Το 1912, επιστρέφει στην Ελλάδα κι αρχίζει τις πρώτες μελέτες για την αρχιτεκτονική της νεοελληνικής παράδοσης. Το 1921, διορίζεται Επιμελητής του Καθηγητή Α. Ορλάνδου στο μάθημα της Μορφολογίας της Αρχιτεκτονικής και Ρυθμολογίας, όπου παραμένει μέχρι τα μέσα του 1923. Το 1925, ονομάζεται έκτακτος Καθηγητής του Ε.Μ.Π. στην έδρα της Διακοσμητικής. Το 1930, μονιμοποιείται στην ίδια Έδρα. Το 1958, συνταξιοδοτείται και το 1966, εκλέγεται τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών (τάξη Γραμμάτων και Τεχνών) στην Έδρα της Αρχιτεκτονικής. Πεθαίνει στις 28 Αυγούστου του 1968.

Ο Δημήτρης Πικιώνης ήταν ένας άνθρωπος μοναχικός και για ορισμένους «περίεργος», που πέρασε ήσυχα την ζωή του, σχεδιάζοντας ασταμάτητα και διδάσκοντας στο Πολυτεχνείο. Στα γραπτά, στην ζωγραφική, στα λιγοστά κτίρια και τις υπαίθριες διαμορφώσεις που μελέτησε, αποκαλύπτει έναν κόσμο μελαγχολικό, ενώ είναι κι ευδιάκριτα κάποια σκιρτήματα φυσιολατρίας. Στην πραγματικότητα, όμως, ήταν κάτι πιο σύνθετο: ένας αρχιτέκτονας-στοχαστής (ο Αρης Προβελέγγιος έλεγε πως είχε αποστηθίσει ολόκληρα κομμάτια του Αισχύλου), που δοκίμασε μια μορφή ασκητείας στην κατάκτηση της «αυθεντικότητας» και πάνω απ’ όλα έβαζε την μεγάλη του αγάπη, την ζωγραφική.

Παραδοσιακός ή μοντέρνος;

Στο αυτοβιογραφικό σημείωμα, που δημοσίευσε ο αρχιτέκτονας στον «Ζυγό», το 1958, θα γράψει: «Όταν το κίνημα τούτο το γνώρισα (εννοεί το σύγχρονο κίνημα), είδα πως ένα βήμα με χώριζε από κείνο. Αν οι οξυδερκέστεροι από μας το παραδεχτήκαμε τότε ήταν για τους λόγους τούτους: Πως υποσχόταν την πλήρωση της οργανικής αλήθειας, πως ήταν αυστηρό κι απλό και το κυβερνούσε μια γεωμετρία ενός καθολικού σχήματος, ικανού να συμβολίσει την εποχή μας. Το Σχολείο του Λυκαβηττού χτίστηκε περί το 1933. Όταν τελείωσε, δεν με ικανοποιούσε. Είναι τότε που στοχάστηκα πως το οικουμενικό πνεύμα πρέπει να συντεθεί με το πνεύμα της εθνότητος· είν’ απ’ τις σκέψεις τούτες που βγήκαν: το Πειραματικό Σχολείο της Θεσσαλονίκης (1935), η πολυκατοικία Χέυδεν (κάτοψη Μητσάκη – 1938), το σπίτι της γλύπτριας Φρόσως Ευθυμιάδη (1949)».

Μια αινιγματική μορφή

Ο Δημήτρης Πικιώνης έγινε, λοιπόν, ο πιο γνωστός, αλλά και ο πιο παρεξηγημένος από τους Έλληνες αρχιτέκτονες. Είναι κι αυτός, μ’ έναν σύνθετο και κριτικό τρόπο, ένας από τους «εισηγητές» της νεωτερικής αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα, που προτάσσει πάντα ως μότο κι ελπίδα την φράση: «Να μοιάσουμε μ’ αυτό που πραγματικά είμαστε». Αν σήμερα τοποθετούμε την αρχιτεκτονική στο κέντρο μιας ευρύτερης πολιτισμικής θεώρησης, κατά έναν μεγάλο βαθμό το οφείλουμε στον Πικιώνη. Αυτό που στην πραγματικότητα αναδύεται είναι ένα ατελές πολιτισμικό σχέδιο, το οποίο στην σημερινή, μετα-βιομηχανική, εποχή οι περισσότεροι το συγκρίνουν με τη σύγχρονη δημιουργία. «Ελιμπίσθηκα το ανέφικτο», θα γράψει σε μια υποσημείωσή του ο Πικιώνης, συνοψίζοντας με την δύναμη της επιθυμίας όλο το έργο του.

«Το εξαιρετικό με τον Πικιώνη είναι ότι, σε μια εποχή που η κτιριολογία ήρθε να αντικαταστήσει την αρχιτεκτονική, ο Πικιώνης αντέδρασε, θέλοντας να παρουσιάσει την αρχιτεκτονική ως τέχνη, χωρίς να ντρέπεται γι’ αυτό, όπως οι σύγχρονοί του, που νόμιζαν πως είναι πιο καθωσπρέπει να είναι κτιριολόγοι», έλεγε ο Γιάννης Τσαρούχης για τον Δημήτρη Πικιώνη. Και είχε δίκιο.

Πού θα δείτε έργα του

Οικία Ευθυμιάδη – Μενεγάκη, Γρυπάρη 1, Κυπριάδου
Οικία Ποταμιάνου, Νιόβης και Βασιλέως Παύλου 1, Φιλοθέη
Δημοτικό Σχολείο στα Πευκάκια, Λυκαβηττός
Ο διαμορφωμένος χώρος γύρω από την Ακρόπολη και τον λόφο Φιλοπάππου,
Αγιος Δημήτριος Λουμπαρδιάρης και Τουριστικό Περίπτερο Φιλοπάππου
Παιδική χαρά, Λεωφόρος Ελ. Βενιζέλου, Φιλοθέη
Πολυκατοικία, Χέυδεν 27, Πλ. Βικτωρίας
Οικία Σταματοπούλου, Αγίας Λαύρας και Λασκαράτου, Πατήσια
Ξενοδοχείο Ξενία, Δελφοί
Πειραματικό Σχολείο Θεσσαλονίκης

