Στα χρόνια που ακολούθησαν χωρίς ζυγαριά, έμαθα να φροντίζω καλύτερα το σώμα μου. Έπινα λιγότερο αλκοόλ, έτρωγα περισσότερα λαχανικά, κινούμουν περισσότερο μέσα στην ημέρα. Ένιωθα πιο υγιής και πιο δυναμική από ποτέ. Παρότι δεν γνώριζα το ακριβές μου βάρος, είχα στο μυαλό μου έναν περίπου αριθμό που θεωρούσα σωστό. Νομίζω πως πολλές από εμάς κρατάμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας έναν «αριθμό στόχο». Το βάρος που συνδέουμε με την καλύτερη εκδοχή του σώματός μας. Με βάση το πώς ένιωθα, ήμουν σχεδόν σίγουρη ότι βρισκόμουν εκεί.

Δεν είχα καμία διάθεση να μάθω το πραγματικό μου βάρος. Ωστόσο, πριν από μερικούς μήνες, σε μια επίσκεψη στον γιατρό για ανανέωση συνταγής, ήρθα αντιμέτωπη με τη ζυγαριά. Περίμενα να δω τον γνώριμο «αριθμό στόχο». Όσο όμως η νοσηλεύτρια μετακινούσε τον δείκτη, άρχισα να πανικοβάλλομαι.

Να τος. Ο πραγματικός μου αριθμός. Πέντε λίβρες παραπάνω από το μέγιστο που είχα στο μυαλό μου και οκτώ λίβρες πάνω από τον στόχο μου. Έχει σημασία να αναφέρω ότι έχω ύψος 1,57, οπότε αυτές οι διαφορές μου φάνηκαν μεγάλες.Αντικειμενικά, ήξερα ότι το βάρος μου δεν όριζε τίποτα. Ένιωθα καλά. Έδειχνα καλά. Κι όμως, αυτός ο απρόσμενα υψηλός αριθμός δεν έφευγε από το μυαλό μου. Ήθελα να σταματήσω αυτό το άγχος πριν πάρει διαστάσεις. Και σκέφτηκα ότι σίγουρα δεν είμαι η μόνη. Έτσι, απευθύνθηκα σε έμπιστους ειδικούς υγείας για να μου βάλουν τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση».

Πόσα κιλά ζυγίζει η αυτοεκτίμησή μας;

Πιστεύω πολλές από εμάς μπορούν να βρουν έναν λόγο να ταυτιστούν με την ιστορία της Αμερικανίδας συντάκτριας. Πολλές από εμάς ζυγιζόμαστε καθημερινά και ο αριθμός της ζυγαριάς μπορεί να βελτιώσει ή να χαλάσει τη διάθεσή μας, λες 2 κιλά πάνω ή κάτω επηρεάζουν την εικόνα, την αξία και την αυτοπεποίθησή μας. Κι όμως, συχνά συμβαίνει.

Και παρότι οι ειδικοί επιμένουν ότι το καθημερινό ζύγισμα δεν είναι καλός τρόπος έλεγχος του βάρους, υπογραμμίζουν ότι σε εμάς τις γυναίκες οι ορμόνες επηρεάζουν τον αριθμό στη ζυγαριά, όπως και το φαγητό που φάγαμε την προηγούμενη μέρα ή το ποτήρι το κρασί που ήπιαμε, εμείς επιμένουμε να οριζόμαστε από έναν αριθμό.

Κι επειδή με την επανάληψη θα έρθει, δεν μπορεί!, η μάθηση και η κατανόηση, ας δούμε τι λένε Αμερικανοί ειδικοί σχετικά με τις αυξομειώσεις του βάρους μας και γιατί μας εφησυχάζουν ότι δεν υπάρχει λόγος «πανικού» όταν η ζυγαριά δείξει μερικά κιλά παραπάνω.

Γιατί δεν έχει τόση σημασία ο αριθμός στη ζυγαριά

Δεν υπάρχει ένας ιδανικός αριθμός σωματικού βάρους, αλλά ένα εύρος

Σύμφωνα με τη διαιτολόγο Lauren O’ Connor, ο αριθμός στη ζυγαριά πρέπει να αντιμετωπίζεται με μεγάλη επιφύλαξη. Στην πραγματικότητα, το άγχος γύρω από αυτόν μπορεί να είναι πιο επιβλαβές για την υγεία μας από τον ίδιο τον αριθμό. Μπορεί να οδηγήσει σε περιοριστικές δίαιτες, εμμονική άσκηση και μείωση της αυτοεκτίμησης. Επιπλέον, η σχέση βάρους και σωματικής υγείας δεν είναι γραμμική. Όπως εξηγεί η διατροφολόγος Dana James, πολλές γυναίκες έχουν μια περίπλοκη σχέση με τη ζυγαριά, ακριβώς επειδή το θέμα είναι σύνθετο.

