Κατά τις ανασκαφές του 1961 υπό τον Αμέδεο Μαϊούρι, αρχαιολόγοι εντόπισαν το Orto dei Fuggiaschi, μια περιοχή όπου δεκατέσσερα άτομα παρασύρθηκαν από το πυροκλαστικό νέφος ενώ προσπαθούσαν να διαφύγουν μέσω της Porta Nocera. Ανάμεσα στα θύματα, ένα αποτύπωμα έκρυβε ένα ξεχωριστό εύρημα: μια μικρή θήκη από οργανικό υλικό με μεταλλικά εργαλεία και νομίσματα.

Η θήκη αυτή παρέμεινε κρυμμένη μέσα στον γύψινο κορμό έως ότου σύγχρονες αναλύσεις ξανάνοιξαν την ιστορία του άνδρα που παγιδεύτηκε στις τελευταίες στιγμές της Πομπηίας. «Ακόμη και πριν από δύο χιλιάδες χρόνια, υπήρχαν εκείνοι που δεν ήταν απλώς γιατροί σε συγκεκριμένες ώρες, αλλά γιατροί κάθε στιγμή—ακόμη και την ώρα της διαφυγής από την έκρηξη, διακοπτόμενη από το πυροκλαστικό νέφος που σκέπασε μια ομάδα φυγάδων», σχολίασε ο διευθυντής του πάρκου Gabriel Zuchtriegel.

Το εύρημα προσφέρει σπάνια εικόνα στα προσωπικά αντικείμενα και τα επαγγελματικά εργαλεία των πολιτών της Πομπηίας, δείχνοντας πώς οι άνθρωποι προσπάθησαν να διασώσουν τις δεξιότητές τους ακόμη και μπροστά στον επικείμενο θάνατο.

Σύγχρονη τεχνολογία αποκαλύπτει μυστικά αιώνων

Με τη χρήση προηγμένων διαγνωστικών εργαλείων, όπως ακτινογραφίες, αξονικές τομογραφίες και τρισδιάστατες ανακατασκευές με υποστήριξη τεχνητής νοημοσύνης, οι ερευνητές μπόρεσαν να εξετάσουν το περιεχόμενο του αποτυπώματος χωρίς να το καταστρέψουν. Μέσα στη θήκη βρέθηκαν πλάκα σχιστόλιθου πιθανόν για παρασκευή φαρμακευτικών ή καλλυντικών ουσιών, χάλκινα και ασημένια νομίσματα, καθώς και σειρά μεταλλικών εργαλείων συμβατών με χειρουργική χρήση.

Η ανάλυση επιβεβαίωσε όχι μόνο το επάγγελμα του θύματος αλλά ανέδειξε και τον βαθμό πολυπλοκότητας του προσωπικού εξοπλισμού στην αρχαία Πομπηία. Ένα περίτεχνο σύστημα κλειδώματος με οδοντωτό τροχό στη θήκη αποκάλυψε την τεχνική δεξιοτεχνία των Ρωμαίων τεχνιτών.

Διεπιστημονική συνεργασία αναβιώνει την ιστορία

Η έρευνα συγκέντρωσε αρχαιολόγους, συντηρητές, φυσικούς ανθρωπολόγους, αρχαιοβοτανιστές, νομισματολόγους, ακτινολόγους, τεχνικούς διαγνωστικών εξετάσεων και ειδικούς ψηφιακής μοντελοποίησης. Όλοι συνέβαλαν στην ανασύνθεση της ζωής του άνδρα που παγιδεύτηκε στην Πομπηία, ενώ η συνεργασία αυτή επέτρεψε στους επιστήμονες να συνθέσουν όχι μόνο αντικείμενα αλλά και μια προσωπική ιστορία παγωμένη στον χρόνο.

«Αυτός ο άνθρωπος πήρε μαζί του τα εργαλεία του για να είναι έτοιμος να ξαναχτίσει τη ζωή του αλλού χάρη στο επάγγελμά του—ίσως και για να βοηθήσει άλλους. Αφιερώνουμε αυτή τη μικρή αλλά σημαντική ανακάλυψη σε όλους τους άνδρες και τις γυναίκες που σήμερα συνεχίζουν να ασκούν αυτό το λειτούργημα με υψηλό αίσθημα ευθύνης και προσφοράς στην κοινωνία», κατέληξε ο Zuchtriegel.

Διαχρονικό αφιέρωμα στους αρχαίους γιατρούς

Η ταυτοποίηση του γιατρού της Πομπηίας προσφέρει μια μοναδική ανθρώπινη σύνδεση με το παρελθόν. Αναδεικνύει πώς η αφοσίωση των ιατρών ξεπερνά τα όρια του χρόνου, καθώς οι πράξεις του άνδρα στις τελευταίες στιγμές της Πομπηίας αντικατοπτρίζουν την αφοσίωση των σημερινών γιατρών.

Όπως μεταδίδει το Euro News, η ανακάλυψη υπογραμμίζει τη σημασία των προηγμένων τεχνολογιών στην αρχαιολογία—δείχνοντας ότι ακόμη και δεκαετίες μετά τις πρώτες ανασκαφές μπορεί να προκύψουν νέα ευρήματα όταν εφαρμόζονται σύγχρονες μέθοδοι. Το εύρημα αυτό ενισχύει τις δυνατότητες της μελλοντικής έρευνας να φέρνει στο φως περαιτέρω προσωπικές ιστορίες από τις στάχτες της Πομπηίας, αλλάζοντας τον τρόπο που κατανοούμε τη ζωή, την εργασία και την ανθρώπινη αντοχή στις αρχαίες πόλεις.