Φιλοπάππου, Λουμπαρδιάρης

Πρόκειται για το πιο γνωστό έργο της ελληνικής αρχιτεκτονικής. Ένα πραγματικό δίκτυο με μικρά κτίσματα αναπτύσσεται στον αρχαιολογικό χώρο, βασισμένο στην αρχιτεκτονική της κίνησης (κι εφαρμόζοντας ορισμένες από τις χαράξεις της θεωρίας του Κ.Α. Δοξιάδη για την «Διαμόρφωση του χώρου στην αρχαία αρχιτεκτονική»). Όλα αυτά ο Πικιώνης τα δούλεψε με Ναξιώτες μαρμαράδες και μαθητές του. Ένας από αυτούς, ο Δημήτρης Αντωνακάκης, θα πει: «Εργάζεται με έναν ασυνήθιστο τρόπο. Είναι, σχεδόν, κάθε μέρα στο εργοτάξιο. Συνεργάζεται με τους μαστόρους, εξηγεί, ρωτάει, σχεδιάζει, στοχάζεται, αποφασίζει. Συγκεντρώνει τα μαρμάρινα και πήλινα κομμάτια από την κατεδαφιζόμενη χωρίς συστολή Αθήνα του 19ου αιώνα, επιχειρώντας ένα γιγάντιο «κολάζ» από τα περασμένα και τα τωρινά».

Παιδική χαρά, Φιλοθέη

Αυτός ο «παιδικός κήπος», όπως τον ονόμαζε ο Πικιώνης, περιλαμβάνει χώρους παιχνιδιού για μικρότερα και μεγαλύτερα παιδιά, παιχνίδια, μια μικρή λίμνη, μια κρήνη, ένα γεφυράκι, το σκαρί μιας βάρκας, τα κουπιά και τα απλωμένα της δίχτυα. Το μεγαλύτερο κομμάτι της έγινε με αυτοσχεδιασμούς, χωρίς σχέδια. Στο έργο αυτό ο αρχιτέκτονας βλέπει «την παγκόσμια παράδοση ωσάν κάτι ενιαίο, που υπακούει στις «αίδιες» αρχές (οι αρχές της παράδοσης είναι «αΐδιες», οι μορφές παραλλάσσουν)».

Οικία Ποταμιάνου, Φιλοθέη

Στο εσωστρεφές ισόγειο του σπιτιού βρίσκονται τα υπνοδωμάτια και η τραπεζαρία με έναν εντυπωσιακό λιθόκτιστο τοίχο και την τραχιά επιφάνεια της μαύρης μαρμαρόπλακας δέκα τετραγωνικών μέτρων. Στον όροφο, οι χώροι υποδοχής κι ανάπαυσης διαθέτουν ιδεώδη θέα που αξιοποιεί την κλίση του βραχώδους τοπίου. Το σπίτι αυτό, θα πει ο συνεργάτης του Πικιώνη, Αλ. Παπαγεωργίου, επιχειρεί μια «σύζευξη του πνεύματος της Aπω Ανατολής με το πνεύμα της Δύσης».

Οικία Ευθυμιάδη – Μενεγάκη

Η κατοικία και εργαστήριο της γλύπτριας Φρόσως Μενεγάκη αναπτύσσεται αποσπασματικά γύρω από ένα καλοσχεδιασμένο αίθριο, το οποίο δημιουργεί μια εσωτερική εποπτεία κι ένα ολοκληρωμένο συναίσθημα. Σύμφωνα με τον Πικιώνη, η αρχιτεκτονική του αντανακλά την σύνθεση του «οικουμενικού πνεύματος» με το «πνεύμα της εθνότητας». Η γλύπτρια έλεγε ότι ο Πικιώνης, όταν χτιζόταν το σπίτι, πήγαινε τα βράδια με ένα κερί στο χέρι και την επόμενη ημέρα άλλαζε την σκάλα, γιατί δεν του άρεσαν οι σκιές.

Πολυκατοικία, Χέυδεν 27

Στον ίδιο δρόμο, υπήρχε και το Θερινό Θέατρο Κοτοπούλη, που μελέτησε ο Πικιώνης το 1933, σύμφωνα με τις αρχές «του αρχαίου και του ιαπωνικού θεάτρου». Στην πολυκατοικία, ο Πικιώνης σχεδίασε την πρόσοψη σε κατόψεις του αρχιτέκτονα Κ. Μητσάκη. Την καλύτερη περιγραφή του κτιρίου την συναντάμε σε ένα δημοσίευμα της «Τέχνης», το 1938: «Για πρώτη φορά… νιώθουμε αγάπη για το τσιμέντο. Ο Πικιώνης άφησε το τσιμέντο, με το χρώμα του και την υφή του, να φανερώνει τον σκελετό της οικοδομής και περιόρισε τα επιχρίσματα στους ενδιάμεσους τοίχους, όπως γινόταν με την ξυλοδεσιά και τον τσατμά στα ελληνικά σπίτια της Μακεδονίας». Στο φωτεινό ατελιέ της γλύπτριας, στα Ανω Πατήσια (Γρυπάρη 1), συνυπάρχουν μοντέρνα με παραδοσιακά στοιχεία. Μετά τον θάνατο της Μενεγάκη, η εγκατάλειψη του σπιτιού αυξάνει την αίσθηση του μυστηρίου. Η πολυκατοικία αυτή αποκαλύπτει το είδος της νεωτερικότητας, που κατέκτησε ο Πικιώνης, για την ελληνική αρχιτεκτονική. Όλα τα στοιχεία διαθέτουν μια λεπτότητα στην επεξεργασία και μια νομιμοποίηση στην ιστορία.

Δημοτικό Σχολείο στα Πευκάκια, Λυκαβηττός

Μοιάζει παράξενο το ότι το σχολείο αυτό, παρ’ ό,τι απλώνεται με εξαιρετική «τοπογραφική ευαισθησία» στον λόφο του Λυκαβηττού και υλοποιεί μια έξοχη «αλληλεξάρτηση των πολιτιστικών φαινομένων και της φύσης», δεν ανήκει στα αγαπημένα έργα του αρχιτέκτονα. Αυτό που το κάνει πάντως ξεχωριστό είναι η διάταξη των καθαρών μοντέρνων όγκων στο επικλινές έδαφος κι ο ανοιχτός χώρος για υπαίθρια μαθήματα, που διαθέτουν όλες οι αίθουσες διδασκαλίας. Το σχολείο αυτό εντάσσεται σ’ ένα πρόγραμμα ευρείας εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης της δεκαετίας του 1930. Από πολλούς θεωρείται ένα αριστούργημα της μοντέρνας αρχιτεκτονικής.

