Festival d’ Avignon, Grec Festival στη Βαρκελώνη, Julidans Festival στο Άμστερνταμ: με ανατρεπτικό πνεύμα και πάθος, οι Έλληνες καλλιτέχνες πλάθουν νέα όρια, επαναπροσδιορίζουν τη σύγχρονη έκφραση, συνομιλούν ισότιμα με τον παγκόσμιο πολιτισμικό χάρτη. Με ελληνική ταυτότητα και παγκόσμιο βλέμμα, η σύγχρονη γενιά πειραματίζεται, επαναστατεί και εμπνέει. Οι Έλληνες δημιουργοί ταξιδεύουν στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ η διεθνής κοινότητα αγκαλιάζει με ενθουσιασμό τις καλλιτεχνικές προτάσεις τους. Και αυτό το καλοκαίρι, όπως συμβαίνει τα τελευταία 14 χρόνια με τις παραγωγές της Στέγης, το διεθνές κοινό και οι Έλληνες καλλιτέχνες συντονίζονται στον ίδιο ρυθμό.

Από το 2011, 100 και πλέον παραγωγές και συμπαραγωγές θεάτρου, χορού και μουσικής της Στέγης έχουν δώσει πάνω από 1.000 παραστάσεις σε 56 χώρες και σε πάνω από 200 πόλεις σε όλο τον κόσμο. Η προάσπιση και η υποστήριξη των καλλιτεχνών βρίσκονται στον πυρήνα ύπαρξης της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση. Αποστολή της Στέγης, μέσα από το πρόγραμμα «Onassis Stegi Touring Program», είναι να ενισχύσει την παρουσία και το κύρος των καλλιτεχνών σε κάθε άκρη της Γης και, ταυτόχρονα, να οικοδομήσει καινοτόμα δίκτυα, τα οποία είναι στενά συνυφασμένα με τον ιστό της διεθνούς σκηνής, με τους καλλιτέχνες και για τους καλλιτέχνες.

Από την Κεντρική Σκηνή της Στέγης στο Φεστιβάλ της Αβινιόν και στις σκηνές της Ευρώπης

Το ΜΑΜΙ του Mario Banushi, σε παραγωγή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, που έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στις 6 Φεβρουαρίου στην Κεντρική Σκηνή της, παρουσιάστηκε στις 13, 14 και 16-18 Ιουλίου στο Φεστιβάλ της Αβινιόν. Πρόκειται για μια ιστορική στιγμή: είναι η πρώτη φορά που σκηνοθέτης αλβανικής καταγωγής παρουσιάζει έργο του στο εμβληματικό φεστιβάλ της Γαλλίας και της Ευρώπης. Παράλληλα, σηματοδοτεί την τέταρτη συμμετοχή της Στέγης στη σπουδαία αυτή διοργάνωση, έπειτα από τον Κυκλισμό του Τετραγώνου του Δημήτρη Δημητριάδη σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Καραντζά (2014), το 6 a.m. How to disappear completely των Blitz theater group (2016) και τον Μεγάλο Δαμαστή του Δημήτρη Παπαϊωάννου (2017).

Η παράσταση σημείωσε τεράστια επιτυχία, αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές από τον γαλλικό Τύπο, ενώ το κοινό έψαχνε απεγνωσμένα να εξασφαλίσει εισιτήρια, καθώς το ΜΑΜΙ εξελίχθηκε σε ένα από τα σημαντικά πολιτιστικά γεγονότα του φεστιβάλ. To Télérama το αποκάλεσε «μαγευτική, καθηλωτική παράσταση – αποκάλυψη του Φεστιβάλ», η Libération ανέφερε ότι «το θέατρο εικόνων του Mario Banushi λειτουργεί επί σκηνής με την εικαστικότητα ενός Botticelli, βγαλμένη σαν από όνειρο του Chagall», το Artistik Rezo σημείωσε: «Στιγμές απόλυτου μεγαλείου στο Φεστιβάλ της Αβινιόν», ενώ η Le Monde το αποκάλεσε «πολύτιμη ανακάλυψη αυτού του Φεστιβάλ».

Μετά την Αβινιόν, το ΜΑΜΙ θα συνεχίσει τη λαμπρή διεθνή περιοδεία του, κάνοντας στάσεις σε κορυφαία θέατρα και οργανισμούς της Ευρώπης, με επόμενους σταθμούς το GREC Festival στη Βαρκελώνη, στις 22 και 23 Ιουλίου, το Noorderzon Festival στο Χρόνινγκεν της Ολλανδίας, στις 14 έως τις 16 Αυγούστου, στο & Espoo Theatre στο Ελσίνκι της Φιλανδίας στις 9,10,11 Οκτωβρίου, ενώ θα ακολουθήσουν σημαντικοί προορισμοί μέσα στο 2026.