Κατά τη διεξαγωγή έρευνας στην τοποθεσία Chavín de Huántar στα κεντρικά υψίπεδα, η ομάδα ανακάλυψε έναν σφραγισμένο θάλαμο που περιείχε 23 σκαλισμένα αντικείμενα από κόκκαλα και κέλυφος, συμπεριλαμβανομένων κούφιων «σωλήνων ταμπάκου» που έφεραν ίχνη νικοτίνης και DMT, του παραισθησιογόνου που βρίσκεται στο ayahuasca. Η μελέτη σηματοδοτεί την πρώτη φορά που οι ερευνητές εντόπισαν συγκεκριμένα φάρμακα που χρησιμοποιούνται στα τελετουργικά του Chavín, τα οποία εδώ και καιρό υποπτεύονταν ότι περιείχαν ουσίες που αλλάζουν το μυαλό. Η χημική και μικροβοτανική ανάλυση αποκάλυψε ότι έξι από τα εργαλεία περιείχαν οργανικές ενώσεις από καπνό και vilca (Anadenanthera colubrina), των οποίων οι σπόροι και τα φύλλα περιέχουν DMT. Τα υλικά πιθανότατα στέγνωναν, ψήνονταν και αλέθονταν σε ένα ισχυρό ταμπάκο και στη συνέχεια εισπνέονταν από τη μύτη.

«Οι σωλήνες θα είχαν χρησιμοποιηθεί —νομίζουμε— ως εισπνευστήρες για τη λήψη του ταμπάκου από τη μύτη», δήλωσε στο LveScience ο αρχαιολόγος Daniel Contreras από το Πανεπιστήμιο της Φλόριντα. Αν αυτή η περιγραφή δεν είναι αρκετά ξεκάθαρη, ο Contreras πρόσθεσε, «Οι σωλήνες είναι ανάλογοι με τους τυλιγμένους λογαριασμούς με τους οποίους ρουφάνε κοκαΐνη στις ταινίες».

Οι συσκευές εισπνοής—πιθανώς φτιαγμένες από οστά φτερών γερακιού—βρέθηκαν σε μια γκαλερί σφραγισμένη γύρω στο 500 π.Χ., προσβάσιμη μόνο σε μικρό αριθμό συμμετεχόντων. Η τοποθεσία τους υποδηλώνει ότι η χρήση ναρκωτικών ήταν τόσο περιορισμένη όσο και τελετουργική. Όπως έγραψαν οι ερευνητές, η πρακτική πιθανότατα «ενίσχυσε την κοινωνική ιεραρχία», διακρίνοντας τις πνευματικές ελίτ από τους εργάτες που έχτισαν τα επιβλητικά πέτρινα συγκροτήματα του Chavín.

«Ένας από τους τρόπους με τους οποίους δικαιολογήθηκε ή πολιτογραφήθηκε η ανισότητα ήταν μέσω της ιδεολογίας – μέσω της δημιουργίας εντυπωσιακών τελετουργικών εμπειριών που έκαναν τους ανθρώπους να πιστέψουν ότι όλο αυτό το έργο ήταν μια καλή ιδέα», είπε ο Contreras.

Οι συγγραφείς προτείνουν ότι αυτά τα ευρήματα θα μπορούσαν να ρίξουν φως στο πώς η τελετουργική χρήση ναρκωτικών βοήθησε στη στήριξη ευρύτερων κοινωνικών μεταβάσεων στις Άνδεις – από χαλαρά οργανωμένες κοινωνίες στους πιο οργανωμένους σε τάξεις κόσμους των Tiwanaku, Wari και των Ίνκας.

Πηγή: ARTnews

Η πλειονότητα των απολιθωμάτων ανήκε σε χελώνες, αλλά άλλοι κάτοικοι ήταν ψάρια, συγγενείς κροκοδείλων, γυμνοσάλιαγκες-συμπεριλαμβανομένου του πρώτου απολιθώματος των Neocyclotidae, μιας οικογένειας τροπικών χερσαίων σαλιγκαριών και της πρώτης καταγραφής του Leptinaria, ενός γένους μικρών τροπικών χερσαίων σαλιγκαριών που αναπνέουν αέρα- και σαλιγκαριών. Το πιο σημαντικό εύρημα από όλα αυτά: Ένας νέος τιτανόσαυρος που ονομάζεται Chadititan calvoi.

Αν και οι ερευνητές γνώριζαν για δεκαετίες το σχηματισμό βράχου Anacleto όπου ανακαλύφθηκαν τα απολιθώματα, δεν είχε υπάρξει ποτέ εύρημα με τέτοια ποικιλομορφία σε ένα μόνο μέρος στη Βόρεια Παταγονία, λέει ο συν-συγγραφέας Diego Pol, παλαιοντολόγος στο Museo Argentino de Ciencias Naturales Bernardino Rivadavia στο Buenos Aires και ένας ερευνητής του National Geographie.

Η ομάδα Αργεντινών και Ουρουγουανών ερευνητών δημοσίευσε τα ευρήματά της σχετικά με τον νέο τιτανόσαυρο και την τοποθεσία στο Revista del Museo Argentino de Ciencias Naturales. «Η πανίδα των απολιθωμάτων εκεί είναι ποικίλη και η κατανόησή μας για τα οικοσυστήματα του Νοτίου Ημισφαιρίου από το τέλος της Εποχής των Δεινοσαύρων είναι ακόμη ελλιπής», λέει ο παλαιοντολόγος Matthew Lamanna του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας Carnegie στο Πίτσμπουργκ, ο οποίος δεν συμμετείχε στην έρευνα.

