Όμως, οι ανοιξιάτικες διακοπές θέτουν μια σειρά από διλήμματα μόδας, με απρόβλεπτο καιρό και πολλές ποικίλες δραστηριότητες, από το μαγείρεμα μέχρι το περπάτημα μέχρι το κυνήγι των πασχαλινών αυγών – οπότε η εύρεση του τέλειου outfit μπορεί να σας προβληματίσει. Ας δούμε, λοιπόν, πέντε ιδέες για ντυσίματα για το Σαββατοκύριακο του Πάσχα, ώστε να είστε τέλεια ντυμένες για ό,τι έχετε σχεδιάσει…

Χαλαρή βόλτα

Είτε πηγαίνετε για μια βόλτα είτε βρίσκεστε σε ένα κυνήγι πασχαλινών αυγών, είναι επιτακτική ανάγκη να φροντίσετε ότι το ντύσιμό σας είναι πρακτικό και όμορφο. Ένα παντελόνι, ένα όμορφο πουκάμισο, μια μακριά καμπαρντίνα και μποτάκια ή τα αγαπημένα σας trainers δεν κάνουν ποτέ λάθος.

Αλλά το να είστε πρακτικές δεν σημαίνει να ξεγράψετε τα φορέματα. Μια ιδέα είναι, ένα απαλό πλεκτό μίντι φόρεμα σε απαλό ανοιξιάτικο τόνο, όπως φασκόμηλο ή λιλά, σε συνδυασμό με μπότες μέχρι το γόνατο, γιατί ας είμαστε ειλικρινείς, η φύση είναι απρόβλεπτη. Προσθέστε πάνω σας μια ζώνη κι ένα μεταξωτό μαντήλι στα μαλλιά σας για να έχετε τον τέλειο συνδυασμό ενός άνετου και αβίαστα σικ λουκ.

Φαγητό σε εξωτερικό χώρο

Είτε κάνετε μπάρμπεκιου είτε τρώτε το μεσημεριανό γεύμα της Κυριακής στο ύπαιθρο, η ισορροπία με τη σωστή ποσότητα στρώσεων είναι πραγματικά μια μορφή τέχνης. Πολλές ελαφριές στρώσεις που μπορείτε να αφαιρέσετε αν ζεσταθείτε, αντί για ένα ογκώδες στρώμα και ένα ημιδιάφανο καλσόν θα κάνουν τη διαφορά όταν φοράτε ένα floaty φόρεμα.

Ένα άνετο βαμβακερό φόρεμα ή μια ολόσωμη φόρμα με στενή μέση και φαρδιά μπατζάκια είναι μια αρκετά ντυμένη επιλογή για φωτογραφίες και ταυτόχρονα αρκετά άνετη. Συνδυάστε το με mules, statement σκουλαρίκια και ένα χαλαρό σακάκι, αν έχει δροσιά.

Χαλάρωση στο σπίτι

Είτε το Σαββατοκύριακο σας είναι γεμάτο δραστηριότητες είτε όχι, υπάρχει πάντα χρόνος για να χαλαρώσετε με τις πασχαλινές σας λιχουδιές και αυτό απαιτεί το σωστό ντύσιμο. Ένα απαλό σετ ασορτί είναι ιδανικό για χαλάρωση στον χώρο σας. Ένα πλεκτό σετ με ραβδώσεις, πουκάμισο και φαρδύ παντελόνι σε απαλό τόνο όπως απαλό καραμελέ ή γκρι, θα μπορούσε να είναι μια σικ επιλογή σας.

Τα άνετα βαμβακερά, τα ελαφριά σεντόνια ή τα κασμίρια είναι ό,τι καλύτερο για αυτή την εποχή του χρόνου για να σας κρατούν δροσερές και άνετες ενώ είστε κουλουριασμένες στον καναπέ, βλέποντας την αγαπημένη σας σειρά.

Κυριακάτικη λειτουργία

Εάν παρευρίσκεστε σε μια λειτουργία την Κυριακή του Πάσχα, είναι σημαντικό να έχετε κατά νου ότι οι εκκλησίες είναι διαβόητα δροσερές, οπότε αντιμετωπίστε το ντύσιμό σας όπως θα κάνατε με ένα γεύμα στο ύπαιθρο. Μια δομημένη μίντι φούστα, ένα φίνο ζιβάγκο στριμωγμένο σε τακτοποιημένα και ψηλές στο πόδι δερμάτινες μπότες λειτουργούν καλά.

