Ο Πάμπλο είχε αντιληφθεί την ασθένεια, ήταν όμως διακριτικός. Ένιωσε στο πετσί του την ημέρα του τέλους κι έκτοτε προσπαθεί, δίνει μάχη σχεδόν, να αποδεχθεί την απουσία. Στον ασθενή φίλο του, για μήνες, χάριζε πορτοκάλια. «Χραπ», τα γράπωνε με τα δόντια του και τα πρόσφερε ακέραια. Ακόμη και τα άνθη τους. Ένα κάθε μέρα, εκεί που ο ανθρωπένιος φίλος του έπινε τον καφέ του. Δεν παραπονιόταν για βόλτα, όπως συνήθως. Κοιμόταν και στον πίσω κηπάκο για να τον προστατεύει. Αλλά έβγαζε και κάτι κραυγές σαν δημοτικό τραγούδι, σε κάθε «αχ» πόνου, ανημπόριας και τερματισμού.

Ένα βράδυ, σε μια παρατεταμένη σιωπή, ο Πάμπλο προσπαθούσε να «διαβάσει χείλη» ή «να μπει στο μυαλό τους». Μάταιο. Έριξε, τότε, μια ματιά στις ιατρικές εξετάσεις. Ναι, στάθηκε για ώρα, πάνω στα ψυχρά χαρτιά. Μετά, χάθηκε στα δέντρα.

Το σκυλί καταλαβαίνει.
Το ξέρω.
Το σκυλί θα αρρωστήσει.
Όχι, θα ζήσει. Θα φανεί δυνατό. Θα σας προστατεύει.
Μη. Σε παρακαλώ.

Και ήρθε η άνοιξη. Και ο Πάμπλο φάνηκε δυνατός. Τουλάχιστον, έτσι έδειχνε μπροστά στους άλλους. Συνέχισε, παρόλα αυτά, να φέρνει, κάθε πρωί, πορτοκάλια, άγουρα και κάποιες φορές άνυδρα- και να τα αφήνει στην άδεια καρέκλα. Ή να παρατηρεί την κούπα, που δεν γέμιζε με καφέ. Αλλά και το μπαστούνι, που ξέμεινε πίσω από την πόρτα. Και δεν ήθελε με τίποτα να ακούει φυσαρμόνικα. Ακόμη δεν θέλει.

Μόνο μια μέρα ξέσπασε. Όταν περπάτησε τη διαδρομή προς το Πανεπιστήμιο και στάθηκε έξω από το τζάμι του γραφείου. Άδειο. Μόνο λίγα «σάπια» πορτοκάλια σε ένα βαθύ, κεραμικό πιάτο.

Από εδώ και πέρα τίποτε δεν θα είναι το ίδιο, «είπε».

Αυτή ήταν μια ιστορία αληθινή, με αφορμή την 26η Αυγούστου, που έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα Σκύλου.

Παρατηρώντας επίμονα, ήξερα αυτό που θα μάθαινα αργότερα: ότι τα γαϊδούρια είναι ζώα πανέξυπνα, με δυνατή μνήμη, έντονη κοινωνικότητα, υπομονή και μια χαρακτηρολογική δομή, που η ποιότητά της διαγράφεται με λεπτομέρειες στα δυο πελώρια μάτια τους.

Από τότε, οι τόσες ιστορίες, τα παραμύθια, η καλοσύνη και η απλότητα, έννοιες που αυτά τα πλάσματα ξέρουν από το πρώτο λεπτό τους στη γη, τα χιλιάδες αθέατα χωριά που έχω επισκεφθεί, το ενδιαφέρον μου για τα χνάρια στα χώματα, με έκαναν να θέλω να μαθαίνω τα πάντα για τα γαϊδουράκια, «να ταξιδεύω» μέχρι την Αφρική, τη Νότια Γαλλία και την Καταλονία για να σιγουρεύομαι ότι είναι καλά και ευτυχισμένα, αλλά και στο Ασημοχώρι και το Πληκάτι, όπου η φύση μετράει τις αμόλυντες κορυφές της με περηφάνια.

