Ο καρκίνος αποτελεί μία από τις κύριες αιτίες ασθένειας και θανάτου στις γάτες, ωστόσο μέχρι σήμερα γνωρίζαμε ελάχιστα για το πώς αναπτύσσεται. «Η γενετική του καρκίνου στις γάτες ήταν μέχρι τώρα ένα μαύρο κουτί», δήλωσε η επικεφαλής της έρευνας, Δρ Louise Van der Wayden. «Όσο περισσότερο κατανοούμε τον καρκίνο σε κάθε είδος, τόσο μεγαλύτερο το όφελος για όλους».

Η ανάλυση έδειξε πως πολλά από τα γονίδια που προκαλούν καρκίνο στις γάτες έχουν αντίστοιχα στους ανθρώπους, υποδεικνύοντας ότι τα δύο είδη μοιράζονται σημαντικές βιολογικές διεργασίες που ευνοούν την ανάπτυξη και εξάπλωση των όγκων.

Γάτες και άνθρωποι: Κοινές ρίζες στον καρκίνο

Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η οικόσιτη γάτα μπορεί να βοηθήσει στην κατανόηση συγκεκριμένων τύπων καρκίνου του μαστού, όπως ο τριπλά αρνητικός καρκίνος. Περίπου 15 στους 100 καρκίνους του μαστού ανήκουν σε αυτήν την ιδιαίτερα επιθετική μορφή.

Οι γάτες εμφανίζουν αυτόν τον υπότυπο πιο συχνά από τους ανθρώπους, προσφέροντας στους επιστήμονες πολύτιμα δείγματα και ενδείξεις για την ανάπτυξη νέων φαρμάκων που θα μπορούσαν να βελτιώσουν τη θεραπεία.

Σχεδόν το ένα τέταρτο των νοικοκυριών στο Ηνωμένο Βασίλειο διαθέτει τουλάχιστον μία γάτα, καθιστώντας το ζώο σχεδόν εξίσου δημοφιλές με τους σκύλους ως σύντροφο.

Περιβαλλοντικοί παράγοντες και νέες προοπτικές

Ενώ οι μελέτες για τον καρκίνο έχουν επικεντρωθεί κυρίως στους σκύλους, οι γάτες παραμένουν σχετικά ανεξερεύνητες. Οι επιστήμονες σημειώνουν ότι τόσο οι γάτες όσο και οι σκύλοι μπορούν να προσφέρουν στοιχεία για τους περιβαλλοντικούς παράγοντες που συμβάλλουν σε ορισμένες μορφές καρκίνου.

Καθώς μοιράζονται τους ίδιους χώρους διαβίωσης με τους ανθρώπους, εκτίθενται επίσης στους ίδιους περιβαλλοντικούς κινδύνους. «Αυτό μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε καλύτερα γιατί αναπτύσσεται ο καρκίνος σε γάτες και ανθρώπους, πώς το περιβάλλον επηρεάζει τον κίνδυνο εμφάνισης της νόσου και πιθανώς να οδηγήσει σε νέους τρόπους πρόληψης και θεραπείας», δήλωσε ο καθηγητής Geoffrey Wood από το Ontario Veterinary College, στον Καναδά.

Η έρευνα δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Science.

*Λεζάντα φωτογραφίας: Από αριστερά προς τα δεξιά:
κ. Γεώργιος Καπετανάκης, Πρόεδρος Ελληνικής Ομοσπονδίας Καρκίνου – ΕΛΛ.Ο.Κ.,
κα Αμάντα Ψυρρή, Καθηγήτρια Παθολογίας Ογκολογίας, Διευθύντρια Β’ Προπαιδευτικής Παθολογικής Κλινικής, ΕΚΠΑ – Νοσοκομείο «ΑΤΤΙΚΟΝ»,
κα Ελισάβετ Προδρόμου, Γενική Διευθύντρια, BMS Ελλάδας,
κα Καλλιόπη Καλαϊτζή, Ιατρός Φυσικής Ιατρικής & Αποκατάστασης.

Ο Πάμπλο είχε αντιληφθεί την ασθένεια, ήταν όμως διακριτικός. Ένιωσε στο πετσί του την ημέρα του τέλους κι έκτοτε προσπαθεί, δίνει μάχη σχεδόν, να αποδεχθεί την απουσία. Στον ασθενή φίλο του, για μήνες, χάριζε πορτοκάλια. «Χραπ», τα γράπωνε με τα δόντια του και τα πρόσφερε ακέραια. Ακόμη και τα άνθη τους. Ένα κάθε μέρα, εκεί που ο ανθρωπένιος φίλος του έπινε τον καφέ του. Δεν παραπονιόταν για βόλτα, όπως συνήθως. Κοιμόταν και στον πίσω κηπάκο για να τον προστατεύει. Αλλά έβγαζε και κάτι κραυγές σαν δημοτικό τραγούδι, σε κάθε «αχ» πόνου, ανημπόριας και τερματισμού.