Επιλέξτε μερικά ανοιξιάτικα παστέλ χρώματα και ένα έξυπνο αλλά άνετο παπούτσι, όπως μπότες αλλά με χαμηλό τακούνι ή μπαλαρίνες, καθώς πιθανότατα θα σταθείτε όρθιες για αρκετή ώρα.

Μαγείρεμα και ψήσιμο

Είτε είστε υπεύθυνοι για το ψητό είτε συμμετέχετε σε κάποιο ανάλαφρο ψήσιμο του Πάσχα, δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να ζεσταίνεστε και να ενοχλείστε στην κουζίνα πριν βγείτε έξω για να το γιορτάσετε. Έτσι, τα άνετα κομμάτια και τα υφάσματα που αναπνέουν είναι το Άγιο Δισκοπότηρό σας.

Ένα oversized πουκάμισο μισο-κουμπωμένο, με ένα cargo κομψό παντελόνι που είναι εύκολο να σκουπιστεί το αλεύρι από αυτό, αποτελεί μια λύση. Έχετε τα μανίκια σηκωμένα, τα μαλλιά σε χαλαρό κότσο και θα διοχετεύσετε την εσωτερική σας Meghan Markle ως οικιακή θεά.

Πηγή: The Irish times

Οι ρίζες του Bibury ανάγονται στην αγγλοσαξονική περίοδο, όταν η περιοχή ήταν αραιοκατοικημένη και η οικονομία στηριζόταν στην γεωργία και την κτηνοτροφία. Η ύπαρξη του ποταμού Coln βοήθησε στην διαμόρφωση του οικισμού, καθώς το νερό ήταν απαραίτητο για την καλλιέργεια και την εκτροφή ζώων. Κατά τον Μεσαίωνα, το Bibury ήταν ένα μικρό αγροτικό χωριό που βασιζόταν κυρίως στην παραγωγή μαλλιού, όπως και οι περισσότεροι οικισμοί στην περιοχή των Cotswolds, η οποία ήταν τότε ένα από τα κέντρα της αγγλικής βιομηχανίας μαλλιού.

Εκείνη την εποχή, χτίστηκαν και τα περισσότερα σπίτια του οικισμού, τα οποία διατηρούνται μέχρι σήμερα φτιαγμένα με την χαρακτηριστική πέτρα των Cotswolds, με κεραμοσκεπές και κήπους που τους προσδίδουν μια ατμόσφαιρα άλλης εποχής. Τα κτίρια του Arlington Row, του πιο αναγνωρίσιμου σημείου του Bibury, χτίστηκαν αρχικά το 1380 ως αποθήκες μαλλιού, που χρησιμοποιούνταν από τους τοπικούς υφαντουργούς. Τον 17ο αιώνα, αυτές οι αποθήκες μετατράπηκαν σε κατοικίες, που διατηρούνται μέχρι σήμερα κι αποτελούν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά αρχιτεκτονικά στοιχεία του χωριού.

Στην εποχή των Τυδώρ και των Στιούαρτ, το Bibury άκμασε ως αγροτικό χωριό με επίκεντρο την κτηνοτροφία και την γεωργία. Ωστόσο, με την βιομηχανική επανάσταση και την ανάπτυξη των μεγάλων αστικών κέντρων, η αγροτική οικονομία της περιοχής σταδιακά υποχώρησε. Κατά την διάρκεια των Βικτωριανών χρόνων, το χωριό απέκτησε μεγαλύτερη δημοφιλία, χάρη στην εκβιομηχάνιση και τις νέες μεταφορικές δυνατότητες, που επέτρεψαν σε ταξιδιώτες να εξερευνήσουν τη βρετανική ύπαιθρο. Το Bibury αναγνωρίστηκε για την γραφικότητά του και συχνά περιγράφεται ως το «ωραιότερο χωριό στην Αγγλία», ένας χαρακτηρισμός, που τού απέδωσε ο διάσημος συγγραφέας και καλλιτέχνης, William Morris.