Αλλά ζω στην Αθήνα και με λιγότερη φαντασία, αρκετά Σαββατοκύριακα, ο δρόμος με πάει στο Κορωπί, και στην υπέροχη «Γαϊδουροχώρα», ένα κτήμα 5,5 στρεμμάτων στους πρόποδες του Υμηττού. Φυσικά, θυμίζει «χωριό» και παντού μυρίζει θυμάρι.

Όταν φτάσαμε, το μέρος ήταν γεμάτο παιδιά, που περίμεναν υπομονετικά την ξενάγησή τους από τα έμπειρα μέλη της «Γαϊδουροχώρας». Παιδιά που εκδήλωναν, με κάθε τρόπο, τον ενθουσιασμό και την τρυφερότητά τους. Είτε με χάδι είτε με ένα νεύμα είτε με ένα χαμόγελο είτε ρωτώντας. Παιδιά, που στο δικό τους μυαλό, αυτό το ιδιαίτερο ζώο υπάρχει ως φίλος, ως οδηγός, ως ένας σημαντικός κρίκος με την απεραντοσύνη της φύσης. Και όχι στο σύνηθες κάδρο, όπου το λιοπύρι καίει, το φορτίο στην πλάτη είναι ασήκωτο και το ζώο ανήμπορο να αντισταθεί.

Στην «Γαϊδουροχώρα», υπάρχει ζωή. Εμπνευστές του εγχειρήματος είναι η Τατιάνα Παπαμόσχου και ο Δημήτρης Στουπάκης, «που έφτιαξαν αυτόν τον εναλλακτικό χώρο ψυχαγωγίας και εκπαίδευσης με σκοπό να συστήσουν αυτό το άγνωστο και παρεξηγημένο ζώο στους σημερινούς ανθρώπους, ιδιαίτερα στα παιδιά, να αναδείξουν τα ιδιαίτερα χαρίσματα και τον καταπληκτικό του χαρακτήρα, χτίζοντας μια νέα συνείδηση σχετικά με την επικοινωνία, τον σεβασμό, την συνεργασία και την συνύπαρξή μας με αυτό».

Η Μανού, ο Ισίδωρος, η Μέλπω, ο Ορέστης, ο Πρωτέας, η Ευτυχία και καμιά δεκαπενταριά ακόμη γαϊδουράκια, με τη δική του ιστορία το καθένα και τη δική του μοναδική προσωπικότητα. Ο Ισίδωρος, ίσως ο πιο γνωστός γάιδαρος της «Γαϊδουροχώρας», από την επαρχία Salins Dampierres της Γαλλίας, ζούσε και εργαζόταν για τον ιερέα Lucien Converset (γνωστό ως pere Lulu), που εκτός από την έντονη ακτιβιστική του δράση, είχε ιδρύσει τον σύλλογο Florianne για να βοηθάει φτωχά παιδιά και άτομα με αναπηρίες με τα γαϊδουράκια του. Τον Μάρτιο του 2012, ο pere Lulu ξεκίνησε μια πορεία ειρήνης μαζί με τον αγαπημένο του Isidor από τη Γαλλία προς τη Βηθλεέμ. Μετά από 15 μήνες περπάτημα, ο ένας δίπλα στον άλλο, έφτασαν στην Αθήνα, τον Μάιο του 2013, όπου η τύχη τους έφερε φιλοξενούμενους στη «Γαϊδουροχώρα». Η Μανού είναι Κρητικοπούλα, η Ευτυχία διαθέτει χρώματα πολύ σπάνια για τα ελληνικά δεδομένα.  Αλλά και η Μέλπω, που γεννήθηκε στη «Γαϊδουροχώρα». Δεν έχει ιδέα, εννοείται, πώς είναι να είσαι γαϊδουράκι και να μην περνάς όμορφα. Η Μέλπω κυλιέται στα άχυρα κουνώντας τα αυτιά της!

Σε αυτό τον τόπο, κάθε φορά, συνειδητοποιώ πόσο μεγάλος και διαρκής είναι ο αγώνας για την εδραίωση μιας νέας και ελπιδοφόρας αντίληψης γύρω από αυτό που ονομάζουμε «έγνοια» για κάθε πλάσμα αυτού του πλανήτη. Οι άνθρωποι της «Γαϊδουροχώρας» είναι πάντα παρόντες και έτοιμοι να σταθούν δίπλα σε κάθε ευάλωτη περίπτωση. «Η ευγένεια του ανθρώπου είναι να δίνει», να δίνει αξία στην κάθε ανάσα, να υπόσχεται μια καλύτερη ζωή.

