Υπόθεση:
Μια παράσταση βασισμένη στις αφηγήσεις και το αρχειακό υλικό των επιζώντων των βομβαρδισμών της 11ης Ιανουαρίου 1944 στον Πειραιά.

Ένα θεατρικό ντοκιμαντέρ υφασμένο από μικρές ιστορίες ανθρώπων που κουβάλησαν ως τον Πειραιά τις πληγές της Μικρασίας και Πειραιωτών που έζησαν στα καταφύγια, τις σειρήνες και τον φόβο. Ανθρώπων που ονειρεύονταν ανάμεσα στα ερείπια της πόλης και ερωτεύονταν στο σκοτάδι των καταφυγίων. Νέων παιδιών που εκπαιδεύονταν καθημερινά για να αντέχουν τους βομβαρδισμούς, μα τίποτα δεν τους προετοίμασε για όσα συνέβησαν εκείνη την ημέρα.

Ιστορίες που δεν γράφτηκαν ποτέ στα βιβλία της Ιστορίας, μα σιγοψιθυρίζονται ακόμη στις γειτονιές της πόλης. Ένας θεατρικός φόρος τιμής σε όσους έζησαν τη βία του πολέμου και σε όσους βλέπουν τα σημάδια εκείνων των ημερών κρυμμένα στην πόλη και επιμένουν να θυμούνται.

Συντελεστές:

Δραματουργία & Έρευνα: Ερμής Περιστέρης & Σπύρος Ασημένιος
Σκηνοθεσία: Ερμής Περιστέρης
Σκηνικά & Κοστούμια: Μαριλένα Γεωργαντζή
Σχεδιασμός Φωτισμού: Γεώργιος Κασσάκος
Sound Design: Στέλιος Κουλετάκης
Σχεδιασμός & Οργάνωση Παραγωγής: Σοφία Αρναουτάκη
Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου
Γραφιστικός Σχεδιασμός: Παναγιώτης Γαβρίλης (pgdesignstudio)
Φωτογραφία: Νεφέλη Οικονόμου-Πάντζου
Σκηνοθεσία Trailer: Χρήστος Πυθαράς
Φωτογραφία Trailer: Γιώργος Δανόπουλος
Μοντάζ Trailer: Στέλιος Ζωΐδης
Παραγωγή: Mementaλ Theatre Group

Παίζουν: Σπύρος Ασημένιος, Λυδία Γιαννουσάκη, Θανάσης Καφενταράκης, Κατερίνα Μεφσούτ

Ευχαριστίες: Στέφανος Μίλεσης, Filmschool

Πληροφορίες:

Ημέρες παραστάσεων: 13 Νοεμβρίου – 7 Δεκεμβρίου Δεκεμβρίου 2025
Ώρες παραστάσεων: Πέμπτη – Σάββατο 20:30, Κυριακή 19:00
Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, Σκηνή Ωμέγα: Λεωφ. Ηρ. Πολυτεχνείου 32, Πειραιάς 185 35 (Μ3 Δημοτικό Θέατρο)
Διάρκεια: 70’ λεπτά
Προπώληση εδώ

Τιμές εισιτηρίων: Κανονικό: 17€, Μειωμένο: 12€ (Φοιτητικό, Μαθητικό, Άνω των 65 ετών), 8€ (Ανέργων, ΑΜΕΑ, Ομαδικό άνω των 6 ατόμων), 5€ (Ατέλειες, ΣΕΗ, ΑΣΚΤ, ΠΕΣΥΘ)

Λίγα λόγια για την ομάδα:

Η ομάδα mementaλ ιδρύθηκε το 2015 από τη Σοφία Αρναουτάκη και τον Ερμή Περιστέρη και αποτελείται από θεατρολόγους, ηθοποιούς, δημιουργούς και εμψυχωτές του κοινωνικού και εφαρμοσμένου θεάτρου. Συνδυάζοντας γνώσεις από τα πεδία του θεάτρου, της εκπαίδευσης ενηλίκων, της κοινωνικής εργασίας και του ακτιβισμού, διερευνά τρόπους με τους οποίους το θέατρο μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο ενδυνάμωσης, εκπαίδευσης και εμψύχωσης σε ποικίλα κοινωνικά και καλλιτεχνικά πλαίσια. Οι παραγωγές της, που βασίζονται στις αρχές του θεάτρου επινόησης και ντοκουμέντο, περιλαμβάνουν κινηματογραφικές μεταφορές στη σκηνή, μικρού μήκους ταινίες και σύγχρονες διασκευές κλασικών έργων, οι οποίες έχουν παρουσιαστεί σε Αθήνα, Ζυρίχη, Πειραιά, Ναύπλιο, Κρήτη, Σέρρες, Άργος και Ερμιόνη. Μέλη της ομάδας είναι, επίσης, ο Σπύρος Ασημένιος, ο Στέλιος Κουλετάκης και η Κατερίνα Μεφσούτ.

