Πρόκειται για μια ανθολογία κειμένων που γεννήθηκαν μέσα από την καθημερινότητα και ξεχωρίζουν για τη ζωντάνια, την αμεσότητα και τη γνήσια ανθρώπινη ματιά τους. Με λόγο άλλοτε τρυφερό, άλλοτε σατιρικό και συχνά βαθιά ποιητικό, ο συγγραφέας καταγράφει σκέψεις, εμπειρίες και συναισθήματα, συνθέτοντας ένα πολύχρωμο μωσαϊκό ζωής.

Στις σελίδες του βιβλίου συναντά κανείς αγαπημένα πρόσωπα, φίλους και συνοδοιπόρους, στιγμές από τη μουσική και θεατρική διαδρομή του δημιουργού, κοινωνικές και πολιτικές παρατηρήσεις, καθημερινές ιστορίες, αλλά και αναφορές στη φύση, τα ζώα, τη λογοτεχνία, τη φιλία, τον έρωτα και την πίστη στον άνθρωπο. Το προσωπικό βίωμα μετατρέπεται σε συλλογική εμπειρία, δίνοντας στα κείμενα μια διαχρονική διάσταση.

Με τη χαρακτηριστική του γλώσσα, ο Σταμάτης Κραουνάκης πλάθει λέξεις, συνδυάζει λαϊκές εκφράσεις, χιούμορ και λυρισμό και δημιουργεί ένα ξεχωριστό προσωπικό ύφος. Παρατηρεί, σχολιάζει, συγκινείται και αφηγείται, ενώ ταυτόχρονα υπερασπίζεται με συνέπεια τους αδύναμους και τους αποκλεισμένους, υψώνοντας τη φωνή του απέναντι σε κάθε μορφή αδικίας.

Το «Μικρό Μοναστηράκι» διαβάζεται σαν μια ζεστή, μακρά συνομιλία γεμάτη μνήμη, τρυφερότητα, χιούμορ και αλήθεια. Ένα βιβλίο που αποδεικνύει πως η λογοτεχνία μπορεί να γεννηθεί μέσα από τις πιο απλές στιγμές της καθημερινότητας, όταν πίσω από τις λέξεις υπάρχει αυθεντικό βίωμα και βαθιά αγάπη για τη ζωή.

Ταυτότητα έκδοσης

Εκδότης: Εκδόσεις Όγδοο
Σελίδες: 432
Τιμή: 19,80€
ISBN: 9786185886165
Σε όλα τα βιβλιοπωλεία και ΕΔΩ

Γεννημένο από την ανάγκη για χώρους που λειτουργούν με φροντίδα και ανοιχτότητα, το Keiko αναγνωρίζει ότι η παραγωγή γνώσης δεν είναι ούτε γραμμική, ούτε αποκλειστική αλλά ένας ζωντανός, διαρκώς μεταβαλλόμενος οργανισμός, που συντίθεται μέσα από συνύπαρξη, παύση και αναδιαμόρφωση.

Κοινωνικές και καλλιτεχνικές πρακτικές με αφετηρία το βιβλίο. Στο κέντρο αυτής της νέας προσπάθειας, βρίσκεται το βιβλίο. Όχι ως αντικείμενο, αλλά ως αφετηρία. Η ομάδα του Keiko επιμελείται και αναδεικνύει εκδόσεις και συγγραφείς που αγγίζουν κρίσιμες σύγχρονες θεματικές τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο: ταυτότητα, προσβασιμότητα, γονεϊκότητα, σώμα, μνήμη, οικολογία, τεχνολογία κ.ο.κ. Η γλώσσα που επιλέγει είναι ζωντανή, ανθεκτική και συμπεριληπτική: μια γλώσσα που χωράει πολλούς τρόπους ύπαρξης.

Εδώ οι συγγραφείς με συγγενείς θεματικές συναντιούνται και επαναπροσεγγίζουν έννοιες, ενώ η μετάφραση και η εικονογραφία εκκινούν αναστοχαστικές διαδικασίες. Το υλικό συναντά το άυλο και ο ερευνητικός, ακαδημαϊκός λόγος βρίσκει φυσική θέση μέσα στην καθημερινότητα της γειτονιάς. Βιβλία με κοινωνικό αποτύπωμα ενισχύονται μέσα από καλλιτεχνικές δράσεις, εργαστήρια και δημόσια προγράμματα. Οι επισκέπτες αποκτούν πρόσβαση σε διαδικασίες μάθησης, απομάθησης και επαναμάθησης συμμετέχοντας ενεργά στη διαμόρφωση του χώρου και του περιεχομένου του.