Όταν το βάρος αυξάνεται, αυτό σημαίνει ότι έχει αυξηθεί το συνολικό βάρος του σώματος. Δεν μας λέει όμως τι ευθύνεται για αυτό. Μπορεί να είναι νερό, μυϊκή μάζα, λίπος ή απλώς το γεγονός ότι δεν έχουμε πάει ακόμη στην τουαλέτα. Αξίζει να αναρωτηθούμε πότε ζυγιστήκαμε τελευταία φορά, τι ώρα της ημέρας, αν φορούσαμε τα ίδια ρούχα, αν άλλαξε κάτι στη διατροφή μας που να δικαιολογεί την αύξηση. Όλοι οι ειδικοί συμφωνούν ότι είναι εξαιρετικά απίθανο να έχουμε πάρει 2–3 κιλά καθαρού λίπους μέσα σε μία εβδομάδα. Αν όμως η αύξηση είναι δικαιολογημένη, χρειάζεται απλώς να το αποδεχτούμε και να προχωρήσουμε. Σε κάθε περίπτωση, υπάρχουν απλοί τρόποι να το διαχειριστούμε.

Πιθανοί λόγοι που η ζυγαριά δείχνει παραπάνω

Οι πιο συνηθισμένες αιτίες για μια μικρή, αιφνίδια αύξηση βάρους σχετίζονται με την κατακράτηση υγρών. Η κατανάλωση νερού, το φαγητό αργά το βράδυ, οι υδατάνθρακες που αποθηκεύονται μαζί με νερό, αλλά και ο εμμηνορροϊκός κύκλος μπορούν να επηρεάσουν τον αριθμό. Τίποτα από αυτά δεν σημαίνει αύξηση λίπους.

Μια πολύ συχνή αιτία είναι η ευαισθησία σε συγκεκριμένες τροφές. Όπως εξηγεί η φυσικοπαθητικός LaurieBrodsky, συχνά παραβλέπουμε τον ρόλο των τροφικών δυσανεξιών στην αύξηση βάρους. Πολλές φορές δεν γνωρίζουμε καν ότι έχουμε ευαισθησία σε κάποιο τρόφιμο και συνεχίζουμε να το καταναλώνουμε. Το ανοσοποιητικό αντιδρά, προκαλείται φλεγμονή και το σώμα κατακρατά υγρά.
Σε αυτό το πλαίσιο, είναι σημαντικό να παρατηρούμε πώς μας κάνουν να νιώθουμε οι διαφορετικές τροφές. Αν κάτι μας βαραίνει ή μας δημιουργεί δυσφορία, δεν υπάρχει λόγος να το κρατάμε στη διατροφή μας.

Όταν παρατηρούμε μια μικρή αύξηση βάρους, το πρώτο βήμα είναι να δούμε αν πρόκειται για νερό ή λίπος. Αν υποψιαζόμαστε το δεύτερο, αξίζει να θυμόμαστε ότι για να πάρουμε περίπου μισό κιλό λίπους απαιτούνται γύρω στις 3.500 επιπλέον θερμίδες. Αν η αύξηση έγινε μέσα σε λίγες ημέρες, είναι εξαιρετικά απίθανο να πρόκειται για λίπος. Αν όμως μιλάμε για βάθος χρόνου, τότε μπορεί να ισχύει.
Ακόμη κι έτσι, η λύση είναι απλή: λίγες ημέρες με καθαρή, αντιφλεγμονώδη διατροφή αρκούν. Ένα smoothie το πρωί, ωμά λαχανικά και πρωτεΐνη στα κύρια γεύματα, δύο μικρά σνακ και το βάρος συνήθως υποχωρεί γρήγορα. Αν υπάρχει υποψία τροφικής ευαισθησίας, μπορούμε να το συζητήσουμε με τον γιατρό μας ή με τον διαιτολόγο μας.

