Το βιβλίο με τίτλο «Ύμνος στη ζωή» κυκλοφόρησε σήμερα και περιγράφει τους μαζικούς βιασμούς που υπέστη η Πελικό, μια υπόθεση που συγκλόνισε τον κόσμο και μετέτρεψε την 73χρονη αυτή γυναίκα σε σύμβολο της μάχης κατά της σεξουαλικής βίας, ωθώντας ακόμη και τη γαλλική κυβέρνηση να τροποποιήσει τη νομοθεσία της περί βιασμών. Εκτός από τον σύζυγο της Πελικό, άλλοι 50 άνδρες καταδικάστηκαν επειδή βίαζαν τη Ζιζέλ όσο εκείνη ήταν ναρκωμένη.

Εξηγώντας την απόφασή της να μην προτιμήσει μια κεκλεισμένων των θυρών δίκη, η οποία θα της επέτρεπε να διατηρήσει την ανωνυμία της, η Πελικό τονίζει στα απομνημονεύματά της: «Κανείς δεν θα μάθαινε τι μου έκαναν (…) Κανείς, πέρα απ’ όσους θα εμπλέκονταν στη δική, δεν θα έβλεπε τα πρόσωπά τους, δεν θα τους κοίταζε από πάνω ως κάτω και θα αναρωτιόταν πώς να ξεχωρίσει τους βιαστές μεταξύ των γειτόνων και των συναδέλφων τους».

«Στην κόλαση και πίσω»

Περιγράφοντας τη στιγμή που έμαθε ότι ο σύζυγός της τη νάρκωνε και τη βίαζε επί χρόνια, η Πελικό γράφει ότι η αστυνομία αρχικά τη ρώτησε αν εκείνη και ο τότε σύζυγός της συνήθιζαν να ανταλλάσσουν συντρόφους. Όταν εκείνη απάντησε πως όχι, τότε της έδειξαν φωτογραφίες στις οποίες εμφανιζόταν η ίδια, αναίσθητη στο κρεβάτι, με άγνωστους άνδρες.

«Ο αστυνομικός μου λέει έναν αριθμό. Μου λέει ότι 53 άνδρες είχαν έρθει στο σπίτι μου για να με βιάσουν», εξηγεί στο βιβλίο της.

Στη συνέχεια περιγράφει πώς επέστρεψε στο σπίτι της και άπλωσε τα πλυμένα ρούχα του συζύγου της. «Ήμουν σαν ένας σκύλος που περιμένει στον κήπο το αφεντικό του», γράφει.

Επίσης περιγράφει πόσο δύσκολο της ήταν να εξηγήσει στους φίλους της και κυρίως στα παιδιά της τι συνέβη, σημειώνοντας ότι γνώριζε πως η κόρη της Καρολίν «θα ζούσε μια κόλαση».

«Η πίστη στους ανθρώπους (…) είναι η εκδίκησή μου» λέει.

Θα επισκεφτεί τον άνδρα της στη φυλακή

Στη διάρκεια της δίκης η Ζιζέλ δεν απευθύνθηκε ποτέ απευθείας στον σύζυγό της Ντομινίκ Πελικό, αλλά στα απομνημονεύματά της αναφέρει ότι σκοπεύει να τον επισκεφθεί στη φυλακή για να του ζητήσει εξηγήσεις.

«Σκέφτηκες ποτέ ‘πρέπει να σταματήσω’; Κακοποίησες την κόρη μας; (…) Έχεις ιδέα σε τι κόλαση ζούμε; (…) Σκότωσες; (…) Θα του κάνω αυτές τις ερωτήσεις. Χρειάζομαι απαντήσεις, μου χρωστάει τουλάχιστον αυτό», τονίζει.

Η Πελικό εξηγεί ότι πήρε δύναμη από τις χιλιάδες επιστολές που έχει λάβει από γυναίκες από όλο τον κόσμο και από τις γυναίκες που περίμεναν έξω από τη δικαστική αίθουσα.

«Λίγο καιρό αφού ξεκίνησε η δίκη, άρχισα να λαμβάνω επιστολές στο τέλος κάθε ημέρας (…) προτιμούσα να διαβάζω τα γράμματά τους αντί για τις εφημερίδες. Μου έδωσαν την ευκαιρία να ακούσω τις φωνές των γυναικών», εξηγεί.

«Πώς θα μπορούσα να πω στις γυναίκες (…) ότι η παρουσία τους έξω από τη δικαστική αίθουσα για εμένα έσβηνε όσα συνέβαιναν μέσα», τονίζει.

Νέος, αναπάντεχος έρωτας

Στα απομνημονεύματά της η Πελικό περιγράφει ότι ξαναβρήκε την αγάπη με έναν άνδρα τον οποίο συνάντησε μέσω κοινών φίλων.

Το βράδυ που τον συνάντησε γράφει ότι «ήταν μεθυσμένη από χαρά». «Είχα ανάγκη να αγαπήσω ξανά. Δεν φοβόμουν (…) Έχω ακόμη πίστη στους ανθρώπους. Κάποτε αυτή ήταν η μεγαλύτερη αδυναμία μου, τώρα είναι η δύναμή μου, η εκδίκησή μου».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στην πρώτη της τηλεοπτική συνέντευξη στο France 5, η 73χρονη μίλησε με ωμότητα για το αόρατο βάρος που κουβαλούν όσοι έχουν υποστεί σεξουαλική βία. «Η ντροπή σε διαπερνά, γίνεται δεύτερο δέρμα. Και λειτουργεί σαν δεύτερη ποινή, ένας επιπλέον πόνος που στρέφεται εναντίον σου», ανέφερε αρχικά.

Όπως εξήγησε, η επιλογή της να μιλήσει δημόσια ήταν μια πράξη που ξεπερνούσε τα προσωπικά της όρια: «Σκέφτηκα πως, υπερασπιζόμενη τον εαυτό μου, υπερασπίζομαι και άλλους. Αν τα κατάφερα εγώ, μπορούν και άλλοι. Σε όλα τα θύματα θέλω να πω: μην ντραπείτε ποτέ», συνέχισεΗ ίδια θυμάται ακόμη τη στιγμή που οι αστυνομικοί της παρουσίασαν φωτογραφίες και βίντεο από τους βιασμούς της. Στα αποσπάσματα του βιβλίου της «Ύμνος στη Ζωή», που αναμένεται να κυκλοφορήσει τις επόμενες ημέρες, περιγράφει το σοκ όταν πληροφορήθηκε τις πράξεις του συζύγου της, Ντομινίκ Πελικό, ενός ανθρώπου που, όπως αναφέρει, θεωρούσε μέχρι τότε υποδειγματικό. «Θα σας δείξω υλικό που θα σας αναστατώσει. Αυτή είστε εσείς», της είχε πει ο αστυνομικός. Στο βιβλίο της γράφει πως δυσκολεύτηκε να αποδεχτεί ότι η ακίνητη γυναίκα στην οθόνη ήταν η ίδια.

«Δεν αναγνώριζα ούτε τα πρόσωπα ούτε εμένα. Το πρόσωπό μου έδειχνε άδειο, το σώμα μου άψυχο. Σαν κούκλα χωρίς ζωή. Εκείνη τη στιγμή το μυαλό μου αδυνατούσε να επεξεργαστεί όσα έβλεπα», περιγράφει.

Για σχεδόν δέκα χρόνια, ο σύζυγός της ανακάτευε υπνωτικά και αγχολυτικά φάρμακα στο φαγητό και στα ποτά της, βυθίζοντάς τη σε κατάσταση παρόμοια με κώμα. Στη συνέχεια, έφερνε δεκάδες άνδρες στο σπίτι για να τη βιάζουν. Συνολικά 51 άτομα καταδικάστηκαν για βιασμό ή σεξουαλικές επιθέσεις εναντίον της.

Η Πελικό αποφάσισε να παραιτηθεί από το δικαίωμα της ανωνυμίας, μετατρέποντας τη δίκη σε δημόσια υπόθεση. Όπως εξηγεί, μια διαδικασία κεκλεισμένων των θυρών θα διασφάλιζε την προστασία των κατηγορουμένων και θα την άφηνε μόνη απέναντί τους, «αντιμέτωπη με τα βλέμματά τους, τις αρνήσεις τους και την απαξίωσή τους».

«Κανείς δεν θα γνώριζε τι μου έκαναν. Τα ονόματά τους δεν θα συνδέονταν ποτέ δημόσια με τις πράξεις τους. Και, το σημαντικότερο, καμία άλλη γυναίκα δεν θα μπορούσε να βρεθεί στην αίθουσα και να νιώσει ότι δεν είναι μόνη», εξηγεί.

Παραδέχεται ότι αν ήταν νεότερη, ίσως να μην είχε επιλέξει τον ίδιο δρόμο, φοβούμενη τα κοινωνικά στερεότυπα και τα επικριτικά βλέμματα που, όπως λέει, συνοδεύουν διαχρονικά τις γυναίκες.

Με τη δημόσια μαρτυρία της, η Ζιζέλ Πελικό επιδιώκει να μετατοπίσει το βάρος από τα θύματα στους θύτες. Το μήνυμά της είναι ξεκάθαρο και ηχηρό: η ευθύνη και η ντροπή δεν ανήκουν σε εκείνον που υπέστη τη βία, αλλά σε εκείνον που τη διέπραξε.

Πηγή: Lifo.gr