Η τοποθεσία είναι τόσο πλούσια γιατί ήταν πιθανώς μια όαση μέσα σε σκληρά περιβάλλοντα στην Αργεντινή Παταγονία κατά την ύστερη Κρητιδική περίοδο. Εκείνη την εποχή, οι θερμοκρασίες ήταν περίπου πέντε έως 10 βαθμούς Κελσίου υψηλότερες από ό,τι σήμερα, και τα hotspot της βιοποικιλότητας θα συγκεντρώνονταν σε υψηλότερα γεωγραφικά πλάτη, καθώς οι τροπικές περιοχές ήταν πολύ ζεστές για τα περισσότερα είδη. «Πρόκειται για ένα πολύ ιδιαίτερο περιβάλλον, με αποθέσεις αμμόλοφων διάσπαρτες με μικρές λίμνες – και όπως ακριβώς βλέπουμε σήμερα σε άνυδρες περιοχές, το νερό συγκεντρώνει τη βιοποικιλότητα», λέει ο Pol.

Από τα περισσότερα από 400 απολιθώματα που βρέθηκαν, περίπου 20 ανήκουν στο Chadititan Calvoi. Το “Chadi” ή «αλάτι» στη γλώσσα Mapudungun που ομιλείται από ομάδες Mapuche αναφέρεται στον χώρο ανασκαφής, που βρίσκεται στα περιθώρια μιας αλυκής, τις πεδιάδες Salitral Moreno. Το πλήρες όνομα του γένους μεταφράζεται σε “Titan of the Salt”. Το είδος calvoi είναι ένας φόρος τιμής στον αείμνηστο Αργεντινό παλαιοντολόγο Jorge Calvo, ο οποίος περιέγραψε αρκετούς τιτανόσαυρους και επινόησε τον clade Rinconsauria, στο οποίο ανήκει το νέο είδος.

Οι τιτανόσαυροι είναι γνωστοί για τις εξαιρετικές τους αναλογίες, που κυμαίνονται από ζώα μεγέθους αγελάδας ενός μετρικού τόνου έως θηρία σε μέγεθος φάλαινας περίπου 60 μετρικών τόνων, λέει ο Lamanna. Ενώ οι μεγαλύτεροι τιτανόσαυροι έφτασαν σε μήκος πάνω από 30 μέτρα, το νέο είδος έχει μήκος περίπου 8 μέτρα ή το ίδιο μήκος με ένα Rbus. «Ο Chadititan είναι πολύ μικρός όπως οι τιτάνοσαυροι, αν και θα ήταν ακόμα μεγάλος σε σύγκριση με τα περισσότερα από τα σημερινά ζώα», προσθέτει.

Μερικά από τα απολιθωμένα οστά του C. calvoi μοιράζονται χαρακτηριστικά με άλλους φυτοφάγους δεινόσαυρους της ύστερης Κρητιδικής περιόδου που βρέθηκαν στην περιοχή, όπως ο Overosaurus και ο Muyelensaurus. Αλλά, άλλα χαρακτηριστικά ξεχωρίζουν το νέο είδος. «Για παράδειγμα, έχει ένα πλάγιο εξόγκωμα στο μηριαίο οστό του, η νευρική του σπονδυλική στήλη προβάλλεται προς τα πίσω και το βραχιόνιο είναι πραγματικά λεπτό και φαρδύ», εξηγεί ο Pol.

Για τον Lamanna, το εύρημα είναι ενδιαφέρον γιατί υποδηλώνει ότι η υποομάδα των τιτανόσαυρων στην οποία ανήκει ο C. calvoi, οι rinconsaurians, «μπορεί να είχαν ασυνήθιστες αναλογίες σώματος, δυνητικά περισσότερα καμηλοπάρδαλης στην κατασκευή από τα περισσότερα άλλα σαυρόποδα», λέει.

Αν και οι τιτανόσαυροι περιπλανήθηκαν σε όλη την υδρόγειο, ήταν στη Νότια Αμερική που ήταν πιο διαφορετικοί και άφθονοι – και όπου βρέθηκαν τα πιο σημαντικά φυτοφάγα ζώα της υποηπείρου. «Σε κάθε χερσαίο οικοσύστημα, τα φυτοφάγα ζώα διαδραματίζουν βασικό ρόλο καθώς είναι οι ενδιάμεσοι μεταξύ των φυτών και όλων των άλλων κρίκων της τροφικής αλυσίδας», εξηγεί ο Pol. Οι ερευνητές δεν γνωρίζουν με βεβαιότητα ποιοι μεγάλοι δεινόσαυροι ήταν αρπακτικά για τους τιτανόσαυρους, «αλλά αυτοί, ειδικά οι νεαροί, πιθανότατα ήταν θήραμα άλλων ειδών», λέει ο Pol.