Το Bibury διατήρησε μέχρι τις μέρες μας την παραδοσιακή του αρχιτεκτονική και τον ρουστίκ χαρακτήρα του. Οι κλασικές κατοικίες του, όπως αυτές στο Arlington Row, προστατεύονται σήμερα από την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου ως διατηρητέα κτίρια. Σήμερα, το χωριό παραμένει ένα δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο, κυρίως λόγω της ιστορικής του κληρονομιάς και της φυσικής του ομορφιάς. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021, ο πληθυσμός του Bibury και της γύρω περιοχής ήταν περίπου 600-700 κάτοικοι.

Πολλά παραδοσιακά σπίτια έχουν μετατραπεί σε ξενώνες και Bed & Breakfast, ενώ υπάρχουν και μεγαλύτερα καταλύματα για τους επισκέπτες. Καφετέριες, παμπ και εστιατόρια καλύπτουν τις ανάγκες των τουριστών, με έμφαση στη μάλλον παρεξηγημένη παραδοσιακή αγγλική κουζίνα, αλλά και στην πέστροφα, που παράγεται στο τοπικό ιχθυοτροφείο.

The Swan Hotel

Το The Swan Hotel διαθέτει ένα εξαιρετικό εστιατόριο, που σερβίρει παραδοσιακά βρετανικά πιάτα με μια σύγχρονη πινελιά. Προσφέρει πρωινό, μεσημεριανό και δείπνο, καθώς κι ένα υπέροχο απογευματινό τσάι. Η ατμόσφαιρα είναι ρουστίκ και κομψή, ενώ το μενού συχνά περιλαμβάνει τοπικά υλικά.

Catherine Wheel

Αυτή η παραδοσιακή παμπ προσφέρει κλασική βρετανική παμπ κουζίνα σε ένα φιλόξενο και χαλαρό περιβάλλον. Στο μενού, θα βρείτε πιάτα όπως πίτες, fish and chips, καθώς και μια καλή επιλογή από μπύρες και κρασιά.

Bibury Trout Farm Café

Αυτό το καφέ βρίσκεται μέσα στο ιχθυοτροφείο πέστροφας του Bibury και προσφέρει πιάτα με φρέσκια πέστροφα, που είναι τοπικό προϊόν. Το καφέ είναι ιδανικό για ένα πιο χαλαρό γεύμα ή σνακ και αποτελεί εξαιρετική επιλογή για όσους θέλουν να δοκιμάσουν κάτι τοπικό.

The William Morris Tea Room

Ένα όμορφο παραδοσιακό τσαγερί που προσφέρει ελαφριά γεύματα, σπιτικά κέικ και απογευματινό τσάι. Είναι ιδανικό για ένα χαλαρό διάλειμμα μετά από έναν περίπατο στο χωριό. Αυτά τα μέρη στο Bibury προσφέρουν τόσο τοπικές γεύσεις όσο και την ευκαιρία να απολαύσετε την παραδοσιακή αγγλική κουζίνα, σε ένα γραφικό και φιλόξενο περιβάλλον.

Αξιοθέατα

Arlington Row: Είναι ίσως το πιο αναγνωρίσιμο σημείο του Bibury. Πρόκειται για μια σειρά από παραδοσιακά πέτρινα σπίτια, που χτίστηκαν τον 14ο αιώνα ως αποθήκες και μετατράπηκαν σε κατοικίες τον 17ο αιώνα. Το Arlington Row εμφανίζεται συχνά σε καρτ ποστάλ και τουριστικούς οδηγούς και αποτελεί προστατευόμενο μνημείο.

Ρομαντική Αρχιτεκτονική: Τα περισσότερα σπίτια είναι φτιαγμένα από την χαρακτηριστική πέτρα των Cotswolds, με κεραμοσκεπές και κήπους που τους προσδίδουν μια ατμόσφαιρα άλλης εποχής.

River Coln: Ο ποταμός Coln διασχίζει το χωριό και προσθέτει στην ειδυλλιακή του ατμόσφαιρα. Γύρω από το ποτάμι, συναντά κανείς πέτρινα γεφύρια και μονοπάτια, που είναι ιδανικά για περιπάτους.

Bibury Trout Farm: Ένα από τα πιο παλιά ιχθυοτροφεία πέστροφας στην Αγγλία ιδρύθηκε το 1902 και παραμένει δημοφιλές για τους επισκέπτες, που θέλουν να γνωρίσουν από κοντά την διαδικασία εκτροφής πέστροφας ή και να ψαρέψουν.

St. Mary’s Church: Η εκκλησία του Αγίου Ματθαίου, χτισμένη τον 11ο αιώνα, είναι ένας άλλος δημοφιλής ιστορικός χώρος στο Bibury.