Σε τι να εστιάσουμε αντί για το βάρος

Το κόλπο με τη ζυγαριά το είχα υιοθετήσει κι εγώ για κάποια χρόνια και χρησιμοποιούσα τα ρούχα μου ως μέτρο σύγκρισης. Σε αυτό φαίνεται να συμφωνεί η διατροφολόγος, η οποία προτείνει να αξιολογούμε τη φυσική μας κατάσταση με πιο ουσιαστικούς τρόπους. Όπως λέει, έχει σημασία να παρατηρούμε πώς εφαρμόζουν τα ρούχα μας, ιδιαίτερα στη μέση. Αν τα περισσότερα είναι πιο στενά, τότε πιθανότατα έχει υπάρξει μια αύξηση και μπορούμε να δράσουμε ανάλογα. Αντί να εστιάζουμε στο βάρος ή στον δείκτη μάζας σώματος, που πολλοί ειδικοί θεωρούν ξεπερασμένο, μπορούμε να δούμε το ποσοστό σωματικού λίπους ή την καρδιοαναπνευστική μας κατάσταση. Λαχανιάζουμε πιο εύκολα στις σκάλες; Κουραζόμαστε γρηγορότερα στην άσκηση; Αυτά είναι πιο ουσιαστικά σημάδια.

Η χρήση τεχνολογίας, όπως έξυπνα ρολόγια και trackers δραστηριότητας, μπορεί να βοηθήσει να παραμένουμε συνδεδεμένες με το σώμα μας και όχι μόνο με το μυαλό μας. Και το πιο σημαντικό. Ψυχραιμία. Μια αύξηση 2 έως 4 κιλών δεν μας καθορίζει, δεν μας μειώνει και, στις περισσότερες περιπτώσεις, διορθώνεται εύκολα. Κι αν το επιδιώξουμε, ας είναι η υγεία μας ο βασικός λόγος και όχι η εμφάνιση.

Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκακιού του 1990 επρόκειτο να ξεκινήσει. Οι δύο άντρες θα έπαιζαν 24 παιχνίδια με τον παίκτη με το υψηλότερο σκορ να ανακηρύσσεται Παγκόσμιος Πρωταθλητής στο σκάκι. Συνολικά, ο αγώνας θα διαρκούσε τρεις μήνες με τους πρώτους 12 αγώνες να γίνονται στη Νέα Υόρκη και τους τελευταίους 12 στη Λυών της Γαλλίας. Ο Γκάρι Κασπάροφ ξεκίνησε καλά, αλλά σύντομα άρχισε να κάνει λάθη. Έχασε το έβδομο παιχνίδι και άφησε πολλές νίκες να ξεφύγουν στο πρώτο μισό του τουρνουά. Μετά τα πρώτα 12 παιχνίδια, οι δύο άνδρες έφυγαν από τη Νέα Υόρκη με το ματς ισόπαλο 6-6.

Οι New York Times ανέφεραν ότι «ο κ. Γκάρι Κασπάροφ είχε χάσει την πίστη του και είχε γίνει μάλλον νευρικός στη Νέα Υόρκη».

Όταν ξεκίνησε το δεύτερο μισό του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Σκακιού στη Λυών, ο Κασπάροφ ανάγκασε τον εαυτό του να παίξει επιθετικά. Προηγήθηκε κερδίζοντας την 16η αγωνιστική. Με τη σταδιακή οικοδόμηση της αυτοπεποίθησής του, πέτυχε καθοριστικές νίκες και στη 18η και την 20ή αγωνιστική. Τελικά, ο Κασπάροφ έχασε μόνο δύο από τους τελευταίους 12 αγώνες και κέρδισε τον τίτλο του Παγκόσμιου Πρωταθλητή στο σκάκι. Και τον διατήρησε για άλλα 10 χρόνια.

Fake it, until you make it

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η νοοτροπία και η απόδοση συνδέονται κατά κάποιο τρόπο. Αλλά αυτή η σύνδεση λειτουργεί αμφίδρομα. Μια σίγουρη και θετική νοοτροπία μπορεί να είναι τόσο η αιτία των πράξεων σου όσο και το αποτέλεσμα αυτών.

Η σχέση μεταξύ σωματικής απόδοσης και ψυχικής στάσης είναι αμφίδρομη. Η αυτοπεποίθηση είναι συχνά το αποτέλεσμα της επίδειξης της ικανότητάς σου. Αυτός είναι ο λόγος που η μέθοδος του Γκάρι Κασπάροφ να παίζει σαν να ένιωθε σίγουρος θα μπορούσε να οδηγήσει σε πραγματική αυτοπεποίθηση. Έπεισε το σώμα του και το μυαλό του, να λειτουργήσουν σαν να ήταν ήδη νικητής. Και λειτούργησε.