Όταν ένας αστεροειδής έφερε το τέλος των δεινοσαύρων πριν από περίπου 66 εκατομμύρια χρόνια, οι τιτανόσαυροι ήταν οι τελευταίοι ζωντανοί φυτοφάγοι με μακρύ λαιμό. Η μελέτη του νέου είδους και άλλων θα μπορούσε να βοηθήσει τους παλαιοντολόγους να κατανοήσουν πώς άλλαξε η βιοποικιλότητα καθώς ο κόσμος πλησίαζε στο τέλος της βασιλείας των δεινοσαύρων. «Οι Τιτανόσαυροι περιλαμβάνουν στις τάξεις τους μερικά από τα τελευταία είδη δεινοσαύρων που δεν είναι πτηνά στον πλανήτη», λέει ο Lamanna.

Οι φυτοφάγοι δεινόσαυροι στο νότιο ημισφαίριο φαίνεται να έρχονται σε αντίθεση με άλλες θεωρίες όσον αφορά στην πρόσκρουση του αστεροειδούς Chicxulub στον Κόλπο του Μεξικού. Ο Pol σημειώνει ότι ορισμένες μελέτες υποδηλώνουν ότι υπήρξε κρίση στη βιοποικιλότητα λίγο πριν από το γεγονός της μαζικής εξαφάνισης, ειδικά μεταξύ των φυτοφάγων. «Αυτό είναι κάτι που μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα γιατί θέλουμε να δοκιμάσουμε αυτή τη διατριβή, καθώς δεν είμαστε πεπεισμένοι ότι είναι αλήθεια—ειδικά στη Νότια Αμερική, όπου η ποικιλομορφία των φυτοφάγων φαίνεται να ήταν αρκετά υψηλή», προσθέτει.

Πηγή: National Geographic

Τα προϊστορικά σημάδια βρέθηκαν στο Εθνικό Πάρκο White Sands από μια ομάδα από το Πανεπιστήμιο του Bournemouth. Τα παράλληλα και μονής γραμμής ράφια διατηρήθηκαν σε αποξηραμένη λάσπη και θάφτηκαν από ιζήματα, σύμφωνα με τα ευρήματά τους που δημοσιεύθηκαν στο Quaternary Science Advances, το οποίο πρόσθεσε ότι πιθανότατα κατασκευάστηκαν από μια πρωτόγονη συσκευή μεταφοράς που αποτελείται από δύο ξύλινους πόλους δεμένους μεταξύ τους. Αυτό το όχημα, που ονομάζεται travois, χρησιμοποιήθηκε από ιθαγενείς από την Αμερική για να μεταφέρει αγαθά σε όλη την ιστορία, αλλά αυτό το εύρημα υποδηλώνει ότι η τεχνολογία αναπτύχθηκε χιλιάδες χρόνια νωρίτερα από ό,τι πιστεύαμε κάποτε.

«Γνωρίζουμε ότι οι πρώτοι μας πρόγονοι πρέπει να χρησιμοποιούσαν κάποια μορφή μεταφοράς για να μεταφέρουν τα υπάρχοντά τους καθώς μετανάστευαν σε όλο τον κόσμο, αλλά τα στοιχεία με τη μορφή ξύλινων οχημάτων έχουν σαπίσει», δήλωσε στο Archaeology Magazine ο Matthew Bennett, συν-συγγραφέας της μελέτης. «Αυτά τα σημάδια έλξης μας δίνουν την πρώτη ένδειξη για το πώς μετακινούσαν βαριά και ογκώδη φορτία πριν να υπάρξουν τροχοφόρα οχήματα».

Τα ίχνη που εντοπίστηκαν στο Νέο Μεξικό, μερικά από τα οποία έχουν μήκος έως και 50 μέτρα, κατασκευάστηκαν από ένα τραβουά σε σχήμα Χ, ενώ το ποικίλο μέγεθος των πατημάτων υποδηλώνει ότι στην ομάδα που ταξίδευε με τα πόδια βρίσκονταν παιδιά – ο Bennett συνέκρινε τη σκηνή με μια οικογένεια που σπρώχνει ένα καρότσι αγορών, μείον τους τροχούς. Για να επαληθεύσουν την ανακάλυψή τους, ο Bennett και οι άλλοι έσυραν ρέπλικα travois σε λασπότοπους στο Dorset του Ηνωμένου Βασιλείου, καθώς και στην ακτή του Maine, στις βορειοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες. Οι δοκιμές επιβεβαίωσαν ότι τα ίχνη λάσπης ταίριαζαν με τα προϊστορικά σημάδια που έγιναν στο White Sands.

Ενώ η έρευνα στην περιοχή είχε αποκαλύψει ανθρώπινα ίχνη που έγιναν περίπου 23.000 χρόνια πριν, οι επιστήμονες πίστευαν σε μεγάλο βαθμό ότι οι άνθρωποι εισήλθαν στην ήπειρο της Βόρειας Αμερικής πριν από περίπου 15.000 χρόνια. Η ανακάλυψη των σημάτων travois, λοιπόν, εισήγαγε την πιθανότητα ότι η ανθρώπινη μετανάστευση ξεκίνησε χιλιάδες χρόνια νωρίτερα.

«Κάθε ανακάλυψη στο White Sands προσθέτει στην κατανόησή μας για τη ζωή των πρώτων ανθρώπων που εγκαταστάθηκαν στην Αμερική. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν οι πρώτοι μετανάστες που ταξίδεψαν στη Βόρεια Αμερική και η κατανόηση περισσότερων για το πώς μετακινήθηκαν είναι ζωτικής σημασίας για να πουν την ιστορία τους», δήλωσε η Sally Reynolds, μια άλλη συν-συγγραφέας της μελέτης και παλαιοντολόγος στο Πανεπιστήμιο του Bournemouth.

