Στην πρώτη σελίδα του βιβλίου, δύο χαρακτηριστικά αποφθέγματα συνοψίζουν το ιδεώδες της Μπαρντό: «Η ελευθερία είναι να είσαι ο εαυτός σου, ακόμη κι όταν είναι άβολο» και «Τα ζώα είναι οι άγγελοι αυτής της γης. Αξίζουν τον σεβασμό μας περισσότερο από τις συγγνώμες μας».

Σε αντίθεση με την Γκρέτα Γκάρμπο, που αποσύρθηκε από τον κινηματογράφο και τη δημόσια ζωή στα 36 της χρόνια, η Μπαρντό αποχαιρέτησε την έβδομη τέχνη στα 39, ύστερα από τη συμμετοχή της στην ταινία «Colinot, ο πειρασμός» το 1973. Έφυγε κυριολεκτικά με μια κατσικούλα στην αγκαλιά – την έσωσε από τη σφαγή – και δεν ξαναγύρισε ποτέ στο σινεμά. Έτσι διατηρήθηκε ο μύθος, ενώ εκείνη ακολούθησε τον δικό της δρόμο.

Σε αντίθεση με άλλες θρυλικές φιγούρες, η Μπαρντό δεν κρύφτηκε ποτέ από τα φώτα της δημοσιότητας. Οι συνεντεύξεις και οι δημόσιες δηλώσεις της ήταν τόσο συχνές όσο και καυστικές. Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 πρωταγωνίστησε σε μια από τις πιο γνωστές εκστρατείες υπέρ των ζώων στη Νέα Γη του Καναδά, όπου φωτογραφήθηκε κρατώντας μια λευκή φώκια-μωρό. Αντιμετώπισε τους κυνηγούς και κατάφερε να φέρει πρωτοφανή δημοσιότητα στον αγώνα κατά της θανάτωσης των ζώων.

Η σχέση με τη φήμη και η απομόνωση στο Saint-Tropez

Η Μπαρντό αποσύρθηκε με εμφανή δυσαρέσκεια για τη δια βίου παγίδευσή της στη φήμη. Η πολυπόθητη ελευθερία της σήμαινε πως δεν μπορούσε να κάνει σχεδόν τίποτα ανενόχλητη. Μετέτρεψε το Saint-Tropez, όπου υπάρχει και ένα αμφιλεγόμενο άγαλμά της, σε προσωπικό καταφύγιο. Έβγαινε από την απομόνωσή της μόνο για να υπερασπιστεί τα ζώα ή να προωθήσει τις υπερσυντηρητικές της απόψεις.

Το μεγάλο θηλυκό σύμβολο του γαλλικού κινηματογράφου δεν μπορεί να κατανοηθεί χωρίς να λάβουμε υπόψη τη δύναμη μιας ομορφιάς που αψήφησε κάθε όριο. Η Μπαρντό πλάι στον Πικάσο, με τον Γκενσμπούργκ, να χορεύει ασταμάτητα, πάντα τραβούσε τα βλέμματα θαυμασμού. Με τα μακριά ξανθά μαλλιά που έκρυβαν το πρόσωπό της, το διαχρονικό μαύρο φόρεμα και τα χαμηλά παπούτσια ή μπαλαρίνες, η εικόνα της στην οθόνη παραμένει αξεπέραστη και μαγνητική.

Το φετινό θέμα, «Η Δύναμη μας, ο Πλανήτης μας», είναι ιδιαίτερα επίκαιρο. Με την αλλαγή του κλίματος να επιταχύνεται και τα οικοσυστήματα υπό πίεση, το ερώτημα είναι: πώς μπορούμε, ως άτομα και κοινότητες, να προστατεύσουμε τον φυσικό κόσμο;

The Guardians of Nature: Κοινότητες στην πρώτη γραμμή

Σε πολλά μέρη του κόσμου, οι τοπικές και εθιμικές κοινότητες είναι αυτές που προστατεύουν αθόρυβα τα δάση, τα ποτάμια και την άγρια ​​ζωή για γενιές και γενιές. Αυτές οι κοινότητες δεν ζουν απλώς δίπλα στη φύση, είναι βαθιά συνδεδεμένες με αυτήν. Οι παραδοσιακές γνώσεις και οι τρόποι ζωής τους έχουν διατηρήσει μερικά από τα πλουσιότερα hotspot βιοποικιλότητας του πλανήτη.

Ωστόσο, παρά τον κρίσιμο ρόλο τους, αυτοί οι άνθρωποι συχνά μένουν εκτός αποφάσεων σχετικά με τον τρόπο διαχείρισης των εδαφών και των πόρων τους. Αυτός ο αποκλεισμός έχει οδηγήσει μερικές φορές σε σύγκρουση, απώλεια πολιτισμού, ακόμη και περιβαλλοντική υποβάθμιση. Φανταστείτε ένα μέρος όπου οι ντόπιοι δεν είναι απλώς παρευρισκόμενοι αλλά ενεργοί εταίροι στη διατήρηση. Όπου οι φωνές τους διαμορφώνουν τον τρόπο διαχείρισης των προστατευόμενων περιοχών και πού τα οφέλη από τη διατήρηση της φύσης επιστρέφουν απευθείας σε αυτούς.

Αυτό δεν είναι απλώς το ιδανικό, αφού συμβαίνει σε πολλά μέρη του κόσμου, με αξιοσημείωτα αποτελέσματα. Ένα φωτεινό παράδειγμα είναι η συνεργασία του UNDP με την κυβέρνηση της Ινδονησίας μέσω του έργου Wildlife Ecotourism που χρηματοδοτείται από το Παγκόσμιο Ταμείο Πλαισίου Βιοποικιλότητας (GBFF).

Στοχεύοντας πέντε εμβληματικά εθνικά πάρκα—Tanjung Puting, Way Kambas, Baluran, Alas Purwo και Wakatobi—αυτή η πρωτοβουλία μετατρέπει πάνω από 1,9 εκατομμύρια εκτάρια προστατευόμενων περιοχών σε κινητήρες τόσο για την προστασία της βιοποικιλότητας όσο και για την τοπική ευημερία. Περισσότερα από 6.000 άτομα, μεταξύ των οποίων το 30% γυναίκες, επωφελούνται άμεσα από αυτή την προσέγγιση.

Στον πυρήνα του, το έργο τοποθετεί τους Εθιμικούς Λαούς και τις Τοπικές Κοινότητες (CPLC) ως συνδιαχειριστές των οικοτουριστικών εγχειρημάτων. Επενδύοντας σε φιλικές προς το περιβάλλον υποδομές και διασφαλίζοντας ότι τα έσοδα από τον οικοτουρισμό επανεπενδύονται στη διατήρηση και τα μέσα διαβίωσης, το έργο αποτελεί παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο η χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξη μπορεί να προστατεύσει τη φύση ενώ αναβαθμίζει τις κοινότητες.

Ευθυγράμμιση της τοπικής δράσης με τις παγκόσμιες φιλοδοξίες

Σε όλο τον κόσμο, οι κυβερνήσεις και οι οργανισμοί αναγνωρίζουν ότι η διατήρηση δεν μπορεί να πετύχει χωρίς τη συμμετοχή της κοινότητας. Οι εθνικές στρατηγικές δίνουν ολοένα και μεγαλύτερη έμφαση στην προστασία των οικοσυστημάτων διασφαλίζοντας παράλληλα ότι οι ντόπιοι μοιράζονται τα οφέλη. Αυτή η προσέγγιση ευθυγραμμίζεται με τους παγκόσμιους στόχους για ανάσχεση της απώλειας βιοποικιλότητας και καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής.