Έχει άλλωστε αποδειχθεί η σχέση μεταξύ συμπεριφοράς και αυτοπεποίθησης και δεν αφορά μόνο στην αυτοβοήθεια και την αυτοβελτίωση. Αλλάζει το mentality, που σε κάθε περίπτωση στη ζωή σου είναι σημαντικό. Η Amy Cuddy, ερευνήτρια του Harvard που μελετά τη γλώσσα του σώματος, ανέφερε για παράδειγμα, ότι το να έχεις απλώς μία πιο σίγουρη στάση σώματος, μπορεί να αυξήσει την αυτοπεποίθηση και να μειώσει το άγχος σου. Γιατί προγραμματίζεις το σώμα και τον εγκέφαλο σου, να πιστέψουν πως έχεις αυτοπεποίθηση ακόμα κι αν στην αρχή προσποιείσαι.

Η αυτοπεποίθηση είναι κάτι υπέροχο, αλλά αν σε κυριεύει ο φόβος, η αμφιβολία για τον εαυτό σου ή η αβεβαιότητα, τότε άφησε τη συμπεριφορά σου να οδηγήσει τις πεποιθήσεις σου. Αν εσύ πιστέψεις πως έχεις αυτοπεποίθηση, θα έχεις. Αν πείσεις τον εαυτό σου πως δεν υπάρχει ίχνος αυτοπεποίθησης μέσα σου, τότε το αποτέλεσμα δεν θα σου αρέσει.

«Παίξε» πάντα σαν να είσαι ήδη η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου. Μίλησε σαν να αισθάνεσαι όντως σιγουριά κι αυτοπεποίθηση. Η τολμηρή νοοτροπία έχει ως αποτέλεσμα μία πιο τολμηρή συμπεριφορά. Μία νοοτροπία αυτοπεποίθησης, θα έχει ως αποτέλεσμα την αντίστοιχη συμπεριφορά.

Να αρχίζεις ό,τι μπορείς να κάνεις ή ονειρεύεσαι πως θα ήθελες να κάνεις. Η τόλμη χαρίζει ευφυΐα, μαγεία και δύναμη.

Πηγή: Savoirville

Κατά τη διάρκεια του ετήσιου συνεδρίου της, που διεξάγεται στη Ρώμη, ο πρόεδρος της SIME, δρ Εμανουέλε Μπαρτολέτι, τόνισε ότι οι μοναδικές πρακτικές που έχουν νόημα για άτομα κάτω των 30 είναι ο προληπτικός έλεγχος δέρματος, η εκπαίδευση στην ηλιοπροστασία, η σωστή διατροφή και η αποφυγή κακών συνηθειών, όπως το κάπνισμα. Όλα τα υπόλοιπα, όπως ενέσεις υαλουρονικού και χρήση λέιζερ, είναι στην καλύτερη περίπτωση άσκοπα και στη χειρότερη επικίνδυνα.

Το τίμημα του μόνιμου νεανικού look

Το φαινόμενο ονομάζεται prejuvenation: επεμβάσεις για «πρόληψη» των πρώτων σημαδιών γήρανσης πριν καν εμφανιστούν. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια κουλτούρα φόβου απέναντι στο γήρας, διαμορφωμένη από τα social media και τις ψευδαισθήσεις της τελειότητας.

Σύμφωνα με στοιχεία της εταιρείας Telpress, μόνο τους πρώτους τέσσερις μήνες του 2025 καταγράφηκαν πάνω από 23 εκατομμύρια εμφανίσεις σχετικών δημοσιεύσεων στα social media, με το 66% των αντιδράσεων να είναι θετικές. Όμως το ανησυχητικό 11% των αρνητικών αντιδράσεων συνδέεται κυρίως με θέματα όπως:

Παράνομες επεμβάσεις

Κατάχρηση της τεχνητής νοημοσύνης
“Beauty burnout” – το άγχος και η ψυχική εξάντληση από την ανάγκη να δείχνει κανείς «τέλειος» διαρκώς
Ο όρος beauty burnout περιγράφει ένα είδος ψυχολογικής φθοράς, αποτέλεσμα της υπερπροσπάθειας για τη διατήρηση μη ρεαλιστικών προτύπων ομορφιάς — με θύματα, κυρίως, νεαρά κορίτσια και γυναίκες.

