσω να αναζητώ τρόπους έκφρασης για να μπορώ να διατηρώ το ενδιαφέρον μου γι’ αυτό που κάνω. Θα ήθελα, επίσης, και κάπως αρχειακά να δουλέψω, καταγράφοντας κάποια πράγματα. Να υπάρξει, δηλαδή, μια καταγραφή ιστοριών, ανθρώπων, δεν ξέρω. Θέλω να πάω, στο μέλλον, περισσότερο προς την εικόνα και το ντοκιμαντέρ.

Ωραίο και αυτό. Το ΄χεις.

Για να δούμε! Θα το ήθελα πολύ.

Ποια είναι τα πλάνα για το επόμενο διάστημα;

Απόψε, ολοκληρώνεται στη Στέγη, η παράσταση “My Fierce Ignorant Step” με τον Χρήστο Παπαδόπουλο. Συνεχίζω, επίσης, και ταξιδεύω τα δικά μου κομμάτια, το “MOS“. Αρχίζουμε και περιοδεία με τον Χρήστο, σε λίγο καιρό. Σκέφτομαι και τα δικά μου, τα επόμενα, αλλά δεν έχω ακόμη κάτι συγκεκριμένο. Μόνο σε επίπεδο ιδέας.

Σε ευχαριστώ πάρα πολύ, Ιωάννα!

Κι εγώ!

«Κατέβα ουρανέ στη γη/ τα σκοτεινά μας βάραθρα να φέξεις/ να γίνει η αβάσταχτη σιωπή/ κραυγή, λυγμός και λέξεις». Η «Νέκυια» του κορυφαίου δημιουργού της ελληνικής ροκ σκηνής, Γιάννη Αγγελάκα, και του χορογράφου-αποκάλυψη στην Ευρώπη, Χρήστου Παπαδόπουλου, ξεκινά κατανυκτικά, υποβλητικά, μυστικιστικά σαν μια τελετουργική εμπειρία θέασης και ακρόασης της εμβληματικής ραψωδίας λ του ομηρικού έπους.

Μια “surround” ηχοτροπική κατάσταση δημιουργείται επί σκηνής για την κάθοδο στον Άδη του Οδυσσέα, ο οποίος, ακολουθώντας τις συμβουλές της Κίρκης, φεύγει με τους συντρόφους του προς τον Κάτω Κόσμο, ώστε να πάρει τον χρησμό από τον μάντη Τειρεσία για να επιστρέψει στην Ιθάκη.
Έχοντας ήδη γίνει soldout στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης τη σεζόν 2023-24, η «Νέκυια», αυτή η αταξινόμητη παράσταση μουσικής, θεάτρου, χορού, φωτός και αναλογίου παρουσιάζεται στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκηςγια τρεις παραστάσεις 14-16 Φεβρουαρίου, ως «μια αποκάλυψη», «ενα μαγικό διαλογικό κρεσέντο», «ό,τι αρτιότερο, ό,τι πιο συναρπαστικό, ό,τι πιο δηλωτικό και καθηλωτικό», «τόσο εκτυφλωτικά εθιστικό», «ένας ύμνος στη ζωή» – όπως γράφτηκε στον Τύπο.

Ένα ξεχωριστό ταξίδι ανάμεσα στο φως και τις σκιές, με συνοδοιπόρους τη μουσική σύνθεση του Αγγελάκα και τις εικόνες που δημιουργεί ο Παπαδόπουλος. Την αφήγηση από σκηνής αναλαμβάνουν η Όλια Λαζαρίδου και ο ίδιος ο Γιάννης Αγγελάκας. Μαζί με δύο μουσικούς, τέσσερις γυναικείες φωνές και τον ηχητικό σχεδιασμό του Coti Κ., μας οδηγούν στην άβυσσο της ανθρωπότητας, του εαυτού μας και, τελικά, της ζωής.