Το έργο Wildlife Ecotourism ευθυγραμμίζεται επίσης με την εθνική στρατηγική βιοποικιλότητας της Ινδονησίας (IBSAP 2025–2045) και την Προεδρική Οδηγία Αρ. 1/2023. Από την προστασία των οικοσυστημάτων και των εμβληματικών ειδών μέχρι την ενίσχυση των υπηρεσιών οικοσυστήματος και την ενδυνάμωση των κοινοτήτων, είναι ένα ισχυρό μοντέλο για το πώς η διατήρηση μπορεί να είναι τόσο ανθρωποκεντρική όσο και θετική για τον πλανήτη.

Ένας από τους πιο συναρπαστικούς τρόπους με τους οποίους οι κοινότητες μετατρέπουν τη διατήρηση σε διάσωση, είναι μέσω του οικοτουρισμού. Όταν γίνεται προσεκτικά, ο οικοτουρισμός αναδεικνύει τα θαύματα της φύσης και δημιουργεί θέσεις εργασίας, ειδικά για γυναίκες και νέους. Ενθαρρύνει τους επισκέπτες να εκτιμούν και να σέβονται την άγρια ​​ζωή, ενώ παράγει κεφάλαια που μπορούν να επανεπενδυθούν για την προστασία των οικοτόπων και την υποστήριξη της τοπικής ανάπτυξης.

Αλλά ο οικοτουρισμός λειτουργεί μόνο όταν είναι χωρίς αποκλεισμούς και καθοδηγείται από την κοινότητα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο έργα όπως ο «Οικοτουρισμός της Άγριας Ζωής» είναι τόσο κρίσιμα, προωθούν μια συμμετοχική προσέγγιση που ανταποκρίνεται στη συμπερίληψη, όπου η παρακολούθηση και η αξιολόγηση είναι κοινές ευθύνες και κάθε ενδιαφερόμενος έχει φωνή.

Η κοινή μας ευθύνη αυτή την Ημέρα της Γης

Καθώς γιορτάζουμε την «Ημέρα της Γης» το 2025, το μήνυμα είναι σαφές: η δύναμη να προστατεύσουμε τον πλανήτη μας βρίσκεται στα χέρια μας, και ειδικά στα χέρια εκείνων που ζουν πιο κοντά στη γη. Η υποστήριξη της προστασίας από την κοινότητα δεν είναι απλώς μια ηθική επιταγή, είναι η πιο έξυπνη πορεία προς τα εμπρός για ένα βιώσιμο μέλλον. Αυτή την Ημέρα της Γης, ας γιορτάσουμε τη δύναμη των κοινοτήτων ως φύλακες της φυσικής μας κληρονομιάς. Ας υπερασπιστούμε λύσεις που σέβονται εξίσου τους ανθρώπους και τη φύση. Γιατί όταν οι κοινότητες ευδοκιμούν, τα οικοσυστήματα ανθίζουν και αυτό μας ωφελεί όλους.

Ευτυχισμένη Ημέρα της Γης 2025! Μαζί, η δύναμή μας μπορεί να διαμορφώσει έναν πιο υγιή, πιο ανθεκτικό πλανήτη για τις επόμενες γενιές.

Πηγή: Indonesia

Η Υπηρεσία Αλιείας και Άγριας Ζωής των ΗΠΑ ανακοίνωσε την Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου, μια πρόταση για την ένταξη της καμηλοπάρδαλης στο πλαίσιο του Νόμου για τα απειλούμενα είδη. Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι ελπίζουν ότι η κίνηση αυτή θα συμβάλει στην πάταξη της λαθροθηρίας των συγκεκριμένων ζωών, περιορίζοντας την εισαγωγή τους στις ΗΠΑ. Διάφορα μέλη του σώματος της καμηλοπάρδαλης χρησιμοποιούνται για την παρασκευή χαλιών, κοσμημάτων και παπουτσιών, συμβάλλοντας στη μείωση του πληθυσμού τους.

«Η ομοσπονδιακή προστασία για τις καμηλοπαρδάλεις θα συμβάλει στην προστασία ενός ευάλωτου είδους, στην προώθηση της βιοποικιλότητας, στην υποστήριξη της υγείας του οικοσυστήματος, στην καταπολέμηση της παράνομης διακίνησης άγριων ζώων και στην προώθηση βιώσιμων οικονομικών πρακτικών», ανέφερε σε δήλωσή της η Μάρθα Γουίλιαμς, η επικεφαλής της υπηρεσίας Αλιείας και Άγριας ζωής. Με ύψος που συχνά ξεπερνά τα πέντε μέτρα, η καμηλοπάρδαλη γοήτευε και προβλημάτιζε τους ανθρώπους από την αρχαιότητα. Όταν ο Ιούλιος Καίσαρας επέστρεψε από την Αφρική, έφερε στη Ρώμη το ψηλόσωμο ζώο, προκαλώντας την έκπληξη στα πρόσωπα των συμπατριωτών του. Στους κάτοικους της Ρώμης, το πλάσμα έμοιαζε κατά το ήμισυ με καμήλα και κατά το ήμισυ με λεοπάρδαλη και κάπως έτσι προέκυψε η ονομασία του είδους.

Οι καμηλοπαρδάλεις αποτελούν βασικά γρανάζια του ζωικού οικοσυστήματος ολόκληρης της Αφρικής, ευδοκιμώντας σε ερήμους, δάση και σαβάνες. Ωστόσο, ακόμη και τώρα, εξακολουθούν να είναι ένα μυστήριο, με τους ερευνητές να μην είναι εντελώς σίγουροι αν η καμηλοπάρδαλη αποτελεί ένα μόνο είδος ή περισσότερα. Όμως υπάρχει ένα πράγμα στο οποίο μπορούν να συμφωνήσουν: Η καμηλοπάρδαλη έχει μπει σε μπελάδες.

Χάθηκε το 1/3 του πληθυσμού τους μέσα σε 30 χρόνια

Ο πληθυσμός τους μειώθηκε από πάνω από 150.000 το 1985 σε περίπου 98.000 το 2015, καθώς η ταχεία αστικοποίηση διατάραξε το φυσικό τους περιβάλλον. Επιπλέον, η λαθροθηρία και η ξηρασία, που τροφοδοτείται από την κλιματική αλλαγή, συνεισφέρουν στο να κάνουν τη ζωή για τα ιδιαίτερα ζώα όλο και πιο δύσκολη. Η Διεθνής Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης, ένα δίκτυο που παρακολουθεί την κατάσταση της χλωρίδας και της πανίδας του πλανήτη, αναγνώρισε πολλά υπο-είδη καμηλοπάρδαλης ως κρίσιμα απειλούμενα από το 2018.