Η συμμετοχή του έργου γίνεται με την υποστήριξη του Onassis Stegi Touring Program στο πλαίσιο του Prospero NEW Platform, που συγχρηματοδοτείται από το πρόγραμμα «Δημιουργική Ευρώπη» της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο Prospero NEW Platform, το ευρωπαϊκό οικοσύστημα θεάτρου που επενδύει στους καλλιτέχνες και θεατρικούς δημιουργούς, μέσα από συμπαραγωγές, περιοδείες και καλλιτεχνικά residencies συμμετέχουν 20 κορυφαίοι πολιτιστικοί οργανισμοί, ανάμεσα τους και η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση. Φέτος παρουσίασαν στην Αβινιόν σε pitching sessions ως προτάσεις της Στέγης, κεντρίζοντας το έντονο ενδιαφέρον ευρωπαϊκών φορέων, ο Mario Banushi με το ΜΑΜΙ που ήδη περιοδεύει και ο Δημήτρης Καραντζάς με Το Σπίτι που θα ταξιδέψει τον Σεπτέμβριο στο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου της Τιφλίδας.

My Fierce Ignorant Step, Larsen C & Mellowing στις διεθνείς σκηνές

Ο βραβευμένος χορογράφος Χρήστος Παπαδόπουλος συνεχίζει την επιτυχημένη διεθνή πορεία του, χτίζοντας σταθερά μια ισχυρή παρουσία στις μεγάλες σκηνές του κόσμου. Το My Fierce Ignorant Step, το αισιόδοξο, εξωστρεφές, μαγευτικό έργο για τις παθιασμένες μας αρχές, το οποίο έκανε πρεμιέρα στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης τον Μάιο του 2025, αποτέλεσε την εναρκτήρια παράσταση του κορυφαίου φεστιβάλ σύγχρονου χορού Julidans Festival, στο Άμστερνταμ, στις 2 και 3 Ιουλίου και ακολούθησε στις 12 και 13 Ιουλίου στο GREC Festival της Βαρκελώνης. Τα σχόλια του τύπου και του κοινού και στους δύο σταθμούς ήταν διθυραμβικά, μιλώντας για τον Έλληνα χορογράφο με «τεράστια ποιητική δυναμική, που μας επιτρέπει συνδεθούμε με μια αίσθηση ζωντάνιας που μπορεί να συγκριθεί μόνο με την ίδια την εμπειρία του να χορεύεις», ενώ παράλληλα ανέφεραν ότι ο Παπαδόπουλος «καθιερώνει οριστικά το όνομά του με το πανίσχυρο και εξαιρετικά απαιτητικό αυτό έργο».

Λίγες ημέρες αργότερα, ο Χρήστος Παπαδόπουλος επέστρεψε στην Ελλάδα για να παρουσιάσει το έργο του Mellowing στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, στις 18 και 19 Ιουλίου. Ένα χορογραφικό έργο που δημιούργησε δύο χρόνια πριν με τους χορευτές του Dance On Ensemble, σε συμπαραγωγή της Στέγης μέσω του Ευρωπαϊκού Προγράμματος “DoPoDo”, συγχρηματοδοτούμενο από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το My Fierce Ignorant Step θα κάνει πολλές στάσεις σε διεθνείς προορισμούς, όπως στο Romaeuropa Festival στη Ρώμη (14-16.11), Fondazione I Teatri στο Reggio Emilia (19.11), Festival de Otoño στη Μαδρίτη (21-22.11), December Dance στη Μπρυζ (3.12) και θα ακολουθήσουν πολλοί ακόμα σταθμοί που θα ανακοινωθούν. Παράλληλα, το Larcen C, ο παγετώνας, μεταφορά της ζωής που, ακατανίκητη, προχωρά, συνεχίζει να παίζεται στις σκηνές του κόσμου και θα κάνει αμερικανική πρεμιέρα στο Powerhouse International Festival στη Νέα Υόρκη (16-18.10).