Πηγή: benaki.gr, greekarchitects.gr, left.gr
Φωτογραφίες: Αρχεία Νεοελληνικής Αρχιτεκτονικής, Μουσείο Μπενάκη

Ακολουθούν μερικές από τις πιο δημοφιλείς του φράσεις

1. Οι άνθρωποι πρέπει να ερωτεύονται με κλειστά μάτια. Απλά κλείστε τα μάτια σας και νιώστε τη μαγεία.

2. Το ζητούμενο δεν είναι να ζήσουμε για πάντα, αλλά να δημιουργήσουμε κάτι που θα ζει για πάντα.

3. Ο καλλιτέχνης είναι κάποιος που φιλοτεχνεί έργα που δεν χρειάζονται οι άνθρωποι, αλλά, για κάποιο λόγο, πιστεύει ότι θα ήταν καλή ιδέα να τους τα δώσει.

4. Το σεξ είναι το μεγαλύτερο τίποτα όλων των εποχών.

5. Στο μέλλον, ο καθένας θα είναι διάσημος για δεκαπέντε λεπτά.

6. Πιστεύω στο αμυδρό φως και στους καθρέφτες που προκαλούν ψευδαισθήσεις.

7. Ποτέ δεν διαβάζω, βλέπω μόνο εικόνες.

8. Είμαι βαθιά επιφανειακός άνθρωπος.

9. Το πιο όμορφο πράγμα στην Φλωρεντία είναι τα McDonald’s.

10. Αν ψάχνετε για κάτι αρκετά καιρό, χάνει το νόημά του.

11. Μου αρέσουν τα βαρετά πράγματα.

12. Το να βγάζεις χρήματα είναι τέχνη και η εργασία είναι τέχνη και η καλή δουλειά είναι η καλύτερη τέχνη.

13. Το μεγαλύτερο πράγμα που μπορείτε να ζητήσετε από τους ανθρώπους είναι να ξυπνήσουν και να σηκωθούν από το κρεβάτι.

14. Η ζωή δεν είναι απλά μία σειρά εικόνων που αλλάζουν καθώς επαναλαμβάνονται;

15. Η σεξουαλική αποχή είναι σαν ένα δέντρο με βαθιές ρίζες, που φέρει καλούς καρπούς.

16. Έχω αποφασίσει το εξής: Να εμπορεύομαι πραγματικά βρώμικα πράγματα, που θα γίνουν επιτυχημένα σε μια μαζική βρώμικη αγορά.

17. Δεν πιστεύω στον θάνατο επειδή δεν υπάρχει κανείς να γνωρίζει ότι στην πραγματικότητα συμβαίνει.

18. Μια μέρα ξυπνάς και είσαι ένας άλλος.

19. Έχω κοινωνική πάθηση και πρέπει να βγαίνω έξω κάθε βράδυ.

20. Αν θέλετε να μάθετε τα πάντα για τον Andy Warhol, κοιτάξτε τους πίνακες και τις ταινίες μου. Αυτός είμαι, δεν υπάρχει τίποτα άλλο.

Βιογραφικό

Ο Γιώργος Χαδούλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1966 και θεωρείται ένας από τους πιο αναγνωρισμένους εκπροσώπους της σύγχρονης ελληνικής ζωγραφικής. Σπούδασε στην École des Beaux-Arts στο Παρίσι, όπου και έζησε για σχεδόν δέκα χρόνια, αθροίζοντας επιρροές, που καθόρισαν την ιδιαίτερη εικαστική του ταυτότητα. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, εκθέτει συστηματικά στην Ελλάδα και το εξωτερικό, με έργα του να περιλαμβάνονται σε σημαντικές δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές, όπως η Εθνική Πινακοθήκη και το Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή.

Η νέα του έκθεση στην Τήνο

Το φετινό καλοκαίρι, η Γκαλερί Σκουφά παρουσιάζει τη νέα ατομική έκθεση του Γιώργου Χαδούλη με τίτλο «Νέα τοπία, κολυμβητές και κεραμικά», στον χώρο Ασπάλαθος, στον παραδοσιακό οικισμό Τριαντάρος της Τήνου. Η έκθεση εντάσσεται στο φυσικό και πολιτισμικό τοπίο του νησιού, συνεχίζοντας τον γόνιμο διάλογο του καλλιτέχνη με το φως, τη φύση και τη μεσογειακή αίσθηση που αποπνέει ο χώρος.

Λίγα λόγια για το έργο του

Ο Χαδούλης εργάζεται με ζωγραφική, σχέδιο και κεραμική, διερευνώντας τη σχέση της αναπαράστασης με την εσωτερική εμπειρία. Τα ζωγραφικά του έργα δεν αποτυπώνουν απλώς τόπους ή στιγμές – ανακαλούν μνήμες, όνειρα, ψυχικές διαθέσεις. Αυτή η βιωματική προσέγγιση του τοπίου προσδίδει στα έργα του έναν σχεδόν υπαρξιακό χαρακτήρα, όπου το φυσικό περιβάλλον συναντά την εσωτερικότητα.

Η κεραμική, κομμάτι της πρακτικής του τα τελευταία είκοσι χρόνια, αποτελεί γι’ αυτόν έναν ζωντανό διάλογο με τη λειτουργικότητα της τέχνης. Με αναφορές στη φύση, στη μυθολογία και την ανθρώπινη μορφή, τα κεραμικά του συνδυάζουν την παραδοσιακή τεχνική με σύγχρονες αισθητικές αντιλήψεις, αποπνέοντας τη φυσική ζωντάνια της Μεσογείου.

Η έκθεση στον Τριαντάρο, μέσα στην ατμόσφαιρα του νησιού, αναδεικνύει όλες τις διαστάσεις της δουλειάς του – από την ευαισθησία της ζωγραφικής μέχρι τη σωματικότητα της κεραμικής – προσκαλώντας τον θεατή σε μια εμπειρία που είναι ταυτόχρονα οπτική, συναισθηματική και υπαρξιακή.

Πληροφορίες

Γιώργος Χαδούλης: «Νέα τοπία, κολυμβητές και κεραμικά»
Σάββατο 26 Ιουλίου 2025, στις 19:00
Ώρες λειτουργίας: Καθημερινά 18:30 – 21:00
A Touch of New/Vacation House ΑΣΠΑΛΑΘΟΣ, Τριαντάρος, Τήνος

Ο ιδρυτής της παριζιάνικης γκαλερί, Enrico Navarra, που ήταν επίσης συλλέκτης και εκδότης βιβλίων τέχνης, είχε συγγράψει το Catalogue raisonné του Μπασκιά και τον βοήθησε να συστήσει την τέχνη του στο ευρύ κοινό, στα πρώτα βήματα της καριέρας του Αφροαμερικανού δημιουργού.