Βλέπεις ένα παιδί να τρέχει με ένα χαμένο φτερό στο χέρι πίσω από μια κότα (υπάρχουν στη «Γαϊδουροχώρα») για να της το δώσει, νομίζοντας ότι το έχασε. «Κοτούλα, το φτερό σου». Και το θαύμα είναι μέσα στις πιθανότητες.

Υγ: Θα γίνω ανάδοχος σε ένα γαϊδουράκι, είπα στον φίλο μου, λίγο πριν τελειώσει η Κυριακή. Και θα τον κρατήσω τον λόγο μου.

*Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε εδώ.

Με βάρος μόλις 1,21 κιλά το ευαίσθητο, εύθραυστο και με λευκές κηλίδες αρσενικό ελαφάκι pudu ονομάστηκε Lenga από ένα είδος δέντρου που είναι ενδημικό στο δάσος της Παταγονίας των Άνδεων της Χιλής και της Αργεντινής. «Είναι ένα πολύ αινιγματικό ζώο, δεν είναι εύκολο να το δεις», δήλωσε ο Maximiliano Krause, φροντιστής του Lenga στο Ίδρυμα Temaiken, μια μη κερδοσκοπική οργάνωση που είναι αφιερωμένη στη διατήρηση των άγριων ειδών.

Τα pudus είναι ένα από τα μικρότερα είδη ελαφιών στον κόσμο, με ύψος έως και 50 εκατοστά και βάρος έως και 12 κιλά. Με μόλις ένα κλάσμα αυτού του βάρους, ο Krause λέει ότι ο Lenga περνά τις μέρες του εξερευνώντας το πάρκο με τη μητέρα του Chalten και πατέρα Nicolino.

Ο Lenga θηλάζει τους πρώτους δύο μήνες μέχρι να μπορέσει να διαχειριστεί μια φυτοφάγα διατροφή. Μετά από αυτό, ο Lenga θα χάσει τις λευκές κηλίδες του που βοηθούν τα ελαφάκια να καμουφλάρονται στο περιβάλλον τους. Ο Krause λέει ότι το διάστικτο χρώμα βοηθά το μικροσκοπικό ελάφι να κρυφτεί τόσο από τα αρπακτικά της ημέρας όσο και από τη νύχτα. Σε περίπου ένα χρόνο, τα μικρά αναπτύσσουν κέρατα και φτάνουν έως και 10 εκατοστά.

Τα pudus είναι πολύ άπιαστα ζώα και φεύγουν σε ζιγκ-ζαγκ όταν κυνηγούνται από αρπακτικά. Τα μικροσκοπικά ελάφια αντιμετωπίζουν επίσης απειλές από άγρια ​​σκυλιά και είδη που εισήχθησαν στη νότια Αργεντινή και τη Χιλή.Απομένουν μόνο περίπου 10.000 pudus και ταξινομούνται ως σχεδόν απειλούμενα από τη Διεθνή Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN).

«Αυτή η γέννηση pudu είναι προφανώς μια χαρά για εμάς», δήλωσε ο Cristian Guillet, διευθυντής ζωολογικών επιχειρήσεων στο Ίδρυμα Temaiken. Ο Guillet είπε ότι ο Lenga θα τους βοηθήσει να ερευνήσουν και να συλλέξουν δεδομένα που θα βοηθήσουν τις προσπάθειες διατήρησης των pudus και άλλων ελαφιών της Παταγονίας, όπως το huemul. «(Αυτό) προσφέρει ελπίδα να σωθούν από την εξαφάνιση», είπε ο Guillet.

Πηγή: Daily Sabah / Κεντρική φωτογραφία: Reuters

Με τα πλοκάμια του, τα οποία μπορεί να ελέγξει ανεξάρτητα το ένα από το άλλο, το κοινό χταπόδι κινείται χτυπώντας και μυρίζοντας τους βυθούς της Μεσογείου. Η 8η Οκτωβρίου είναι αφιερωμένη σε όλα τα χταπόδια του κόσμου.