Ένα βράδυ, σε μια παρατεταμένη σιωπή, ο Πάμπλο προσπαθούσε να «διαβάσει χείλη» ή «να μπει στο μυαλό τους». Μάταιο. Έριξε, τότε, μια ματιά στις ιατρικές εξετάσεις. Ναι, στάθηκε για ώρα, πάνω στα ψυχρά χαρτιά. Μετά, χάθηκε στα δέντρα.

Το σκυλί καταλαβαίνει.
Το ξέρω.
Το σκυλί θα αρρωστήσει.
Όχι, θα ζήσει. Θα φανεί δυνατό. Θα σας προστατεύει.
Μη. Σε παρακαλώ.

Και ήρθε η άνοιξη. Και ο Πάμπλο φάνηκε δυνατός. Τουλάχιστον, έτσι έδειχνε μπροστά στους άλλους. Συνέχισε, παρόλα αυτά, να φέρνει, κάθε πρωί, πορτοκάλια, άγουρα και κάποιες φορές άνυδρα- και να τα αφήνει στην άδεια καρέκλα. Ή να παρατηρεί την κούπα, που δεν γέμιζε με καφέ. Αλλά και το μπαστούνι, που ξέμεινε πίσω από την πόρτα. Και δεν ήθελε με τίποτα να ακούει φυσαρμόνικα. Ακόμη δεν θέλει.

Μόνο μια μέρα ξέσπασε. Όταν περπάτησε τη διαδρομή προς το Πανεπιστήμιο και στάθηκε έξω από το τζάμι του γραφείου. Άδειο. Μόνο λίγα «σάπια» πορτοκάλια σε ένα βαθύ, κεραμικό πιάτο.

Από εδώ και πέρα τίποτε δεν θα είναι το ίδιο, «είπε».

Αυτή ήταν μια ιστορία αληθινή, με αφορμή την 26η Αυγούστου, που έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα Σκύλου.

Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος

«Τότε, για πρώτη φορά συνειδητοποιήσαμε ότι η γλώσσα μας δεν έχει τις λέξεις για να εκφράσει αυτή την ύβρι, την εκμηδένιση του ανθρώπου. Σαν προικισμένοι με την ενορατική ικανότητα των προφητών είδαμε την πραγματικότητα: είμαστε στον πάτο. Πιο κάτω δεν γίνεται να πάμε: δεν μπορούμε να σκεφτούμε αθλιότερη ύπαρξη από τη δική μας. Τίποτα πια δεν μας ανήκει: μας στέρησαν τα ρούχα, τα παπούτσια, τα μαλλιά μας, εάν μιλήσουμε δεν θα μας ακούσουν, κι εάν μας άκουγαν δεν θα μας καταλάβαιναν. Θα μας στερήσουν και τ’ όνομα μας, κι αν θέλουμε να το κρατήσουμε, θα πρέπει να βρούμε τη δύναμη μέσα μας, τη δύναμη να το σώσουμε και μαζί μ΄ αυτό να σώσουμε κάτι από μας, απ’ αυτό που υπήρξαμε.

Ταξιδέψαμε ως εδώ μέσα σε σφραγισμένα βαγόνια, είδαμε τις γυναίκες και τα παιδιά μας να τους καταπίνει το σκοτάδι, σκλάβοι πηγαινοερχόμαστε χιλιάδες φορές στην βουβή δουλειά, νεκροί στην ψυχή πριν τον ανώνυμο θάνατο. Δεν θα ξαναγυρίσουμε. Κανείς δεν πρέπει να βγει από δω, κανείς που θα μπορούσε να φέρει στον κόσμο μαζί με το χαραγμένο στη σάρκα του νούμερο τη δυσοίωνη είδηση του τι κατάφερε να κάνει άνθρωπος στον άνθρωπο στο Άουσβιτς.

Ναι, είμαστε σκλάβοι, στερημένοι κάθε δικαίωμα, εκτεθειμένοι σε κάθε προσβολή, αντιμετωπίζουμε βέβαιο θάνατο, αλλά μας έχει απομείνει ένα δικαίωμα και πρέπει να το υπερασπιστούμε με σθένος γιατί είναι το τελευταίο: το δικαίωμα να αρνηθούμε τη συγκατάθεσή μας. Και γι’ αυτό πρέπει να πλένουμε το πρόσωπο, έστω και χωρίς σαπούνι και με βρώμικο νερό και να σκουπιζόμαστε με τη ζακέτα. Να βάζουμε γράσο στα παπούτσια, όχι επειδη το επιβάλλει ο κανονισμός, αλλά από αξιοπρέπεια και ευπρέπεια. Πρέπει να περπατάμε ευθείς, χωρίς να σέρνουμε τα πόδια μας, όχι χάριν της πρωσικής πειθαρχίας, αλλά για να μείνουμε ζωντανοί, για να μην πάρουμε τον δρόμο που οδηγεί στο θάνατο».