Το 1996 ο Navarra δημοσίευσε μια εκτενή μονογραφία του Μπασκιά και οργάνωσε ή προώθησε εκθέσεις των έργων του σε όλο τον κόσμο. Οι ενέργειές του βοήθησαν ώστε το έργο του Μπασκιά να γίνει το επίκεντρο σοβαρών πωλήσεων οίκων δημοπρασιών. Το 2017 ο οίκος δημοπρασιών Sotheby’s πούλησε έναν άτιτλο πίνακα του Μπασκιά του 1982 με ένα κρανίο για 110,5 εκατομμύρια δολάρια. Αυτή ήταν η έκτη υψηλότερη τιμή που καταβλήθηκε ποτέ για ένα έργο τέχνης.

Πρόσφατα, η γκαλερί Hauser & Wirth στο ελβετικό Σεν Μόριτς εγκαινίασε το “Engadin”, ένα μεγάλο αφιέρωμα στα έργα που ο σπουδαίος Ζαν Μισέλ Μπασκιά φιλοτέχνησε κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του στην Ελβετία.

Λίγα λόγια για τον καλλιτέχνη

Ο Ζαν Μισέλ Μπασκιά γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης το 1960 και ήδη από την εφηβεία του έδειξε ενδιαφέρον για τις εικαστικές τέχνες, σχεδιάζοντας γκραφίτι σε νεοϋορκέζικα μετρό, και υπογράφοντας ως SAMO. Αργότερα, έχοντας εγκαταλείψει το σχολείο, άρχισε να ζωγραφίζει και να πουλά μπλουζάκια και καρτ ποστάλ, ενώ τη δεκαετία του ’80 τα έργα του εμφανίζονται πλέον σε μεγάλες ομαδικές εκθέσεις σε Νέα Υόρκη και Ευρώπη.

Το 1983 άρχισε να πραγματοποιεί ατομικές εκθέσεις. Το 1985, η φωτογραφία του έγινε εξώφυλλο στο περιοδικό των New York Times, για το άρθρο «Νέα Τέχνη, Νέο Χρήμα: Το Μάρκετινγκ ενός Αμερικανού Καλλιτέχνη». Τη διετία 1986 έως 1988 ταξίδεψε σε Ευρώπη και Αφρική, όπου πραγματοποίησε αρκετές εκθέσεις ζωγραφικής.

Ο Μπασκιά πέθανε το 1988 στα 27 του, από υπερβολική δόση ναρκωτικών ουσιών, αφήνοντας ένα μεγάλο κενό στον κόσμο της σύγχρονης τέχνης.

Από τον θάνατό του μέχρι και σήμερα, ο Μπασκιά αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση στην Ιστορία της Τέχνης. Το όνομά του συζητιέται ακόμα με την ίδια ένταση όπως όταν παρουσίασε τις πρώτες του δουλειές, τα έργα του πωλούνται σε δυσθεώρητες τιμές, ενώ η πλαστογράφησή τους αποτελεί έναν σταθερό λόγο αντιδικιών γύρω από το όνομά του, αποδεικνύοντας την επιθυμία των συλλεκτών να έχουν ένα κομμάτι του στη συλλογή τους.

Κεντρική φωτογραφία: Flickr

Τα εκθέματα θα είναι από την πρώτη του επαγγελματική χάραξη το 1904, που θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες στην ιστορία της χαρακτικής και θα φτάνουν μέχρι τα μεταγενέστερα αριστουργήματα της δεκαετίας του 1960, συμπεριλαμβανομένου ενός αξιοσημείωτου σετ εκατοντάδων χαρακτικών, που δημιουργήθηκαν όταν ήταν σχεδόν 87 ετών.

Η Κάθριν Ντοντ, η επιμελήτρια μοντέρνων και σύγχρονων χαρακτικών του Βρετανικού Μουσείου, είπε ότι οι εκτυπώσεις του αποκαλύπτουν «την αμείλικτη δημιουργικότητα και την περιέργειά του και την προθυμία του να βρει νέους τρόπους δημιουργίας εικόνων» και πρόσθεσε: «Είδε τη χαρακτική όχι απλώς ως έναν τρόπο αναπαραγωγής μιας εικόνας, αλλά ως έργο σε χαρτί που δεν μπορούσε να γίνει σε καμβά».

Η έκθεση, με τίτλο «Picasso: Printmaker», θα ανοίξει με την πρώτη του χάραξη ως επαγγελματίας καλλιτέχνης, το «The Frugal Meal» του 1904, μια δυνατή απεικόνιση δύο αδυνατισμένων μορφών.

Η έκθεση θα παρουσιάσει τον μεγαλύτερο αριθμό χαρακτικών από την αξιοσημείωτη Σουίτα 347, που αποκτήθηκε από το Βρετανικό Μουσείο το 2014. Ονομάστηκε από τον αριθμό των φύλλων της, δημιουργήθηκε σε διάστημα επτά μηνών το 1968, σε μια έκρηξη χαρακτικής δραστηριότητας. Η συλλογή χαρακτικών του Πικάσο του Βρετανικού Μουσείου έχει αυξηθεί δραματικά τα τελευταία χρόνια και έγινε η μεγαλύτερη στο Ηνωμένο Βασίλειο, με περισσότερα από 500 κομμάτια.

Η έκθεση θα διαρκέσει από τις 7 Νοεμβρίου έως τις 30 Μαρτίου 2025.

Όσο περίεργο κι αν ακούγεται, η φήμη του πίνακα εκτοξεύτηκε, όταν η Μόνα Λίζα κλάπηκε, στις 21 Αυγούστου του 1911. Την επόμενη μέρα, ο ζωγράφος, Λουί Μπερού, περπατώντας στο Λούβρο, πήγε στο Salon Carré, όπου εκτίθονταν η Μόνα Λίζα επί πέντε χρόνια. Ωστόσο, στο σημείο όπου έπρεπε να βρίσκεται ο πίνακας, υπήρχαν τέσσερις σιδερένιοι πάσσαλοι. Ο Μπερού ενημέρωσε τον υπεύθυνο της ασφάλειας εκείνου του τομέα, οι οποίος νόμιζε πως ο πίνακας φωτογραφιζόταν για εμπορικούς λόγους. Λίγες ώρες αργότερα, ο Μπερού μαζί με τον επικεφαλής της ασφάλειας του τομέα επικοινώνησαν με τον επικεφαλής του τομέα, και επιβεβαιώθηκε πως η Μόνα Λίζα δεν βρισκόταν με τους φωτογράφους.