Το Bibury είναι δημοφιλής προορισμός για τουρίστες, που ενδιαφέρονται για την ιστορία, την παραδοσιακή αγγλική αρχιτεκτονική και τις όμορφες τοποθεσίες της βρετανικής υπαίθρου. Το Bibury απέχει περίπου 120 χιλιόμετρα (75 μίλια) από το Λονδίνο. Ο χρόνος ταξιδιού εξαρτάται από το μέσο μεταφοράς:

Με αυτοκίνητο: Το ταξίδι διαρκεί περίπου 2-2,5 ώρες μέσω του αυτοκινητοδρόμου M4 ή M40, ανάλογα με την κυκλοφορία.

Με τρένο: Η διαδρομή με τρένο από το Λονδίνο (σταθμός Paddington) μέχρι την πλησιέστερη πόλη, που είναι το Kemble, διαρκεί περίπου 1,5 ώρα. Από εκεί, το Bibury είναι περίπου 20 λεπτά με ταξί ή λεωφορείο.

Αν και δεν υπάρχει απευθείας σιδηροδρομική σύνδεση, το Bibury είναι εύκολα προσβάσιμο για μια ημερήσια εκδρομή από το Λονδίνο.

Κανένας ισχυρισμός από τους παραπάνω δεν ισχύει για την πραγματική Noiva do Cordeiro, μια απομονωμένη αγροτική κοινότητα στη νοτιοανατολική Βραζιλία. Όμως, οι αποκαλυπτικές αναφορές κυκλοφορούν εδώ και μια δεκαετία ή και περισσότερο, από τότε που δημοσιεύτηκαν μερικά προκλητικά άρθρα, που αναπαράγονται από τα μέσα ενημέρωσης παγκοσμίως και εγγράφονται μόνιμα στο Διαδίκτυο.

Για την ιστορία: Περίπου τόσοι άνδρες όσο και γυναίκες ζουν στη Noiva και ο πληθυσμός είναι περίπου 350 κάτοικοι. Οι περισσότεροι από τους άνδρες λείπουν κάθε εβδομάδα, εργάζονται σε μια κοντινή πόλη. Οι περισσότερες γυναίκες εργάζονται στο χωριό, το οποίο οι κάτοικοι το διοικούν κοινοτικά.

Οι γυναίκες (όλων των ηλικιών) δεν παίρνουν στα σοβαρά όσα γράφονται γι’ αυτές και υπερηφανεύονται για την αληθινή ιστορία των γυναικών της Noiva, ειδικά για μια οικογένεια. Στα τέλη του 1800 μια νεαρή γυναίκα υπερασπίστηκε την εκκλησία και την κοινωνία για να δημιουργήσει τον αντισυμβατικό οικισμό. Σήμερα μια 78χρονη γυναίκα —η εγγονή του ιδρυτή— ηγείται της ακμάζουσας, εξελισσόμενης κοινότητας.

Η María Senhorinha De Lima ενηλικιώθηκε σε μια Βραζιλία του 19ου αιώνα, βουτηγμένη στον σωβινισμό των Πορτογάλων αποικιστών και στο δόγμα του Ρωμαιοκαθολικισμού. Μετά από τρεις μήνες σε έναν αναγκαστικό γάμο, η María έφυγε με έναν άντρα που αγαπούσε, τον Chico Fernandes. Ως τιμωρία, η εκκλησία αφόρισε την ίδια και τέσσερις γενιές των απογόνων της. Η María και ο Chico εγκαταστάθηκαν στην πολιτεία Minas Gerais. Περισσότεροι άνθρωποι ενώθηκαν μαζί τους, συμπεριλαμβανομένων άλλων γυναικών που εκδιώχθηκαν από την εκκλησία. Έτσι μεγάλωσε μια κοινότητα, που διαμορφώθηκε από την ισότητα των φύλων και τη θρησκευτική ελευθερία.

Όμως ο αφορισμός στοίχειωσε τις οικογένειες του οικισμού. Οι γυναίκες που ονομάζονταν «αμαρτωλές» δεν μπορούσαν να φύγουν με ασφάλεια από το χωριό. Όταν τα παιδιά προσπαθούσαν να πάνε σχολείο σε γειτονικές πόλεις, τα αποκαλούσαν «κόρες ιερόδουλων» και τα απέφευγαν. «Ήταν πολύ λυπηρό», θυμάται η Marcia Fernandes, μια από τις απογόνους της María. Ωστόσο, το χωριό στάθηκε για δεκαετίες ως φυλάκιο ανεκτικότητας, καλωσορίζοντας τον αντικομφορμιστή, τον αμετανόητο, τον απόκληρο.