Έχουν αναφερθεί τέσσερις πιθανές αιτίες που ίσως σχετίζονται με τον θάνατο των μελισσών:

1. Τα υβριδικά, γενετικά μεταλλαγμένα φυτά που έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια.
2. Η πιθανότητα ότι οι συχνότητες που χρησιμοποιούνται για τα κινητά τηλέφωνα μπορεί να εμποδίζουν τις μέλισσες να εντοπίσουν τις κυψέλες τους.
3. Η πιθανότητα ύπαρξης ενός ιού.
4. Η πιθανότητα να υπάρχει κάποιο ζωύφιο που να μολύνει τις μέλισσες.

Η μεγαλύτερη όμως απειλή για τις μέλισσες προέρχεται από τα χημικά φυτοφάρμακα υψηλής τοξικότητας που χρησιμοποιούνται στις βιομηχανικές καλλιέργειες. Αυτά τα πολύ επικίνδυνα φυτοφάρμακα, συμπεριλαμβανομένων των νεονικοτινοειδών, έχουν την ιδιότητα να κυκλοφορούν σε όλα τα μέρη του φυτού. Οι μέλισσες τα προσλαμβάνουν από τη γύρη και το νέκταρ, κάτι που βλάπτει το νευρικό τους σύστημα και πολύ συχνά τις οδηγεί στο θάνατο. Οι ολοένα περισσότερες μονοκαλλιέργειες που προωθεί η βιομηχανική γεωργία έχουν οδηγήσει στη μείωση της βιοποικιλότητας και την καταστροφή πλούσιων σε ποικιλία οικοσυστημάτων. Οι μονοκαλλιέργειες αποτελούν μεγάλο κίνδυνο γιατί οι μέλισσες για να επιβιώσουν θα πρέπει να τρέφονται από μία μεγάλη ποικιλία ανθοφόρων φυτών.

Χρειάζεται μία μέλισσα για να γίνει το λουλούδι πεπόνι, αγγουράκι, κολοκυθάκι και μελιτζάνα. Αν όμως εξαφανιστούν οι μέλισσες, δεν θα γίνει… τίποτα! Η επικονίαση, η γονιμοποίηση δηλαδή του άνθους για να γίνει καρπός, είναι το πολυτιμότερο αγαθό που προσφέρουν οι μέλισσες στον άνθρωπο και το περιβάλλον. Χωρίς την επικονίαση, η τροφή που καταλήγει στο πιάτο μας θα ήταν πολύ λιγότερη, καθώς το 1/3 των καλλιεργειών βασίζεται σε αυτήν.

Εάν οι μέλισσες αφανιστούν, οι 71 από τις 100 πιο σημαντικές φυτικές καλλιέργειες παγκοσμίως που επικονιάζονται από τις μέλισσες, θα αρχίσουν να εξαφανίζονται και αυτές. Ειδικότερα, καρποί όπως τα μήλα, οι φράουλες και τα αμύγδαλα θα εμφανίσουν απότομη πτώση. Η εξαφάνιση των μελισσών όμως θα έχει και καταστροφικές επιπτώσεις στην οικονομία, αν αναλογιστούμε ότι η οικονομική αξία της επικονίασης των μελισσών αποτιμάται σε € 265 δις τον χρόνο παγκοσμίως.

Πηγή: b-honey.gr

Όπως αναφέρει η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, μία Λεπτομύτα που παρατηρήθηκε στο Μεσολόγγι στις 3 Μαΐου 1999 αποτελεί την τελευταία καταγραφή του είδους στη χώρα μας. Το Μεσολόγγι είναι κοντά στο χωριό του παππού σου; Ναι. Δίπλα στο Αιτωλικό; Ναι.