Ο Γιάννης Αγγελάκας αναφέρει για τη δημιουργία του πρότζεκτ: «Ξεκίνησα πριν 15 χρόνια να διαβάζω, με παρότρυνση της Όλιας Λαζαρίδου, τα ομηρικά έπη από τις μεταφράσεις του Δημήτρη Μαρωνίτη και μαγεύτηκα συνειδητοποιώντας πόσο πρωτοποριακά, πόσο μπροστά ακόμα κι από την εποχή μας είναι αυτά τα υπεράνθρωπα κείμενα. Θα μου πείτε, μετά τα 45 μου ανακάλυψα την Αμερική; Τι να κάνω; Η εμπειρία μου από το σχολείο και την “ελληνική” εκπαίδευση με είχαν απομακρύνει, όπως τους περισσότερους από μας, από το χρυσάφι τους. Ακόμα και σήμερα δεν χωράει στο μυαλό μου το πώς γίνεται αυτά τα πρώτα καταγεγραμμένα λογοτεχνήματα της αρχαιότητάς μας να φαντάζουν αξεπέραστα και να έχουν στοιχειώσει για τα καλά τον Δυτικό πολιτισμό και την παγκόσμια τέχνη (λογοτεχνία, κινηματογράφοκ.ά.).

Η Όλια, πάλι, όταν είδε πως γοητεύτηκα απ’ όλα αυτά, μου πρότεινε να κάνουμε μουσική παράσταση τη Νέκυια. Ξεκίνησα πριν καμιά δεκαετία να δοκιμάζω ατμόσφαιρες, μαζί με τα κορίτσια του πολυφωνικού σχήματος Διώνη, που είχαμε συνεργαστεί στο σάουντρακ της Ψυχής Βαθιάς του Παντελή Βούλγαρη. Είχα ήδη φανταστεί τον τρόπο που ήθελα να γίνει και έτσι το εγκατέλειψα, μιας και αυτό που φαντάστηκα ήταν πολύπλευρο, πολυδάπανο και ουσιαστικά ανέφικτο για τα δεδομένα της χώρας μας. Με παρότρυνση, αυτή τη φορά, του Παύλου Παυλίδη, πήγα το φθινόπωρο του ‘22 στα γραφεία της Στέγης να προτείνω το παλιό σχέδιο της Νέκυιας. Εκεί έζησα μια εξωγήινη ή, μάλλον, εξωελληνική εμπειρία, όπου βρέθηκα με τρεις ανοιχτούς, ζεστούς και ευγενικούς ανθρώπους (την Αφροδίτη [Παναγιωτάκου], τον Δημήτρη [Θεοδωρόπουλο] και τη Θεοδώρα [Καπράλου]) να ακούν, να γοητεύονται και να ενεργοποιούνται με την ιδέα μου. Αργότερα, η Αφροδίτη, όταν ψάχναμε να βρούμε τον σκηνοθέτη της Νέκυιας, μου έστειλε το βίντεο του Larsen C, μιας χορευτικής παράστασης του Χρήστου Παπαδόπουλου που ως τότε δεν είχα ακούσει ούτε είχα δει τίποτα από αυτόν. Όταν τέλειωσε το βίντεο, χωρίς δεύτερη σκέψη και ενθουσιασμένος, απάντησα στην Αφροδίτη: “Αυτός είναι ο άνθρωπός μας! Εύχομαι να δεχτεί την πρότασή μας”».

Ο Χρήστος Παπαδόπουλος, που έχει αναλάβει τη σκηνοθεσία της Νέκυιας, αναφέρει: «Ο Γιάννης Αγγελάκας, με τη μουσική του, μας προτείνει μια κατάβαση. Η Νέκυια είναι τόπος συνάντησης. Με αυτούς που έφυγαν και με τον εαυτό μας. Κατεβαίνουμε μαζί και εξερευνούμε τα σκοτάδια. Παίζουμε εκεί μέσα και γελάμε!»

Η Όλια Λαζαρίδου, που αφηγείται στη σκηνήτη Νέκυια, μαζί με τον Γιάννη Αγγελάκα, σχολιάζει: «Μια βόλτα στον Άδη –που είναι η Νέκυια– και μάλιστα με την προοπτική της ανόδου ξανά στο φως, είναι μια πολύ ελκυστική προοπτική. Πόσο μάλλονόταν βρίσκεσαι στο πλάι ενός σύγχρονου ραψωδού των καιρών μας, όπως είναι ο Γιάννης Αγγελάκας. Χαίρομαι που, παρά τη μακρά μου πορεία στο θέατρο, υπάρχουν ακόμα πράγματα να μαθαίνω».

Μια μουσική κατάβαση σε ένα παράλληλο σύμπαν. Μια μουσική και αισθητική εμπειρία, η οποία μας ωθεί να αντιληφθούμε πόσο ιερός και σημαντικός είναι ο χρόνος που μας έχει δοθεί σε αυτή τη ζωή.