«Είναι σε διαρκή αναζήτηση τροφής», έχει πει ο Ντάνιελ Άμπεντ-Ναβάντι, από το Σπίτι της Θάλασσας στη Βιέννη, αναφερόμενος στα χταπόδια που γνωρίζουμε. Κι αυτό συμβαίνει εξαιτίας του υψηλού μεταβολισμού τους. Ζουν μόνα τους σε περιοχές του βυθού, που μπορεί να έχουν έκταση από 50 έως 100 τετραγωνικά μέτρα.

«Όχι επειδή χρειάζονται τόσο πολύ χώρο για να μετακινηθούν, αλλά περισσότερο για να βρουν αρκετό φαγητό», εξηγεί ο βιολόγος. Όταν κυνηγάει καβούρια, γαρίδες, σαλιγκάρια και αχιβάδες, το χταπόδι αποδεικνύει ότι είναι πολύ έξυπνο σε σύγκριση με άλλα ασπόνδυλα, επισημαίνει ο Άμπεντ-Ναβάντι. Εάν, για παράδειγμα, ένα τρομαγμένο καβούρι κρύβεται πίσω από μία πέτρα, το χταπόδι γνωρίζει ήδη πολύ καλά ότι το γεύμα του είναι εκεί. Και περιμένει υπομονετικά μέχρι να εμφανιστεί ή κάποιες φορές επισκέπτεται την κρυψώνα το ίδιο.

«Σε σύγκριση με άλλα ασπόνδυλα, όπως τα καβούρια, το χταπόδι είναι ένας υπερ-εγκέφαλος», υποστηρίζει ο βιολόγος. «Αλλά δεν είναι το πιο έξυπνο θαλάσσιο ζώο». Βασικά, πρέπει πάντα να αξιολογεί κανείς την ικανότητα ενός ζώου στον βιότοπό του – και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να γίνεται σύγκριση ανάμεσα στη συμπεριφορά των ζώων και των ανθρώπων. Δεδομένου ότι δεν έχουν ούτε κέλυφος ούτε οστά, προστατεύουν το μαλακό σώμα τους με κελύφη από άλλα ζώα, όπως για παράδειγμα μύδια, τα οποία χρησιμοποιούν για να κατασκευάσουν «σκεπές» για το αυτοσχέδιο σπιτικό τους ή τη σπηλιά τους στο βράχο.

«Τότε οι ενδεχόμενοι εχθροί τους το παρατηρούν, βλέπουν όμως τα όστρακα και δεν καταλαβαίνουν ότι από κάτω κρύβεται ένα χταπόδι». Επιπλέον, με το ευκίνητο σώμα τους, τα χταπόδια μπορούν να γλιστρήσουν σε μικροσκοπικές σχισμές βράχων, να πάρουν οποιοδήποτε σχήμα, ακόμη και να μιμηθούν άλλα ζώα. Η ικανότητα να προσαρμόζουν το δέρμα τους στο περιβάλλον συμβάλλει επίσης στην επιβίωσή τους.»

«Ζήσε γρήγορα, πέθανε νέος»

Ωστόσο, πριν το χταπόδι φτάσει σε αυτό το στάδιο κυνηγού, μετά την εκκόλαψη ανήκει στην κατηγορία πλαγκτόν για λίγες εβδομάδες, ως ένα ακόμη μικροσκοπικό ζώο – δηλαδή στα όντα που δεν μπορούν να κινούνται μόνα τους και αφήνονται να παρασυρθούν από τα ρεύματα. «Όταν σκεφτόμαστε ένα χταπόδι, σκεφτόμαστε μόνο το ζώο με τα οκτώ πλοκάμια. Για να φτάσει όμως στο στάδιο εκείνο, η εμπειρία του με το πλαγκτόν είναι καθοριστική», εξηγεί ο Άμπεντ-Ναβάντι.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τα μικροσκοπικά χταπόδια μπορεί να παρασυρθούν εκατοντάδες χιλιόμετρα μέσα στη θάλασσα – να εγκατασταθούν και να αναπαραχθούν σε διαφορετικές περιοχές από ό,τι οι γονείς τους. Κάτι που θεωρείται εν γένει καλό για τη γενετική ποικιλομορφία.