Δεν πρόλαβα να δω από κοντά μια Λεπτομύτα. Και θέλω να κλάψω. Συγγνώμη, αν σε στεναχώρησα, μικρούλι μου. Όχι, αλλά θέλω να κλάψω. Εμείς που είμαστε άνθρωποι ξέρουμε ότι μπορεί να συμβεί και κάτι άσχημο. Η Λεπτομύτα δεν ήξερε γιατί είναι πουλί. Και πετούσε, και πετούσε. Θα ζωγραφίσω ανθρώπους με χάλια φρύδια, που κάνουν τα «σπίτια» της Λεπτομύτας βουνά σκουπιδιών και χαλάνε το χώμα, με παλιοτσιμέντο. Μετά θα ζωγραφίσω 123.456 Λεπτομύτες να κάνουν κακά πάνω στα κεφάλια αυτών των ανθρώπων και στο τέλος, μια τεράστια Λεπτομύτα, που γεννάει ένα τεράστιο αυγό και από αυτό το αυγό βγαίνουν δισεκατομμύρια πουλιά κι έτσι δεν γίνεται να εξαφανιστεί το είδος. Στη ζωγραφιά μου, η Λεπτομύτα υπάρχει. Στη ζωγραφιά μου, ο άνθρωπος τιμωρείται, όπως η Αράχνη από τη Θεά Αθηνά στον μύθο.

Σε στεναχώρησα, αλλά έτσι κι αλλιώς τα ξέρεις όλα εσύ. Ναι, τα βλέπω όλα. Δε θέλω να εξαφανιστούμε κι εμείς. Είμαστε αρκετές εσύ κι εγώ για να μην εξαφανιστούμε; Μπα. Τι χρειαζόμαστε; Πάρα πολλούς ανθρώπους, που να σκέφτονται, όπως εσύ κι εγώ. Θα εξαφανιστούμε. Θα παλέψουμε, στο υπόχομαι. Θα εξαφανιστούμε, γιατί ο κύριος που μένει στον πέμπτο όροφο είπε ότι θα στολίσει αληθινό έλατο. Εμείς θα στολίσουμε ψεύτικο. Αυτός πάντα στολίζει αληθινό και οι φίλοι του στολίζουν, λέει. Αυτοί που δεν αγαπάνε τα δέντρα και τα ζώα πίνουν Coca-Cola. Τώρα θα γελάσω. Γιατί το λες αυτό; Γιατί ρεύονται. Και μετά τα Χριστούγεννα, πετάνε τα έλατα στον κάδο με τα πλαστικά. Γιατί όμως Coca-Cola; Έτσι γιατί είναι μαύρα χάλια.

Χρύσα, πόσο λυπάμαι για τη Λεπτομύτα. Γιατί δεν προστατεύουμε αυτούς που έχουν ανάγκη; Δεν προλαβαίνουμε; Είναι μεγάλη ιστορία. Θα μου την πεις; Θα στην πω το Σάββατο. Εσύ κι εγώ προστατεύουμε, όμως, και τον αέρα και το νερό και τα δέντρα και τα ζώα. Πρέπει να γίνουμε πολλοί το ξέρω. Από εδώ και πέρα θα ρωτάω κάθε καινούριο μου φίλο «Αγαπάς τον πλανήτη; Και τι κάνεις γι’ αυτό»; Και μετά θα του λέω την ιστορία της Λεπτομύτας. Που χάθηκε, ενώ θα μπορούσε να πετάει ούυυυ για οχτακόσια χρόνια ακόμη.

Κάτσε να τελειώσω τη ζωγραφιά μου. Θα γράψω και κάτι. «Συγγνώμη, Λεπτομύτα». Το –συ; Με ύψιλον. Σωστά το έγραψες.

Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσίευση ομάδας επιστημόνων, στο κορυφαίο επιστημονικό περιοδικό «Science», τα τελευταία 130.000 χρόνια, 610 είδη πουλιών έχουν εξαφανιστεί και οι ανθρώπινες δραστηριότητες σχετίζονται με τουλάχιστον 562 από αυτές, αντιπροσωπεύοντας το 92%.

Ενδεικτικό της παγκόσμιας κρίσης της βιοποικιλότητας είναι ότι 27% των εξαφανισμένων ειδών χάθηκαν τα τελευταία 500 χρόνια. Ενώ η επιστημονική ομάδα προβλέπει πως αν δεν παρθούν άμεσα αποτελεσματικά μέτρα προστασίας είναι πιθανόν να χαθούν περισσότερα από 1000 είδη τους επόμενους δύο αιώνες.

«Οι ανθρώπινες δραστηριότητες είναι η κύρια απειλή»

Όπως δήλωσε ο Αναπληρωτής Καθηγητής του ΕΚΠΑ και Διευθύνων Σύμβουλος του ΟΦΥΠΕΚΑ Κώστας Τριάντης, που συμμετείχε στην ερευνητική ομάδα: «Στην εργασία καταδεικνύουμε με τον πιο εμφατικό τρόπο ότι η βιοποικιλότητα του πλανήτη απειλείται και οι ανθρώπινες δραστηριότητες είναι η κύρια απειλή. Πέραν όμως από τον αριθμό των ειδών που χάνονται για πάντα, χάνουμε και άλλα δύο συστατικά στοιχεία της βιοποικιλότητας, την ξεχωριστή εξελικτική ιστορία κάθε είδους αλλά και τον ρόλο που επιτελεί εντός των οικοσυστημάτων».

