Αυτό το καλοκαίρι, σε μια προσωπική υπόσχεση να τιμήσω τις γωνιές αυτής της πόλης, ελπίζω να παίρνω συχνότερα το λεωφορείο από το Σύνταγμα με προορισμό το Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Το Πάρκο αυτό είναι ανάσα πρασίνου, ανάσα ξεκούρασης, ανάσα πολιτισμού, είναι η βαθιά ανάσα ανακούφισης που παίρνεις στο τέλος μιας μέρας που κράτησε παραπάνω γιατί οι ώρες στη δουλειά ήταν πιο γεμάτες από το συνηθισμένο.

Την πρώτη φορά που πήγα, λίγες μέρες μετά το άνοιγμά του στο κοινό, ένιωσα να αναπνέω διαφορετικό αέρα, όχι πιο καθαρό, απλώς άλλον και λίγο ξένο μαζί. Στο σήμερα, πηγαίνω όσο πιο συχνά μπορώ για να απολαύσω πέρα από τη βόλτα μου, παραστάσεις, εκθέσεις, ομιλίες και τα βιβλία που δεν προλαβαίνω να αγοράσω. Το Πάρκο είναι ένα σημείο συνάντησης και ανταλλαγής: Συνάντησης ανθρώπων κάθε ηλικίας, ανταλλαγής ιδεών με κοινό παρονομαστή τη δημιουργία. Έχω καταφέρει – και λέω έχω καταφέρει δουλειά και χρημάτων επιτρέποντος – να δω θεατρικές παραστάσεις που με άφησαν αμίλητη στη θέση μου (την παράσταση «Σαλό, 120 ημέρες στα Σόδομα», του Άρη Μπινιάρη την παρακολουθήσαμε στην Εναλλακτική Λυρική Σκηνή), παραστάσεις όπερας τόσο πληθωρικές όσο αρμόζει στο είδος, ομιλίες γυναικών που αλλάζουν τον κόσμο και τον φέρνουν επιτέλους στα μέτρα τους (το WOW Festival έχει φιλοξενηθεί 3 χρονιές στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταυρός Νιάρχος), εκθέσεις ζωγραφικής, παρουσιάσεις βιβλίων, ταινίες, συναυλίες… Έχω δει σχεδόν τα πάντα σε αυτόν τον χώρο, έναν χώρο που έχει κάνει σημαία του τον πολιτισμό και τη διάδοσή του.

Αλλά ακόμα κι όταν φτάνω ως εκεί για να κάτσω απλώς στο πράσινο, σκέφτομαι το προνόμιο να μοιράζομαι με άλλους ανθρώπους έναν τέτοιο χώρο. Ένα προνόμιο που έχει για συνώνυμο την τύχη του να απολαμβάνω ανάσες ζωής μέσα σε μια πόλη που έχει βάλει σε δεύτερη μοίρα τη ζωντάνια που απορρέει από τη συνύπαρξη.

Κι αυτό που απολαμβάνω ακόμα περισσότερο είναι οι παιδικές φωνές. Είναι τα παιδιά που τρέχουν και ξαπλώνουν ευχαριστημένα στα γρασίδια. Τα παιδιά στα ποδήλατά τους, που οδηγούν πάνω κάτω με την ανεμελιά να φωτίζεται στα πρόσωπά τους. Είναι τα παιδιά που μεγαλώνουν στην Αθήνα κι έχουν την απάντηση στην αντίληψη-καραμέλα, σε αυτή αυτή την ιδέα ότι τα παιδιά μεγαλώνουν πιο ελεύθερα στην επαρχία.

Η ελευθερία που προσφέρει το Πάρκο, είναι το δικαίωμά μας να συνυπάρχουμε – εμείς που αναπνέουμε μονάχα τσιμέντο και όχι ουρανό – αρμονικά, σαν σε όαση, με τη φύση και τον πολιτισμό σε μια πόλη που ύπουλα εγκαταλείπεται σε μια θεωρία που τη θέλει ασφυκτική και απρόσωπη.

Αυτό το καλοκαίρι που θα είναι ακόμα πιο ζεστό από το προηγούμενο, ας βρούμε τρόπους να αντέχουμε παρέα σε χώρους που προσφέρονται για να ξεχνάμε τη ζέστη και την πραγματικότητα που καθημερινά μας εγκλωβίζει και μας κλέβει τις μετρημένες πια ανάσες ζωής.

Ενημερωθείτε αναλυτικά για όλα τα προγράμματα – από ευεξία μέχρι τέχνη – που προσφέρει το Πάρκο στην επίσημη ιστοσελίδα του και εγγραφείτε στο newsletter για να το επισκέπτεστε συχνότερα.