Τώρα, Αμερικανοί αξιωματούχοι προτείνουν να κηρυχθούν ως κρίσιμα απειλούμενα τρία υπο-είδη της βόρειας καμηλοπάρδαλης: Η δυτικοαφρικανική, η καμηλοπάρδαλη του Κορντοφάν και η καμηλοπάρδαλη της Νουβίας. Ο πληθυσμός των παραπάνω ειδών έχει μειωθεί κατά 77% από το 1985, από περίπου 26.000 σε μόλις 6.000. Οι καμηλοπαρδάλεις αυτές ζουν κυρίως στο Καμερούν, το Τσαντ, τον Νίγηρα και την Ουγκάντα. Επιπλέον, ο οργανισμός προτείνει να χαρακτηριστούν δύο υπο-είδη στην Ανατολική Αφρική – η δικτυωτή καμηλοπάρδαλη και η καμηλοπάρδαλη Μασάι – ως απειλούμενα, δηλαδή ένας βαθμός πριν τα κρίσιμα απειλούμενα ζώα.

Πηγή: Lifo.gr / Washington Post

«Αναζητούμε τη γλυκύτητα γιατί νιώθουμε ωραία!» εξηγεί ο Joshua Paul Dale, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Chuo στο Τόκιο και συγγραφέας του Irresistible: How Cuteness Wired Our Brains and Conquered the World. «Η αντίληψη της γλυκύτητας προσελκύει την προσοχή μας πολύ γρήγορα – μέσα σε 1/7 του δευτερολέπτου – πυροδοτώντας μια απόκριση στον τροχιακό μετωπιαίο φλοιό, το δίκτυο ευχαρίστησης και ανταμοιβής του εγκεφάλου. Αυτή η γρήγορη νευρική δραστηριότητα φαίνεται να ακολουθείται από πιο αργές διαδικασίες αξιολόγησης που προκαλούν συμπεριφορά φροντίδας, μειώνουν την επιθετικότητα και ενεργοποιούν δίκτυα που εμπλέκονται στο παιχνίδι, την ενσυναίσθηση και τη συμπόνια».

Πώς λοιπόν ο εγκέφαλός μας ορίζει το χαριτωμένο και γιατί αντιδρά με αυτόν τον τρόπο; Τι κάνει κάτι χαριτωμένο; Ο πρώτος σταθμός για όποιον ενδιαφέρεται για το φαινόμενο του χαριτωμένου είναι η έκθεση ορόσημο του 1943 του Αυστριακού ηθολόγου Konrad Lorenz, η οποία ορίζει μια συλλογή χαρακτηριστικών που ονομάζει kindchenschema, ή baby schema. Μεταξύ των χαρακτηριστικών που κρατούν το κλειδί της χαριτωμένης ομορφιάς: ένα μεγάλο κεφάλι σε σχέση με το μέγεθος του σώματος, μεγάλα μάτια χαμηλά στο κεφάλι, μικρή, στενή μύτη και στόμα, στρογγυλά, παχουλά μάγουλα και σώμα. κοντά, παχιά άκρα και ταλαντευόμενες κινήσεις…

Ο Lorenz υποστήριξε ότι η απόκριση του εγκεφάλου μας στη γλυκύτητα είναι μια εξελικτική προσαρμογή: Η γλυκύτητα προκαλεί έμφυτη φροντίδα και προστατευτική συμπεριφορά για τη βελτίωση της πιθανότητας επιβίωσης των ειδών. Πίστευε ότι η ανταπόκρισή μας στην ευγένεια ήταν ακατάσχετη.

Η έρευνα έχει βρει ότι τα χαρακτηριστικά του σχήματος των μωρών μπορούν να είναι ευδιάκριτα και σε άλλα είδη ζώων, ιδιαίτερα σε εκείνα των οποίων τα μικρά χρειάζονται φροντίδα. Αυτό μπορεί να είναι μέρος του γιατί οι άνθρωποι βρίσκουν ορισμένα ζώα ιδιαίτερα χαριτωμένα.

Αλλά η θεωρία του Lorenz δεν λέει όλη την ιστορία. Σύμφωνα με την Kamilla Knutsen Steinnes, υποψήφια διδάκτορα στην ανάλυση συμπεριφοράς στο Μητροπολιτικό Πανεπιστήμιο του Όσλο, εδώ παίζονται περισσότερα από το να ενεργοποιούνται απλά ένστικτα φροντίδας.

«Ενώ η ουσιαστική έρευνα διαπιστώνει ότι η ανταπόκρισή μας στο χαριτωμένο φαίνεται βαθιά ριζωμένη στη γονική φροντίδα και στην επιβίωση των θηλαστικών, ένας αυξανόμενος όγκος ερευνών υποδηλώνει ότι υπερβαίνει τη φροντίδα», εξηγεί η Steinnes. Λέει ότι όταν βλέπουμε κάτι χαριτωμένο, αυτό προκαλεί ένα ευρύ φάσμα ισχυρών, κυρίως θετικών, συναισθημάτων. Ο εγκέφαλός μας έχει μια μοναδική, γρήγορη και συγκεκριμένη απόκριση, με ενεργοποίηση σε τομείς που συνδέονται με το συναίσθημα, την ανταμοιβή, τα κίνητρα και την ευχαρίστηση.

Επιπλέον, η ανταπόκρισή μας στη γλυκύτητα ενθαρρύνει την προκοινωνική συμπεριφορά, την κοινωνική δέσμευση και τον εξανθρωπισμό.

Όταν το χαριτωμένο γίνεται kawaii

Η επιστημονική αδυναμία ορισμού του πλήρους φάσματος των συναισθημάτων που προκαλούνται από την αντίληψη της γλυκύτητας μπορεί να οφείλεται στους περιορισμούς της γλώσσας, υποστηρίζει η Steinnes. «Η προκαλούμενη συναισθηματική απόκριση στο χαριτωμένο έχει μελετηθεί ελάχιστα, ίσως επειδή το συναίσθημα δεν έχει συγκεκριμένο όνομα στα αγγλικά, τα νορβηγικά ή τα γερμανικά», γράφει σε μια ερευνητική εργασία του 2019.

«Η γλυκύτητα μπορεί να προκαλέσει kama muta (το αίσθημα της συγκίνησης), τη συμπόνια, την τρυφερότητα, την ενσυναίσθηση, την ανησυχία, την θρεπτική αγάπη, το kawaii ή μια χαριτωμένη επιθετικότητα», μας είπε η Steinnes. Το Kama muta είναι ένας σανσκριτικός όρος. Μπορεί να προκληθεί από την κοινό μοίρασμα μιας εμπειρίας, εξηγεί η ερευνήτρια. «Στην καθομιλουμένη, αυτός που βιώνει το συναίσθημα λατρεύει τα χαριτωμένα γατάκια και η καρδιά του είναι μαζί τους».

Το Kawaii είναι η εξαιρετικά δημοφιλής ιαπωνική έννοια που συχνά μεταφράζεται απλώς ως «χαριτωμένο», αλλά στην πραγματικότητα περιλαμβάνει ιδέες απλότητας, νεανικής αθωότητας, μικροσκοπικού, αγαπησιάρικου, αξιολάτρευτου, αξιαγάπητου (και άλλες τέτοιες γλυκές ιδέες). Όπως η Steinnes, ο Dale συμφωνεί ότι η αντίδρασή μας στο χαριτωμένο ξεπερνά το αίσθημα του να είμαστε φροντιστικοί, γράφοντας στο βιβλίο του ότι «το συναίσθημα του kawaii ενθαρρύνει τη συνάφεια, που είναι κοινωνικός δεσμός με μια ευρύτερη έννοια από την απλή φροντίδα. Αυτός είναι ο λόγος που το να νιώθουμε ότι κάτι είναι χαριτωμένο μας κάνει να θέλουμε να το πλησιάσουμε, ακόμα κι αν δεν έχουμε ιδιαίτερη επιθυμία να το προστατέψουμε ή να το θρέψουμε».