Τα χταπόδια στην πραγματικότητα αναπαράγονται μόνο μία φορά, στο τέλος της σχετικά σύντομης ζωής τους, η οποία διαρκεί περίπου ένα έως δύο χρόνια. Το αρσενικό χταπόδι πεθαίνει αφού γονιμοποιήσει το θηλυκό, το οποίο με τη σειρά του φυλάει τα εκατοντάδες χιλιάδες αυγά για έναν ή και δυο μήνες. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας δεν τρέφεται καθόλου, «καταρρέει, θυμίζοντας όλο και περισσότερο όστρακο», περιγράφει ο βιολόγος. Μόλις εκκολαφθούν οι απόγονοί του, πεθαίνει και το θηλυκό.

Πηγή: Lifo / Deutsche Welle

Το εν λόγω ζώο θα είχε εξαφανιστεί πολύ πριν εμφανιστούν οι άνθρωποι. Το Horned Serpent Panel, ένα τμήμα βράχου στην τοποθεσία La Belle France στη Νότια Αφρική, παρουσιάζει το ζώο σε έργα τέχνης που ζωγράφισαν οι άνθρωποι San μεταξύ 1821 και 1835. Οι πίνακες, που δείχνουν ζώα και άλλα κοινά στοιχεία που σχετίζονται με το San, εμφανίζονται κατά μήκος του τοίχου κάτω από μια προεξοχή ψαμμίτη. Ένα ζώο με μακρύ σώμα και γυρισμένους χαυλιόδοντες είναι μεταξύ αυτών που απεικονίζονται, αλλά δεν ταιριάζει με κανένα από τα γνωστά είδη που έζησαν στην περιοχή εκείνη την περίοδο.

Ο ερευνητής Julien Benoit του Πανεπιστημίου του Witwatersrand στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής πρότεινε ότι ο πίνακας αντιπροσωπεύει μια δικυνοδοντία – τα απολιθώματα της οποίας είναι άφθονα στην κοντινή λεκάνη Karoo, μια γεωλογική περιοχή στα δύο τρίτα της χώρας συμπεριλαμβανομένης της La Belle France.

Οι δικυνοδόντες ήταν φυτοφάγα ζώα που χαρακτηρίζονταν από ράμφη που έμοιαζαν με χελώνα και χαυλιόδοντες που έμοιαζαν με θαλάσσιο ίππο. Το μεγάλο ερπετό που μοιάζει με θηλαστικό υποτίθεται ότι κάποτε περιφερόταν ελεύθερα στη Νότια Αφρική μεταξύ 265 και 200 ​​εκατομμυρίων ετών, υπήρξε πριν από τους δεινοσαύρους. Αποτελούν πληθυσμό των θηριαψιδωτών, που αργότερα εξελίχθηκαν σε θηλαστικά στη Μεσοζωική Εποχή (περίπου 252-66 εκατομμύρια χρόνια πριν).

Οι San είναι γνωστοί για την απεικόνιση ζώων, απολιθωμάτων και περιβάλλοντος στην τέχνη τους. Αυτά τα απολιθώματα που εντοπίστηκαν γύρω από την τοποθεσία χρονολογούνται πριν από 250 εκατομμύρια χρόνια. «Σε πολλές περιπτώσεις, τα κρανία τους εκτίθενται φυσικά από τη διάβρωση με θεαματικούς τρόπους, καθιστώντας τα εύκολο να βρεθούν και να συλλεχθούν, και οι χαυλιόδοντες τους είναι τόσο ευδιάκριτοι που η ανατομία τους δεν είναι δύσκολο να ερμηνευτεί, ακόμη και στα ανεκπαίδευτα μάτια», παρατήρησε ο Benoit.

«Αρχαιολογικά στοιχεία υποστηρίζουν άμεσα ότι οι San βρήκαν και μετέφεραν απολιθώματα σε μεγάλες αποστάσεις και μπορούσαν να τα ερμηνεύσουν με εκπληκτικά ακριβείς τρόπους. Αν οι San μπορούσαν να αναγνωρίσουν ότι τα απολιθωμένα κρανία των δικυνοδοντών ανήκαν σε κάποτε ζωντανά ζώα, είναι πιθανό τα χαυλιόδοντα πρόσωπά τους να συνέβαλαν στη βραχώδη τέχνη τους». Σύμφωνα με την έρευνα του Benoit, ο πίνακας και τα απολιθώματα φαίνεται να ταιριάζουν το ένα με το άλλο. Άλλες ερμηνείες όμως δεν ξεφεύγουν από τη σφαίρα των δυνατοτήτων.