Μαραμπού

Το artigianale παγωτατζίδικο της Βίκυς Περιστάνογλου και του Ιγκόρ Τσομλεκτσόγλου στην Αρχελάου παραμένει εδώ και κάποια χρόνια, από όταν άνοιξε το 2019, βασικό σημείο συνάντησης για τους φανατικούς του σπιτικού και φρέσκου παγωτού. Το ανθόγαλο και το σορμπέ μαύρης σοκολάτας, το καϊμάκι (μόνο με σαλέπι, χωρίς μαστίχα), το φιστίκι και η μόκα συζητιούνται κι επιλέγονται περισσότερο απ’όλα.

Αρχελάου 17, Αθήνα

Κόκκιον

Το παγωτατζίδικο Κόκκιον προσφέρει κάτι παραπάνω από ένα απλό παγωτό. Κι αυτό γιατί ο Βασίλης Παπαματθαίου, που βρίσκεται πίσω από το εγχείρημα, έχει τεράστια εμπειρία καθώς έχει δουλέψει σε μερικά από τα γνωστότερα εστιατόρια. Δοκιμάστε αλατισμένο φιστίκι με καραμέλα, χαλβά ή κάποιο από τα σορμπέ και θα καταλάβετε τι ακριβώς εννοούμε.

Πρωτογένους 2, Αθήνα

Django

Το πρότυπο παγωτατζίδικο του Κουκακίου, αφού έκανε πολλούς να το αναζητούν σε κάθε βόλτα τους στη Σύρο, αφίχθη στην Αθήνα το 2021, συνεχίζοντας να δίνει τεράστια έμφαση στην πρώτη ύλη, με φιλοσοφία που υπηρετεί τις βιώσιμες και ηθικές πρακτικές παραγωγής. Το Django μας προσφέρει μία φρέσκια οπτική πάνω στο αγαπημένο γλύκισμα, ακολουθώντας πίστα την εποχικότητα. Hits η Aztec vegan σοκολάτα, κρέμα Καταλάνα, φιστίκι, σορμπέ με ονειρεμένη υφή, ας είναι κάποια από τις επιλογές σας.

Βεΐκου 15, Κουκάκι

Le Greche

Αυτό το παγωτατζίδικο θεωρείται ένα από τα πρώτα spots με πραγματικά νόστιμο και «πραγματικό» παγωτό στο κέντρο της Αθήνας, που κατά κάποιο τρόπο προκάλεσε και την άνοδο της δημοτικότητας του δροσερού αυτού εδέσματος, τα προηγούμενα χρόνια. Εδώ, χρησιμοποιούν ποιοτικές πρώτες ύλες που σε συνδυασμό με την τεχνογνωσία του ιταλικού gelato, κάνουν την επίσκεψή σας απαραίτητη όταν βρεθείτε στο κέντρο.

Μητροπόλεως 16, Αθήνα

Oggi Athens

Μία γωνιά που εμφανίστηκε το καλοκαίρι του 2020 στη Βουλής, παρέχει ανελλιπώς κρεμώδες, σχεδόν βελούδινο gelato σε οποιονδήποτε βρεθεί στα πέριξ. Καβουρδισμένο Pistacchio Siciliano με φρέσκο βιολογικό αγελαδινό γάλα και θαλασσινό αλάτι, Pulcinella (φρέσκια ρικότα, νιφάδες σοκολάτας Modica με φιστίκι και πορτοκάλι) και Nocciola (με πάστα φουντουκιού από το Πιεμόντε) κερδίζουν τις εντυπώσεις από την πρώτη κουταλιά.

Βουλής 17, Αθήνα

Φωτογραφίες: Instagram

Διαβάζω δυνατά: Απολαμβάνοντας μια εξαιρετικά προνομιακή θέση, το ξενοδοχείο Ίλιον βρίσκεται στη καρδιά της Παλιάς Πόλης του Ναυπλίου και προσφέρει δωμάτια και σουίτες, όλα με μοναδική διακόσμηση. Χτισμένο το 1620, το κτίριο φέρει μακρά και σημαντική Ιστορία, ενώ έχει υπάρξει χώρος κατοικίας μερικών πολύ σημαντικών προσωπικοτήτων (βρίσκω: κατοικία δημάρχου τον 19ο αιώνα). Κάθε γωνιά του είναι ένα έργο τέχνης, αναμειγνύοντας στοιχεία της Ιστορίας του κτιρίου με άλλες γνωστές δημιουργίες.