Αυτό άλλαξε με την άφιξη στη δεκαετία του 1940 του Anisio Pereira, ενός προτεστάντη ευαγγελιστή που στήριξε την εκδοχή του για τον Χριστιανισμό σε μια κυριολεκτική ανάγνωση της Γραφής. Ξεκίνησε μια εκκλησία και πρόσφερε τη σωτηρία σε κάποτε Καθολικούς που τον υπάκουσαν. Περιόρισε το αλκοόλ και τη μουσική και διέταξε οι γυναίκες να είναι υποταγμένες στους άνδρες σε όλες τις υποθέσεις. Καθώς η κυριαρχία του αυξήθηκε τη δεκαετία του 1960, ο 45χρονος ιεροκήρυκας παντρεύτηκε μια16χρονη: την Delina Fernandes, εγγονή της María.

«Ήταν σκληρό, πολύ σκληρό», λέει η María Doraci de Almeida, 75 ετών, που έζησε υπό την ηγεσία του Pereira. «Εμείς οι γυναίκες δεν είχαμε λόγο. Δεν θα μπορούσατε να πάρετε αντισυλληπτικά ή να κάνετε καισαρική τομή. Η Delina απέκτησε τα παιδιά της στο σπίτι, 15 παιδιά, χωρίς μαία. Σε μια περίπτωση, έφερε στον κόσμο την κόρη της στις πέντε το πρωί και δύο ώρες αργότερα καθάριζε ήδη ένα γουρούνι στο σφαγείο».

Ο Pereira ονόμασε την εκκλησία του με μια τρυφερή θρησκευτική μεταφορά: Bride of the Lamb, Noiva do Cordeiro. Αλλά η Rosalee Fernandes Pereira, 58 ετών, η τρίτη κόρη της Delina, λέει τώρα ότι ο πατέρας της ήταν «πολύ φανατικός». Οι διδασκαλίες του, λέει, δεν ήταν «αυτές που επρόκειτο να μας οδηγήσουν στη βασιλεία του Θεού». Ωστόσο, δεν καθαιρέθηκε ποτέ από την ηγεσία.

Όταν ο Pereira πέθανε το 1995, η εκκλησία του έκλεισε και κατεδαφίστηκε. Το χωριό διατήρησε το Noiva do Cordeiro ως το όνομά του – αλλά για να εδραιώσει την αλλαγή στον τρόπο ζωής, ένας από τους γιους του Pereira άνοιξε αργότερα μια ταβέρνα απέναντι.

Η Delina σήκωσε ανάστημα για να ηγηθεί της κοινότητας. Η προσέγγισή της ενδυνάμωσε τις γυναίκες, ωστόσο δεν φαινόταν να αναστατώνει τους άντρες του χωριού.

«Οι γυναίκες εδώ είναι σκληρά εργαζόμενες. Τις εκτιμούμε. Είναι δυνατές και είναι παραδείγματα προς μίμηση», λέει ο Marcos Fernandes, ο οποίος μαζί με τον αδελφό του Eduardo φροντίζουν τα κοτόπουλα του χωριού. «Η Senhora Delina, για παράδειγμα, είναι η μεγαλύτερη επιρροή μας. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή χωρίς αυτήν. Η παρουσία της είναι τόσο δυνατή που το νιώθω χωρίς να τη βλέπω».

Η Delina πιστώνεται ευρέως ότι έκανε τη Noiva για άλλη μια φορά μια κοινότητα χωρίς αποκλεισμούς. Ως απάντηση στην αυξανόμενη φτώχεια στα τέλη της δεκαετίας του 1990, πρότεινε να μοιραστούν τα πάντα στο χωριό, συμπεριλαμβανομένης της εργασίας που απαιτείται για τη συγκομιδή. «Δεν είχαμε τίποτα. «Τι άλλο θα μπορούσαμε να κάνουμε;» αυτή λέει.