Το Λούβρο έκλεισε για μια εβδομάδα για να διευκολυνθεί η έρευνα για την κλοπή. Ο Γάλλος ποιητής, Γκιγιώμ Απολλιναίρ, θεωρήθηκε ύποπτος, συνελήφθη και φυλακίστηκε. Ο Απολλιναίρ προσπάθησε να εμπλέξει στην υπόθεση τον φίλο του, Πάμπλο Πικάσο, ο οποίος, επίσης, ανακρίθηκε, αλλά αργότερα και οι δύο απαλλάχθηκαν των κατηγοριών. Εκείνη τηn χρονική περίοδο, επικράτησε η εντύπωση πως ο πίνακας είχε χαθεί οριστικά, ωστόσο δύο χρόνια αργότερα, ανακαλύφθηκε ο πραγματικός δράστης.

Η Μόνα Λίζα είχε κλαπεί από τον Βιντσέντσο Περούτζια, υπάλληλο του Λούβρου, ο οποίος μπήκε στο μουσείο, κάποια στιγμή, κατά τη διάρκεια της ημέρας, κρύφτηκε σε μία ντουλάπα και βγήκε από το μουσείο, αφού αυτό είχε κλείσει, κρύβοντας τον πίνακα κάτω από το παλτό του. Ο Ιταλός Περούτζια πίστευε πως ο πίνακας του Λεονάρντο έπρεπε να επιστραφεί στην Ιταλία και να εκτίθεται σε ιταλικό μουσείο. Ένα από τα κίνητρα του Περούτζια πιθανόν να ήταν και το γεγονός ότι ένας φίλος του πωλούσε αντίγραφα του πίνακα, η αξία των οποίων θα αυξανόταν ραγδαία μετά την κλοπή του αυθεντικού. Αφού κράτησε τον πίνακα στο διαμέρισμά του για δύο χρόνια, τελικά συνελήφθη, όταν προσπάθησε να τον πουλήσει στους διοικητές της πινακοθήκης, Ουφίτσι, στην Φλωρεντία.

Ο πίνακας εκτέθηκε σε διάφορα μέρη σε όλη την Ιταλία κι επεστράφη στο Μουσείο του Λούβρου το 1913. Ο Περούτζια επικροτήθηκε στην Ιταλία για τον πατριωτισμό του κι εξέτισε ποινή φυλάκισης έξι μηνών για το έγκλημα που διέπραξε.

Ο Scott έκανε τα έργα τέχνης για το Jersey Mind, το οποίο παρέχει υπηρεσίες υποστήριξης για νέους στο νησί Jersey. Η διαδικτυακή δημοπρασία, η οποία κλείνει στις 30 Σεπτεμβρίου, έχει συγκεντρώσει μέχρι στιγμής περισσότερες από 300 λίρες για τη φιλανθρωπική οργάνωση.

Το αγόρι είπε ότι ήλπιζε ότι η τέχνη του θα έκανε τα παιδιά «να νιώθουν χαρούμενα και σίγουρα». Ο Scott είπε ότι η τέχνη είναι «αρκετά ηρεμιστική» γι’ αυτόν και ανακάλυψε από μικρός ότι είναι ένας θετικός τρόπος για να εκφραστεί. Είπε ακόμα ότι είναι σημαντικό για άλλους νέους ανθρώπους «να βρουν τρόπους να εκφραστούν».

«Δεν είναι ο σκοπός της ζωής μου να τραβήξω την προσοχή, αλλά αυτό θα βοηθήσει άλλα παιδιά, κάτι που με κάνει χαρούμενο», είπε.

Η μητέρα του Dora Freer είπε ότι είναι πραγματικά, πολύ περήφανη για τον γιο της. «Είναι γενικά πολύ συμπονετικός ακόμα κι από τότε που ήταν πολύ μικρός», είπε. «Του λέω καθημερινά ότι πρέπει να συνεχίσει να προχωράει και να βοηθάει γιατί αυτό που έχει κάνει θα αγγίξει τις ζωές των άλλων».

Τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν θα διατεθούν στο Mind Jersey, μια ανεξάρτητη τοπική φιλανθρωπική οργάνωση που παρέχει υποστήριξη σε άτομα που ζουν με ψυχικές ασθένειες.

Πηγή: BBC

Όταν υπάρχει καλή θέληση, όμορφες ιδέες και δημιουργικές τάσεις, μπορεί το «άσχημο» να γίνει κάτι «θαυμαστό». Αυτό είχαν στο μυαλό τους κάποιοι κάτοικοι του χωριού, που «άλλαξαν» την οπτική αισθητική στους κάδους, δημιουργώντας πληθώρα σχεδίων. Σκοπός τους είναι να μεταδώσουν σε όλους, μικρούς και μεγάλους, τον σεβασμό στο περιβάλλον. Να ομορφύνουν την πόλη που ζουν. Τόσο απλά.

Σύμφωνα με τους κατοίκους, οι κάδοι σκουπιδιών κι ανακύκλωσης είναι, δυστυχώς, πόλος έλξης για παλιά στρώματα και μπάζα. Αποφάσισαν, λοιπόν, να δραστηριοποιηθούν, για να γίνει ένα πρώτο βήμα προς το καλύτερο.

Πηγή: Cyclades24.gr

Κύριε Πιέρρο, κάθε χρόνο, ακούραστα και με πληθώρα ιδεών, συμβάλλετε αποτελεσματικά στα καλλιτεχνικά πράγματα της Τήνου, ανοίγοντας τον χώρο σας, τον «Ασπάλαθο» σε καλλιτέχνες και στον κόσμο. Έχετε, πιστεύετε, εκπληρώσει μεγάλο μέρος του οράματός σας;

Η επιθυμία να φιλοξενώ καλλιτέχνες, στον τόπο μου, πηγάζει, κατά βάση, από την αγάπη μου για την τέχνη και κυρίως για την ελληνική τέχνη. Όμως δεν θα ήθελα να μιλήσω για όραμα. Δεν διακατέχομαι από οραματικές και μεγαλοελλαδίτικες εμμονές. Νομίζω ότι απλώς κάνω μια μικρή προσπάθεια, που προσφέρει στο νησί και πρωτίστως, όσο κι αν ακούγεται εγωιστικό, προσφέρει και σε μένα. Με την έννοια ότι ανοίγω τον χώρο, φιλοξενώ τον εκάστοτε καλλιτέχνη, έρχεται κόσμος. Οπότε, ναι, συμβάλλω κι εγώ στα πολιτιστικά δρώμενα του νησιού. Είναι μια προσπάθεια, η οποία, ελπίζω κι εύχομαι, να συνεχιστεί. Έχω αδυναμία σε καλλιτεχνικές δημιουργίες, που εναρμονίζονται με το πνεύμα, με την παράδοση του νησιού. Θα κάνω εκτενή αναφορά σε αυτό, σε σχέση με την δουλειά του σπουδαίου Σωτήρη Σόρογκα, η οποία είναι εμπνευσμένη πλήρως από τα τοπία, από τα χαλάσματα, από τα ερείπια της Τήνου.