Βλέπω: Τα έπιπλα και τα έργα τέχνης, οι πίνακες ζωγραφικής, είναι από την προσωπική συλλογή του ιδιοκτήτη (ουάου). Απαγορεύονται οι φωτογραφίες για αποφυγή φθοράς των πινάκων (αναρωτιέμαι αν πρέπει να νιώθω πως θα κοιμηθώ σε μουσείο τα επόμενα δύο βράδια).

Με λίγα λόγια ενθουσιασμού: Το Ilion Hotel, ειναι σε ένα από τα πάρα πολλά στυλάτα στενά του Ναυπλίου, σε ένα κτίριο εποχής με γραμμένη την ιστορία στα θεμέλια και τις σκάλες του, είναι ζεστό σα σπιτικό με αναμμένο τζάκι, είναι οικονομικό για την αίσθηση πολυτέλειας που προσφέρει και που νιώθουμε όλοι πως αξίζουμε, είναι πληθωρικό σε χρώμα, υφές, μυρωδιές, αύρα και γαλήνη. Διαθέτει πρωινό κάθε μέρα, δωρεάν και για όλα τα γούστα, αλμυρά ή γλυκά και πίνεις τον καφέ σου σε vintage φλιτζάνι που σίγουρα περνάει από το μυαλό σου να οικειοποιηθείς, σερβιρισμένο από ευγενικούς και ζεστούς ανθρώπους όσο ο γαλλικός σου.

Κάνει κρύο αλλά θα πάμε να φάμε στο Ζουρνάλ, ένα πολύχρωμο μεζεδοπωλείο εκτός παλιάς πόλης, αλλά πάλι κοντά, μου έχει λείψει να μην παίρνω λεωφορείο. Περνάμε από το Cine Nafplio, προβάλλει τη Maria, λέμε να έρθουμε την επόμενη μέρα, μου αρέσει να πηγαίνω σε σινεμά που ίσως δεν ξαναπάω.

(βόλτα να θαυμάσουμε σπίτια των ονείρων μας)

Φτάνουμε στο Ζουρνάλ, κάθε πιάτο του με τυρί λιώνει ηδονικά, διαλέγουμε τοπικές μπύρες από έναν πολυσέλιδο κατάλογο με γευστικά ονόματα, τρώμε, σκάμε από ευχαρίστηση, στο ξενοδοχείο θα κοιμηθούμε νωρίς.

Έχει ήλιο, δεν κρυώνεις χωρίς κασκόλ, πάμε για branch στο ΤΣΑΡΛΥ’Σ bake house, το roll μπουγάτσας είναι αφράτο, το ψωμάκι κάτω από τα αυγά τόσο γλυκό όσο αρμόζει, ο καφές ήρθε σε cozy κούπα.

(βόλτα να βρούμε την προτομή του Άγγελου Τερζάκη, να διαλέξουμε την επόμενη pension που θα μείνουμε)

Δύο μέρες δεν πήγαμε σε ζαχαροπλαστείο, το νιώθω σαν έλλειψη. Διαλέγουμε το l’amande, οι βιτρίνες με τα γλυκά μου το κάνουν δύσκολο, διαλέγουμε προφιτερόλ και πάστα αμυγδάλου, στην απόδειξη λέει 5,50 ευρώ.

(βόλτα στα φώτα ουρανού απογεύματος, το ροζ φαίνεται διαφορετικό)

Ποτό στον Σκαντζόχοιρο, βρίσκουμε να κάτσουμε, νιώθουμε τυχεροί, νιώθουμε λόκαλς, καθόμαστε έξω, στο στενό, παρατηρούμε τη διαφορά μας με λόκαλς στα αλήθεια. Να προλάβουμε να πιούμε και μια ζεστή σοκολάτα, λένε πως και τα απογεύματα αυτό το μπαρ είναι στέκι.

(βόλτα για φαγητό σε πακέτο, στο ξενοδοχείο αυτό πρέπει να αφιερώσεις αρκετό χρόνο για να σου αφιερώσει κι αυτό χρόνο ενός τίποτα που δε φέρνει τύψεις)

Πρωινό, μαζεύουμε ανόρεχτα, παίρνουμε μια τελευταία βαθιά ανάσα να γεμίσουμε Ναύπλιο για καβάτζα.

Στον δρόμο για την πραγματικότητα, σκέφτομαι πως το Ναύπλιο είναι για κάθε εποχή του χρόνου, σκέφτομαι πως θα μετακόμιζα αν ήταν να πηγαίνω μία φορά την εβδομάδα στην Επίδαυρο το καλοκαίρι.