Πολλά από τα εξαφανισμένα είδη δημιουργήθηκαν πριν εκατοντάδες χιλιάδες ή και εκατομμύρια χρόνια και η απώλεια τους διαγράφει τη μοναδική τους πορεία στον χρόνο. Οι επιστήμονες υπολόγισαν ότι τα 610 εξαφανισμένα είδη αντιπροσωπεύουν συνολικά τρία δισεκατομμύρια χρόνια εξελικτικής ιστορίας. Παράλληλα, πολλά από τα είδη αυτά είχαν μοναδικές μορφές όπως το πασίγνωστο ντόντο, ενδημικό στο νησί του Μαυρικίου ή το «μεγάλο πουλί» της Μαδαγασκάρης που έφτανε ως και τα τρία μέτρα ύψος και ζύγιζε πάνω από 600 κιλά. Άνηκε στην οικογένεια Αιπυορνιθίδες, αλλιώς πουλιά ελέφαντες και όλα τα είδη της οικογένειας έχουν εξαφανιστεί. Επιπλέον, τα είδη επιτελούν συγκεκριμένες λειτουργίες, κάποια είναι πτωματοφάγα που αφαιρούν νεκρούς οργανισμούς, άλλα περιορίζουν τα παράσιτα τρώγοντας έντομα και άλλα είναι σημαντικοί επικονιαστές. Όταν λοιπόν ένα είδος εξαφανίζεται, χάνεται και η λειτουργία του εντός των οικοσυστημάτων επηρεάζοντας την ίδια τη δομή τους.

Σύμφωνα πάντα με τον κ. Τριάντη: «Ένα από τα πιο σημαντικά βήματα για την αποτελεσματική προστασία των ειδών και την ανάσχεση της κρίσης βιοποικιλότητας είναι η αναγνώριση των ειδών που απειλούνται περισσότερο. Το προηγούμενο διάστημα ο ΟΦΥΠΕΚΑ υλοποίησε ένα έργο-σταθμό για την διατήρηση της βιοποικιλότητας της χώρας, αυτό του Κόκκινου Καταλόγου των Απειλούμενων Ειδών της Ελλάδας. Στο πλαίσιο του έργου, πάνω από 140 ειδικοί επιστήμονες, χρησιμοποιώντας τα αντικειμενικά κριτήρια που θέτει η Διεθνής Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN) αξιολογήσαν τον κίνδυνο εξαφάνισης χιλιάδων ειδών της χώρας μας. Με αυτόν τον τρόπο η χώρα έχει στα χέρια της ένα ισχυρό και διεθνώς αναγνωρισμένο εργαλείο για την επιλογή και ιεράρχηση των δράσεων προστασίας και διατήρησης σε εθνικό επίπεδο».

Ανάμεσα στα είδη που αξιολογήθηκαν, συμπεριλαμβάνονται και 336 είδη πουλιών τα οποία αξιολογήθηκαν από πέντε ειδικούς ορνιθολόγους. Από αυτά, τα 13 αξιολογήθηκαν ως «Κρισίμως Κινδυνεύοντα», δηλαδή τοποθετήθηκαν στην υψηλότερη Κατηγορία Κινδύνου καθιστώντας τα έτσι ως τα πλέον απειλούμενα είδη πουλιών της χώρας. Σε αυτά συμπεριλαμβάνονται ο Ασπροπάρης, ο Βασιλαετός και ο Θαλασσαετός.

Πηγή: cnngreece

Η εργασία έχει παίξει ρόλο στον εξανθρωπισμό του πιθήκου, όπως έλεγε ο παππούς μου, ο Φρίντριχ. Δηλαδή, ένας τριχωτός πρόγονός μας άρχισε να περπατάει στα δύο πόδια, ελευθέρωσε τα χέρια του και κάτι έπρεπε να τα κάνει. Τον ευχαριστούμε θερμά, που εξαιτίας του, σήμερα, η Κηφισίας τα πρωινά μετατρέπεται σ’ ένα ποτάμι από λαμαρίνες. Τουλάχιστον, γλίτωσε ο Θεός από τις «προσευχές» μας, αφού όλο το παραπάνω είναι μια συνειδητή αλληλεπίδραση του ανθρώπου με τη φύση, η οποία προκάλεσε σκόπιμες αλλαγές, τόσο στην ίδια τη φύση, όσο και στον ίδιο τον άνθρωπο προς όφελός του.