Κάτι παραπάνω από ένα χαριτωμένο πρόσωπο

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πλημμυρίζουν από φωτογραφίες με γάτες που κοιμούνται χαρούμενες και συνοδεύονται από λεζάντες που περιγράφουν πόσο σκληρά εργάζεται ο άνθρωπος τους για να προσφέρει στη γάτα μια ξέγνοιαστη ζωή. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Μεγάλο μέρος της σύγχρονης χαριτωμένης συμπεριφοράς και του κοινού μοιράσματος του χρόνου μας με ένα χαριτωμένο πλάσμα καθοδηγείται από το αίσθημα της απόδραση: εξιδανικεύουμε μια μορφή άστατης ζωής. Αυτό το σημείο διερευνάται στο ακαδημαϊκό κείμενο που συνεπιμελήθηκε ο Dale, The Aesthetics and Affects of Cuteness.

Για τα ζώα, η οικειότητα – είτε στο σπίτι είτε σε αιχμαλωσία – σημαίνει μια ζωή αναψυχής σε οποιαδήποτε ηλικία.

Στην περίπτωση της Moo Deng – το όνομα της οποίας μεταφράζεται σε «ζωντανό γουρούνι» – ο Dale πιστεύει ότι οι κινήσεις της είναι το κλειδί για την έλξη μας: «Νομίζω ότι οι κινήσεις της είναι που προκαλούν την αντίδραση πολλών ανθρώπων και όχι η εμφάνισή της. Παίζει χαρούμενα όταν την ψεκάζουν με ένα λάστιχο, δαγκώνει παιχνιδιάρικα έναν φύλακα του ζωολογικού κήπου. Μας ελκύουν ζώα που βρίσκονται ακόμα στο παράθυρο κοινωνικοποίησής τους που εξερευνούν με ανυπομονησία και άφοβα έναν κόσμο στον οποίο όλα είναι καινούργια».

Μπορεί να είναι πιο εύκολο να ρομαντικοποιήσεις τα χαριτωμένα ζώα αφού δεν μπορούν να απαντήσουν ή να παραπονεθούν, καθώς πολλά είδη παραμένουν μικρά (σε σύγκριση με τους ανθρώπους) σε όλη τους τη ζωή.

Το ενδιαφέρον μας, φυσικά, εκτείνεται πέρα ​​από τα social media. Οι ευκαιρίες για στενή και προσωπική αλληλεπίδραση με τα ζώα ξεπερνούν πλέον τον παραδοσιακό ζωολογικό κήπο: είτε πρόκειται για ιδιωτικές συναντήσεις σε ζωολογικούς κήπους και καφετέριες για γάτες, γιόγκα με κατσίκες και σπα μαζί με capybara, επιθυμούμε απεγνωσμένα να συνδεθούμε με άλλα πλάσματα. Ενώ οι ελεγχόμενες αλληλεπιδράσεις με την άγρια ​​ζωή μπορούν να αυξήσουν το ενδιαφέρον μας για τη διατήρηση, μπορεί επίσης να τροφοδοτήσουν την επιθυμία για ιδιοκτησία άγριων ζώων, να μεταδώσουν την αποδοχή της εκμετάλλευσης των ζώων ή να αγχώσουν τα ζώα. Στο βιβλίο του, ο Dale περιγράφει την εμπειρία του όταν επισκέφτηκε ένα χωριό αλεπούδων στην Ιαπωνία: ενοχλημένοι από την απαράδεκτη συμπεριφορά των αλεπούδων, οι επισκέπτες αγνοούν τακτικά τους δημοσιευμένους κανόνες για να κάνουν τις αλεπούδες να τις πλησιάσουν.

«Δεν είναι απλώς μια εγωιστική απόλαυση. Το να νιώθουμε την επιθυμία να προστατέψουμε, να φροντίσουμε και να παίξουμε με ένα χαριτωμένο μωρό ή ζώο, ακόμα κι αν είναι μόνο μια εικόνα στη ροή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ενθαρρύνει την ενσυναίσθηση και τη συμπόνια», μας διαβεβαιώνει ο Dale. «Είναι ενσωματωμένο μας, η γλυκύτητα μας κάνει ανθρώπους».

Πηγή: National Geographic

Με δεδομένα από 35.000 πληθυσμούς περισσότερων από 5.000 ειδών θηλαστικών, πτηνών, αμφιβίων, ερπετών και ψαριών, ο δείκτης του Παγκόσμιου Ταμείου Άγριας Ζωής (WWF) δείχνει επιταχυνόμενες μειώσεις σε όλο τον κόσμο. Σε περιοχές πλούσιες σε βιοποικιλότητα, όπως η Λατινική Αμερική και η Καραϊβική, το ποσοστό απώλειας πληθυσμού ζώων φτάνει το 95%.

Η έκθεση παρακολουθεί τις τάσεις στην αφθονία μεγάλου αριθμού ειδών, όχι μεμονωμένους αριθμούς ζώων. Διαπίστωσε ότι οι υπό εξέταση πληθυσμοί είχαν μειωθεί κατά 73% από το 1970, κυρίως λόγω των ανθρώπινων πιέσεων. Ο δείκτης έχει γίνει διεθνής προβληματισμός και φτάνει λίγο πριν από την επόμενη σύνοδο κορυφής του ΟΗΕ για τη βιοποικιλότητα, η οποία θα αναδείξει το θέμα στην Κολομβία αργότερα αυτόν τον μήνα. «Η εικόνα που ζωγραφίζουμε είναι απίστευτα ανησυχητική», δήλωσε η Kirsten Schuijt, Γενική Διευθύντρια του WWF International, σε συνέντευξη Τύπου.

«Δεν πρόκειται μόνο για την άγρια ​​ζωή, αλλά για τα βασικά οικοσυστήματα που συντηρούν την ανθρώπινη ζωή», δήλωσε ο Daudi Sumba, επικεφαλής της προστασίας του περιβάλλοντος στο WWF. Η έκθεση επαναλαμβάνει την ανάγκη να αντιμετωπίσουμε ταυτόχρονα τις «αλληλένδετες» κρίσεις της κλιματικής αλλαγής και της καταστροφής της φύσης και προειδοποιεί για σημαντικά «σημεία ανατροπής» που προσεγγίζουν ορισμένα οικοσυστήματα. «Οι αλλαγές θα μπορούσαν να είναι μη αναστρέψιμες, με καταστροφικές συνέπειες για την ανθρωπότητα», είπε, χρησιμοποιώντας το παράδειγμα της αποψίλωσης των δασών στον Αμαζόνιο, η οποία θα μπορούσε «να μετατοπίσει αυτό το κρίσιμο οικοσύστημα από μια δεξαμενή άνθρακα σε μια πηγή άνθρακα». «Η υποβάθμιση και η απώλεια οικοτόπων, κυρίως λόγω του διατροφικού μας συστήματος, είναι η πιο αναφερόμενη απειλή σε κάθε περιοχή, ακολουθούμενη από την υπερεκμετάλλευση, τα χωροκατακτητικά είδη και τις ασθένειες», ανέφερε η έκθεση.