Συντελεστές

Μετάφραση: Γιώργος Ψυχουντάκης
Σύλληψη, Σύνθεση Μουσικής, Καλλιτεχνική Επιμέλεια: Γιάννης Αγγελάκας
Σκηνοθεσία: Χρήστος Παπαδόπουλος
Ελεύθερη Διασκευή & Πρωτότυποι Στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας, Θεοδώρα Καπράλου
Ενορχήστρωση: Γιάννης Αγγελάκας, Ηλίας Μπαγλάνης
Σχεδιασμός Ήχου & Πρόσθετη Μουσική: Coti K.
Δραματουργική Επιμέλεια: Θεοδώρα Καπράλου
Σκηνικά: Κλειώ Μπομπότη
Σχεδιασμός Φωτισμών: Ελίζα Αλεξανδροπούλου
Βοηθός Φωτιστή: Μαριέττα Παυλάκη
Επιμέλεια Κοστουμιών: Ελευθερία Αράπογλου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ειρήνη Μπούνταλη
Βοηθός Σκηνογράφου: Μαριλένα Καλαϊτζαντωνάκη
Αφήγηση: Όλια Λαζαρίδου & Γιάννης Αγγελάκας
Μουσικοί: HλίαςΜπαγλάνης (Πλήκτρα Πρόσθετη Μουσική), Νίκος Γιούσεφ (μουσικό πριόνι), Δημήτρης Σαλεπάκης (προηχογραφημένο modular synthesizer)
Φωνητικά: Γιώτα Κολιούση, Ειρήνη Κολιούση, Νεφέλη Μπραβάκη, Μυρτώ Σταυρακίδου-Ζάχου
Performers Φωτιστικής Εγκατάστασης: Παγώνα Μπουλμπασάκου, Αμαλία Κοσμά, Θέμις-Αριάδνη Ανδρεουλάκη, Ειρήνη Μπούνταλη
Μετάφραση υπερτίτλων στα Αγγλικά: Μέμη Κατσώνη
Ταυτόχρονος υπερτιτλισμός: Γιάννης Παπαδάκης
Παραγωγή – Εκτέλεση Παραγωγής: Wild Rose Productions / Γιώργης Δραγατάκης – Ευαγγελία Πετράκη
Υποστηρίζεται από το πρόγραμμα «Εξωστρέφεια» της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση.

Λίγα λόγια για τη Νέκυια

O Οδυσσέας και οι σύντροφοί του αναχωρούν από το παλάτι της Κίρκης με προορισμό τη χώρα των Κιμμερίων, όπου βρίσκεται η είσοδος για τον Άδη. Εκεί ο Οδυσσέας ελπίζει να πάρει χρησμό από τον Τειρεσία, για να καταφέρει να επιστρέψει στην Ιθάκη. Μετά από σπονδές και θυσίες, που πραγματοποιεί με τελετουργική ευλάβεια καθ’ υπόδειξη της Κίρκης, ο Οδυσσέας φτάνει εκεί όπου κανένας ζωντανός δεν πάει ποτέ. Ο Τειρεσίας τον διαβεβαιώνει ότι θα πεθάνει γέρος στην πατρίδα του αρκεί, όταν φτάσει στο νησί όπου βόσκουν οι ιερές αγελάδες του Ήλιου, κανείς να μην τις πειράξει και, μετά την επιστροφή του στην Ιθάκη, να ταξιδέψει σε μέρη όπου οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τι θα πειθάλασσα, να τους μάθει να την υμνούν και να προσφέρει θυσίες στον Ποσειδώνα. Στη συνέχεια, ο Οδυσσέας συναντά ψυχές νεκρών που έχουν συνδεθεί στενά μαζί του. Και,παρότι οι κάτοικοι του Κάτω Κόσμου έχουν απωλέσει πια τη μνήμη τους, την ανακτούν προσωρινά πίνοντας από το αίμα των ζώων που θυσιάζει ο πολυμήχανος ήρωας, ο οποίος ξαναβρίσκει τους πιο σημαντικούς ήρωες του Τρωικού Πολέμου που χάθηκαν, τον Αγαμέμνονα, τον Αχιλλέα, τον Αίαντα, μυθικούς ήρωες, παλιούς του συντρόφους. Συγκινημένοι, θυμούνται την κοινή τους ζωή και αγωνιούν να μάθουν νέα από τον Πάνω Κόσμο. Σπαρακτική και μνημειώδης είναι η συνάντησή του με τη μητέρα του, Αντίκλεια.
Ο Οδυσσέας δεν είναι ο μόνος που κατέβηκε στον Άδη. Με εντολή του Ευρυσθέα, ο Ηρακλής κατέβηκε πρώτος στον Άδη για να φέρει στον Πάνω Κόσμο τον Κέρβερο – άθλος φαινομενικά ακατόρθωτος, τον οποίο τελικά έφερε σε πέρας με τη βοήθεια του Ερμή και της Αθηνάς. Αλλά και ο Ορφέας έφτασε έως τον Άδη, αν και με άδοξο τέλος: η Ευρυδίκη εξανεμίστηκε μόλις ο Ορφέας γύρισε το κεφάλι για να τη δει, παραβιάζοντας την εντολή του Πλούτωνα. Λιγότερο γνωστή είναι η κάθοδος του Θησέα, με σύντροφό του τον Πειρίθοο. Αντί ο Αθηναίος ήρωας να φέρει την Περσεφόνη στον Πάνω Κόσμο, παγιδεύτηκε ο ίδιος από τον Πλούτωνα και θα έμενε εκεί για πάντα αν δεν τον ελευθέρωνε ο Ηρακλής – κάτι που δεν έγινε για τον Πειρίθοο, ο οποίος παρέμεινε έτσι στον Άδη.