Η φύση και μέσα σ’ αυτήν ο άνθρωπος, βρίσκεται σε μια σταθερή διαδικασία διαλεκτικής αλλαγής. Μιας αλλαγής, η οποία προέρχεται μέσα από αντιθέσεις σε μια αδιάκοπη κατάσταση γέννησης, κίνησης, εξέλιξης και εξαφάνισης. Ωραία όλα αυτά τα φιλοσοφικά, αλλά τι έχει πάει λάθος μέχρι σήμερα και η ζωή των περισσότερων ανθρώπων έχει γίνει ένας ατελείωτος κύκλος δουλειάς και πληρωμής λογαριασμών; Όποια σοβαρή απάντηση και να δοθεί, από όποια σκοπιά, σίγουρα θα περιέχει βαρετές λέξεις όπως: οικονομία, καπιταλισμός, αγορές, πλούτος, μέσα παραγωγής, ιδιοκτησία, εργασιακές σχέσεις, δημόσιο αγαθό, κοινωνικό δικαίωμα κλπ. Δε θα διακινδυνεύσω να το αναλύσω σε αυτή τη βάση και να κάνει κοιλιά το πρόγραμμα, αλλά θα σταθώ σε αυτό, που με βοηθάει να ζω καλύτερα ή όχι.

Σε μια επαναστατική μπροσούρα του προηγούμενου αιώνα, κάποιος έγραψε, μεταξύ άλλων,: «πολεμάμε για να γίνει η χαρά καθημερινός σύντροφος της ζωής μας». Είναι η πιο απλή και γλυκιά φράση, που έχω διαβάσει για τη ζωή. Το να ζήσεις χαρούμενος/η φαντάζει να είναι το τέλος μιας διαδρομής, η οποία περνάει από την κατάσταση του να κρατάς όπλο στο χέρι, μέχρι το εργασιακό burnout περιμένοντας τη σύνταξη. Στο ενδιάμεσο, τι γίνεται; Χάνουμε κάτι; Και ναι και όχι. Σίγουρα για να τα καταφέρουμε «σκοτώνουμε το μισό μας εαυτό», που λέει και ο Φοίβος, ο καλός. Θάβουμε όνειρα, υποχωρούμε και συμβιβαζόμαστε. Βρίσκουμε ικανοποίηση και ενδιαφέρον στο εργασιακό μας αντικείμενο, αλλάζουμε θέσεις, εργοδότες, και η υπογραφή μας στο email περιέχει τίτλους, που οι γονείς μας δεν καταλαβαίνουν.

«Όπου και να βρίσκεσαι ποτέ μην σταματάς να σκέφτεσαι». Εντάξει, αυτό θα κάνω. Κολλημένος στην κίνηση ακούω podcasts, παρατηρώ τους ανθρώπους και φαντάζομαι πώς θα ήταν ο κόσμος αν όλοι και όλες, που σκέφτονταν διαφορετικά, τα είχαν καταφέρει. Σταματάω τον archaeostoryteller και βάζω το τραγούδι: «μη μ’ αποκαλείς τεμπέλη και μου σπας το ηθικό, η καρδιά λεφτά δε θέλει για να πει το σ’ αγαπώ».

Η αλεξιθυμία είναι μια ψυχολογική κατάσταση, που επηρεάζει την συναισθηματική επίγνωση του ατόμου. Συχνά, αναφέρεται ως «συναισθηματική τύφλωση». Τα άτομα με αλεξιθυμία δυσκολεύονται να εντοπίσουν, να κατανοήσουν και να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, γεγονός που μπορεί να τους προκαλεί δυσκολίες στο να συνδεθούν με άλλους σε συναισθηματικό επίπεδο. Δυσκολεύονται να διακρίνουν τους διαφορετικούς τύπους συναισθημάτων και να κατανοήσουν τις αιτίες τους.

Η λέξη προέρχεται από το αρχαίο ρήμα «αλέξω» (απομακρύνω, απωθώ, αποκρούω) και τον «θυμό», το συναίσθημα. Είναι η απώθηση του συναισθήματος. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε, για πρώτη φορά, το 1973 από τους ψυχοθεραπευτές John Case Nemiah και Πέτρο Σιφναίο, για να μπορέσουν να περιγράψουν την κατάσταση, που παρουσίαζαν πολλοί ασθενείς με ψυχοσωματικά προβλήματα.

Σήμερα, έρευνες έχουν δείξει πως περίπου το 10% του γενικού πληθυσμού εμφανίζει κλινικά σημαντική αλεξιθυμία (που σημαίνει ότι παρεμβαίνει στη λειτουργικότητα σε τουλάχιστον δύο τομείς της ζωής, π.χ. διαπροσωπική, επαγγελματική). Δεν ταξινομείται ως διαταραχή ψυχικής υγείας, αλλά περιγράφεται ως χαρακτηριστικό προσωπικότητας.