Οι κίνδυνοι των πρόωρων επεμβάσεων: Μη φυσικά αποτελέσματα, παραμόρφωση, ψυχολογική φθορά

Όπως επισημαίνει ο δρ Κλαούντιο Μπερνάρντι, πρόεδρος της Ένωσης Πλαστικής Χειρουργικής, οι επεμβάσεις αισθητικής σε νεαρές ηλικίες σπάνια οδηγούν σε φυσικά αποτελέσματα: «Όταν δεν σεβόμαστε τα μορφολογικά χαρακτηριστικά του προσώπου, το αποτέλεσμα είναι μη ρεαλιστικό, συχνά με ορατές ουλές ή παραμορφώσεις, όπως τραβηγμένα χείλη ή αφύσικα ζυγωματικά. Το ρίσκο δεν είναι μόνο αισθητικό, αλλά και ψυχικό».

Ο Μπερνάρντι υπογραμμίζει ότι μόνο ένας έμπειρος, εξειδικευμένος χειρουργός μπορεί να διασφαλίσει ότι ένα αποτέλεσμα θα είναι φυσικό και σύμφωνο με την ανατομία του ατόμου. Ακόμη και τότε, κάθε χειρουργική επέμβαση εμπεριέχει κινδύνους και επιπλοκές που πρέπει να αναγνωριστούν και να αντιμετωπιστούν εγκαίρως.

Η ψυχολογία πίσω από την εμμονή με την τελειότητα

Ο καθηγητής ψυχολογίας Τζανλούκα Καστελνούοβο εξηγεί πως ο φόβος της γήρανσης είναι ψυχολογική κατασκευή της σύγχρονης κοινωνίας: «Το να αντιλαμβάνεται κάποιος τη γήρανση ως αρρώστια δημιουργεί στρεβλή εικόνα για το σώμα και τον χρόνο. Η υπερβολική αυτοπαρατήρηση, η αγωνία για κάθε γραμμή ή ρυτίδα, η απομόνωση λόγω εμφάνισης — είναι σημάδια ότι το άτομο χρειάζεται βοήθεια».

Το μήνυμα των ειδικών: Η φυσικότητα δεν είναι ατέλεια — είναι υγεία

Η αισθητική ιατρική δεν είναι εχθρός. Όμως η λανθασμένη χρήση της, ειδικά σε ακατάλληλες ηλικίες, μπορεί να φέρει το αντίθετο από το επιθυμητό αποτέλεσμα: στρες, εξάρτηση από αισθητικές παρεμβάσεις, και αλλοίωση της προσωπικότητας. Ο δρ Μπαρτολέτι είναι ξεκάθαρος: «Οι θεραπείες ανανέωσης ανήκουν σε ηλικίες άνω των 30 ετών, και μόνο μετά από προσωπική αξιολόγηση και σχεδιασμό. Η βιασύνη για τελειότητα μπορεί να καταστρέψει αυτό που σήμερα είναι φυσικά όμορφο».

Η ομορφιά ξεκινά από την αυτοεκτίμηση — όχι από τη σύριγγα

Το πρότυπο της αιώνιας νεότητας μπορεί να προβάλλεται παντού, όμως η επιστήμη και η ψυχολογία συμφωνούν: η αποδοχή, η φροντίδα και η πρόληψη είναι πιο ισχυρές από οποιαδήποτε αισθητική επέμβαση. Η νέα γενιά αξίζει να νιώθει όμορφη όπως είναι — όχι όπως απαιτεί το Instagram.

Πηγή: Cibum

Η ζωή όλων μας είναι γεμάτη από στιγμές αποτυχίας, λάθη και αβεβαιότητες. Κι εμείς τι μπορούμε να κάνουμε για να δεχτούμε ότι «απλά συμβαίνει» και να προχωρήσουμε, πιο σοφοί πιθανότατα, μπροστά στη ζωή μας. Η Αλεξάνδρα Παυλέτση – Στεφανή, BSc Ψυχολόγος, MSc , ΓΑΨ Ψυχοθεραπεύτρια, έχει να μας προτείνει ένα σημαντικό «εργαλείο»: να δίνουμε δεύτερες ευκαιρίες – και να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να τις χρησιμοποιεί. «Οι δεύτερες ευκαιρίες», υπογραμμίζει, «παίζουν έναν εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στην προσωπική μας εξέλιξη και στην ενίσχυση της αυτο-αποδοχής. Συχνά, όταν αποτυγχάνουμε ή κάνουμε λάθη, τείνουμε να γινόμαστε σκληροί με τον εαυτό μας και να αμφισβητούμε την αξία μας. Ωστόσο, η ικανότητα να προσφέρουμε στον εαυτό μας μια δεύτερη ευκαιρία και να αποδεχόμαστε τα λάθη ως μέρος της ανθρώπινης φύσης είναι το κλειδί για την ανάπτυξη της αυτοεκτίμησης και της συναισθηματικής ευημερίας».