«Η καθαρή φαντασία μπορεί να αποκλειστεί με ασφάλεια, καθώς οι San δεν ζωγράφιζαν πράγματα που ήταν εντελώς φανταστικά. Η τέχνη τους βασίστηκε σε στοιχεία της πραγματικής ζωής, κυρίως σε ζώα. Ένας θαλάσσιος ίππος αποκλείεται επειδή κανένας υδάτινος ίππος δεν έχει ζήσει ποτέ στην υποσαχάρια Αφρική. Εξαιρείται επίσης μια γάτα με δόντια, καθώς τα απολιθώματα της είναι πολύ σπάνια και δεν βρίσκονται στην περιοχή. Άλλα ζώα με χαυλιόδοντες απλά δεν ταιριάζουν», είπε ο Benoit στο Newsweek.

Εάν ο πίνακας απεικονίζει στην πραγματικότητα έναν δικυνοδοντία, τότε θα προϋπήρχε της πρώτης επίσημης επιστημονικής καταγραφής αυτών των ζώων κατά τουλάχιστον 10 χρόνια. Αυτή η ανακάλυψη θα μπορούσε να ρίξει φως σε άλλες μυστηριώδεις απεικονίσεις που δεν έχουν ακόμη λυθεί.

Πηγή: ARTnews

Η τρίχρονη Yuna, η οποία έχει υποστεί σοκ, έφτασε στο The Big Cat Sanctuary στο Smarden στις 17 Αυγούστου και έμεινε μέσα στον περιφραγμένο χώρο για μια εβδομάδα. Όμως το καταφύγιο, το οποίο είπε ότι αν και προηγουμένως είχε περιοριστεί σε ένα μικρό χώρο σε ένα τσιμεντένιο πάτωμα, παρατήρησε ότι είχε αρχίσει να αποκαλύπτει μια παιχνιδιάρικη και περίεργη φύση. Αυτό περιελάμβανε τολμηρή εξόρμηση στο εξωτερικό του χώρου, νιώθοντας γρασίδι κάτω από τα πόδια της για πρώτη φορά και ξύνοντας δέντρα και κορμούς.

Η Yuna τραυματίστηκε όταν τα συντρίμμια από μια επίθεση πυραύλων προσγειώθηκαν 300 μέτρα από τον μικρό χώρο που διέμενε. Ανακαλύφθηκε και μεταφέρθηκε στο Wild Animal Rescue κοντά στο Κίεβο, μια εγκατάσταση που υποστηρίζεται από το Διεθνές Ταμείο για την Ευημερία των Ζώων. Το καταφύγιο είπε ότι πριν από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, είχε κρατηθεί σε ιδιωτικό σπίτι.

Ο Rori, ένα άλλο λιοντάρι, βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο Βέλγιο και θα ενταχθεί στο καταφύγιο όταν ολοκληρωθεί ένα ειδικά χτισμένο περίβλημα τον Νοέμβριο.

Η Cam Whitnall, από το The Big Cat Sanctuary, είπε ότι το προσωπικό είχε «κουβεντιάσει» με τη Yuna για να τη βοηθήσει να νιώσει άνετα μαζί της νέο σπίτι. «Βγαίνει έξω για μερικές ώρες κάθε μέρα τώρα, αλλά την παρακολουθούμε γιατί είναι ακόμα πολύ ταραγμένη», είπε. Πρόσθεσε ότι άλλες δραστηριότητες της Yuna περιελάμβαναν το παιχνίδι με τα φυτά και το φλοιό και το να μπερδεύεται λόγω βροχής, καθώς δεν είχε προηγουμένως πρόσβαση σε ένα εξωτερικό περίβλημα.

Το καταφύγιο στοχεύει να συγκεντρώσει 500.000 λίρες για να ολοκληρώσει την εγκατάσταση ώστε να μπορέσει τελικά να φέρει συνολικά πέντε λιοντάρια από το Κίεβο στο Kent.

Πηγή: BBC