*Το travois είναι μια δομή πλαισίου Α που χρησιμοποιήθηκε για να σύρει φορτία στη στεριά, κυρίως από τους Ινδιάνους της Πεδιάδας της Βόρειας Αμερικής.

Πηγή: ARTnews / Κεντρική φωτογραφία: Bournemouth University

Ο τάφος του Thutmose II είναι ο πρώτος βασιλικός ταφικός θάλαμος που ανακαλύφθηκε από το 1922, όταν βρέθηκε ο τάφος του βασιλιά Τουταγχαμών από τον Βρετανό αρχαιολόγο Howard Carter. Αν και ανακαλύφθηκε το 2022, ο τάφος του Thutmose II έχει υποβληθεί σε περαιτέρω ανάλυση και αποκατάσταση.

Ο Βρετανός αρχαιολόγος Piers Litherland, ο οποίος ηγήθηκε της κοινής Αιγυπτιο-Βρετανικής ομάδας, πιστεύει ότι υπάρχει ένας δεύτερος τάφος, ο οποίος θα μπορούσε να περιέχει τη μούμια του Thutmose II. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με ένα παλαιότερο εύρημα μιας μούμιας που έχει αναγνωριστεί εδώ και καιρό ως Thutmose II στο Εθνικό Μουσείο Αιγυπτιακού Πολιτισμού στο Κάιρο.

«Υπάρχουν 23 μέτρα από ένα σωρό ανθρωπογενών στρωμάτων που κάθονται πάνω από ένα σημείο του τοπίου όπου πιστεύουμε -και έχουμε και άλλα επιβεβαιωτικά στοιχεία- υπάρχει ένα μνημείο κρυμμένο από κάτω», είπε ο Litherland στο The Observer.

Η μούμια του βασιλιά Thutmose II πιστεύεται ότι είχε βρεθεί στο παρελθόν στον κοντινό αρχαιολογικό χώρο Deir el-Bahari Cachette τον 19ο αιώνα. Ο Thutmose II ήταν φαραώ της 18ης Δυναστείας και πιστεύεται ότι πέθανε πρόωρα από ασθένεια γύρω στα 30. Λίγα είναι γνωστά για τον Thutmose II, ωστόσο, συμπεριλαμβανομένης της διάρκειας της βασιλείας του, η οποία θα μπορούσε να ήταν μόλις τρία ή περισσότερα από 14 χρόνια.

Η μούμια στο μουσείο του Καΐρου αναγνωρίστηκε ότι πέθανε σε ηλικία 30 ετών και έφερε την ετικέτα “Aa-en-re”. Υποτίθεται ότι ήταν ο Thutmose II, καθώς ήταν ο μόνος βασιλιάς με “en” στο βασιλικό του όνομα “Aa-kheper-en-re”, εξήγησε ο Litherland στην εφημερίδα Art News. «Αυτή είναι η μόνη βάση για την αναγνώριση της μούμιας ως Thutmose II. Είναι γνωστό ότι αρκετές από τις μούμιες είχαν λανθασμένη επισήμανση, επομένως αυτά τα στοιχεία είναι αρκετά τρανταχτά. Μόνο το γεγονός ότι έχει επαναληφθεί ξανά και ξανά είναι που του έδωσε οποιαδήποτε βαρύτητα».

Είναι επίσης ασυνήθιστο ότι δεν έχουν ανακτηθεί άλλα ταφικά αντικείμενα ή αντικείμενα του Thutmose II. Οι αρχαιολογικές εργασίες αναμένεται να συνεχιστούν στον χώρο ταφής για άλλα δύο χρόνια.

Πηγή: ARTnews / Κεντρική φωτογραφία: World History Encyclopedia

Η νεκρόπολη ανακαλύφθηκε ενώ γίνονταν εργασίες αποκατάστασης και ανάπτυξης σε ιστορικό κτήριο της περιοχής. Το έργο ηγήθηκε υπό το γραφείο αρχαιολογικής κληρονομιάς της πόλης, σύμφωνα με ένα δελτίο τύπου από το επαρχιακό συμβούλιο του Trento. Σύμφωνα με το CBS News, οι προϊστορικές πλημμύρες από κοντινά ποτάμια πιθανότατα βοήθησαν στη διατήρηση της νεκρόπολης σφραγίζοντας αποτελεσματικά το ίζημα και επιτρέποντας στον ταφικό χώρο να παραμείνει ανέπαφος για 2500 χρόνια ή περισσότερο.

Εκτός από τα αποτεφρωμένα ανθρώπινα λείψανα, Ιταλοί αρχαιολόγοι ανακάλυψαν τάφους που περιείχαν αντικείμενα για τους νεκρούς γνωστά ως «ταφικά αντικείμενα». Αυτά περιελάμβαναν διακοσμητικά αντικείμενα, μεταλλικά όπλα, καθώς και αντικείμενα από γυαλί και κεχριμπάρι που υποδεικνύουν ότι οι άνθρωποι που έχτισαν τη νεκρόπολη είτε επηρεάστηκαν πολιτιστικά είτε συνδέθηκαν με άλλες ιταλικές ομάδες από εκείνη την εποχή. Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν επίσης ίνες μέσα σε μερικούς από τους τάφους που πιθανότατα προέρχονταν από ύφασμα που χρησιμοποιείται για να τυλίγεται γύρω από τις στάχτες των νεκρών.