Άλλες απειλές περιλαμβάνουν την κλιματική αλλαγή, ιδιαίτερα στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική και τη ρύπανση, ιδίως στη Βόρεια Αμερική, την Ασία και τον Ειρηνικό. Είναι απίστευτα ανησυχητικό ότι η μεγαλύτερη μείωση παρατηρείται στους πληθυσμούς των ειδών του γλυκού νερού και ακολουθούν τα χερσαία και τα θαλάσσια σπονδυλωτά. «Έχουμε αδειάσει τους ωκεανούς από το 40% της βιομάζας τους», δήλωσε ο Yann Laurans του WWF Γαλλίας.

Από ήπειρο ανά ήπειρο, η μέση πτώση έφτασε το 95% στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική, ακολουθούμενη από την Αφρική, με πτώση 76%, και στη συνέχεια από την Ασία και τον Ειρηνικό, που μειώθηκαν κατά 60%. Η μείωση των πληθυσμών είναι «λιγότερο θεαματική» στην Ευρώπη, την Κεντρική Ασία και τη Βόρεια Αμερική. Ορισμένοι πληθυσμοί έχουν σταθεροποιηθεί ή ακόμα και επεκταθεί χάρη στις προσπάθειες διατήρησης και την επανεισαγωγή ειδών, ανέφερε η έκθεση. Ο ευρωπαϊκός βίσονας, για παράδειγμα, εξαφανίστηκε στη φύση το 1927, αλλά το 2020 αριθμούσε 6.800 χάρη σε μεγάλης κλίμακας αναπαραγωγή και επιτυχή επανεισαγωγή, κυρίως σε προστατευόμενες περιοχές.

Ενώ χαρακτήρισε τη συνολική εικόνα «απίστευτα ανησυχητική», ο Schuijt πρόσθεσε: «Τα καλά νέα είναι ότι δεν έχουμε ξεπεράσει ακόμη το σημείο χωρίς επιστροφή». Επεσήμανε τις παγκόσμιες προσπάθειες, συμπεριλαμβανομένου ενός συμφώνου επανάστασης που προσγειώθηκε στην τελευταία συνεδρίαση του ΟΗΕ για τη βιοποικιλότητα το 2022 για την προστασία του 30% του πλανήτη έως το 2030 από τη ρύπανση, την υποβάθμιση και την κλιματική αλλαγή. Αλλά προειδοποίησε, «όλες αυτές οι συμφωνίες έχουν σημεία ελέγχου το 2030 που κινδυνεύουν να χαθούν».

Αρκετές επιστημονικές μελέτες που δημοσιεύθηκαν από το περιοδικό Nature κατηγόρησαν το WWF για μεθοδολογικές προκαταλήψεις στο ευρετήριό του που οδηγούν σε υπερβολική έκταση της παρακμής των ζώων. «Παραμένουμε πραγματικά σίγουροι για τη στιβαρότητά του», δήλωσε ο Andrew Terry της Ζωολογικής Εταιρείας του Λονδίνου σε συνέντευξη Τύπου, τονίζοντας τη χρήση μιας «γκάμας δεικτών, που εξετάζουν τον κίνδυνο εξαφάνισης, τη βιοποικιλότητα και την υγεία των οικοσυστημάτων για να διευρύνουν πραγματικά αυτή την εικόνα».

Πηγή: Daily Sabah

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι όταν αρνήθηκαν να τους δώσουν τις λιχουδιές επειδή δεν ακολουθούσαν τους κανόνες του παιχνιδιού, τα άλογα μπορούσαν να αλλάξουν αμέσως στρατηγικές για να λάβουν περισσότερες ανταμοιβές. Αυτό δείχνει ότι τα ζώα έχουν την ικανότητα να σκέφτονται και να σχεδιάζουν μπροστά – κάτι που προηγουμένως θεωρούνταν πέρα ​​από τις δυνατότητές τους, είπαν επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Nottingham Trent (NTU). Γνωρίζοντας τον τρόπο που μαθαίνουν τα άλογα μπορούν να βοηθήσουν τους φροντιστές να τα εκπαιδεύσουν πιο ανθρώπινα και να βελτιώσουν την ευημερία τους, πρόσθεσε η ομάδα ερευνητών.

Η Δρ Carrie Ijichi, ανώτερη λέκτορας στην επιστήμη των ιπποειδών στο NTU, είπε: «Τα άλογα δεν είναι φυσικές ιδιοφυΐες, θεωρούνται μέτριας εξυπνάδας, αλλά αυτή η μελέτη δείχνει ότι δεν είναι έτσι και στην πραγματικότητα είναι πιο προηγμένα γνωστικά από τα εύσημα που τους αποδίδουμε».

Για να καταλάβουν περισσότερα, οι ερευνητές έθεσαν σε 20 άλογα μια εργασία που αποτελείται από τρία στάδια. Στο πρώτο στάδιο, τα ζώα άγγιξαν ένα κομμάτι κάρτας με τη μύτη τους για να πάρουν μια λιχουδιά. Αλλά, τα πράγματα έγιναν πιο περίπλοκα όταν εισήχθη ένα φως και στα άλογα επιτρεπόταν ένα σνακ μόνο αν άγγιζαν την κάρτα ενώ το φως ήταν σβηστό. Η ομάδα διαπίστωσε ότι τα άλογα συνέχισαν να αγγίζουν τυφλά την κάρτα, ανεξάρτητα από το αν το φως ήταν αναμμένο ή σβηστό, και ανταμείφθηκαν για τις σωστές απαντήσεις. Στο τελικό στάδιο του παιχνιδιού, επιβλήθηκε ένα πέναλτι όπου το άγγιγμα της κάρτας όταν ήταν αναμμένο το φως είχε ως αποτέλεσμα τάιμ άουτ 10 δευτερολέπτων. Αλλά αντί να αγγίξουν αδιακρίτως την κάρτα, η ομάδα διαπίστωσε ότι τα άλογα συμμετείχαν σύμφωνα με τους κανόνες – έκαναν μονάχα μια κίνηση την κατάλληλη στιγμή για να λάβουν τη λιχουδιά τους.

Οι ερευνητές είπαν ότι αυτό υποδηλώνει ότι αντί να αποτυγχάνουν να κατανοήσουν τους κανόνες του παιχνιδιού, τα άλογα τους είχαν καταλάβει όλη την ώρα, αλλά είχαν βρει έναν τρόπο να παίξουν στο δεύτερο στάδιο που δεν απαιτούσε πολλή προσοχή.

Η Louise Evans, υποψήφια διδάκτορας με έδρα τη Σχολή Ζωικών, Αγροτικών και Περιβαλλοντικών Επιστημών του NTU, είπε: «Περιμέναμε πράγματι να βελτιωθούν οι επιδόσεις των αλόγων όταν εισαγάγαμε το τάιμ άουτ, αλλά εκπλαγήκαμε από το πόσο άμεση και σημαντική ήταν η βελτίωση. Τα ζώα χρειάζονται συνήθως πολλές επαναλήψεις μιας εργασίας για να αποκτήσουν σταδιακά νέες γνώσεις, ενώ τα άλογά μας βελτιώθηκαν αμέσως όταν εισαγάγαμε ένα κόστος για τα λάθη. Αυτό υποδηλώνει ότι τα άλογα γνώριζαν από τότε ποιοι ήταν οι κανόνες του παιχνιδιού».