Σας ακούω κι έχω ήδη «μεταφερθεί» εκεί. Πώς ξεκίνησε η σχέση σας με αυτό το πανέμορφο νησί; Και ειδικά με τον Τριαντάρο;

Δεν κατάγομαι από την Τήνο. Την επισκέφθηκα, κάποια στιγμή, και καταγοητεύτηκα από την ενδοχώρα, από τα χωριά, δηλαδή. Η Τήνος έχει γύρω στα 45 χωριά, τα οποία όλα είναι πανέμορφα, έχουν διατηρηθεί. Γίνεται μια προσπάθεια, που εντείνεται κάθε χρόνο, να προβληθεί η ομορφιά αυτών των χωριών και με την ανάπτυξη πολύ όμορφων ξενοδοχειακών μονάδων, εστιατορίων κτλ. Νομίζω ότι η Τήνος, μέσω αυτής της ενδοχώρας, αποτελεί ένα μοναδικό παράδειγμα νησιού, με έντονη ζωή, κι όταν λέω «ζωή» δεν εννοώ μόνο πολιτιστική, εννοώ και οικονομική. Μην ξεχνάμε ότι η Τήνος έχει και πολύ σημαντική αγροτική παραγωγή. Είναι, δηλαδή, τόπος που συγκεντρώνει πολλά στοιχεία. Με αυτή την έννοια, λοιπόν, μας άρεσε το νησί, το αγαπήσαμε, αγαπήσαμε πολύ και τον Τριαντάρο, όπου είχαμε την τύχη να κατασκευαστεί κι ένα ωραίο σπίτι, το οποίο πραγματικά ενδείκνυται για τέτοιου είδους φιλοξενίες καλλιτεχνών. Έτσι, πλέον, έχουμε παραμείνει στην Τήνο, απολαμβάνοντας τις ομορφιές της και προσπαθώντας να δώσουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε, μέσω της προσωπικής μας προσπάθειας.

Παίρνοντας απόσταση από τη χώρα και το νησί, αφού ένα μέρος του χρόνου ζείτε στο Παρίσι, ποιες σκέψεις κάνετε; Τι ελπίδες έχετε; Κι αν υπάρχει κάτι που θα θέλατε να αλλάξει αυτό ποιο θα ήταν;

Ζω στην Γαλλία, έχοντας μια μακρά διαδρομή τόσο στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο όσο και στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Αργότερα, είχα και την ευκαιρία να εκπροσωπώ την Ευρωπαϊκή Ένωση, για περίπου δώδεκα χρόνια, ως μόνιμος εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον ΟΟΣΑ. Νομίζω ότι μπορεί κανείς να αντλήσει -κι εγώ προσπαθώ να αντλώ χρήσιμα συμπεράσματα, χρήσιμα διδάγματα- γι’ αυτό που αποκαλείται «διατηρήσιμη ανάπτυξη». Νομίζω, λοιπόν, ότι η Τήνος έχει όλες τις προϋποθέσεις να αναπτυχθεί προς αυτή την κατεύθυνση. Με τον όρο «διατηρήσιμη ανάπτυξη» αναφερόμαστε, κυρίως, στη διατήρηση της αρχιτεκτονικής προσωπικότητας του νησιού, στην διατήρηση και τον σεβασμό του περιβάλλοντος, στην διατήρηση και προβολή μορφών αγροτικής οικονομίας. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι σοβαρό ρόλο μπορεί να διαδραματίσει, φυσικά, και ο πολιτισμός. Με την έννοια ότι ο πολιτισμός μπορεί ακριβώς να οξύνει τα αντανακλαστικά, τις ευαισθησίες των ανθρώπων, να τους υποδείξει μορφές δράσεις, οι οποίες αναδεικνύουν και δεν καταστρέφουν το περιβάλλον. Με αυτό το σκεπτικό, θεωρώ ότι η πολιτιστική ανάπτυξη της Τήνου αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της διατηρήσιμης ανάπτυξης. Ζώντας, λοιπόν, στο Παρίσι, προσλαμβάνω χρήσιμες παραστάσεις, εικόνες, διδάγματα από αυτά που γίνονται.

Ένα πολύ συγκεκριμένο παράδειγμα: Είναι αξιοσημείωτο, όταν ταξιδεύει κανείς π.χ στην Γαλλία να βλέπει και να θαυμάζει τον τρόπο, που αναπτύσσονται περιβαλλοντικά, οικονομικά, πολιτιστικά, τα διάφορα, πανέμορφα χωριά της Γαλλίας. Εκεί, λοιπόν, βλέπει πόσο η πολιτιστική ανάπτυξη ενός τόπου γίνεται παράγοντας πολύ σημαντικός και οικονομικής ανάπτυξης. Συνεπώς, πρέπει η Τήνος, οι αρχές της Τήνου, οι κάτοικοι της Τήνου, να προσεγγίζουν την πολιτιστική φυσιογνωμία και την πολιτιστική ανάπτυξη του νησιού και μέσα από αυτό το πρίσμα. Όχι μόνο με την έννοια της αποκλειστικής ενίσχυσης των εισοδημάτων τους, αλλά και με την ευρύτερη έννοια της όξυνσης των αντανακλαστικών, της βελτίωσης των ευαισθησιών κι εν τέλει της προβολής των παραδόσεων του νησιού. Η Τήνος έχει τεράστια αποθέματα πολιτιστικής παράδοσης, που μπορεί να προσφέρει. Στο παρελθόν, είχε βέβαια μια μονοδρομική ανάπτυξη, με την έννοια ότι θεωρούταν ένας τόπος προσκυνηματικού χαρακτήρα, λόγω της ύπαρξης της Παναγίας. Όμως δεν πρέπει να μένουμε εγκλωβισμένοι σε αυτό, πρέπει να πάμε κι ένα βήμα πιο πέρα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Τήνος είναι ο χώρος, από τον οποίο ξεπήδησαν μια σειρά καταπληκτικών μαρμαρογλυπτών και μαρμαροκαλλιτεχνών. Ο Γιαννούλης Χαλεπάς, ο Δημήτρης Φιλιππότης κι άλλοι. Αυτά όλα είναι στοιχεία που πρέπει να ενισχύουμε, ώστε η πολιτιστική ανάπτυξη του νησιού να έχει έναν πολυπρόσωπο χαρακτήρα και να αναδεικνύει όλες τις πτυχές του πολιτισμού. Γίνονται προσπάθειες, κι εδώ αξίζει να αναφέρω το Μουσείο Μαρμάρου, που βρίσκεται στον Πύργο. Πρόκειται για ένα αξιόλογο μουσειακό συγκρότημα, που αξίζει κανείς να επισκεφθεί.