H ομηρική Νέκυια επηρέασε πολλούς συγγραφείς. Ο Λουκιανός έγραψε τον διάλογο Μένιππος ή Νεκυομαντεία, όπου περιγράφεται η κατάβαση του ομώνυμου Κυνικού φιλοσόφου στον Κάτω Κόσμο, με σκοπό να ρωτήσει τον μάντη Τειρεσία ποιος είναι ο άριστος βίος τον οποίο θα πρέπει να επιλέγει κάθε συνετός άνθρωπος. Το έκτο βιβλίο της Αινειάδας του Βιργιλίου εξιστορεί την κάθοδο του ήρωα των Τρώων στον Άδη με προτροπή της Κυμαίας Σίβυλλας. Σκοπός του Αινεία είναι να συναντήσει τη σκιά του πατέρα του, Αγχίση, για να πληροφορηθεί το μέλλον, όχι μόνο το δικό του αλλά και της ξεριζωμένης γενιάς των Τρώων. Ο Απόκοπος του Μπεργαδή, από τα πιο αξιόλογα λογοτεχνικά έργα της Κρητικής Αναγέννησης, φέρεται να γράφτηκε είτε στις αρχές είτε στα τέλη του 15ου αιώνα και περιγράφει μια κάθοδό του «εις Άδου». Ο ήρωας ονειρεύτηκε πως ανέβηκε σ’ ένα δέντρο (το δέντρο της ζωής), όπου φώλιαζε μελίσσι, για να δρέψει το μέλι. Έσπασε όμως το δέντρο και ο ποιητής έπεσε στον γκρεμό και στο ανοιχτό στόμα ενός δράκοντα. Έτσι βρέθηκε ζωντανός στον Κάτω Κόσμο.

Το 1944, ο Τάκης Σινόπουλος δημοσιεύει το ποίημα «Ελπήνωρ», μορφή η οποία θα διαπερνά το ποιητικό έργο του τα επόμενα χρόνια, σε μια «πολυάριθμη Νέκυια αφανών», όπως σημειώνει ο Γ.Π.Σαββίδης. Το 1947 ακολουθεί ο Γιώργος Σεφέρης με το ποίημα «Ο ηδονικός Ελπήνωρ», από τη συλλογήΚίχλη Β΄. Ο Γιάννης Ρίτσος, τέλος, γράφει έντεκα σύντομα ποιήματα με αφετηρία την Οδύσσεια, που θα τα περιλάβει στη δεύτερη σειρά των Μαρτυριών (1966). Από αυτά, τα τρία πρώτα –«Ευρύλοχος», «Συγγνώμη» και «Μη ήρωας»– αφορούν τον Οδυσσέα και τον Ελπήνορα. Ο Ιάννης Ξενάκης γράφει το 1981 τη σύνθεση Νέκυια, για χορωδία, κρουστά και ορχήστρα. Το 2002, το Θέατρο Λύκη Βυθού παρουσιάζει την παράσταση Νέκυια (Οδύσσειας λ΄) – Όμηρος στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Την ίδια χρονιά, ο Χρόνης Μπότσογλου παρουσιάζει την έκθεση Μια προσωπική Νέκυια στο Μουσείο Μπενάκη της Αθήνας, με 26 έργα που εκφράζουν τη δημιουργική πνοή του εκείνη την περίοδο. Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός σκηνοθετεί το 2015 στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, στοπλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, τη Νέκυια της ομηρικής Οδύσσειας με τον Ιάπωνα Gensho Umewaka να μεταστοιχειώνει την κάθοδο του Οδυσσέα στον Άδη με τον τρόπο του θεάτρου Νο. Η Αγγλίδα ποιήτρια Alice Oswald επιχειρεί στο Μνημείο πεσόντων (2011, το οποίο κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μελάνι, σε μετάφραση Μυρσίνης Γκανά, 2018) μια ανασκαφή της Ιλιάδας και δημιουργεί ένα «προφορικό νεκροταφείο», ένα μεγάλο ποίημα, φόρο τιμής στους νεκρούς και των δύο στρατοπέδων του Τρωικού Πολέμου, υπενθυμίζοντας ότι μία από τις βασικές λειτουργίες του έπους είναι η διατήρηση της μνήμης.