Οι ερευνητές δήλωσαν ότι τα ευρήματα, που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Applied Animal Behavior Science, υποδηλώνουν ότι τα άλογα έχουν την ικανότητα να σχηματίζουν ένα εσωτερικό μοντέλο του κόσμου γύρω τους για να λαμβάνουν αποφάσεις και να κάνουν προβλέψεις, μια τεχνική γνωστή ως μάθηση βάσει μοντέλου. Παλαιότερα πίστευαν ότι η μάθηση με βάση το μοντέλο ήταν πολύ περίπλοκη για τα άλογα επειδή έχουν υποανάπτυκτο προμετωπιαίο φλοιό, ένα μέρος του εγκεφάλου που σχετίζεται με τη στρατηγική σκέψη.

Η Δρ Ijichi είπε ότι αυτό υποδηλώνει ότι «πρέπει να χρησιμοποιούν άλλη περιοχή του εγκεφάλου για να επιτύχουν ένα παρόμοιο αποτέλεσμα. Αυτό μας διδάσκει ότι δεν πρέπει να κάνουμε υποθέσεις σχετικά με τη νοημοσύνη ή το συναίσθημα των ζώων με βάση το αν είναι «φτιαγμένα» όπως εμείς».

Πηγή: indy100

Στην πραγματικότητα, καθώς μαθαίνουμε περισσότερα για τις αγελάδες, γίνεται σαφές ότι οι άνθρωποι και οι αγελάδες έχουν πολλά κοινά. Αμέτρητες μελέτες έχουν δείξει ότι οι αγελάδες έχουν ισχυρή κοινωνική δυναμική, πολύπλοκη συναισθηματική ζωή και την ικανότητα να σκέφτονται ορθολογικά και να επιλύουν προβλήματα.

Οι αγελάδες έχουν πραγματικά φίλους;

Γνωρίζετε τη στιγμιαία αίσθηση ανακούφισης και ενθουσιασμού που νιώθετε όταν βρίσκεστε σε ένα πάρτι και ένας από τους καλύτερους φίλους σας μπαίνει στο δωμάτιο; Αυτό το βιώνουν και οι αγελάδες!

Το 2011, ένας διδακτορικός φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Northampton στην Αγγλία δοκίμασε αυτή την ιδέα παρακολουθώντας τους καρδιακούς παλμούς και τα επίπεδα κορτιζόλης των αγελάδων – τους δύο δείκτες που χρησιμοποιούν οι ιθύνοντες της συμπεριφοράς των ζώων για να μετρήσουν το άγχος. Εξέτασε λοιπόν, πώς άλλαξε το επίπεδο άγχους κάθε αγελάδας σε τρία διαφορετικά σενάρια: σε ένα στυλό μόνη της, σε ένα στυλό με μια άλλη αγελάδα που δεν γνώριζε και σε ένα στυλό με τον πιο κοντινό της σύντροφο στο κοπάδι.

Όταν οι αγελάδες είχαν μαζί τους τους «προτιμώμενους συντρόφους», τα επίπεδα άγχους τους ήταν σημαντικά χαμηλότερα από ό,τι αν ήταν μόνες τους ή με μια αγελάδα που δεν γνώριζαν. Οι αγελάδες δεν παρηγορούνται μόνο από το γεγονός ότι δεν είναι μόνες – είναι πιο άνετες και χαρούμενες επειδή είναι με τον πιο κοντινό τους σύντροφο.

Πώς, λοιπόν, τα βοοειδή δημιουργούν αυτές τις ιδιαίτερες φιλίες;

Είναι ζώα αγέλης, πράγμα που σημαίνει ότι σχεδόν πάντα περιβάλλονται από άλλες αγελάδες. Από τη γέννησή τους, οι αγελάδες έχουν έντονη επιθυμία να δεθούν με άλλες αγελάδες. Αναζητούν σωματική επαφή, περιποιούνται το ένα ζώο το άλλο, κάνουν βόλτες μαζί, ακόμη κουλουριάζονται δίπλα-δίπλα για να κοιμηθούν.

Αν και είναι σίγουρα πρακτικό για τις αγελάδες να μένουν μαζί για να βρίσκουν μέρη για να βόσκουν και να μείνουν ασφαλείς από τα αρπακτικά, οι συναισθηματικές τους σχέσεις κάνουν τους δεσμούς τους ακόμα πιο δυνατούς. Επειδή τα κοπάδια βοοειδών είναι τόσο μεγάλα — αποτελούνται από πάνω από 300 ζώα — φυσικά προκύπτει η κοινωνική δυναμική. Παρόλο που όλα τα μέλη της αγέλης βασίζονται το ένα στο άλλο σε κάποιο βαθμό, οι αγελάδες θα αναπτύξουν προτιμήσεις για συγκεκριμένα.

Όπως οι άνθρωποι, οι αγελάδες έχουν μοναδικές προσωπικότητες—μερικά άτομα είναι πιο εσωστρεφή και χαλαρά, ενώ άλλα είναι πιο εξωστρεφή και παιχνιδιάρικα. Μελέτες δείχνουν ότι οι αγελάδες με παρόμοιες διαθέσεις έλκονται η μία από την άλλη, δημιουργώντας στενές σχέσεις στη διαδικασία. Έτσι, ουσιαστικά, τα βοοειδή δένονται όπως οι άνθρωποι: οδηγούνται να αναζητήσουν σχέσεις με άτομα που έχουν το ίδιο σκεπτικό και μπορούν ακόμη και να δημιουργήσουν φιλίες δια βίου στη διαδικασία.

Οι αγελάδες έχουν συναισθήματα;

Ναί! Παρόλο που δεν μπορούμε να ρωτήσουμε τις αγελάδες πώς αισθάνονται, η έρευνα έχει δείξει ότι οι αγελάδες έχουν πολύπλοκη συναισθηματική ζωή. Δεν βιώνουν απλώς τα δύο βασικά συναισθήματα – το άγχος και την ικανοποίηση – βιώνουν ένα πλήρες φάσμα σύνθετων συναισθημάτων, όπως ενθουσιασμό, αγάπη, λύπη και φόβο.

Είναι ενδιαφέρον ότι οι αγελάδες βιώνουν ακόμη και «γνωστική προκατάληψη». Οι ερευνητές χρησιμοποιούν αυτόν τον όρο για να περιγράψουν εάν ένα άτομο έχει θετική ή αρνητική προοπτική για τη ζωή με βάση τις εμπειρίες του παρελθόντος – με απλούστερους όρους, η «γνωστική προκατάληψη» σας καθορίζει εάν βλέπετε το ποτήρι ως «μισοάδειο» ή «μισογεμάτο». Για παράδειγμα, όταν τα νεαρά μοσχάρια βιώσουν κάτι οδυνηρό, όπως να αφαιρεθούν δυστυχώς τα κέρατά τους με ένα καυτό σίδερο, θα προσπαθούν συνέχεια και έντονα να αποφύγουν εικόνες και ήχους που συνδέονται με αυτήν την αρνητική εμπειρία—ακόμα κι αν δεν διατρέχουν κανέναν κίνδυνο να πληγωθούν.

Από την άλλη πλευρά, οι αγελάδες ενθουσιάζονται για νέα πράγματα και εμπειρίες. Μια μελέτη διαπίστωσε ότι όταν οι αγελάδες έπρεπε να εξασκηθούν σε μια μικρή εργασία για να πάρουν μια λιχουδιά, έδειχναν σημάδια ευχαρίστησης όταν «κατακτούσαν» πλήρως την εργασία. Οι ερευνητές το ονόμασαν αυτό μια «συναισθηματική αντίδραση στη μάθηση». Με απλούστερους όρους, σημαίνει ότι οι αγελάδες αισθάνονται την ίδια εκπληκτική αίσθηση ικανοποίησης που νιώθουν οι άνθρωποι όταν πετυχαίνουν κάτι για το οποίο εργάστηκαν σκληρά, είτε πρόκειται για κάτι ασήμαντο είτε για τη διεκπεραίωση ενός δύσκολου project στη δουλειά!