Ποια είναι τα συμπτώματα της αλεξιθυμίας;

Η δυσκολία στον εντοπισμό, την περιγραφή και την επίδειξη συναισθημάτων είναι τα τρία βασικά χαρακτηριστικά της αλεξιθυμίας. Σε πολλές περιπτώσεις, ο αλεξιθυμικός παρουσιάζει, επίσης, κακή συναισθηματική επίγνωση και δυσκολεύεται να κατανοήσει πώς νιώθουν οι άλλοι.

Ακολουθεί μια αναλυτικότερη λίστα των χαρακτηριστικών της αλεξιθυμίας:

Κακή συναισθηματική επίγνωση (π.χ. «Δεν ξέρω τι νιώθω», «Δεν έχω λόγια να περιγράψω αυτό που νιώθω»)
Δυσκολία έκφρασης συναισθημάτων (όσον αφορά στη λεκτική ή σωματική έκφραση)
Δυσκολία στην κατανόηση του πώς νιώθουν οι άλλοι (έλλειψη ενσυναίσθησης)
Δυσκολία στον εντοπισμό κοινωνικών ενδείξεων (αλλαγές στη γλώσσα του σώματος ή συναισθήματα σε άλλους)
Δυσκολία διάκρισης μεταξύ σωματικών αισθήσεων διέγερσης και συναισθημάτων
Δυσκολία στην αυτοαξιολόγηση και την ενδοσκόπηση
Περιορισμένη φαντασία και δημιουργικότητα
Εστίαση στην λογική σκέψη

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η αλεξιθυμία είναι διαφορετική από την απάθεια, δηλαδή την «έλλειψη συναισθήματος και ενδιαφέροντος». Τα άτομα με αλεξιθυμία βιώνουν συναισθήματα, αλλά αδυνατούν να τα κατανοήσουν και να τα εκφράσουν.

Η σχέση με το τραύμα και το μετατραυματικό στρες

Η αλεξιθυμία μπορεί να εμφανιστεί στο πλαίσιο άλλων ιατρικών διαταραχών (π.χ. νευροαναπτυξιακών καταστάσεων) ή καταστάσεων ψυχικής υγείας (π.χ. κατάθλιψη , αυτισμός, τραύμα κ.λπ.).

Σύμφωνα με μελέτες, η εμπειρία τραυματικών γεγονότων είναι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες κινδύνου για ανάπτυξη της αλεξιθυμίας. Τραύματα στην παιδική ηλικία (π.χ. σωματική κακοποίηση, παραμέληση κ.λπ.) μπορούν να επηρεάσουν την ανάπτυξη της γνωστικής και συναισθηματικής επεξεργασίας. Με άλλα λόγια, το τραύμα μπορεί να επηρεάσει την ικανότητα του ατόμου να αναγνωρίζει, να κατανοεί και να εκφράζει τα συναισθήματά του.

Επιπλέον, η βίωση ενός τραυματικού γεγονότος ενδέχεται να οδηγήσει το άτομο στην χρήση στρατηγικών, όπως η αποφυγή και το μούδιασμα των συναισθημάτων, προκειμένου να παρακάμψει δυσάρεστες συναισθηματικές εμπειρίες, με μελέτες να υποδεικνύουν πως η αλεξιθυμία είναι υψηλότερη σε άτομα που έχουν διαγνωστεί με μετατραυματικό στρες.

Πώς μπορεί να διαγνωστεί η αλεξιθυμία;

Ειδικοί ψυχολόγοι υπογραμμίζουν πως, κατά την διάρκεια μιας θεραπείας, η αλεξιθυμία μπορεί να εμφανιστεί ως έκφραση μιας αγωνίας ή μιας ενόχλησης, με το άτομο ωστόσο να αναφέρει πως δεν είναι σίγουρο για το τι ακριβώς βιώνει. Επίσης, μπορεί να παρουσιάζει τα συναισθήματα με απλοϊκό τρόπο, όπως καλά ή κακά, θετικά ή αρνητικά, αδυνατώντας να δώσει μια πιο συγκεκριμένη περιγραφή.

Υπάρχουν διάφορα τεστ που είναι χρήσιμα για τον εντοπισμό χαρακτηριστικών της αλεξιθυμίας και ένας ειδικός επαγγελματίας μπορεί να προσφέρει σε έναν αλεξιθυμικό εργαλεία για να ενισχύσει τη συναισθηματική επίγνωση και να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά κοινωνικά και διαπροσωπικά ζητήματα.

Θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας πως η έκφραση της αλεξιθυμίας μπορεί να διαφέρει από άτομο σε άτομο. Σε περίπτωση που προκαλεί δυσκολίες σε διάφορους τομείς της ζωής, όπως, για παράδειγμα, στις προσωπικές σχέσεις ή στην εργασία του, η επαφή με έναν ψυχολόγο σίγουρα μπορεί να ωφελήσει.