Όσο θέλουμε να γνωρίζουμε για τη δύναμη της δεύτερης ευκαιρίας

1. Η δύναμη της αυτο-αποδοχής και η σχέση με τις δεύτερες ευκαιρίες

Η αυτο-αποδοχή είναι η ικανότητα να αναγνωρίζουμε και να αποδεχόμαστε τα ελαττώματα, τις αδυναμίες και τις ατέλειές μας χωρίς να νιώθουμε ντροπή ή αίσθημα αποτυχίας. Όταν αποδεχόμαστε ότι είμαστε άνθρωποι και επομένως επιρρεπείς σε λάθη και αποτυχίες, δημιουργούμε μια εσωτερική ειρήνη που μας επιτρέπει να προχωρήσουμε μπροστά, αντί να παραμένουμε εγκλωβισμένοι σε αρνητικές σκέψεις για τον εαυτό μας.Οι δεύτερες ευκαιρίες είναι άμεσα συνδεδεμένες με την έννοια της αυτο-αποδοχής, διότι μας βοηθούν να ξεπεράσουμε την τάση να επικρίνουμε τον εαυτό μας μετά από μια αποτυχία. Αντί να θεωρούμε ένα λάθος ως αμετάκλητη αποτυχία, το βλέπουμε ως μια ευκαιρία να μάθουμε και να βελτιωθούμε.

2. Η αναγνώριση της ανθρώπινης φύσης

Η αποδοχή των λαθών μας ως μέρος της ανθρώπινης φύσης είναι ένα από τα πρώτα βήματα για την επίτευξη της αυτοεκτίμησης. Ο καθένας από εμάς κάνει λάθη, αλλά το σημαντικό είναι πώς αντιδρούμε σε αυτά. Αν, αντί να κρίνουμε τον εαυτό μας αυστηρά, του δίνουμε μια δεύτερη ευκαιρία, αναγνωρίζουμε τη δυνατότητα της ανάπτυξης και της μάθησης. Η δεύτερη ευκαιρία είναι αυτή που μας επιτρέπει να «διορθώσουμε» τα λάθη μας και να αποδείξουμε στον εαυτό μας ότι η αξία μας δεν εξαρτάται από τις αποτυχίες μας, αλλά από την ικανότητά μας να ανασηκωνόμαστε και να προχωρούμε μπροστά. Μέσω αυτής της διαδικασίας, ενδυναμώνουμε την πίστη στον εαυτό μας και την αποδοχή των αδυναμιών μας.

3. Η ψυχολογία των δεύτερων ευκαιριών

Η δυνατότητα για δεύτερες ευκαιρίες είναι καθοριστική για την ψυχική μας ευημερία. Όταν αποτυγχάνουμε σε κάτι, η τάση να αυτοκατηγορούμαστε και να περιορίζουμε τις προσδοκίες μας για το μέλλον είναι συχνά ισχυρή. Ωστόσο, το να δίνουμε στον εαυτό μας μια δεύτερη ευκαιρία για να προσπαθήσουμε ξανά, χωρίς να μας εμποδίζουν τα προηγούμενα λάθη, λειτουργεί ως ψυχολογικό εργαλείο ενδυνάμωσης. Μας ενθαρρύνει να επιμείνουμε, να ανακτήσουμε τη θετική μας στάση και να μάθουμε από τις εμπειρίες μας. Η επανεκκίνηση μετά από αποτυχία είναι το θεμέλιο της αυτοεκτίμησης, διότι μας δείχνει ότι τα λάθη δεν καθορίζουν την αξία μας. Αντίθετα, η ικανότητά μας να προσπαθούμε ξανά και να ανακάμπτουμε ενδυναμώνει τη σχέση με τον εαυτό μας.