Μπορεί να πάθουν κατάθλιψη οι αγελάδες;

Όπως έχουν δείξει οι προαναφερθείσες μελέτες, οι αγελάδες είναι φυσικά κοινωνικά ζώα που δημιουργούν ισχυρούς δεσμούς μεταξύ τους. Όταν οι αγελάδες απομονώνονται από τους φίλους και την οικογένειά τους, νιώθουν μοναξιά, άγχος, ακόμη και κατάθλιψη.

Δυστυχώς, αυτή η εμπειρία είναι πολύ συνηθισμένη για τις αγελάδες που γεννιούνται και μεγαλώνουν σε φάρμες εργοστασίων. Αυτές οι φάρμες απομακρύνουν τα νεογέννητα μοσχαράκια από τις μητέρες τους για να εμποδίσουν τα μοσχάρια να πίνουν το γάλα της. Αλλά οι μητέρες αγελάδες έχουν φυσικά ισχυρούς δεσμούς με τα μωρά τους και θα καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να τα προστατεύσουν – μια μελέτη έδειξε ότι οι μητέρες αγελάδες ήταν πρόθυμες να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους για να προστατεύσουν τα μοσχάρια τους. Ωστόσο, οι εργοστασιακές φάρμες χρησιμοποιούν συσκευές για να συγκρατούν και να περιορίζουν τις μητέρες αγελάδες, έτσι είναι αβοήθητες όταν βλέπουν να τους αφαιρούν τα μωρά τους. Τόσο οι μητέρες όσο και τα μωρά βιώνουν μεγάλη αγωνία σε αυτόν τον χωρισμό και είναι γνωστό ότι φωνάζουν από αγωνία για ώρες ή και μέρες κάθε φορά.

Οι επιστήμονες της συμπεριφοράς των ζώων έχουν παρατηρήσει ότι τα νεαρά μοσχάρια που αποχωρίζονται απότομα από τις μητέρες τους εμφανίζουν επίσης έλλειψη προθυμίας να φάνε στερεά τροφή και έχουν μειωμένη ικανότητα αντιμετώπισης αγχωτικών καταστάσεων.

Και πάλι, αν και οι αγελάδες δεν μπορούν να μας πουν πώς νιώθουν με λόγια, η συμπεριφορά τους μας δείχνει πόσο καταθλιπτική μπορεί να είναι η ζωή σε ένα εργοστάσιο.

Πηγή: The Humane League

Εδώ είναι μερικά από τα κορυφαία οφέλη μας για τα κατοικίδια ως θεραπεία:

Αύξηση της φυσικής δραστηριότητας

Η θεραπεία με κατοικίδια προσφέρει έναν τρόπο αύξησης της σωματικής δραστηριότητας. Μια βόλτα ενός σκύλου θεραπείας στη μονάδα, στον κήπο ή έξω για συνεδρίες περιποίησης, ενθαρρύνει τους χρήστες υπηρεσιών να είναι πιο δραστήριοι, βελτιώνοντας τις κινητικές δεξιότητες και ενθαρρύνοντας την ανεξάρτητη κίνηση. Όλες αυτές οι δραστηριότητες έχουν αποδειχθεί ότι είναι ωφέλιμες για ασθενείς που υποφέρουν από νευρολογικές παθήσεις που περιορίζουν την κινητικότητα, όπως η νόσος του Huntington ή η Πολλαπλή Σκλήρυνση.

Βελτιωμένη αυτοεκτίμηση

Η φροντίδα και ο χρόνος με τα κατοικίδια μπορεί να τονώσει την αυτοπεποίθηση και να βελτιώσει την αυτοεκτίμηση. Οι εκδηλώσεις αγάπης, όπως ένας σκύλος που κουνάει την ουρά του ή γλείφει, μπορεί να κάνει τον ασθενή να αισθάνεται πιο θετικά, ενώ η φροντίδα ενός ζώου επιτρέπει στους ασθενείς να περνούν τον χρόνο τους παραγωγικά.

Μειωμένα επίπεδα στρες

Χαϊδεύοντας ζώα, όπως γάτες και σκύλους, απελευθερώνονται ενδορφίνες, οι οποίες έχουν ηρεμιστική δράση και επομένως μειώνουν τα επίπεδα του στρες. Αυτό είναι ιδιαίτερα ευεργετικό για ασθενείς που πάσχουν από άνοια ή άγχος. Τέτοιοι ασθενείς μπορεί να αγχωθούν και να απογοητευτούν όταν δεν μπορούν να επικοινωνήσουν με τους ανθρώπους ή δεν είναι σε θέση να εκφράσουν τις ιδέες ή τα συναισθήματά τους, αλλά ο χρόνος με τα ζώα επιτρέπει στους ασθενείς να δεθούν μαζί τους χωρίς να βασίζονται σε καμία γλώσσα. Η θεραπεία με κατοικίδια έχει επίσης αποδειχθεί ότι βοηθά τα παιδιά να ξεπεράσουν συναισθηματικές διαταραχές και να ξεπεράσουν προβλήματα ομιλίας.

Μείωση της κατάθλιψης

Η επίσκεψη ενός κατοικίδιου στην υπηρεσία ενθαρρύνει τους ασθενείς να ωθούν τους εαυτούς τους σε κοινωνικές καταστάσεις που διαφορετικά θα μπορούσαν να αποφύγουν. Τα ζώα είναι τρυφερά πλάσματα που προσφέρουν άνεση και σιγουριά, μειώνοντας τα συναισθήματα μοναξιάς και συμβάλλοντας σε αυξημένα συναισθήματα ευτυχίας και απόλαυσης.

Μείωση της αρτηριακής πίεσης

Οι ασθενείς που πάσχουν από υψηλή αρτηριακή πίεση διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξουν καρδιακές παθήσεις και το να περνούν χρόνο με ένα κατοικίδιο είναι γνωστό ότι μειώνει τα επίπεδα της αρτηριακής πίεσης. Αυτό τελικά παίζει ενεργό ρόλο στη μείωση του κινδύνου καρδιακών προβλημάτων και άλλων στεφανιαίων προβλημάτων. Οι ασθενείς με αρτηριακή πίεση είναι γνωστό ότι επωφελούνται από τη θεραπεία με κατοικίδια και είναι πιθανό να ζήσουν περισσότερο και να έχουν μια πιο υγιή ζωή.

Πηγή: Medical News Today

Υπάρχουν τέσσερις κατηγορίες για τα βραβεία φέτος: Connected Cats, Family Cats, Senior Cats και Incredible Cats. Ο Marley είναι φιναλίστ στην κατηγορία Incredible Cats. Η κυρία Anstis είπε ότι ο επτάχρονος Marley βοήθησε να φέρει παρηγοριά και ελπίδα στις 11 γυναίκες που ζουν αυτή τη στιγμή στο καταφύγιο.