Η Χαρά Κότσαλη ταξιδεύει με δυο έργα σε Ευρώπη και Λατινική Αμερική

Έναν χρόνο μετά το ταξίδι της Ιωάννας Παρασκευοπούλου με το “MOS” στην καρδιά της Κολομβίας, η Χαρά Κότσαλη παίρνει τη σκυτάλη. Στις 4 και 5 Ιουλίου το τελετουργικό της έργο to be possessed παρουσιάστηκε στο Centro Nacional de las Artes Delia Zapata Olivella στη Μπογκοτά, στο πλαίσιο της συνεργασίας του Onassis Stegi Touring Program με τον διεθνή οργανισμό. Η επετειακή παρουσία Ελλήνων χορογράφων στην Κολομβία συνεχίζεται, με την ελληνική δημιουργία να συνομιλεί ζωντανά με το κοινό της Λατινικής Αμερικής.

Από την Μπογκοτά θα επιστρέψει στην Ελλάδα για να παρουσιάσει το νέο της χορογραφικό έργο, το IT’S THE END OF THE AMUSEMENT PHASE, στο Dance Days Festival στα Χανιά, στις 22 Ιουλίου. Το έργο, που έκανε πρεμιέρα στο Onassis Dance Days 2025, θα επιχειρήσει έναν νέο μαραθώνιο χορού για την αμφίθυμη σχέση του ατομικού και συλλογικού σώματος με την Ιστορία.

Το τέλος του καλοκαιριού θα τη βρει με το έργο to be possessed στις αποσκευές της, να χαρτογραφεί τρόπους με τους οποίους το σώμα καταλαμβάνεται, αντιστέκεται και συνδέεται. Στις 23 Αυγούστου, το έργο ταξιδεύει στις Βρυξέλλες, στο φεστιβάλ χορού Perpetuum Mobile, προσθέτοντας έναν ακόμα σταθμό στον καλλιτεχνικό χάρτη εξωστρέφειας της Στέγης.

H Ευρώπη χορεύει ακόμα σε ρυθμό mosh pit

Έναν χρόνο μετά την παγκόσμια πρεμιέρα του στη Στέγη, το Slamming της Ξένιας Κογχυλάκη συνεχίζει το ταξίδι του στις σκηνές της Ευρώπης. Από τις 4 έως τις 6 Ιουλίου παρουσιάστηκε στο Santarcangelo Festival στην Ιταλία, ένα από τα σημαντικότερα φεστιβάλ σύγχρονων παραστατικών τεχνών της Ευρώπης. Στις 25 Ιουλίου το έργο επιστρέφει στην Ελλάδα, στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, για να συναντήσει ξανά το ελληνικό κοινό. Από εκεί θα ταξιδέψει στις 21 και 22 Αυγούστου στο Ταλίν της Εσθονίας, στο SAAL Biennaal, έναν οργανισμό με τον οποίο η Στέγη συνεργάζεται για πρώτη φορά. Μια συνάντηση γύρω από την κοινή εξερεύνηση του «εμείς», όπου αντίθετες δυνάμεις συνυπάρχουν και αποκαλύπτουν την πολυπλοκότητα και την ακατέργαστη ουσία της συνύπαρξης μέσα από τη σύγχρονη χορογραφία.

Οι περιοδείες των παραγωγών της Στέγης πραγματοποιούνται με την υποστήριξη του προγράμματος Onassis Stegi Touring Program.

Η Χριστιάνα Κοσιάρη σε residency στη Νέα Υόρκη

Η Χριστιάνα Κοσιάρη συμμετέχει από τις 5 Ιουλίου στο International Summer Program του Watermill Center στη Νέα Υόρκη, στο πλαίσιο ενός residency για την εξέλιξη της καλλιτεχνικής δημιουργίας της. Η Ελληνίδα χορογράφος αξιοποιεί τη διαμονή της στο Watermill Center για να σχεδιάσει την έρευνα και τα πρώτα στάδια του νέου της έργου, το οποίο θα αποκτήσει χώρο και χρόνο για ανάπτυξη μέσα στον επόμενη σεζόν 2025/2026, στο πλαίσιο του Onassis AiR.

Διαβάστε περισσότερα εδώ

Οι νέοι καλλιτεχνικοί διευθυντές του Schauspielhaus Zürich, Pınar Karabulut και Rafael Sanchez παρουσίασαν πρόσφατα τα σχέδιά τους για την πρώτη τους σεζόν:

«Το θέατρο του 21ου αιώνα είναι τόσο διαφορετικό όσο ο κόσμος στον οποίο ζούμε σήμερα. Εδώ στη Ζυρίχη, θέλουμε να προσφέρουμε ιστορίες και αισθητική που γοητεύουν με διαφορετικούς τρόπους και που αξίζει να εξερευνήσουμε μαζί. Σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο αποκαρδιωτικός, χρειαζόμαστε το θέατρο ως μέσο γοητείας. Η σκηνή είναι ο τόπος όπου δημιουργούνται εντελώς νέες δυνατότητες και ολόκληροι νέοι κόσμοι». Το νέο πρόγραμμα του θεάτρου ανοίγει σε νέες διεθνείς συνεργασίες με κοινό γνώμονα την προσέγγιση του θέατρου ως τόπο συνάντησης των ανθρώπων και πεδίο σύγκρουσης και διαπραγμάτευσης με τις προκλήσεις της εποχής.