4. Ανάπτυξη και αυτοπεποίθηση μέσω των δεύτερων ευκαιριών

Κάθε φορά που παίρνουμε μια δεύτερη ευκαιρία, δημιουργούμε μια νέα βάση για ανάπτυξη. Αντί να βλέπουμε την αποτυχία ως τελικό στόχο, την εκλαμβάνουμε ως μια αναγκαία διαδικασία μάθησης που μας προετοιμάζει για το επόμενο βήμα. Αυτό, με τη σειρά του, ενισχύει την αυτοπεποίθηση και την πίστη στην ικανότητά μας να ξεπερνάμε προκλήσεις.

Η διαδικασία της συνεχούς προσπάθειας, ακόμη και μετά από αποτυχίες, ενδυναμώνει την αίσθηση της αυτοεκτίμησης και της αξίας μας. Κάθε νέα προσπάθεια είναι μια απόδειξη ότι έχουμε τη δύναμη να ανατρέψουμε οποιαδήποτε απογοήτευση ή αρνητική σκέψη και να δημιουργήσουμε τις συνθήκες για την προσωπική μας επιτυχία.

5. Η σημασία του να συγχωρούμε τον εαυτό μας

Η δεύτερη ευκαιρία προϋποθέτει τη «συγχωρητικότητα». Η ικανότητα να συγχωρούμε τον εαυτό μας για τα λάθη μας είναι θεμελιώδης για την ψυχική μας ευημερία. Όταν συγχωρούμε τον εαυτό μας, αφαιρούμε το βάρος της αυτοκατηγορίας και της απογοήτευσης. Επιτρέπει στον εαυτό μας να ανασάνει και να προχωρήσει χωρίς τις βαριές αλυσίδες του παρελθόντος.

Η συγχώρεση μας ενδυναμώνει και μας δίνει τη δυνατότητα να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις της ζωής με μια νέα προοπτική, απαλλαγμένη από τα βάρη των προηγούμενων αποτυχιών.

6. Δεύτερες ευκαιρίες στην καθημερινή ζωή και τις σχέσεις μας

Οι δεύτερες ευκαιρίες δεν ισχύουν μόνο για προσωπικές αποτυχίες ή επαγγελματικά λάθη. Εφαρμόζονται και στις σχέσεις μας με τους άλλους. Συχνά, όταν υπάρχουν συγκρούσεις ή αποτυχίες στις σχέσεις μας, μπορούμε να νιώθουμε ότι είναι το τέλος της σχέσης ή ότι δεν αξίζουμε την αγάπη και την αποδοχή των άλλων. Ωστόσο, η ικανότητα να προσφέρουμε μια δεύτερη ευκαιρία στους άλλους και στον εαυτό μας ενισχύει τη συναισθηματική σύνδεση και την κατανόηση. Οι σχέσεις είναι δυναμικές και, όπως και εμείς, οι άλλοι μπορούν να εξελιχθούν, να μάθουν και να βελτιωθούν.

Η συγχώρεση και η προσφορά δεύτερης ευκαιρίας στις σχέσεις συμβάλλει στην ανάπτυξη πιο υγιών, πιο σταθερών δεσμών, ενισχύοντας την αίσθηση της αποδοχής και της συναισθηματικής ασφάλειας.

Δεύτερη ευκαιρία: ένα πολύτιμο «εργαλείο» ανάπτυξης και εξέλιξης

Όπως επισημαίνει η ψυχολόγος, οι δεύτερες ευκαιρίες είναι κρίσιμες για την προσωπική ανάπτυξη, την αυτοεκτίμηση και την ψυχική ευημερία. Όταν προσφέρουμε στον εαυτό μας τη δυνατότητα να προσπαθήσουμε ξανά, αποδεχόμαστε τα λάθη μας και τα βλέπουμε ως μέρος της πορείας μας προς την προσωπική ενδυνάμωση. Η διαδικασία αυτή της συγχώρεσης και της επανεκκίνησης ενδυναμώνει την αυτοεκτίμηση και μας βοηθά να αναπτύξουμε την ικανότητα να προχωράμε μπροστά χωρίς να είμαστε εγκλωβισμένοι στις αποτυχίες μας.

Αν μάθουμε να δίνουμε δεύτερες ευκαιρίες στον εαυτό μας και στους άλλους, ενδυναμώνουμε τη σχέση μας με τον εαυτό μας και δημιουργούμε τη βάση για μια πιο ευτυχισμένη και πλήρη ζωή.