«Συχνά, τοποθετώντας την πατούσα του πάνω στα πόδια των καλεσμένων μας, αποτελεί την πρώτη καλοσύνη που έχουν βιώσει εδώ και χρόνια», είπε. «Έχει αυτό το απίστευτο χάρισμα της ενσυναίσθησης, γνωρίζοντας ενστικτωδώς ποιος τον χρειάζεται. Υιοθετήσαμε τον Marley πριν από τέσσερα χρόνια και νομίζω ότι είχε υποστεί κακοποίηση καθώς φοβάται τους άνδρες ηλικίας γύρω στα 30. Έτσι αναγνωρίζει το τραύμα των καλεσμένων μας».

Η Cilla, 12 ετών, που ανήκει στην κατηγορία Connected Cats, βοηθά ανήσυχους μαθητές στο Δημοτικό Σχολείο Outwoods στο Atherstone, Warwickshire, κατά τη διάρκεια της περιόδου των εξετάσεων.
Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο σχολείο πριν από περίπου έξι χρόνια με όψη πεινασμένη και αδύνατη και εγκαταστάθηκε εκεί. Έχει ακόμη και έξι κρεβάτια, εκ των οποίων τα δύο στη βιβλιοθήκη, που είναι το αγαπημένο της μέρος.

Η Sally Taylor, διευθύντρια στο Outwoods Primary School, είπε: «Η Cilla είναι πολύ διαισθητική και ξέρει πάντα πού πρέπει να είναι, με έναν ανήσυχο μαθητή ή να περιμένει στην αίθουσα να φτάσει η έκτη τάξη κατά τη διάρκεια της εβδομάδας των εξετάσεων». Και πρόσθεσε: «Το να τη χαϊδεύουν τους ηρεμεί πριν τις εξετάσεις τους. Κάθε πρωί όταν φτάνω στο σχολείο περιμένει να με χαιρετήσει, κάτι που κάνει τη μέρα μου να ξεκινάει όμορφα. Μετά κάνει παρέα με τους μαθητές στα μαθήματα, στα διαλείμματα και ακόμη και στο γήπεδο ποδοσφαίρου κατά τη διάρκεια των αγώνων».

Στην κατηγορία Incredible Cats βρίσκεται και ο Marmaduke από το Μάντσεστερ. Η ιδιοκτήτρια Janice Cheetham, είπε ότι την έβγαλε από τη «βαθιά κατάθλιψη», όταν ενώ εργαζόταν ως τεχνικός έκτακτης ανάγκης, έγινε η επίθεση στο Manchester Arena. Είκοσι δύο άνθρωποι σκοτώθηκαν σε βομβιστική επίθεση αυτοκτονίας μετά από συναυλία της Ariana Grande στις 22 Μαΐου 2017. «Η συμβουλή μου σε οποιονδήποτε παλεύει με την ψυχική του υγεία είναι να πάρει μια μεγάλη πορτοκαλί γάτα», τονίζει. «Ειλικρινά δεν ξέρω αν θα ήμουν εδώ σήμερα χωρίς τον Marmaduke».

Η ψηφοφορία για τα National Cat Awards ξεκίνησε στις 17 Ιουλίου και θα ολοκληρωθεί στις 30 Αυγούστου. Οι νικητές των κατηγοριών και η Εθνική Γάτα της Χρονιάς θα ανακοινωθούν κατά τη διάρκεια μιας τελετής στο One Marylebone του Λονδίνου στις 18 Σεπτεμβρίου.

Με πληροφορίες από BBC.

Γνωρίστε τα σημάδια

Τα περισσότερα κατοικίδια, ακόμη και οι γάτες εσωτερικού/εξωτερικού χώρου, μπορούν εύκολα να κρατηθούν μέσα τις πιο ζεστές μέρες. Αλλά κυρίως για τα σκυλιά αυτό δεν είναι επιλογή. Τα σκυλιά μπορούν εύκολα να υπερθερμανθούν μέσα σε 10 λεπτά και ειδικά τα σκυλιά με κοντή μύτη, όπως μπόξερ, μπουλντόγκ και γαλλικά μπουλντόγκ. Τα πρώιμα σημάδια θερμικής εξάντλησης στους σκύλους περιλαμβάνουν ερυθρότητα γύρω από τα μάτια και σκουρόχρωμα ούλα και γλώσσα, συχνά σε βαθύ σκούρο κόκκινο ή μοβ (τα ούλα που είναι πολύ χλωμά, ωστόσο, μπορεί επίσης να είναι σημάδι θερμικής εξάντλησης). Τα υπερβολικά σάλια ή λαχάνιασμα είναι ένα άλλο βασικό σημάδι.

Αλλάξτε τη ρουτίνα της βόλτας σας

Οι βόλτες θα πρέπει να περιοριστούν όσο έχει ζέστη έξω. Το παιχνίδι σε εξωτερικούς χώρους και οι βόλτες περιορίζονται σε 15 λεπτά τη φορά κατά τη διάρκεια ενός κύματος καύσωνα. Εξίσου σημαντική είναι η ώρα της ημέρας. Εάν κάνει πολύ ζέστη για να περπατήσετε εσείς άνετα, ο σκύλος σας πιθανότατα περνάει ακόμα πιο δύσκολα.

Εάν ζείτε σε μια πόλη χωρίς γρασίδι για να περπατήσετε, σκεφτείτε να επενδύσετε σε μποτάκια για να προστατέψετε τα μαξιλάρια των ποδιών του σκύλου σας από την καυτή άσφαλτο.

Βγάλτε άφθονο νερό

Στα καταφύγια, τα σκυλιά έχουν άμεση πρόσβαση στο νερό για πιτσίλισμα και κολύμπι. Μάλιστα, οι εθελοντές και το προσωπικό ξαναγεμίζουν τακτικά τις πισίνες με δροσερό νερό και ακόμη και πάγο, διασφαλίζοντας ότι οι μόνιμοι σκύλοι έχουν πάντα έναν εύκολο τρόπο να δροσίζονται κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Ένας σωλήνας, ένας εκτοξευτήρας ή ακόμα και μερικοί κάδοι μπορούν να κάνουν εξαιρετική δουλειά παρέχοντας την ίδια ανακούφιση κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού.

Όπως και με τους ανθρώπους, το πόσιμο νερό είναι η πιο σημαντική λύση για τα ζώα που παλεύουν με τη ζέστη. Είναι επίσης ο ευκολότερος πόρος για τα κατοικίδια και τα αδέσποτα στην περιοχή σας. Κρατήστε άφθονο δροσερό νερό διαθέσιμο για τα κατοικίδια ζώα ενώ βρίσκεστε έξω και αν έχετε ζώα που τριγυρνούν στη γειτονιά σας, σκεφτείτε να τους βάζετε μπολ — ιδιαίτερα πλαστικά. Αν τους δίνετε νερό σε μεταλλικά μπολ στον ήλιο, αυτό το μέταλλο θα ζεσταθεί ακριβώς όπως αν ήταν σε μια εστία κουζίνας. Φροντίστε να τα βάζετε σε σκιερά μέρη όπου σίγουρα θα βρίσκουν καταφύγιο τα αδέσποτα.

Έχετε πάντα τον νου σας στον δρόμο για τα αδέσποτα όταν τα θερμόμετρα αγγίζουν υψηλές θερμοκρασίες. Και στο σπίτι, ανοίξτε το air condition καθώς αν εσείς ζεσταίνεστε πολύ, φανταστείτε τι περνάνε τα πιο μακρύτριχα ζωάκια.

Με πληροφορίες από το διαδίκτυο.