Οι κάτοικοι αγόρασαν ένα μεγάλο οικόπεδο κοντά στη Noiva, όπου καλλιεργούν 3.500 δέντρα mexerica (μανταρίνια) και φαινομενικά ατελείωτες σειρές φυτών καφέ, τις κύριες εμπορικές καλλιέργειες της κοινότητας. Έχουν επίσης την τάση να έχουν λαχανόκηπο και κοινοτικά ζώα φάρμας. Πολλοί ιδιοκτήτες σπιτιού έχουν επίσης τους δικούς τους λαχανόκηπους, από τους οποίους συμβάλλουν στην κοινοτική αποθήκη τροφίμων. Στους χωρικούς ανατίθενται καθήκοντα όπως η μεταφορά καυσόξυλων, το ράψιμο και ο καθαρισμός των κοινόχρηστων χώρων.

«Δούλεψε», λέει η Delina με περηφάνια. «Δεν έχουμε ούτε πλούτη ούτε χρήματα, αλλά έχουμε αφθονία». Σήμερα περνάει μεγάλο μέρος του χρόνου της στο κεντρικό Μητρικό Σπίτι του χωριού, κάθεται στην κουζίνα, πίνοντας καφέ και κόβοντας λάχανο για να ταΐσει τα κοτόπουλα. Εκεί ακούει επίσης τους κατοίκους που της έρχονται με τα προβλήματα τους και δίνει συμβουλές.

Πριν από αρκετά χρόνια, ένας νεαρός άνδρας ονόματι Erick Araújo Vieira επέστρεψε στη Noiva. Είχε μεγαλώσει εκεί και είχε φύγει σε ηλικία 18 ετών για να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο στην πρωτεύουσα της πολιτείας, Belo Horizonte. Όταν γύρισε λοιπόν, πήγε να δει την Delina και της είπε ότι ήταν ομοφυλόφιλος. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν ανοιχτά γκέι άνδρες στη Noiva. Φοβόταν την απόρριψη, λέει. «Ήρθε κλαίγοντας για να μου πει ότι ήξερε ότι ήταν αμαρτία, ότι δεν θα πήγαινε στον παράδεισο. Του είπα να το βγάλει από το μυαλό του».

Η Delina πρότεινε στις κόρες της Keila και Marcia να δημιουργήσουν ένα θεατρικό έργο που θα εξετάζει ερωτήματα σχετικά με τη σεξουαλική ταυτότητα και τον προσανατολισμό. Το έργο βοήθησε στη δημιουργία συζήτησης και αποδοχής στην κοινότητα. Οι γονείς του Vieira τον απέρριψαν στην αρχή, αλλά η σχέση τους αργότερα βελτιώθηκε, βοηθούμενη από τις πιο ανοιχτές συμπεριφορές των άλλων στο χωριό. «Όταν ήρθε με έναν φίλο, οι μεγαλύτεροι το κατάλαβαν», λέει η Marcia. «Κάπως άνοιξε το δρόμο για τους άλλους, όπως ο γιος μου, που το αποκάλυψε μετά».

Οι κοινοτικές παραστάσεις γίνονται πλέον κάθε Σάββατο. Κυμαίνονται από κωμωδίες και σόου που βασίζονται σε τρέχοντα γεγονότα, έως μια μουσική πράξη εμπνευσμένη από τη Lady Gaga που έχει κερδίσει την προσοχή πέρα ​​από το χωριό, παίζοντας στο São Paulo and Rio de Janeiro.

Αν και το Rio απέχει μόλις έξι ώρες με το αυτοκίνητο, οι χωρικοί είναι φαινομενικά τόσο ικανοποιημένοι που οι περισσότεροι δεν εκφράζουν καμία επιθυμία να εγκαταλείψουν το σπίτι τους. Τη Noiva την αισθάνονται σαν ένα καταφύγιο από τους τοξικούς τρόπους της ζωής, όπου η συνεργασία προτιμάται από τον ανταγωνισμό και η διχόνοια δίνει τη θέση της στην αρμονία.