«Αυτή η γυναίκα», γράφει για το κοινό στο οποίο απευθύνεται με τη νέα της σειρά, «θέλει να κάνει αγορές για τον εαυτό της, βρίσκεται σε μια ηλικία που η ζωή έχει αρχίσει να γίνεται ξανά δική της, γιατί τα παιδιά φεύγουν από το σπίτι». Άλλωστε, όπως πρόσθεσε, «τα μαλλιά μας αρχίζουν να αλλάζουν μετά τα 40. Πρέπει να μιλάμε γι’ αυτό χωρίς να ντρεπόμαστε». Στη δική της περίπτωση, άρχισε να έχει φαγούρα στο τριχωτό της κεφαλής και είδε τα μαλλιά της να γίνονται πιο θαμπά και λεπτά: «Άρχισαν να φριζάρουν, ενώ ποτέ στο παρελθόν δεν είχα τέτοιο πρόβλημα».

Η ίδια πάντως πλησιάζει ένα ακόμα ηλικιακό ορόσημο: τον Μάιο κλείνει τα 60. Μιλώντας στο Today για το πέρασμα του χρόνου, σχολιάζει: «Το αφήγημα με το οποίο ταΐζουμε τις γυναίκες είναι ότι πρόκειται για την αρχή του τέλους. Για μένα, είναι η αρχή της αρχής. Όταν βλέπετε έρευνες για το πώς λειτουργεί ο εγκέφαλος και το τι συμβαίνει σε αυτή την εποχή της ζωής μας, είναι πραγματικά εκπληκτική η ώθηση που μπορεί να σου δώσει η αυτοπεποίθηση».

Η συμβουλή που έχει να δώσει, βασισμένη στην προσωπική εμπειρία της; «Κοιτάξτε προς τα πίσω μόνο αν είναι να αναγνωρίσετε όλα όσα έχετε πετύχει μέχρι σήμερα. Όχι για να εστιάσετε στο αρυτίδωτο πρόσωπό σας ή στο πόσο διαφορετικά έδειχναν συγκεκριμένα μέρη του σώματός σας. Κοιτάξτε πίσω και μετά κοιτάξτε μπροστά, με ενθουσιασμό για όλα όσα έρχονται. Αυτή είναι η δική μου προσέγγιση».

Πηγή: Marie Claire

Οι γονείς οφείλουν να μάθουν στα παιδιά ότι αυτή είναι μια πραγματικότητα, με την οποία νιώθουν άνετα και πρέπει να νιώθουν κι εκείνα άνετα. Δεν είμαστε καλοί σε όλα, ακόμα κι αν προσπαθούμε, ακόμα κι αν μας αρέσουν. Πώς το κάνουμε αυτό;

Κάθε φορά που το παιδί μπορεί να νιώθει άσχημα επειδή δεν τα πήγε καλά στο τεστ, στην επίδειξη της ρυθμικής ή στον αγώνα ποδοσφαίρου να στεκόμαστε δίπλα του. Να επιβεβαίωνουμε το συναίσθημά του (ναι, το ξέρω ότι είναι δύσκολο, νιώθεις στεναχώρια, το καταλαβαίνω) και να συζητάμε μαζί του για αυτό που βιώνει (μιλά μου για το πως ένιωσες, πες μου περισσότερα για αυτό).

Έτσι του δείχνουμε ότι αντέχουμε αυτά τα άβολα συναισθήματα, είναι άλλωστε φυσιολογικά. Δεν χρειάζεται να του πούμε «είσαι καλύτερη στη ζωγραφική όμως» ή «μπορείς να ασχοληθείς με άλλο χόμπι». Αρκεί να το κάνουμε να νιώσει άνετα με αυτό το συναίσθημα και με τον εαυτό του. Αρκεί να νιώθει καλά με τον εαυτό του, είτε είναι ο καλύτερος/η είτε όχι.

Για να χτίσουν τα παιδιά αυτοπεποίθηση χρειάζονται να δουν πρώτα από τους γονείς τους ότι δεν φοβόμαστε το γεγονός ότι δεν είναι οι καλύτεροι. Είναι ο εαυτός τους και για εμάς αρκεί και μια μέρα θα το νιώθουν κι εκείνα. Ας τα αφήσουμε, λοιπόν, να ασχολούνται με πράγματα που θέλουν κι ας μην είναι καλά σε αυτά, ας τα αφήσουμε να προσπαθήσουν, να δουν τις δυνάμεις τους, να γνωρίσουν τον εαυτό τους καλύτερα. Έτσι θα τον αγαπήσουν, θα τον αποδεχτούν και θα αποκτήσουν αυτοπεποίθηση.

Πηγή: The mamagers