Ο πολιτισμός είναι μια κίνηση, ποτέ μια κατάσταση. Φέτος, είναι η σειρά του σημαντικού καλλιτέχνη κι ανθρώπου, Σωτήρη Σόρογκα. Μιλήστε μου για την γνωριμία σας μαζί του, καθώς και για την ανάγκη, στις μέρες μας, να υπάρχουν πνευματικές προσωπικότητες, που να αποπνέουν αφοσίωση, καλλιέργεια και μέλλον.

Είχα την ευκαιρία και την τύχη, με την μεσολάβηση ενός πολύ καλού φίλου κι έγκριτου τεχνοκριτικού, του Γιώργου Μυλωνά, να γνωρίσω τον Σωτήρη Σόρογκα. Είχα ακούσει για τον Σόρογκα, αλλά δεν αρκεί να ακούς γι’ αυτόν, πρέπει και να τον γνωρίσεις. Εκεί, θα καταλάβεις ότι πρόκειται για μια καλλιτεχνική παρουσία, εξαιρετικά ευθύβολη, εξαιρετικά διακριτική, που κυριαρχείται από το δικό της προσωπικό, πηγαίο ήθος στην εικαστική ζωή της  χώρας. Είναι ένας ζωγράφος, με καταβολές στην πιο στέρεα και διαχρονική μας παράδοση, που προσθέτει, εδώ και δεκαετίες, την δική του εκδοχή στην ανάπτυξη και προβολή του ελληνικού φωτός. Ο Σωτήρης Σόρογκας, εκτός από διακεκριμένος ζωγράφος, υπήρξε για μια σειρά ετών, και διακεκριμένος καθηγητής, στο Πολυτεχνείο, αφήνοντας εποχή διδακτικού ήθους. Επίσης, αξίζει να σημειώσω ότι είναι ένας άνθρωπος και με πλούσιο συγγραφικό έργο. Είναι η προσωπικότητα εκείνη, που έχει αντισταθεί και αντιστέκεται, με μεγάλη επιτυχία, στον εκβαρβαρισμό της εποχής μας. Προβάλλει μια τέχνη, που, μέσα στην απλότητά της, μέσα στην αντίθεση του λευκού και του μαύρου, νομίζω ότι αναδεικνύει το ελληνικό τοπίο. Αν μου ζητούσε κάποιος να χαρακτηρίσω τον Σωτήρη Σόρογκα, θα τον αποκαλούσα υμνητή των χαλασμάτων, αριστοτέχνη του φωτός, αγιογράφο των ερειπίων. Όποιος έχει δει τα έργα του θα καταλάβει αυτό ακριβώς. Μέσα από τα ερείπια, αναδεικνύει την προσωπικότητα του ελληνικού τοπίου. Ο Σωτήρης Σόρογκας είναι από τους λίγους καλλιτέχνες, που προβάλλει, με παρρησία, την μοναδικότητα του ελληνισμού, χωρίς να φοβάται κατηγορίες περί υπέρμετρου, αν θέλετε, «εθνικισμού», για μη γόνιμη προσέγγιση. Έχουμε, λοιπόν, να εμπνευστούμε από την ζωή του. Τα έργα, που θα εκτεθούν σε αυτή την έκθεση, είναι έργα, τα οποία είναι εμπνευσμένα, εξ’ ολοκληρου, από τοπία, χαλάσματα, ερείπια της Τήνου. Συνεπώς, με την έκθεση αυτή, ο Σόρογκας, ο οποίος, παρενθετικά υπογραμμίζω ότι υπηρετεί τον χώρο της τέχνης για πάνω από εξήντα χρόνια, προσφέρει ουσιαστικά μια τεράστια υπηρεσία. Πρωτίστως, στο νησί της Τήνου, που αναδεικνύει με τον πιο εξαγνισμένο τρόπο. Το ελληνικό κοινό θα έχει την ευκαιρία να θαυμάσει αυτή τη δουλειά του. Είναι εξαιρετικό να θαυμάζει κανείς την δουλειά του Σόρογκα στην πηγή που τον εμπνέει, στην Τήνο.

Ακριβώς, στην πηγή που τον εμπνέει. Με τα εγκαίνια της έκθεσης να λαμβάνουν χώρα, 20 Ιουλίου, απογευματάκι. Την τονίζω τη στιγμή, γιατί σε αυτό το νησί, ναι, το φως έχει έναν άλλο, δικό του χαρακτήρα. Ειδικά, απόγευμα καλοκαιριού.