Για το ντεμπούτο τους στο Schauspielhaus Zürich, η Αγγελική Παπούλια και ο Χρήστος Πασσαλής επικεντρώνονται στην Εκάβη του Ευριπίδη, ένα έργο τόσο ανελέητο που αντικατοπτρίζει την αναλγησία της ευρωπαϊκής μας ταυτότητας και τόσο παράφρον ώστε να συνομιλεί με την παραφροσύνη της εποχής μας. Με τη σκηνογραφική υπογραφή του πολυβραβευμένου Márton Ágh, τα κοστούμια της Katrin Wolferman, την πρωτότυπη μουσική και ηχητικό σχεδιασμό του Nicolas Fehr και τη χορογραφική επιμέλεια της Χαράς Κότσαλη.

Εκάβη- Η τραγωδία

Η Τροία βρίσκεται πια σε ερείπια και στάχτες. Μετά από δέκα χρόνια, ο πόλεμος έχει πια τελειώσει. Όμως για τις γυναίκες των ηττημένων, ο εφιάλτης συνεχίζεται: ξεριζωμένες από την πατρίδα τους, θρηνώντας τους νεκρούς, αναγκάζονται να υπηρετήσουν τους Έλληνες ως λάφυρα πολέμου. Ανάμεσά τους και η Εκάβη – άλλοτε περήφανη βασίλισσα, τώρα στο έλεος των κατακτητών της. Όταν της ζητούν τη θυσία της κόρης της για να τιμήσουν τον νεκρό Αχιλλέα, ούτε οι ικεσίες ούτε η διπλωματία μπορούν να τη σώσουν. Η Πολυξένη πρέπει να πεθάνει. Κι ενώ η θυσία μόλις έχει τελεστεί, μια νέα φρίκη αποκαλύπτεται: το σώμα του Πολύδωρου, του μοναδικού γιου της που θεωρούσε ασφαλή, βρίσκεται δολοφονημένο από απληστία. Τα όρια του ανεκτού έχουν πλέον ξεπεραστεί. Η Εκάβη ζητά εκδίκηση, με κάθε κόστος. Μέσα από μια μεταμόρφωση που γεννιέται από τον πόνο, ανακτά τη δύναμή της.

Η παράσταση των Παπούλια- Πασσαλή

Πες τους ότι είμαι μια γυναίκα που δεν ξέρει πια τι είναι.
Ένα τεράστιο δέντρο κατεβαίνει από τον ουρανό.
Η σκηνή είναι άδεια.
Μόνο ένα σκυλί που γαβγίζει ασταμάτητα.
Η ψυχή μου είναι πλήρης τώρα.

Η Εκάβη είναι ένας λαβύρινθος γεμάτος επαναλήψεις και αδιέξοδα. Ήρωες και θεατές χάνονται μέσα εκεί όπου το πραγματικό και το ονειρικό, το ντοκυμαντέρ και η μυθοπλασία μπλέκονται, όπου η γλώσσα χρησιμοποιείται ως όπλο εξαπάτησης και εξόντωσης. Μπροστά μας ανοίγεται ένα εφιαλτικό πεδίο μάχης όπου ο παραλογισμός του πολέμου και η μανία φτάνουν στο όριο του ανεκτού για ήρωες και θεατές. Η Εκάβη είναι αιχμάλωτη. Η βία που ασκείται στην οικογένεια, την πόλη και τους ανθρώπους της την μεταμορφώνει, από οικεία γίνεται αγνώριστη. Θα ανακτήσει τη δύναμή της αργά και αόρατα, σαν μια διαβρωτική πολιτική δύναμη, σαν μια δύναμη εκδίκησης που θα διακόψει τη γιορτή των Νικητών. Με μια ανατρεπτική γυναικεία αφήγηση που αρνείται να ξεχάσει τους νεκρούς και το δίκαιο μέχρι την τελική της νίκη: την μεταμόρφωσή της σε σκυλί και την έξοδό της από το ανθρώπινο είδος.

Η παράσταση κάνει πρεμιέρα στις 12 Δεκεμβρίου 2025 και εντάσσεται στο εναλλασσόμενο ρεπερτόριο του Schauspielhaus Zürich για τη θεατρική σεζόν 2025–2026.