«Έχουμε τη δυνατότητα να αναγνωρίσουμε την ελίτ μιας κοινωνίας που προφανώς είχε εγκατασταθεί στη λεκάνη του Trento», δήλωσε ο επιθεωρητής της Ανασκαφής Franco Marzatico, προσθέτοντας ότι τα τελετουργικά ταφής αντιπροσωπεύουν δύναμη, προνόμια και θέση.

Η Francesca Gerosa, αντιπρόεδρος και επαρχιακή σύμβουλος πολιτισμού στο Τρέντο, είπε ότι η νεκρόπολη «μας δείχνει μια νέα ιστορία της πόλης» σε μια δήλωση που μεταφράστηκε από τα ιταλικά. Η Gerosa σημείωσε ότι η ανακάλυψη προσφέρει μια βαθύτερη ματιά στο παρελθόν του Trento, ως κάτι περισσότερο από «απλώς μια ρωμαϊκή πόλη».

«Γνωρίζουμε πόσο σημαντική είναι η δέσμευση για έρευνα και προστασία της κληρονομιάς των ριζών μας… και εδώ εργαζόμαστε εντατικά για να φέρουμε στο φως ένα κομμάτι της ιστορίας άγνωστο στην πόλη», είπε.

Πηγή: ARTnews / Κεντρική φωτογραφία: Press Office of the Provincial Council of Trento

Το πορτρέτο της γυναίκας χάθηκε όταν ο Πικάσο ζωγράφισε πάνω του, πιθανώς λίγους μήνες αργότερα, το 1901 για να απεικονίσει τον φίλο του γλύπτη Mateu Fernández de Soto να κάθεται σε ένα τραπέζι σε αποχρώσεις του μπλε και του πράσινου. Όμως, σχεδόν 125 χρόνια αργότερα, τα περιγράμματα του αρχικού πορτρέτου αποκαλύφθηκαν από το Ινστιτούτο Τέχνης Courtauld στο Λονδίνο, όταν εξέτασαν το έργο τέχνης χρησιμοποιώντας υπέρυθρες και ακτίνες Χ πριν από μια έκθεση.

Το πορτρέτο της γυναίκας «αναδύθηκε κυριολεκτικά μπροστά στα μάτια μας… κομμάτι-κομμάτι», λόγω του τρόπου που μοιάζει με μωσαϊκό μια υπέρυθρη κάμερα σαρώνει μια εικόνα, εξήγησε ο Barnaby Wright, αναπληρωτής επικεφαλής της γκαλερί Courtauld. Αν και οι ειδικοί «ήταν αρκετά πεπεισμένοι ότι κάτι κρυβόταν κάτω από την επιφάνεια γιατί… μπορείτε να δείτε πινελιές… που δεν σχετίζονταν πραγματικά με το τελειωμένο πορτρέτο», δεν ήξεραν τι θα έβρισκαν μόλις άρχιζαν να το σκανάρουν, είπε ο Wright στο CNN.

Δεν είναι ακόμα σίγουροι για την ταυτότητα της γυναίκας, αν και μοιάζει με πολλές άλλες γυναίκες που ζωγράφισε ο Picasso στο Παρίσι το 1901, καθώς μοιράζεται το χαρακτηριστικό σινιόν χτένισμα που ήταν της μόδας τότε στη γαλλική πρωτεύουσα. «Μπορεί να ήταν απλώς κάποια που έκανε μοντέλο για τον Picasso… μπορεί να ήταν ερωμένη, μπορεί να ήταν φίλη».

Ο Picasso ήταν μόλις 19 ετών όταν έφτασε στο Παρίσι το 1901, αλλά έβρισκε ήδη διαφορετικούς τρόπους να ζωγραφίζει τα θέματά του. Εγκαταλείποντας αυτό το παλαιότερο πορτρέτο και ζωγραφίζοντας πάνω του, ο Picasso πιθανότατα «όχι απλώς άλλαζε θέμα αλλά και το στυλ του καθώς ανέπτυξε τον διάσημο τρόπο ζωγραφικής της Μπλε Περιόδο», είπε ο Wright.

Κατά τη διάρκεια της Μπλε Περιόδου του, ο Picasso χρησιμοποίησε πιο σκοτεινά χρώματα για να απεικονίσει τα θέματά του καθώς απομακρύνθηκε από το προηγούμενο ιμπρεσιονιστικό στυλ του, μια αλλαγή που εν μέρει επηρεάστηκε από την αυτοκτονία του καλού του φίλου Carlos Casagemas.

Η απεικόνιση μέσω των ακτίνων Χ υποδηλώνει ότι ο Picasso ξαναδούλεψε αυτόν τον καμβά ίσως έως και τρεις ή τέσσερις φορές, εν μέρει επειδή δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να αγοράσει νέα υλικά αλλά και επειδή «είναι ξεκάθαρο ότι του άρεσε η διαδικασία μετατροπής μιας εικόνας σε άλλη», είπε ο Wright. «Ζωγράφισε τη φιγούρα του φίλου του ακριβώς πάνω από τη γυναίκα… η μια φιγούρα αναδύεται από την άλλη, μεταμορφώνοντας τη μια στην άλλη».