Αν και η Guernica δεν ήταν η πρώτη στρατηγικά ασήμαντη, μη πολεμική πόλη που έγινε ποτέ στόχος αεροπορικών βομβαρδισμών, η καταστροφή της από τη Ναζιστική Λεγεώνα Κόνδορων, σε συνεργασία με τους Ισπανούς Εθνικιστές υπό τη διοίκηση του στρατηγού Francisco Franco, δεν άφησε καμία αμφιβολία ότι η φύση του πολέμου είχε αλλάξει αμετάκλητα. Ακόμη και σήμερα, η απλή αναφορά της Guernica προκαλεί οργή και φρίκη, σε μεγάλο βαθμό λόγω της πίνακα του Pablo Picasso.

Ο Picasso είχε κληθεί από την εξόριστη Ρεπουμπλικανική κυβέρνηση να δημιουργήσει μια τοιχογραφία για το Ισπανικό Περίπτερο στη Διεθνή Έκθεση του 1937, που πραγματοποιήθηκε εκείνη τη χρονιά στο Παρίσι. Τα πρώτα σκίτσα του Picasso για την τοιχογραφία φαίνεται να έχουν σχεδιαστεί σε άρνηση, ή ίσως σε πείσμα, του εμφυλίου πολέμου που μαινόταν τότε. Μετά τον βομβαρδισμό της Guernica στις 26 Απριλίου, ωστόσο, ο Picasso άλλαξε απότομα ταχύτητα και άρχισε να εργάζεται σε ένα ριζικά διαφορετικό είδος ζωγραφικής.

Αρκετές από τις πιο εξέχουσες φιγούρες στον πίνακα – ο ταύρος και το πληγωμένο άλογο, σίγουρα, αλλά και το πουλί που βρίσκεται στο τραπέζι ανάμεσά τους και η γυναίκα που κρατά ένα κερί για να φωτίσει τη σκηνή μπροστά της – ανακαλούν χαρακτήρες από τη μεγάλη και πυκνά δουλεμένη χάραξη του 1935, γνωστή ως “The Minotauromachy”, με τους αντικρουόμενους συνειρμούς και τις υποδείξεις της θυσίας. Ίσως ο Picasso θεώρησε ότι αυτές οι αναφορές ήταν κατάλληλες στο πλαίσιο ενός εμφυλίου πολέμου.

Στα χρόνια μετά τη ζωγραφική της, η Guernica συχνά θεωρείται ότι ξεπερνά την ιδιαιτερότητα του βομβαρδισμού της βασκικής πόλης, ως γενική καταδίκη των φρικαλεοτήτων του πολέμου. Το γεγονός ότι η τοιχογραφία στάλθηκε από το Παρίσι στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης όταν ξέσπασε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και τελικά έφτασε στην Ισπανία μόλις το 1981, μετά τον θάνατο του Φράνκο και την αποκατάσταση της δημοκρατίας, έχει αναμφίβολα συνεισφέρει σε αυτή την «οικουμενοποίηση» του έργου.

Στις μέρες μας η Guernica θεωρείται μέρος της ιστορίας. Η έλλειψη χρώματος ενισχύει τη λειτουργία του πίνακα ως ντοκιμαντέρ. Σαν μια φωτογραφία που θα έδειχνε ένα ιστορικό γεγονός όσο πιο ωμά και αντικειμενικά γίνεται.

Η Guernica παραμένει επίκαιρη σήμερα, ακόμη και πολλά χρόνια μετά το τέλος του ισπανικού εμφυλίου πολέμου και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Χρησιμοποιήθηκε σε πολλές άλλες συγκρούσεις, ως υπενθύμιση ότι τέτοια βάσανα εναντίον αθώων δεν πρέπει ποτέ να δικαιολογούνται. Ο ζωώδης χαρακτήρας της σκηνής και οι φιγούρες της μας θυμίζουν επίσης ότι ο πόλεμος είναι πάνω από όλα μια απανθρωποποίηση. Είναι ένα μήνυμα για τον πόλεμο και τη βία γενικότερα. Συχνά θεωρείται σύμβολο του παγκόσμιου πόνου και δείχνει ότι ακόμα κι αν είμαστε αμέτοχοι, όλοι έχουν καθήκον να διαμαρτυρηθούν ενάντια στη βία.

Πηγή: The Washington Post