Ναι, τα εγκαίνια θα γίνουν στις 20 Ιουλίου, μετά τις 19:00 και η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 10 Αυγούστου, με ελεύθερη είσοδο, κάθε απόγευμα. Λόγω της συμβολής του Γιώργου Μυλωνά, το αποτέλεσμα θα δικαιώσει τις προσδοκίες όλων, πιστεύω. Και του ζωγράφου, και του Γιώργου Μυλωνά, αλλά κι όλων των υπόλοιπων. Αξίζει σε αυτό το σημείο να αναφέρω το εξής: υπάρχει ένα έλλειμμα, εδώ στην Τήνο, το οποίο θα πρέπει να αντιμετωπιστεί σοβαρά, κάποια στιγμή, κυρίως από τις τοπικές αρχές. Τα τελευταία χρόνια, διοργανωνόταν το Φεστιβάλ Τήνου. Φεστιβάλ με πολύ μεγάλες δυνατότητες, υπό μια αυστηρή, όμως, προϋπόθεση: να επιλέγουν οι αρχές με τους αρμόδιους, με τους γνώστες, με την πνευματική ζωή του τόπου ποιο είναι το καταλληλότερο φόκους γι’ αυτό το φεστιβάλ. Δεύτερον, πρέπει να αντιληφθούν όλοι ότι η δημιουργία του φεστιβάλ χρειάζεται και κάποιους πόρους, μια στέρεα οικονομική βάση, αλλά κι ένα διακριτό φόκους, όπως είπα. Νομίζω ότι έχουν τη δυνατότητα να συμβάλλουν στο να διοργανώνεται ένα φεστιβάλ με πανελλαδικές φιλοδοξίες. Στην Τήνο, το συγκεκριμένο φεστιβάλ θα μπορούσε να αποτελέσει μια εκπληκτική ευκαιρία για να αναδειχθούν χώροι και τόποι, που είναι μοναδικοί. Ένας τέτοιος χαρακτηριστικός τόπος, που με γοήτευσε, είναι οι Ουρσουλίνες, στα Λουτρά της Τήνου, όπου αυτό το υπέροχο κτίριο συμπυκνώνει πολύτιμη ιστορία δεκαετιών. Το φεστιβάλ Τήνου, σε συνδυασμό με άλλες πρωτοβουλίες ανάταξης, συντήρησης, προβολής, νομίζω ότι μπορεί να καταστήσει το νησί έναν μοναδικό τόπο.  

Σας ευχαριστώ πολύ γι’ αυτή την συνομιλία.

Κι εγώ.

*Πληροφορίες

Ο Σωτήρης Σόρογκας σε μια έκθεση αντίδωρο σε όσα το νησί της Τήνου εξακολουθεί να του προσφέρει. Ο 88χρονος δημιουργός πρόκειται να μοιραστεί αναμνήσεις και να μιλήσει για τη ζωντανή σχέση του με την Τήνο.

Επιμέλεια έκθεσης: Γιώργος Μυλωνάς
Εγκαίνια έκθεσης: 20 Ιουλίου 2024, 19:00 – 23:00
Διάρκεια έκθεσης έως 10 Αυγούστου 2024
Τοποθεσία: A Touch of New / Vacation House ΑΣΠΑΛΑΘΟΣ, Τριαντάρος, Τήνος.
Ώρες επίσκεψης: Καθημερινά 18:15 – 21:00

Το project αφορά στην παρουσίαση εικαστικής ομαδικής έκθεσης σύγχρονης τέχνης με την συμμετοχή γυναικών καλλιτεχνών από διαφορετικές εθνικότητες, που διερευνά την θηλυκότητα και τις διάφορες εκφάνσεις της.

Η υλοποίηση του Project γίνεται από τους επιμελητές της καλλιτεχνικής ομάδας Axionart σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Μεσογειακής Κουλτούρας. Η έκθεση τελεί υπό την αιγίδα του ECI(European Communication Institute), και υποστηρίζεται από τον Οργανισμό Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας Δήμου Αθηναίων.

Επίκεντρο η θηλυκότητα και πως αυτή βιώνεται, και εκφράζεται καλλιτεχνικά μέσα από σύμβολα και τους ρόλους της, σε ένα σύγχρονο και γρήγορα μεταβαλλόμενο κόσμο με αρχαίες καταβολές.

Γυναίκες από διαφορετικές χώρες και κουλτούρες, προσεγγίζουν το θέμα, με έργα ζωγραφικής, φωτογραφίας, εγκαταστάσεις video, ερευνούν τις στερεοτυπικές επιτελέσεις του φύλου που αφορούν την θηλυκότητα. Επιχειρούν να στείλουν ένα δυνατό μήνυμα ελευθερίας σε σχέση με την ταυτότητα, τη σεξουαλικότητα, την πολιτική και την ιστορία, διερευνούν τη συμβολοποίηση της γυναίκας όπως αυτή προκύπτει από τους διάφορους ρόλους της. Με κριτική διάθεση, χιούμορ και αυτοσαρκασμό.

Οι καλλιτέχνες της έκθεσης «What about Eve?» καλούνται να αποτυπώσουν μέσα από τα έργα τους, τη γυναικεία μορφή, και υπόσταση στις πολλαπλές μορφές και προσλήψεις, ανοίγοντας διαλόγους γύρω από κοινωνικά ζητήματα και στερεότυπα, προτείνοντας τη δύναμη της θηλυκότητας.

Η φιλοδοξία της ομάδας είναι να παρουσιάσει μια ευρεία οπτική στη σύγχρονη δημιουργία των γυναικών καλλιτεχνών, θέτοντας ερωτήματα αλλά και προκαλώντας το θεατή να συμμετάσχει σε αναγνώσεις και σκέψεις γύρω από την γυναικεία δυναμική, στην κοινωνία και στην τέχνη.

Η έκθεση έχει διεθνή χαρακτήρα και την καλλιτεχνική τους άποψη θα μοιραστούν μαζί μας γυναίκες από την Ελλάδα, τις ΗΠΑ, την Κύπρο, τη Λετονία, την Ιταλία, τη Φινλανδία, την Εσθονία, τη Γερμανία και τη Σιγκαπούρη.

Η έκθεση φιλοξενείται στο πολιτιστικό κέντρο του Δήμου Αθηναίων, Μελίνα και τα εγκαίνια είναι την Τετάρτη στις 3 Ιουλίου στις 7 μ.μ.

Παράλληλες δράσεις

3 Ιουλίου, Τετάρτη, 20:30

Νίκη Ζαχαρή, Καλλιτεχνική Περφορμάνς «Where Do Flowers Go When They Die»

6 Ιουλίου, Σάββατο, 12:00

Ισμήνη Μπονάτσου, Καλλιτεχνική δράση «Οδηγίες για Кόρες»

10 Ιουλίου, Τετάρτη, 17:00

Προβολή ταινίας της Binha Haase «Lamento», Συμμετοχή του Φεστιβάλ Video Art Μηδέν

Διάρκεια έκθεσης 3 με 13 Ιουλίου

Ωράριο: Opening day – Τετάρτη 3/7/2024 19:00 – 22:00 μ.μ.

Τρίτη – Παρασκευή – 11:00 π.μ. – 19:00 μ.μ.

Σάββατο – Κυριακή 11:00 – 15:00 μ.μ.

Δευτέρα κλειστά