Ωστόσο, τα υπολείμματα του πορτρέτου της γυναίκας παραμένουν ορατά στο εκπαιδευμένο μάτι. «Μόλις μάθετε τι υπάρχει από κάτω από αυτήν την τεχνική εικόνα και επιστρέψετε στον τελειωμένο πίνακα, μπορείτε να δείτε μερικά από αυτά τα σημάδια πολύ καθαρά – το μάτι, το αυτί και τα μαλλιά της», είπε ο Wright. «Αυτή η απόκοσμη παρουσία της γυναίκας, στην πραγματικότητα δεν είναι απλώς κάτω από την επιφάνεια, αλλά στην πραγματικότητα πιέζει την ίδια την επιφάνεια».

Πηγή: CNN UK / Κεντρική φωτογραφία:  
The Courtauld Institute of Art

Ένας ρωμαϊκός δρόμος που χρονολογείται μεταξύ του 2ου και του 4ου αιώνα μ.Χ. εντοπίστηκε κατά τη διάρκεια μιας ανασκαφής και βρέθηκε εκεί ένα χρυσό δαχτυλίδι με ένα ραβδί της Αφροδίτης Victrix, μια ρωμανική επανάληψη της θεάς που δείχνει την αυτοκρατορική δύναμη και τις ρομαντικές κατακτήσεις.

Χρονολογείται στον 2ο ή 3ο αιώνα μ.Χ. και η πέτρα στο δαχτυλίδι είναι λαξευμένη από nicolo, έναν τύπο όνυχα που έχει μια πιο μπλε επιφάνεια πάνω από μια μαύρη βάση. Το δαχτυλίδι θα ανήκε σε ρωμαϊκές ελίτ που θα το χρησιμοποιούσαν τόσο ως κόσμημα όσο και ως σφραγίδα.

Τεχνουργήματα από την Καρολίγγεια περίοδο που χρονολογούνται στον 9ο ή 10ο αιώνα αποκαλύφθηκαν επίσης κοντά από ειδικούς του Γαλλικού Εθνικού Ινστιτούτου για την Προληπτική Αρχαιολογική Έρευνα (INRAP). Βρέθηκε ένας θησαυρός νομισμάτων που πιστεύεται ότι θάφτηκε όταν η Καρολίγγεια Αυτοκρατορία βρισκόταν υπό πίεση κατά την Εποχή των Βίκινγκς.

Ανακαλύφθηκαν επίσης τα ερείπια ενός μικρού μεσαιωνικού οικισμού που χρονολογείται μεταξύ 5ου και 10ου αιώνα. Ρίχνει φως σε τεχνικές οικοδομής από την εποχή, συμπεριλαμβανομένων «τετράγωνων οικοπέδων που συνδέονται με μονοπάτια, σπιτιών, βοσκοτόπιων, περιοχών καλλιέργειας και σιλό για αποθήκευση σιτηρών», σύμφωνα με την έκθεση Popular Mechanics.

Στην τοποθεσία ανακαλύφθηκαν επίσης θραύσματα κεραμικής και καλούπια τερακότας. Χρονολογούνται στην Ύστερη Εποχή του Χαλκού. Οι ειδικοί πιστεύουν ότι μπορεί να υπήρχε εργαστήριο στην τοποθεσία που σφυρηλατούσε ξίφη και άλλα είδη όπλων με βάση τα καλούπια από τερακότα.

Πηγή: ARTnews / Κεντρική φωτογραφία: Emmanuelle Collado/INRAP

Ομάδες από τα Πανεπιστήμια της Οξφόρδης και του Μπέρμιγχαμ έκαναν τη συναρπαστική αυτή ανακάλυψη σε ένα λατομείο στο Oxfordshire στην κεντρική Αγγλία, αφού ένας εργάτης αντιμετώπισε «ασυνήθιστα χτυπήματα» καθώς απογύμνωνε πηλό με έναν μηχανικό εκσκαφέα, σύμφωνα με νέο ντοκιμαντέρ του BBC.

Το σημείο διαθέτει πέντε εκτεταμένες πίστες, με τη μεγαλύτερη συνεχή διαδρομή να εκτείνεται σε μήκος μεγαλύτερο από 150 μέτρα. Τέσσερα από τα πέντε μονοπάτια που αποκαλύφθηκαν πιστεύεται ότι κατασκευάστηκαν από έναν φυτοφάγο δεινόσαυρο με μακρύ λαιμό, πιθανότατα έναν κητιόσαυρο. Το πέμπτο σύνολο ιχνών πιθανότατα ανήκει σε έναν σαρκοφάγο μεγαλόσαυρο μήκους 9 μέτρων, γνωστό για τα χαρακτηριστικά πόδια του με τρία δάκτυλα με νύχια, σύμφωνα με το Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ.

«Είναι σπάνιο να τα βρεις τόσο πολλά σε ένα μέρος και είναι σπάνιο να βρείτε τόσο εκτεταμένες διαδρομές επίσης», δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο η Emma Nicholls από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Η περιοχή θα μπορούσε να αποδειχθεί μια από τις μεγαλύτερες τοποθεσίες πίστας δεινοσαύρων στον κόσμο, πρόσθεσε.

Η ανακάλυψη θα παρουσιαστεί στο τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ του BBC “Digging for Britain”, που θα μεταδοθεί στις 8 Ιανουαρίου.

Τόσο σουρεαλιστικό

Μια ομάδα 100 ατόμων με επικεφαλής ακαδημαϊκούς από την Οξφόρδη και το Μπέρμιγχαμ ανέσκαψαν τα ίχνη κατά τη διάρκεια μιας εβδομάδας ανασκαφής τον Ιούνιο. Τα νέα ίχνη ακολουθούν μια μικρή ανακάλυψη στην περιοχή το 1997, όταν αποκαλύφθηκαν 40 σύνολα κατά τη διάρκεια της εξόρυξης ασβεστόλιθου, με μερικά μονοπάτια να φτάνουν σε μήκος έως και 180 μέτρα.