Πολλοί στη Noiva συνέχισαν τις φήμες που διαδίδονταν στο διαδίκτυο, όταν την επισκέφθηκαν δημοσιογράφοι που έγραψαν ότι ήταν ένα χωριό με λίγους άντρες, το οποίο κυβερνούσαν γυναίκες, που μοιάζει με τον Αμαζόνιο και όπου έρεε γάλα και μέλι. Τίτλοι όπως το «Χαμένο χωριό των Βραζιλιάνων Γυναικών κάνει έκκληση για άνδρες μόνους», προσέλκυσαν μνηστήρες από όλο τον κόσμο και τα κινηματογραφικά συνεργεία προσπάθησαν να στρατολογήσουν γυναίκες της Noiva για τηλεοπτικές εκπομπές «Όταν ήρθαν οι ρεπόρτερ, έστελνα τους άντρες μακριά. Διατηρούν την ψευδαίσθηση βασισμένη σε μυθοπλασία ότι μόνο γυναίκες ζουν στη Noiva», αστειεύεται η μητριάρχης Delina. Η κόρη της Marcia γελάει και προσθέτει: «Με την ιστορία των γκρίνγκο που έρχονται να αναζητήσουν συζύγους, οι άντρες εδώ ένιωσαν να απειλούνται και παντρεύτηκαν όλοι. Ακόμα κι αυτοί που έσερναν τα πόδια τους».

Η κόρη της Delina, Rosalee, βλέπει ένα σημείο πίσω από τη διαφημιστική εκστρατεία των μέσων ενημέρωσης. Για τους ξένους, οι γυναίκες της Noiva μπορεί να φαίνεται να κυριαρχούν στους άνδρες – αλλά στην πραγματικότητα λέει, «Αυτό που συμβαίνει είναι ότι εδώ υπάρχει πραγματική ισότητα. Στον υπόλοιπο κόσμο, δεν υπάρχει. Εδώ είμαστε άνθρωποι. Είναι τόσο απλό που είναι δύσκολο να το εξηγήσω».

Με πληροφορίες από το National Geographic.

Έχω κάτι με το χωριό. Η σχέση μας κάνει κύκλους. Όταν έχω καιρό να βρεθώ σε χωριό, στο χωριό, στο χωριό μου αποκτάω ένα κενό, που δεν μπορώ να το κάνω κάτι. Μένει μαζί μου κι αφού γυρίσω, να μου θυμίζει ότι ευτυχώς γυρίζω και δεν ξεχνάω. Στο χωριό έχει τη γιαγιά, τη Ρίτα, τη βρύση, το καφέ με το αστείο όνομα, τα δέντρα που μοιραζόμαστε κοινό επώνυμο, τον ουρανό που στ’ αλήθεια βλέπω, τη θάλασσα μια κατηφόρα μακριά. Κάθε φορά που φτάνω, νιώθω ότι έχω εναποθέσει όλες μου τις ελπίδες σε αυτή τη θάλασσα, αλλά δε θυμάμαι ποτέ ποια χρονική στιγμή την όρισα καταφύγιο.

Στο χωριό ζυγίζω λιγότερα κιλά. Στις κρίσεις πανικού μέσα στο μετρό, ψάχνω μια φωτογραφία. Την τελευταία που τράβηξα, εκείνη που δείχνει το σπίτι με την πιο ωραία πόρτα του κόσμου που είναι πάντα κλειστή, για να μην το ονειρευτώ ποτέ ολόκληρο αυτό το σπίτι.

Στο χωριό έχει ησυχία και μοναξιά. Αλλά έχει ανθρώπους που περπατάνε αργά και σταθερά. Δεν ξέρω ποιο από τα δύο μου φαίνεται περισσότερο ξένο. Έχει σπίτια με μπαλκόνια μεγάλα, έχει αυλές να θυμάμαι πως τα παιδιά κάνουν μπάνιο με το λάστιχο κάθε καλοκαίρι – εικόνα που έχω στοιβάξει κι εγώ στο κουτάκι των αναμνήσεων. Έχει κι ένα παγκάκι για να φας το καλύτερο παγωτό της ζωής σου, ενώ κάποιος σε ενημερώνει πως κάποτε μπροστά σου έβλεπες μόνο ψαρόβαρκες και απλότητα.

Στο χωριό πολλά δεν έχει. Σκέφτομαι τη σημασία όλων αυτών που δεν έχει. Δεν τη βρίσκω. Σκέφτομαι πως όταν βρέχει, σε χτυπάει η μιζέρια στο κόκαλο. Αλλά σκέφτομαι πως αφού σταματήσει, η θάλασσα μια κατηφόρα μακριά, είναι το ουράνιο τόξο μου.

Η φωτογραφία είναι του Κωνσταντίνου Σταθόπουλου, τραβηγμένη σε ένα χωριό της Μεσσηνίας.