Ο Γιάννης Αγγελάκας έχει ξανασυνεργαστεί με πολλούς από τους συντελεστές της Νέκυιας. Χαρακτηριστικά αναφέρει: «Με τον Coti είμαστε φίλοι, αδέλφια και αιώνιοι συνεργάτες, με τον Γιούσεφ αγαπημένοι γείτονες στα Πετράλωνα, ο Ηλίας παίζει πλήκτρα στους 100°C, η Ειρήνη και η Γιώτα από τις Διώνες συμπληρώθηκαν από τη Νεφέλη και τη Μυρτώ.»

Λίγα λόγια για τους συντελεστές

Γιάννης Αγγελάκας

Ο Γιάννης Αγγελάκας είναι τραγουδιστής, μουσικός και ποιητής. Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό ως ο τραγουδιστής του ροκ συγκροτήματος Τρύπες. Οι Τρύπες έδωσαν πλήθος συναυλιών στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ κυκλοφόρησαν και επτά δίσκους με μεγάλη απήχηση στο ελληνικό κοινό. Από το 2001, μετά τη διάλυση του σχήματος, ακολουθεί τη δική του διαδρομή. Πάντα με διάθεση για ψάξιμο και πειραματισμό, προχωρά σε διάφορες συνεργασίες και δισκογραφικές δουλειές, γράφοντας, μεταξύ άλλων, μουσική για κινηματογραφικές ταινίες και ντοκιμαντέρ. Στον κινηματογράφο συμμετέχει με έναν μικρό ρόλο στην ταινία Χώμα και Νερό, σε σκηνοθεσία Πάνου Καρκανεβάτου, ενώ στην ταινία του Νίκου Νικολαΐδη, Ο χαμένος τα παίρνει όλα, εκτός από τη μουσική, αναλαμβάνει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Παράλληλα με τα παραπάνω, έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές Σάλια, μισόλογα και τρύπιοι στίχοι και Πώς τολμάς και νοσταλγείς, τσόγλανε;, οι οποίες συνοδεύονται από δικά του σκίτσα.
Το 2000 κυκλοφορεί το βιβλίο Για την καρδιά ενός κτήνους (1985-2000), που περιέχει όλους τους στίχους του, καθώς και συνεντεύξεις. Το 2019 εκδίδει το βιβλίο Ο μεγάλος μαθητής και ο μικρός δάσκαλος, ενώ το τελευταίο του βιβλίο, με τίτλο Ο τίγρης, το κοράκι κι ο Θεός, κυκλοφορεί το 2023.