Οι ερευνητές τράβηξαν 20.000 φωτογραφίες από τα πιο πρόσφατα αποτυπώματα και δημιούργησαν λεπτομερή τρισδιάστατα μοντέλα της τοποθεσίας χρησιμοποιώντας drone. Ελπίζεται ότι η ανακάλυψη θα δώσει στοιχεία για το πώς αλληλεπιδρούσαν οι δεινόσαυροι, καθώς και το μέγεθός τους και τις ταχύτητες με τις οποίες κινούνταν.

«Το να γνωρίζεις ότι αυτός ο μεμονωμένος δεινόσαυρος περπάτησε σε αυτήν την επιφάνεια και άφησε ακριβώς αυτό το αποτύπωμα είναι τόσο συναρπαστικό», είπε ο Duncan Murdock του Μουσείου της Οξφόρδης στο BBC. «Μπορείτε να το φανταστείτε να περνάει μέσα, να βγάζει τα πόδια του από τη λάσπη καθώς προχωρούσε», πρόσθεσε.

Ο Richard Butler, ένας παλαιοβιολόγος από το Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ, είπε ότι κάποιος πιθανός καιρός μπορεί να είναι ο λόγος που τα ίχνη είχαν τόσο καλά διατηρηθεί. «Δεν ξέρουμε ακριβώς, αλλά μπορεί να ήταν μια καταιγίδα που ήρθε, εναπόθεσε ένα φορτίο ιζημάτων πάνω από τα ίχνη και σήμαινε ότι διατηρήθηκαν αντί απλώς να ξεπλυθούν», είπε.

Ο εργάτης του λατομείου Gary Johnson, του οποίου η εγρήγορση πυροδότησε την ανασκαφή, είπε ότι η εμπειρία ήταν μαγευτική. «Νόμιζα ότι είμαι ο πρώτος άνθρωπος που τους έβλεπε. Και ήταν τόσο σουρεαλιστικό – μια στιγμή που με ανατρίχιασε, πραγματικά», είπε.

Πηγή: Daily Sabah / Κεντρική φωτογραφία: AP

Όπως αναφέρεται στο ΑΠΕ/ΜΠΕ, η εικόνα που αποκαλύφθηκε δείχνει τη φιγούρα ενός ώριμου άνδρα που φορά τα αυτοκρατορικά διακριτικά (πολυτελές κορδόνι σε ανοιχτόχρωμο χιτώνα και στέμμα με πολύτιμους λίθους) και κρατά ένα σκήπτρο σε σχήμα σταυρού. Ακόμα ο πορφυρός μανδύας κεντημένος σε χρυσό είναι διακοσμημένος με μετάλλια στον οποίο είναι χαραγμένοι δικέφαλοι αετοί με στέμμα ανάμεσα στα δύο κεφάλια τους, τα διακριτικά της οικογένειας των Παλαιολόγων, της τελευταίας βασιλεύουσας δυναστείας της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Το πορτρέτο μπορεί να χρονολογηθεί με ασφάλεια στα μέσα του 15ου αιώνα μ.Χ., λίγα χρόνια πριν την άλωση της Κωνσταντινούπολης και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από τους Οθωμανούς, και σε αυτό «ο Κωνσταντίνος ΙΑ’ «προσδιορίζεται κατηγορηματικά», σύμφωνα με τους ειδικούς. Ο καλλιτέχνης του πορτρέτου είχε ως πρότυπο τον μονάρχη και όχι άλλη εικόνα, οπότε ο πίνακας «μεγάλης καλλιτεχνικής ποιότητας» αντιπροσωπεύει άμεσα τον Κωνσταντίνο.

«Δεν πρόκειται για ένα ιδεαλιστικό πορτρέτο, αλλά για ένα αυθεντικό, που αναπαράγει πιστά τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά του τελευταίου Βυζαντινού αυτοκράτορα. Είναι μια γήινη φιγούρα, ένας ώριμος άνθρωπος, με λεπτό πρόσωπο και ατομικά χαρακτηριστικά, που αποπνέει ηρεμία και ευγένεια», αναφέρει η δήλωση του Υπουργείου Πολιτισμού.

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ο ΙΑ’, στέφθηκε αυτοκράτορας στις 6 Ιανουαρίου του 1449 και πέθανε, σύμφωνα με την πλειοψηφία των ιστορικών, στις 29 Μαΐου του 1453, μαχόμενος εναντίον των Οθωμανών που ήθελαν να κυριεύσουν την Κωνσταντινούπολη (σημερινή Istanbul). Με την Πόλη έπεσε και η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, όρος που δημιουργήθηκε αργότερα για να τη διαφοροποιήσει από τη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Το Βυζάντιο ήταν η συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μετά τη διαίρεση της το έτος 395 μ.Χ. σε δύο μέρη, των οποίων οι πρώτοι αυτοκράτορες ήταν ο Ονώριος και ο Αρκάδιος, γιοι του Θεοδοσίου Α’. Η Δυτική Αυτοκρατορία έπεσε λιγότερο από 100 χρόνια αργότερα, αλλά η Ανατολική Αυτοκρατορία διήρκεσε χίλια χρόνια περισσότερο.

Πηγή: ΑΠΕ/ΜΠΕ