Πηγή: newsbeast

Και ειδικότερα:

Μαγνήσιο: είναι απαραίτητο τόσο για τη μυϊκή, όσο και για τη νευρική δραστηριότητα του οργανισμού, για τη σταθεροποίηση της θερμοκρασίας σώματος, καθώς και για τη δομή των οστών.

Ασβέστιο: απόλυτα αναγκαίο για την πήξη του αίματος και για τη μετάδοση των νευρικών ερεθισμάτων.

Νάτριο: βοηθά στην ενυδάτωση των κυττάρων, αφού παρακρατεί νερό στο εσωτερικό των μυών.

Ιώδιο: σταθεροποιεί το μεταβολισμό και επεμβαίνει επιβοηθητικά στην ανάπτυξη.

Τα μπάνια στη θάλασσα δεν αποτελούν μόνο μια μορφή διασκέδασης. Η σύσταση του θαλασσινού νερού συμβάλλει στην αντιμετώπιση χρόνιων προβλημάτων υγείας, ενώ προσφέρει και ένα αίσθημα αναζωογόνησης και ευεξίας.

Αποτοξίνωση

Το θαλασσινό αλάτι θεωρείται ένα φυσικό καθαριστικό του αίματος. Περιέχει μεγάλη ποσότητα βιταμίνης C, η οποία καταπολεμάει τις ελεύθερες ρίζες και μαγνήσιο που συνεισφέρει στην δράση των αντιοξειδωτικών. Συνεπώς, το αλάτι της θάλασσας είναι σε θέση να αποτοξινώσει τα κύτταρα του δέρματός μας σωστά.

Άλατα και ιχνοστοιχεία για τις αρθρώσεις

Το νερό της θάλασσας είναι ιδιαίτερα ευεργετικό σε παθήσεις του μυοσκελετικού συστήματος. Άλλωστε η υδροκινησιοθεραπεία, γίνεται ευκολότερα λόγω άνωσης μέσα στη θάλασσα.

Θαλασσινή αύρα για το αναπνευστικό

Βελτιώνει σημαντικά την αναπνευστική λειτουργία, ενώ είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική στις κρίσεις του άσθματος και της αλλεργικής ρινίτιδας. Επιπλέον, η θάλασσα ωφελεί πάρα πολύ και τα άτομα με χρόνια ιγμορίτιδα, καθώς βοηθά στην αποσυμφόρηση της μύτης.

Φύκια για ενυδάτωση και προστασία

Τα φύκια είναι συστατικά πολύτιμα στην κοσμετολογία και τη φαρμακευτική επιστήμη γενικότερα, λόγω της συμβατότητάς τους με το ανθρώπινο δέρμα, που τους επιτρέπει να διεισδύσουν στα βαθύτερα στρώματά του. Ταυτόχρονα, είναι πλούσια σε ιχνοστοιχεία, μέταλλα, πρωτεΐνες και βιταμίνες, που ενυδατώνουν την επιδερμίδα, την προστατεύουν από φλεγμονές, την προφυλάσσουν από τις ελεύθερες ρίζες και διατηρούν την ελαστικότητά της καθυστερώντας τη γήρανση. Τέλος, το μαγνήσιο στο θαλασσινό αλάτι μπορεί να εμποδίσει την κατακράτηση υγρών από το δέρμα σας κρατώντας το απαλό, σφριγηλό και νεανικό.

Ήλιος και θάλασσα θεραπεύουν τις δερματοπάθειες

Ο ήλιος σε συνδυασμό με το θαλασσινό νερό έχει ευεργετικά αποτελέσματα σε δερματοπάθειες όπως η κνίδωση, το ατοπικό έκζεμα και η ψωρίαση. Επιπλέον, μας ενισχύει δίνοντας μια αντισηπτική δράση στον οργανισμό μας κατά των αλλεργιών και μειώνει την έκκριση ισταμίνης που μας δημιουργεί φλεγμονές και κνησμό.

Ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα

Η θάλασσα ενισχύει την αντίσταση του οργανισμού μας ενάντια σε ιούς και βακτήρια. Με πιο απλά λόγια, δυναμώνει την άμυνα του οργανισμού μας ενάντια στις ασθένειες.

Επηρέαζει θετικά το μυαλό μας

Μας βοηθάει να ξαναποκτήσουμε ψυχική ισορροπία, θετική ενέργεια, ανάκτηση αυτοπεποίθησης και πιο χαλαρή συμπεριφορά ενάντια σε καταστάσεις που μας δημιουργούνε στρες.