Χρήστος Παπαδόπουλος

Ο Χρήστος Παπαδόπουλος σπούδασε χορό και χορογραφία στο SNDO (School for New Dance Development) του Άμστερνταμ, θέατρο στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και Πολιτικές Επιστήμες στην Αθήνα. Είναι ιδρυτικό μέλος της ομάδας χορού «Το λιοντάρι κι ο λύκος».
Τα πρώτα του έργα, OPUS Και ELVEDON, έτυχαν ευρύτατης αποδοχής όταν παρουσιάστηκαν στο Θέατρο «Πόρτα». Το ELVEDON ήταν η πρώτη επιλογή του ευρωπαϊκού δικτύου χορού Aerowaves 16 και αργότερα παρουσιάστηκε στο Παρίσι, στο Άμστερνταμ και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις. Το OPUS επιλέχθηκε από το Aerowaves 18 και αμέσως μετά ξεκίνησε τη διεθνή του πορεία. Το ΙΟΝ (2018), ανάθεση της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση και συμπαραγωγή του Théâtre de laVille (Παρίσι) και του LeLieu Unique (Νάντη), συνεχίζει να περιοδεύει με επιτυχία. Το LARCEN C (2021), μια διεθνής συμπαραγωγή, έχει ήδη παρουσιαστεί σε περισσότερους από 25 χώρους και φεστιβάλ σε όλη την Ευρώπη. Το 2023 δημιούργησε το έργο MELLOWING για τη διάσημη ομάδα χορού Dance On και, κατόπιν, το MYCELIUM για το Μπαλέτο της Όπερας της Λυών και την Μπιενάλε Χορού της Λυών. Τα έργα αυτά περιοδεύουν σε όλο τον κόσμο. Ο Χρήστος Παπαδόπουλος έχει χορογραφήσει παραστάσεις διαφόρων σκηνοθετών στην Ελλάδα και διδάσκει κίνηση και αυτοσχεδιασμό στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών από το 2003.

Όλια Λαζαρίδου

Η Όλια Λαζαρίδου έχει αποφοιτήσει από το «Θέατρο Τέχνης» του Κάρολου Κουν κι έχει επίσης παρακολουθήσει μαθήματα υποκριτικής στη σχολή του AntoineVitez στο Παρίσι. Έχει συνεργαστεί με πολλούς σκηνοθέτες –τόσο ανερχόμενους όσο και καταξιωμένους– του ελληνικού θεάτρου και έχει εμφανιστεί σε διάφορες κινηματογραφικές παραγωγές, κερδίζοντας σημαντικά βραβεία για κάποιες από τις ερμηνείες της. Έχει σκηνοθετήσει πέντε θεατρικά έργα και έχει εκδώσει τρία βιβλία ποίησης.

ΝΕΚΥΙΑ – Η συλλεκτική έκδοση

Μια μυστικιστική ηχοτροπική κατάβαση στον Άδη ξεδιπλώνεται μέσα από τις 64 σελίδες της συλλεκτικής έκδοσης του Ιδρύματος Ωνάση κι ένα παράξενο προσευχητάρι μάς ταξιδεύει στην άβυσσο του ομηρικού έπους. Περιλαμβάνει το κείμενο της παράστασης του Γιάννη Αγγελάκα και της Θεοδώρας Καπράλου, βασισμένο στη ραψωδία λ της Οδύσσειας του Ομήρου, σημειώσεις και φωτογραφίες από τις πρόβες, παρτιτούρες και σημειώματα των συντελεστών της παράστασης. Διατίθεται στο Οnassiss hop στη Στέγη, και σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία.

Πληροφορίες παράστασης

Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης
25ης Μαρτίου & Παραλία
Από 14 έως 16 Φεβρουαρίου 2025
Παρασκευή– Σάββατο 20:30, Κυριακή18:00
Διάρκεια: 60’

Κατά τη διάρκεια της παράστασης υπάρχουν στιγμιότυπα με πλήρη συσκότιση και έντονες δυναμικές ήχου.

Εισιτήρια
35€ (28€), 30€ (24€), 25€ (20€), 20€ (16€), 10€ (ΑμεΑ, συνοδοί ΑμεΑ, κάρτα ανεργίας)

• νέοι έως 26 ετών, άτομα 65+ ετών, τρίτεκνοι, πολύτεκνοι, στρατιώτες, φοιτητές, σπουδαστές
  Για εισιτήρια πατήστε εδώ
  Εισιτήρια για όλες τις εκδηλώσεις πωλούνται από τα εκδοτήρια του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης, 25ης Μαρτίου & Παραλία.
  Ώρες λειτουργίας των εκδοτηρίων: Δευτέρα – Σάββατο: 10:00 π.μ. – 6:00 μ.μ.
  Τηλέφωνα εκδοτηρίων: 2310 895938-9.

Εκδοτήρια λειτουργούν και στην πλατεία Αριστοτέλους.
Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα, Τετάρτη και Σάββατο: 10:00 π.μ. – 3:30 μ.μ.
Τρίτη, Πέμπτη και Παρασκευή: 10:00 π.μ. – 2:00μ.μ. και 5:30 – 8:00 μ.μ.

Μια παραγωγή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση
Ευχαριστίες στις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης