Προγραμματισμένη να εκτοξευτεί τον Νοέμβριο του 2027, η νέα τοποθεσία στο Foz do Iguaçu της Βραζιλίας θα είναι ένας από τους πολλούς δορυφόρους που θα λειτουργεί το Centre Pompidou, με άλλους στη Σαγκάη, στη Μάλαγα και στο Μετς της Γαλλίας, μεταξύ άλλων τοποθεσιών. Το μουσείο του Brazilian Centre Pompidou λαμβάνει οικονομική υποστήριξη από αξιωματούχους της Paraná, οι οποίοι επιβλέπουν την περιοχή γύρω από τους καταρράκτες Iguaçu, ένα μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Θα σχεδιαστεί από τον Παραγουανό αρχιτέκτονα Solano Benítez.

Το έργο του Benítez επικεντρώθηκε στη βιωσιμότητα. Το μουσείο είπε ότι θα φτιαχτεί έτσι ώστε να ενσωματώσει απρόσκοπτα τον δορυφόρο Centre Pompidou στο περιβάλλον του. Το μουσείο θα περιλαμβάνει εκθεσιακές γκαλερί και ερευνητικές εγκαταστάσεις και θα επικεντρωθεί στην ανάδειξη καλλιτεχνών από τη Νότια Αμερική, ενώ παράλληλα θα προβάλλει τμήματα της μόνιμης συλλογής του Pompidou, η οποία περιλαμβάνει περίπου 150.000 αντικείμενα.

Είναι ένας από τους πολλούς δορυφόρους Pompidou στα σκαριά, με άλλους να αναμένεται να εμφανιστούν στις Βρυξέλλες και τη Σεούλ τα επόμενα χρόνια.

Το μουσείο του Centre Pompidou στο Παρίσι θα κλείσει για πέντε χρόνια από τον Σεπτέμβριο για ανακαίνιση 280 εκατομμυρίων δολαρίων. Η ανακαίνιση, υπό την επίβλεψη εν μέρει από το υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας, θα αναβαθμίσει τα ενεργειακά συστήματα και θα εκσυγχρονίσει τη γερασμένη υποδομή του κτιρίου, που άνοιξε αρχικά το 1977.

Η τελευταία έκθεση που θα τοποθετηθεί πριν από το κλείσιμο θα είναι μια έκθεση του Wolfgang Tillmans στη βιβλιοθήκη του μουσείου.

Πηγή: ARTnews

Ο Salgado θεωρούνταν ένας από τους πιο αγαπημένους φωτογράφους. Οι καταπράσινες ασπρόμαυρες φωτογραφίες του τραβήχτηκαν φαινομενικά σε κάθε γωνιά του κόσμου, από την έρημο Σαχέλ μέχρι το τροπικό δάσος του Αμαζονίου έως τα πιο απομακρυσμένα σημεία της Αρκτικής. Φέρνοντας την κάμερά του σε μέρη για τα οποία πολλοί ακούνε αλλά σπάνια βλέπουν, ο Salgado παρείχε στον κόσμο αδιαμφισβήτητες ματιές όλης της φρίκης που είχε εξαπολύσει ο άνθρωπος στη γη.

Εργάστηκε σε μια μακρά παράδοση φωτογραφίας ντοκιμαντέρ, χρησιμοποιώντας τις εικόνες του για να πει την αλήθεια για τα αξιοθέατα που παρατηρούσε. Αλλά ενώ πολλοί φωτογράφοι ντοκιμαντέρ και φωτορεπόρτερ ισχυρίζονται ότι διατηρούν την αντικειμενικότητα, ο Salgado πλησίασε τα θέματά του, κάνοντας μακροσκελείς συνομιλίες με τους ανθρώπους που περνούσαν μπροστά από τον φακό του και περιμένοντας μεγάλες περιόδους για να πάρει τη σωστή λήψη. «Αυτό που ξεχωρίζει τις εικόνες του Salgado είναι η αφοσιωμένη σχέση του με το θέμα του, προϊόν της δια βίου δέσμευσής του στην κοινωνική δικαιοσύνη», έγραψε ο κριτικός David Levi-Strauss. «Η συναισθηματική στατικότητα που μας επιτρέπει να απομακρυνθούμε από άλλες φωτογραφίες ανθρώπων που λιμοκτονούν, για παράδειγμα –η εκμετάλλευσή τους, η αγριότητά τους, ο συναισθηματισμός τους– δεν υπάρχει για να μας προστατεύσει στην περίπτωση του ρεπορτάζ του Salgado».

Οι φωτογραφίες του έχουν δημοσιευτεί ευρέως στα μέσα ενημέρωσης και έχουν γίνει αντικείμενο αμέτρητων φωτογραφικών άλμπουμ. Ασυνήθιστα, για κάποιον που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί φωτορεπόρτερ, ο Salgado έγινε επίσης αποδεκτός στον κόσμο της τέχνης, με το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Σαν Φρανσίσκο να διοργανώνει την πρώτη του αναδρομική έκθεση το 1991.

Δεν επαίνεσαν όλοι οι κριτικοί τον Salgado, ο οποίος κατηγορήθηκε επανειλημμένα ότι εκμεταλλευόταν τα υποκείμενά του. Αυτοί οι ισχυρισμοί επανήλθαν ακόμη και πέρυσι όταν εμφανίστηκαν στη Βαρκελώνη οι φωτογραφίες του Salgado “Amazônia”, με πλάνα ιθαγενών Αμαζόνων. Ο Guardian παρέθεσε τον João Paulo Barreto, έναν ανθρωπολόγο, ο οποίος θυμήθηκε ότι αποχώρησε από την έκθεση: «Αισθάνομαι μια τόσο βίαιη απεικόνιση των σωμάτων των ιθαγενών. Θέλω να πω, θα άρεσε ποτέ στους Ευρωπαίους να εκθέσουν τα σώματα των μητέρων τους, των παιδιών τους με αυτόν τον τρόπο;»

Ακόμη και οι θαυμαστές του Salgado έτειναν να βλέπουν τη φωτογραφία του με καχυποψία. Ο Weston Naef, τότε επιμελητής στο Getty Center, είπε στο New York Times Magazine το 1991: «Για μένα, ένα πρόβλημα είναι το ενοχλητικό ερώτημα εάν ο Salgado μερικές φορές εκμεταλλεύεται τα υποκείμενά του αντί να τα βοηθά».

Ο Salgado φαινόταν να ξέρει, ωστόσο, ότι οι εικόνες του δεν μπορούσαν να χωριστούν από τον ίδιο και την ιδεολογία του. «Φωτογραφίζεις με όλη σου την ιδεολογία», είπε κάποτε. Και συχνά κατεύθυνε τα χρήματα που κέρδιζε από τις πωλήσεις των εικόνων του στις κοινότητες που φωτογραφίζονταν. Το άρθρο του New York Times Magazine του 1991 ανέφερε ότι είχε πρόσφατα χρησιμοποιήσει αυτά τα κεφάλαια για να χρηματοδοτήσει ένα εργοστάσιο τεχνητών άκρων στην Καμπότζη.

Το επίτευγμά του ήταν το βιβλίο του “Autres Ameriques” (Άλλη Αμερική) το 1984, το οποίο ήταν αφιερωμένο στους αγρότες στη Λατινική Αμερική. Η σειρά, που ξεκίνησε το 1977, ήταν η πρώτη του δουλειά στη Νότια Αμερική από τότε που έφυγε από τη Βραζιλία για το Παρίσι, εν μέσω της στρατιωτικής κυβέρνησης της χώρας, και είχε σκοπό να παρουσιάσει τις φτωχές κοινότητες της περιοχής και τα δεινά τους. «Τα επτά χρόνια που δαπανήθηκαν για τη δημιουργία αυτών των εικόνων ήταν σαν ένα ταξίδι επτά αιώνες πίσω στο χρόνο για να παρατηρήσω, ξετυλίγοντας μπροστά μου… όλη τη ροή διαφορετικών πολιτισμών, τόσο όμοιων στις πεποιθήσεις, τις απώλειες και τα βάσανα τους», είπε στον Independent το 2015. «Αποφάσισα να βουτήξω στις πιο συγκεκριμένες εξωπραγματικότητες σε αυτή τη Λατινική Αμερική, τόσο μυστηριώδη και πονεμένη, τόσο ηρωική».

Στη συνέχεια, παρουσίασε μια σειρά αφιερωμένη στα θύματα ενός λιμού στην έρημο Σαχέλ της Αφρικής, του απέκτησαν πιστούς θαυμαστές στην Ευρώπη. Οι Αμερικανοί φάνηκαν να περνούν πιο δύσκολα με αυτές τις φωτογραφίες. Ο Salgado υπενθύμισε ότι οι αμερικανικές οργανώσεις βοήθειας δεν θα δημοσιεύσουν τις φωτογραφίες της Σαχέλ στις ΗΠΑ, παρόλο που χιλιάδες αντίτυπα βιβλίων του είχαν ήδη πουληθεί στο εξωτερικό. Μέχρι τη δεκαετία του ’90, πολλοί Αμερικανοί τον γνώριζαν μόνο λόγω μιας από τις ελάχιστες φωτογραφίες του σε έκτακτες ειδήσεις: ένα στιγμιότυπο από την απόπειρα δολοφονίας του Ronald Reagan το 1981 από τον John W. Hinckley Jr.

Ο Sebastião Salgado γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1944, στο Aimorés, μια μικρή πόλη στην πολιτεία της Βραζιλίας. Ο πατέρας του, βοσκός, ήθελε ο Salgado να γίνει δικηγόρος και ο φωτογράφος αρχικά ξεκίνησε για να εκπληρώσει τις επιθυμίες του. Όταν όμως κατέληξε στο Πανεπιστήμιο του Σάο Πάολο, ο Salgado σπούδασε οικονομικά. Συνέχισε με το να εργαστεί στο Υπουργείο Οικονομικών της Βραζιλίας. Παντρεύτηκε τη σύζυγό του, Lelia Wanick Salgado, το 1967. Με τη στρατιωτική κυβέρνηση της χώρας σε άνοδο, ο Salgado, φανερά αριστερός, έφυγε με τη σύζυγό του και τα δύο παιδιά τους το 1969. Μετακόμισαν στο Παρίσι, όπου ο Salgado παρακολούθησε μαθήματα αγροτικής οικονομίας στο Université de Paris. Αργότερα εργάστηκε για τον Διεθνή Οργανισμό Καφέ στο Λονδίνο.

Η δουλειά του τον έκανε να γυρίσει τον κόσμο και έτσι ήρθε και η κάμερα Pentax. Ένα ταξίδι του 1971 στην Αφρική τον έπεισε ότι η φωτογραφία ήταν «ο τρόπος για να μπεις στην πραγματικότητα». Ενώ δημοσίευε περιοδικά τις πρώτες φωτογραφίες του σε περιοδικά, δεν κέρδισε μεγαλύτερη προσοχή μέχρι τη δεκαετία του 1980. Η δημοσίευση του “Autres Ameriques” είδε τους ακόλουθούς του να αυξάνονται πάρα πολύ και ακολούθησαν περαιτέρω έπαινοι για τις φωτογραφίες του με εργάτες στο χρυσωρυχείο Serra Pelada στη Βραζιλία.

Στη νέα χιλιετία, το έργο του Salgado επικεντρώθηκε όλο και περισσότερο στην κλιματική αλλαγή και την οικολογική διαταραχή. Η σειρά του “Genesis” (2004–11) περιλάμβανε υπέροχες λήψεις από παγετώνες, οροσειρές και ανθρώπους σε άνυδρα τοπία. «Υπάρχουν μέρη όπου κανείς από τον δυτικό πολιτισμό δεν έχει πάει· υπάρχουν άνθρωποι που εξακολουθούν να ζουν όπως ζούσαμε πενήντα χιλιάδες χρόνια πριν», είπε ο Salgado στο Aperture. «Υπάρχουν πολλές ομάδες που δεν ήρθαν ποτέ σε επαφή με κανέναν άλλο. Είναι το ίδιο με εμάς. Υπάρχει ακόμα ένα ποσοστό του πλανήτη που βρίσκεται σε κατάσταση γένεσης». Αργότερα, θα έλεγε ότι μέσω της σειράς «μεταμορφώθηκε σε περιβαλλοντολόγο».

Το έργο του Salgado συγκεντρώθηκε ευρέως, από ιδρύματα που κυμαίνονται από το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης έως την Tate Modern. Απέσπασε πολλές διακρίσεις πέρα ​​από τον κόσμο της τέχνης: ήταν Πρεσβευτής Καλής Θέλησης της UNICEF και έλαβε αμέτρητη υποστήριξη για το έργο του για την υποστήριξη του περιβάλλοντος, συμπεριλαμβανομένου του έργου αποκατάστασης δασών στη Βραζιλία που έκανε με τη σύζυγό του.

Έδειχνε να μην ανησυχεί αν θα μνημονευόταν. Μιλώντας στο Al-Monitor πέρυσι, απέρριψε την ιδέα ότι ήταν καλλιτέχνης, λέγοντας αντ’ αυτού ότι ήταν «φωτογράφος» και ανέφερε ότι οι φωτογραφίες του πρέπει να είναι η κληρονομιά του. «Δεν έχω καμία ανησυχία ή αξιώσεις για το πώς θα με θυμούνται», είπε. «Οι φωτογραφίες είναι η ζωή μου, τίποτα άλλο».

Στο Cinobo μπορείτε να παρακολουθήσετε ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή και το έργο του, σε σκηνοθεσία του γιου του Juliano Ribeiro Salgado και του Wim Wenders.

Σύνοψη

Tα τελευταία 40 χρόνια ο φωτογράφος Sebastião Salgado ταξιδεύει σε όλες τις ηπείρους καταγράφοντας τις αλλαγές της ανθρωπότητας. Έχει υπάρξει αυτόπτης μάρτυρας μεγάλων γεγονότων της πρόσφατης ιστορίας μας. Παρών σε πολέμους, λιμούς, κύματα προσφύγων και συνοδοιπόρος με ανθρώπους όλων των ειδών και φυλών, συνεχίζει να ταξιδεύει αναζητώντας παρθένα μέρη, άγρια χλωρίδα και πανίδα και μεγαλοπρεπή μοναδικά τοπία σε ένα τεράστιο έργο καταγραφής της ομορφιάς του πλανήτη Γη.

Πηγή: ARTnews

Υπολογίζεται ότι 2,1 εκατομμύρια «Μικρά Τέρατα» – όπως είναι γνωστοί οι θαυμαστές της Lady Gaga – μετέτρεψαν την παραλιακή γειτονιά του Ρίο σε Gagacabana για το μεγαλύτερο σόου της καριέρας της ποπ σταρ. Η προσέλευση ξεπέρασε το δωρεάν mega-show της Madonna πέρυσι, το οποίο προσέλκυσε 1,6 εκατομμύρια στις ακτές της βραζιλιάνικης πόλης. Ήταν μια στιγμή ανόθευτης χαράς για τους ιδιαίτερα αφοσιωμένους θαυμαστές της Βραζιλίας, πολλοί από τους οποίους είναι πολύ νέοι για να έχουν δει την Gaga κατά το τελευταίο της σόου στη χώρα πριν από 13 χρόνια.

Οι προσδοκίες ήταν ακόμη μεγαλύτερες καθώς η Gaga είχε ακυρώσει μια προγραμματισμένη εμφάνιση το 2017 για ιατρικούς λόγους. «Ήρθε», φώναζε το εκστασιασμένο πλήθος καθώς η Gaga εμφανίστηκε στη σκηνή λίγο μετά τις 22:00 τοπική ώρα. Οι πιο ένθερμοι “monstrinhos” έφτασαν πριν από το ξημέρωμα και πέρασαν τη μέρα κάτω από τον λαμπερό ήλιο για να εξασφαλίσουν μια θέση κοντά στη σκηνή. «Το περίμενα 15 χρόνια», είπε η Ana Clara Salomão, μια 26χρονη σχεδιάστρια από το Σάο Πάολο, που αυτοαποκαλείται «Μικρό Τέρας» από την ηλικία των 11 ετών. «Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψω τα επίπεδα ενθουσιασμού μου, τη χαρά που νιώθω. Είναι σουρεαλιστικό», πρόσθεσε, κρυμμένη πίσω από ένα μαύρο πέπλο και γυαλιά ηλίου bugeye.

Κόσμος ξεχύθηκε στο Ρίο από όλη τη Βραζιλία και τη Νότια Αμερική για το σόου, μέρος μιας σειράς διαφημιστικών συναυλιών που διοργανώνει η ποπ σταρ πριν από την επόμενη περιοδεία της, “The Mayhem Ball”.

«Ετοιμάζω το ταξίδι εδώ και μήνες», είπε η Betina Faundes, μια 40χρονη καταστηματάρχης από τη Χιλή, της οποίας η 18χρονη κόρη Barbara Marin είναι θαυμάστρια όλη της τη ζωής. «Η Gaga είναι ζωή», είπε η Marin, η οποία έχει τατουάζ που αναφέρονται στα τραγούδια της καλλιτέχνιδας με στους πήχεις της. «Είναι κάτι σαν θρησκεία».

Η ατμόσφαιρα ήταν εν μέρει σε παροξυσμό, εν μέρει λατρευτική κατά τη διάρκεια της πεντάπρακτης «γοτθικής όπερας» της Gaga, η οποία την οδήγησε στη λίστα με τα σετ της Coachella, εναλλάσσοντας κομμάτια από το τελευταίο της άλμπουμ “Mayhem”, με επιτυχίες από τα πρώτα χρόνια της electro-dance pop, όπως “Paparazzi” και “Poker Face”. Για το βραζιλιάνικο κοινό υπήρχε επίσης μια χορωδία χορευτών που φορούσαν την κίτρινη μπλούζα ποδοσφαίρου της χώρας κατά τη διάρκεια του “How Bad Do U Want Me” και μια διερμηνέα που μετέφραζε τη συναισθηματική της ομιλία στα Πορτογαλικά. «Σας ευχαριστώ που γράφετε ιστορία μαζί μου», είπε η 39χρονη στο πλήθος που βρισκόταν σε αμόκ. «Οι άνθρωποι της Βραζιλίας είναι ο λόγος για τον οποίο μπορώ να λάμψω».

Τα «Μικρά Τέρατα» που φορούσαν υπερβολικά ρούχα ως φόρο τιμής στη Gaga είχαν μαζευτεί στο Ρίο ήδη από τις προηγούμενες ημέρες πριν από το Σάββατο, εμποτίζοντας την πόλη με μια αποκριάτικη ατμόσφαιρα εκτός εποχής. Εκατοντάδες θαυμαστές αγρυπνούσαν έξω από το ξενοδοχείο Copacabana, όπου έμενε η τραγουδίστρια από την Τρίτη, τραγουδώντας τις τελευταίες της επιτυχίες και απολαμβάνοντας μια κοινή αίσθηση κοινότητας.

«Η Gaga με βοήθησε να βγω από μια βαθιά τρύπα, επομένως είναι πολύ, πολύ, πολύ σημαντική στη ζωή μου», είπε η Bella Donna, μια 20χρονη drag queen από τη νότια Βραζιλία. «Πολέμησε σκληρά και συνεχίζει να παλεύει σήμερα για τον σκοπό [LGBTQ+], αγκαλιάζοντας τους ανθρώπους και κάνοντάς τους να καταλάβουν ότι δεν υπάρχει πρόβλημα στο να είσαι γκέι, λεσβία, τρανς ή οτιδήποτε άλλο, ο κόσμος πρέπει να μας καλωσορίσει και να μας σεβαστεί».

Όταν η Lady Gaga άρχισε να τραγουδά τον LGBTQ+ ύμνο “Born This Way”, χιλιάδες θεατές κρατούσαν βεντάλιες στο χρώμα του ουράνιου τόξου, ανοίγοντάς τες έγκαιρα στον αέρα υπό τη μουσική με έναν απότομο ήχο.

Για την Karolayne Araújo, η καθολική απήχηση της Gaga είναι αυτό που την κάνει τόσο δημοφιλή. «Καταφέρνει να συνδεθεί με όλους, τραγουδάει για όλους και τους αγκαλιάζει», είπε η 21χρονη φοιτήτρια, η οποία πέρασε περισσότερες από δύο ώρες στα μέσα μαζικής μεταφοράς για να φτάσει στην Copacabana από την εργατική Δυτική Ζώνη του Ρίο.

Αν και οι πιο εύποροι θεατές που παρακολουθούσαν την παράσταση από φωτεινά παραθαλάσσια διαμερίσματα υπενθύμισαν τη βαθιά ανισότητα της Βραζιλίας, η ελεύθερη φύση της συναυλίας την έκανε προσιτή σε πολλούς που διαφορετικά δεν θα είχαν ποτέ την ευκαιρία να δουν τη σούπερ σταρ ζωντανά.

«Το γεγονός ότι παίζει δωρεάν είναι ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα», είπε ο 19χρονος φοιτητής Hugo Monteiro, ο οποίος φορούσε ένα ροζ καουμπόικο καπέλο. «Το να έχουμε ένα δωρεάν σόου, για να μπορούν όλοι να νιώθουν τη συγκίνηση να δουν τη Gaga ζωντανά, το κάνει ακόμα πιο όμορφο».

Η συναυλία, από την οποία οι αρχές της πόλης ανέμεναν μια οικονομική εισφορά στην τοπική οικονομία ύψους 94 εκατομμυρίων ευρώ, είναι μέρος ενός έργου μέσω του οποίου το Ρίο σχεδιάζει να φιλοξενεί ένα δωρεάν σόου επικών διαστάσεων κάθε Μάιο για τα επόμενα τέσσερα χρόνια.

Πηγή: The Guardian / Κεντρική φωτογραφία: Free Malaysia Today

Όταν συναντάμε την Eunice, η ζωή με τον σύζυγό της, Rubens (Selton Mello), έναν πρώην βουλευτή του εργατικού κόμματος της Βραζιλίας και πολιτικό μηχανικό, που ζουν με τα πέντε παιδιά τους σε ένα σπίτι των ονείρων στο Rio De Janeiro, γινόμαστε κοινωνοί της ευτυχίας και της πληρότητάς τους μέσα από τους ήχους των γέλιων, των ποτηριών που τσουγκρίζουν με τους φίλους τους, ανάμεσα σε βιβλία, δίσκους, φιλοφρονήσεις και όλα εκείνα που συμπληρώνουν το παζλ μιας υγιούς καθημερινότητας, όλα εκείνα που εξυψώνουν δηλαδή το άτομο.

Η μεγαλύτερη χώρα της Λατινικής Αμερικής, η Βραζιλία, έζησε μια περίοδο καταπίεσης και απαγόρευσης των ατομικών και συλλογικών ελευθεριών από το 1964 έως το 1985 από ένα καθεστώς το οποίο ήταν υπεύθυνο για το θάνατο 475 αντιφρονούντων αλλά και για το βασανισμό χιλιάδων πολιτών που δεν συμφωνούσαν με τις πρακτικές του. Στην ταινία βρισκόμαστε στο 1970. Η σήψη του καθεστώτος, δεν έχει χτυπήσει ακόμα την πόρτα των Paiva. Περνάει μονάχα πάνω από τα κεφάλια τους, ενώ απολαμβάνουν τη θάλασσα, βλέπουν τις ρόδες της καθώς πηγαίνουν για παγωτό, κρύβεται στις συζητήσεις ποτισμένες μόνο με ανησυχία κι όχι βεβαιότητα. Μέχρι που ένα απόγευμα, άντρες με όπλα και ξινισμένα μούτρα φτάνουν στην πόρτα και παίρνουν μαζί τους τον άντρα της. Έτσι απλά και για πάντα.

Αυτό που ακολουθεί είναι μια σταδιακή διαδικασία από τη συνειδητοποίηση στο πένθος, που διαδραματίζεται, σε μεγάλο βαθμό χωρίς λόγια, στο πρόσωπο της Torres, σε μια παράσταση εξαιρετικής συναισθηματικής πολυπλοκότητας. Είναι μία μάνα πέντε παιδιών που πρέπει να τα καταφέρει μόνη. Κι αυτό το μόνη, όσο κι αν η πίστη στην ελπίδα είναι έμφυτη στον άνθρωπο, φαίνεται πως έβγαλε ρίζες από την πρώτη στιγμή.

Και το πιο εκπληκτικό σε αυτή την ταινία είναι ακριβώς αυτό: Η μάνα-σύμβολο που της επιτρέπεται να λυγίσει κάτι ελάχιστα λεπτά στο άκουσμα της είδησης του θανάτου του συζύγου της, γιατί είναι μάνα με πέντε παιδιά και πρέπει να κάνει τα πάντα για την οικογένειά της.

Ο σκηνοθέτης της ταινίας, ως παιδί στο Rio, ήταν στενός φίλος με τα παιδιά Paiva – μέρος της συνεχούς παλίρροιας επισκεπτών που περνούσαν από τις πάντα ανοιχτές πόρτες του ευάερου, φιλικού σπιτιού στην παραλία. Η ταινία αυτή βασίζεται στο βιβλίο με τα απομνημονεύματα του γιου της Eunice, Marcelo Rubens Paiva, ο οποίος έγραψε το σενάριο μαζί με τους Murilo Hauser και Heitor Lorega. Το σημαντικό αρχείο Paiva με φωτογραφίες και οικιακά βίντεο ήταν ένας ανεκτίμητος πόρος.

Σε αυτήν την ταινία για την ανθεκτικότητα της οικογένειας σε πείσμα κάθε συγκυρίας που αναποδογυριζεί τον κόσμο, υπάρχει επίσης μια προσωπική οικογενειακή στιγμή της πρωταγωνίστριας Fernanda Torres: Η μητέρα της, Fernanda Montenegro, υποψήφια πριν από 26 χρόνια για Όσκαρ για την ερμηνεία της στον «Κεντρικό Σταθμό», ταινία του ίδιου σκηνοθέτη, εμφανίζεται σε αυτήν την ταινία σε μια σύντομη αλλά σπαρακτικη coda, υποδυόμενη την Eunice ως ηλικιωμένη γυναίκα.

Το «Είμαι Ακόμη Εδώ» είναι μια ταινία γεμάτη, που αν και σε πλακώνει ο ρεαλισμός της και αυτό το πένθος που ουρλιάζει χωρίς φωνή, έχει κάτι σκηνές που θα βρουν μια θέση παντοτινή σε εκείνα τα κομμάτια του μυαλού σου και της ψυχής σου που πιστεύουν ακράδαντα πως το σινεμά μπορεί κάποιες φορές να μας μάθει και ιστορία. Τέτοιες ταινίες χρειαζόμαστε για να μην ξεχάσουμε ποτέ.

Η ταινία προβάλλεται σε επιλεγμένους κινηματογράφους.

Δείτε το τρέιλερ της ταινίας.

«Αυτός είναι πραγματικά ένας πολύ ιδιαίτερος τρόπος για εμάς να διαφυλάξουμε τη μνήμη μας και τη γνώση του λαού μας», δήλωσε η υπουργός Πολιτισμού της Βραζιλίας, Μάργκαρεθ Μενέζες, σε ένα βιντεοσκοπημένο μήνυμα χάρη στην UNESCO. Η εγγραφή του τυριού ήταν μία από τις πολλές που προστέθηκαν από τη διακυβερνητική επιτροπή του Εκπαιδευτικού, Επιστημονικού και Πολιτιστικού Οργανισμού του ΟΗΕ σε μια σύνοδο που πραγματοποιήθηκε στην πρωτεύουσα της Παραγουάης, Ασουνσιόν.

Το τυρί, που στα πορτογαλικά ονομάζεται Queijo Minas, παρασκευάζεται από φρέσκο ​​αγελαδινό γάλα. Είναι σφιχτό και έχει μια ήπια, ελαφρώς αλμυρή γεύση. Κυκλοφορεί σε διάφορες ποικιλίες: φρέσκο, που θυμίζει κάπως τυρί ρικότα, αλλά διαφορετικής υφής, μισογερασμένο και παλαιωμένο. Το τυρί προέρχεται από τη νοτιοανατολική πολιτεία Minas Gerais της Βραζιλίας, μια περιοχή με – πληθυσμό 20 εκατομμυρίων – γνωστή για τα ορυχεία και τη γεωργία της. Η πολιτεία είναι ο μεγαλύτερος κόμβος παραγωγής γάλακτος και τυριού στη Νότια Αμερική. Το τυρί Minas εξακολουθεί να παράγεται σε μεγάλο βαθμό από οικογενειακές επιχειρήσεις σε μικρές φάρμες φωλιασμένες σε καταπράσινους λόφους – περίπου 9.000 από αυτές σε διάφορα μέρη της πολιτείας.

«Αναμιγνύουν το νωπό γάλα με το “pingo” (σταγόνα), μια φυσική μαγιά που αποτελείται από τυπικά βακτήρια κάθε περιοχής», σύμφωνα με το αρχείο της Βραζιλίας που κατατέθηκε στην UNESCO. Αυτό, σε συνδυασμό με «την περίοδο ωρίμανσης και το κλίμα κάθε τοποθεσίας, συμβάλλει στη συγκεκριμένη γεύση, χρώμα και άρωμα των τυριών».

Η τυροκομική παράδοση του Queijo Minas ξεκίνησε τον 18ο αιώνα – όταν ο μισός χρυσός που χρησιμοποιήθηκε σε όλο τον πλανήτη προήρθε από τα ορυχεία του Minas Gerais υπό τους Πορτογάλους. Οι Πορτογάλοι έφεραν ευρωπαϊκές τεχνικές που ήταν απαραίτητες για τη διατήρηση των τροφίμων στα μακρινά ταξίδια σε αυτήν την τεράστια περιοχή της Βραζιλίας. Αυτές οι τεχνικές στη συνέχεια προσαρμόστηκαν τοπικά και μεταβιβάστηκαν προφορικά μέσω γενεών, υποστηρίζοντας τις οικογενειακές παραδόσεις και τον χαρακτήρα που προήλθε από το μικροκλίμα των εκμεταλλεύσεων.

Η προσθήκη του Queijo Minas στον κατάλογο της Άυλης Κληρονομιάς της UNESCO την καθιστά την έβδομη τέτοια πολιτιστική παράδοση από τη Βραζιλία που εμφανίζεται. Τώρα βρίσκεται δίπλα στην capoeira – το άθλημα χορού/πολεμικής τέχνης – και τον παραδοσιακό καρναβαλικό ρυθμό από τη βορειοανατολική περιοχή Recife της χώρας.

Είναι το πρώτο βραζιλιάνικο φαγητό που συμμετέχει στην κατηγορία, δίπλα σε λιχουδιές όπως η ναπολιτάνικη πίτσα και το περουβιανό σεβίτσε.

Πηγή: Daily Sabah

Αλλά ο Brouillet είχε τη γνώση και την εμπειρία που διαθέτει με το μέρος του – μπορούσε να δει ένα από τα καλύτερα κύματα της ημέρας να πλησιάζει και ήξερε ότι ο Medina συχνά κάνει αυτού του είδους τις κινήσεις σα να γιορτάζει, στο τέλος του κύματος.

Με τις εικόνες να στέλνονται αυτόματα από την κάμερα στους συντάκτες του, η αντίδραση ήρθε σύντομα και ο Brouillet παραδέχεται ότι ήταν «λίγο σοκαρισμένος» από αυτό. «Μόλις έλεγχα το τηλέφωνό μου στο διάλειμμα των έξι λεπτών μετά το γύρισμα και είχα πολλές ειδοποιήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και νόμιζα ότι κάτι συμβαίνει με αυτό το πλάνο, το οποίο είχε ήδη κοινοποιηθεί στο ESPN και σκέφτηκα: «cool»».

«Είναι πολύ ωραίο, είναι μια ωραία λήψη και σε πολλούς ανθρώπους αρέσει. Δεν είναι πραγματικά μια φωτογραφία σερφ, επομένως τραβάει την προσοχή περισσότερων ανθρώπων».

Ο Medina, ένας τρεις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής, είχε βάλει στόχο το τέλειο σκορ κύματος 10 καθώς ετοιμαζόταν να πλεύσει προς τα πάνω, αλλά έπρεπε να συμβιβαστεί με το 9,9, το καλύτερο σκορ των Ολυμπιακών Αγώνων μέχρι στιγμής. Σε μια ανάρτηση στο Instagram αργότερα, ο σέρφερ που είναι πολύ πιστός απέδωσε την επιτυχία, παραθέτοντας τα λόγια του Απόστολου Παύλου από το εδάφιο Φιλιππησίους 4:13: «Μπορώ να κάνω τα πάντα μέσω Εκείνου που με ενισχύει».

Για τους φωτογράφους, η αισθητική έλξη υπήρξε στην απατηλή εμφάνισή του. Ο Medina φαίνεται να στέκεται σε στερεό έδαφος, το σχοινί του ποδιού του είναι ύποπτα οριζόντιο και η σανίδα του μιμείται τέλεια τη στάση του.

Υπήρξαν επίσης έπαινοι για τον τέλειο συγχρονισμό του Brouillet, ο οποίος θα χρειαζόταν μια γρήγορη ταχύτητα κλείστρου για να τραβήξει μια καθαρή εικόνα ενώ βρισκόταν σε κινούμενο σκάφος σε ασταθείς συνθήκες ωκεανού. Για τον Brouillet, η αξιομνημόνευτη εικόνα ήταν απολαυστική, αλλά αν θα μείνει αξέχαστη, το αφήνει σε άλλους να το αποφασίσουν.

«Έβγαλα τη φωτογραφία της ημέρας, ήμουν με έξι ταλαντούχους φωτογράφους στο σκάφος και σίγουρα όλοι θα το ξεχάσουν την επόμενη εβδομάδα. Το αύριο δεν θα είναι τόσο διαφορετικό», είπε τελικά.

Πηγή: The Guardian

Κανένας ισχυρισμός από τους παραπάνω δεν ισχύει για την πραγματική Noiva do Cordeiro, μια απομονωμένη αγροτική κοινότητα στη νοτιοανατολική Βραζιλία. Όμως, οι αποκαλυπτικές αναφορές κυκλοφορούν εδώ και μια δεκαετία ή και περισσότερο, από τότε που δημοσιεύτηκαν μερικά προκλητικά άρθρα, που αναπαράγονται από τα μέσα ενημέρωσης παγκοσμίως και εγγράφονται μόνιμα στο Διαδίκτυο.

Για την ιστορία: Περίπου τόσοι άνδρες όσο και γυναίκες ζουν στη Noiva και ο πληθυσμός είναι περίπου 350 κάτοικοι. Οι περισσότεροι από τους άνδρες λείπουν κάθε εβδομάδα, εργάζονται σε μια κοντινή πόλη. Οι περισσότερες γυναίκες εργάζονται στο χωριό, το οποίο οι κάτοικοι το διοικούν κοινοτικά.

Οι γυναίκες (όλων των ηλικιών) δεν παίρνουν στα σοβαρά όσα γράφονται γι’ αυτές και υπερηφανεύονται για την αληθινή ιστορία των γυναικών της Noiva, ειδικά για μια οικογένεια. Στα τέλη του 1800 μια νεαρή γυναίκα υπερασπίστηκε την εκκλησία και την κοινωνία για να δημιουργήσει τον αντισυμβατικό οικισμό. Σήμερα μια 78χρονη γυναίκα —η εγγονή του ιδρυτή— ηγείται της ακμάζουσας, εξελισσόμενης κοινότητας.

Η María Senhorinha De Lima ενηλικιώθηκε σε μια Βραζιλία του 19ου αιώνα, βουτηγμένη στον σωβινισμό των Πορτογάλων αποικιστών και στο δόγμα του Ρωμαιοκαθολικισμού. Μετά από τρεις μήνες σε έναν αναγκαστικό γάμο, η María έφυγε με έναν άντρα που αγαπούσε, τον Chico Fernandes. Ως τιμωρία, η εκκλησία αφόρισε την ίδια και τέσσερις γενιές των απογόνων της. Η María και ο Chico εγκαταστάθηκαν στην πολιτεία Minas Gerais. Περισσότεροι άνθρωποι ενώθηκαν μαζί τους, συμπεριλαμβανομένων άλλων γυναικών που εκδιώχθηκαν από την εκκλησία. Έτσι μεγάλωσε μια κοινότητα, που διαμορφώθηκε από την ισότητα των φύλων και τη θρησκευτική ελευθερία.

Όμως ο αφορισμός στοίχειωσε τις οικογένειες του οικισμού. Οι γυναίκες που ονομάζονταν «αμαρτωλές» δεν μπορούσαν να φύγουν με ασφάλεια από το χωριό. Όταν τα παιδιά προσπαθούσαν να πάνε σχολείο σε γειτονικές πόλεις, τα αποκαλούσαν «κόρες ιερόδουλων» και τα απέφευγαν. «Ήταν πολύ λυπηρό», θυμάται η Marcia Fernandes, μια από τις απογόνους της María. Ωστόσο, το χωριό στάθηκε για δεκαετίες ως φυλάκιο ανεκτικότητας, καλωσορίζοντας τον αντικομφορμιστή, τον αμετανόητο, τον απόκληρο.

Αυτό άλλαξε με την άφιξη στη δεκαετία του 1940 του Anisio Pereira, ενός προτεστάντη ευαγγελιστή που στήριξε την εκδοχή του για τον Χριστιανισμό σε μια κυριολεκτική ανάγνωση της Γραφής. Ξεκίνησε μια εκκλησία και πρόσφερε τη σωτηρία σε κάποτε Καθολικούς που τον υπάκουσαν. Περιόρισε το αλκοόλ και τη μουσική και διέταξε οι γυναίκες να είναι υποταγμένες στους άνδρες σε όλες τις υποθέσεις. Καθώς η κυριαρχία του αυξήθηκε τη δεκαετία του 1960, ο 45χρονος ιεροκήρυκας παντρεύτηκε μια16χρονη: την Delina Fernandes, εγγονή της María.

«Ήταν σκληρό, πολύ σκληρό», λέει η María Doraci de Almeida, 75 ετών, που έζησε υπό την ηγεσία του Pereira. «Εμείς οι γυναίκες δεν είχαμε λόγο. Δεν θα μπορούσατε να πάρετε αντισυλληπτικά ή να κάνετε καισαρική τομή. Η Delina απέκτησε τα παιδιά της στο σπίτι, 15 παιδιά, χωρίς μαία. Σε μια περίπτωση, έφερε στον κόσμο την κόρη της στις πέντε το πρωί και δύο ώρες αργότερα καθάριζε ήδη ένα γουρούνι στο σφαγείο».

Ο Pereira ονόμασε την εκκλησία του με μια τρυφερή θρησκευτική μεταφορά: Bride of the Lamb, Noiva do Cordeiro. Αλλά η Rosalee Fernandes Pereira, 58 ετών, η τρίτη κόρη της Delina, λέει τώρα ότι ο πατέρας της ήταν «πολύ φανατικός». Οι διδασκαλίες του, λέει, δεν ήταν «αυτές που επρόκειτο να μας οδηγήσουν στη βασιλεία του Θεού». Ωστόσο, δεν καθαιρέθηκε ποτέ από την ηγεσία.

Όταν ο Pereira πέθανε το 1995, η εκκλησία του έκλεισε και κατεδαφίστηκε. Το χωριό διατήρησε το Noiva do Cordeiro ως το όνομά του – αλλά για να εδραιώσει την αλλαγή στον τρόπο ζωής, ένας από τους γιους του Pereira άνοιξε αργότερα μια ταβέρνα απέναντι.

Η Delina σήκωσε ανάστημα για να ηγηθεί της κοινότητας. Η προσέγγισή της ενδυνάμωσε τις γυναίκες, ωστόσο δεν φαινόταν να αναστατώνει τους άντρες του χωριού.

«Οι γυναίκες εδώ είναι σκληρά εργαζόμενες. Τις εκτιμούμε. Είναι δυνατές και είναι παραδείγματα προς μίμηση», λέει ο Marcos Fernandes, ο οποίος μαζί με τον αδελφό του Eduardo φροντίζουν τα κοτόπουλα του χωριού. «Η Senhora Delina, για παράδειγμα, είναι η μεγαλύτερη επιρροή μας. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή χωρίς αυτήν. Η παρουσία της είναι τόσο δυνατή που το νιώθω χωρίς να τη βλέπω».

Η Delina πιστώνεται ευρέως ότι έκανε τη Noiva για άλλη μια φορά μια κοινότητα χωρίς αποκλεισμούς. Ως απάντηση στην αυξανόμενη φτώχεια στα τέλη της δεκαετίας του 1990, πρότεινε να μοιραστούν τα πάντα στο χωριό, συμπεριλαμβανομένης της εργασίας που απαιτείται για τη συγκομιδή. «Δεν είχαμε τίποτα. «Τι άλλο θα μπορούσαμε να κάνουμε;» αυτή λέει.

Οι κάτοικοι αγόρασαν ένα μεγάλο οικόπεδο κοντά στη Noiva, όπου καλλιεργούν 3.500 δέντρα mexerica (μανταρίνια) και φαινομενικά ατελείωτες σειρές φυτών καφέ, τις κύριες εμπορικές καλλιέργειες της κοινότητας. Έχουν επίσης την τάση να έχουν λαχανόκηπο και κοινοτικά ζώα φάρμας. Πολλοί ιδιοκτήτες σπιτιού έχουν επίσης τους δικούς τους λαχανόκηπους, από τους οποίους συμβάλλουν στην κοινοτική αποθήκη τροφίμων. Στους χωρικούς ανατίθενται καθήκοντα όπως η μεταφορά καυσόξυλων, το ράψιμο και ο καθαρισμός των κοινόχρηστων χώρων.

«Δούλεψε», λέει η Delina με περηφάνια. «Δεν έχουμε ούτε πλούτη ούτε χρήματα, αλλά έχουμε αφθονία». Σήμερα περνάει μεγάλο μέρος του χρόνου της στο κεντρικό Μητρικό Σπίτι του χωριού, κάθεται στην κουζίνα, πίνοντας καφέ και κόβοντας λάχανο για να ταΐσει τα κοτόπουλα. Εκεί ακούει επίσης τους κατοίκους που της έρχονται με τα προβλήματα τους και δίνει συμβουλές.

Πριν από αρκετά χρόνια, ένας νεαρός άνδρας ονόματι Erick Araújo Vieira επέστρεψε στη Noiva. Είχε μεγαλώσει εκεί και είχε φύγει σε ηλικία 18 ετών για να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο στην πρωτεύουσα της πολιτείας, Belo Horizonte. Όταν γύρισε λοιπόν, πήγε να δει την Delina και της είπε ότι ήταν ομοφυλόφιλος. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν ανοιχτά γκέι άνδρες στη Noiva. Φοβόταν την απόρριψη, λέει. «Ήρθε κλαίγοντας για να μου πει ότι ήξερε ότι ήταν αμαρτία, ότι δεν θα πήγαινε στον παράδεισο. Του είπα να το βγάλει από το μυαλό του».

Η Delina πρότεινε στις κόρες της Keila και Marcia να δημιουργήσουν ένα θεατρικό έργο που θα εξετάζει ερωτήματα σχετικά με τη σεξουαλική ταυτότητα και τον προσανατολισμό. Το έργο βοήθησε στη δημιουργία συζήτησης και αποδοχής στην κοινότητα. Οι γονείς του Vieira τον απέρριψαν στην αρχή, αλλά η σχέση τους αργότερα βελτιώθηκε, βοηθούμενη από τις πιο ανοιχτές συμπεριφορές των άλλων στο χωριό. «Όταν ήρθε με έναν φίλο, οι μεγαλύτεροι το κατάλαβαν», λέει η Marcia. «Κάπως άνοιξε το δρόμο για τους άλλους, όπως ο γιος μου, που το αποκάλυψε μετά».

Οι κοινοτικές παραστάσεις γίνονται πλέον κάθε Σάββατο. Κυμαίνονται από κωμωδίες και σόου που βασίζονται σε τρέχοντα γεγονότα, έως μια μουσική πράξη εμπνευσμένη από τη Lady Gaga που έχει κερδίσει την προσοχή πέρα ​​από το χωριό, παίζοντας στο São Paulo and Rio de Janeiro.

Αν και το Rio απέχει μόλις έξι ώρες με το αυτοκίνητο, οι χωρικοί είναι φαινομενικά τόσο ικανοποιημένοι που οι περισσότεροι δεν εκφράζουν καμία επιθυμία να εγκαταλείψουν το σπίτι τους. Τη Noiva την αισθάνονται σαν ένα καταφύγιο από τους τοξικούς τρόπους της ζωής, όπου η συνεργασία προτιμάται από τον ανταγωνισμό και η διχόνοια δίνει τη θέση της στην αρμονία.

Πολλοί στη Noiva συνέχισαν τις φήμες που διαδίδονταν στο διαδίκτυο, όταν την επισκέφθηκαν δημοσιογράφοι που έγραψαν ότι ήταν ένα χωριό με λίγους άντρες, το οποίο κυβερνούσαν γυναίκες, που μοιάζει με τον Αμαζόνιο και όπου έρεε γάλα και μέλι. Τίτλοι όπως το «Χαμένο χωριό των Βραζιλιάνων Γυναικών κάνει έκκληση για άνδρες μόνους», προσέλκυσαν μνηστήρες από όλο τον κόσμο και τα κινηματογραφικά συνεργεία προσπάθησαν να στρατολογήσουν γυναίκες της Noiva για τηλεοπτικές εκπομπές «Όταν ήρθαν οι ρεπόρτερ, έστελνα τους άντρες μακριά. Διατηρούν την ψευδαίσθηση βασισμένη σε μυθοπλασία ότι μόνο γυναίκες ζουν στη Noiva», αστειεύεται η μητριάρχης Delina. Η κόρη της Marcia γελάει και προσθέτει: «Με την ιστορία των γκρίνγκο που έρχονται να αναζητήσουν συζύγους, οι άντρες εδώ ένιωσαν να απειλούνται και παντρεύτηκαν όλοι. Ακόμα κι αυτοί που έσερναν τα πόδια τους».

Η κόρη της Delina, Rosalee, βλέπει ένα σημείο πίσω από τη διαφημιστική εκστρατεία των μέσων ενημέρωσης. Για τους ξένους, οι γυναίκες της Noiva μπορεί να φαίνεται να κυριαρχούν στους άνδρες – αλλά στην πραγματικότητα λέει, «Αυτό που συμβαίνει είναι ότι εδώ υπάρχει πραγματική ισότητα. Στον υπόλοιπο κόσμο, δεν υπάρχει. Εδώ είμαστε άνθρωποι. Είναι τόσο απλό που είναι δύσκολο να το εξηγήσω».

Με πληροφορίες από το National Geographic.