Πληροφορίες

Μουσικές παρουσιάσεις:
20.30 Danai & Io
22.00 Athens Computer Underground

Εικαστικά Έργα:
Camille Cornillon, Ναταλία Μαντά, Τζωρτζίνα Πανταζοπούλου, Φανή Σκουλικίδη

Art objects:
Limited editions Myrtilo Jewellery

Ώρες λειτουργίας: Τρίτη & Πέμπτη 3-8 μ.μ., Σάββατο 10 π.μ. – 4 μ.μ.

Εορταστικό Ωράριο:
23/12 & 30/12: 10 π.μ. – 3 μ.μ. & 5-8 μ.μ.
27 & 28/12: 11 π.μ. – 4 μ.μ
24/12: 11 π.μ. – 4 μ.μ.

Ο χώρος βρίσκεται στο ισόγειο και έχει ένα πολύ χαμηλό σε ύψος σκαλοπάτι.

Ανάμεσα σε αυτές τις κατηγορίες, που αποτυπώνουν έντονα τον μισογυνισμό της εποχής, οι λεγόμενες «γαϊδούρες» με έντονη σεξουαλική διάθεση παραμένουν οι πιο μυστηριώδεις. Οι ιστορικές μαρτυρίες από τον αρχαίο κόσμο δείχνουν ότι η ζωή των γυναικών ήταν περιορισμένη. Στην αρχαία Ελλάδα, οι γυναίκες κυκλοφορούσαν καλυμμένες με πέπλο, ενώ στη Ρώμη είχαν «κηδεμόνες», συνήθως τον πατέρα ή τον σύζυγο, που επέβλεπαν τις κινήσεις και την περιουσία τους.

Γυναικείες φωνές για τη σεξουαλικότητα

Ήταν η εικόνα της «άτακτης» γυναίκας απλώς αντρική φαντασίωση; Ή μήπως οι γυναίκες ενδιαφέρονταν περισσότερο για το σεξ απ’ όσο πιστεύουμε; Η Dunn, ερευνώντας το βιβλίο της “The Missing Thread”, διαπίστωσε πως πρέπει να ψάξουμε πολύ για να ανακαλύψουμε τι πραγματικά σκέφτονταν οι ίδιες οι γυναίκες για το σεξ.

Οι περισσότερες σωζόμενες πηγές γράφτηκαν από άντρες που συνήθως υπερβάλλουν – είτε παρουσιάζοντας τις γυναίκες ως υπέρμετρα αγνές είτε ως υπερβολικά παθιασμένες. Αν παίρναμε αυτές τις περιγραφές κατά γράμμα, θα πιστεύαμε πως όλες οι αρχαίες γυναίκες ήταν είτε αγνές είτε «σεξομανείς». Ευτυχώς όμως υπάρχουν μαρτυρίες που αποκαλύπτουν μια βαθύτερη κατανόηση της γυναικείας σεξουαλικότητας.

Την ίδια περίοδο, με τον Σημωνίδη συναντάμε τη Σαπφώ, ποιήτρια από τη Λέσβο του 7ου αιώνα π.Χ., η οποία περιγράφει τα έντονα σωματικά της συναισθήματα όταν βλέπει μια γυναίκα να συνομιλεί με έναν άνδρα: τρεμάμενη καρδιά, κομμένη ανάσα, φωτιά στις φλέβες και παγωμένος ιδρώτας. Σε άλλο ποίημά της, μιλά για το πώς στόλιζε μια γυναίκα με λουλούδια και νοσταλγεί τις στιγμές που «ξεδίψαγε την επιθυμία της» στο μαλακό κρεβάτι.

Τα ποιήματα της Σαπφούς είναι σήμερα αποσπασματικά, αλλά οι ειδικοί εντόπισαν αναφορές σε «ολίσβους» (dildos), που χρησιμοποιούνταν τόσο σε τελετές γονιμότητας όσο και για ευχαρίστηση στην Ελλάδα. Αντίστοιχα στη Ρώμη, φαλλικά αντικείμενα είχαν προστατευτική δύναμη. Δεν θα είχε νόημα οι γυναίκες να αποφεύγουν σύμβολα που θεωρούνταν τυχερά.

Η ερωτική τέχνη και η καθημερινότητα

Οι αρχαίες γυναίκες όχι μόνο δεν απέστρεφαν το βλέμμα από την ερωτική τέχνη, αλλά κάποιες θάβονταν μαζί της. Οι Ετρούσκοι, πριν την άνοδο της Ρώμης, διακοσμούσαν τάφους με ερωτικές σκηνές αντρών και γυναικών. Σε έναν τάφο του 8ου αιώνα π.Χ., βρέθηκε θυμιατήρι με άντρες και γυναίκες να αγγίζουν ο ένας τα γεννητικά όργανα του άλλου.

Η επίσκεψη σε ένα αρχαίο πορνείο, όπως αυτά της Πομπηίας, αποκαλύπτει πόσο δημόσιο ήταν το σεξ: τα δωμάτια ήταν γεμάτα γκράφιτι από πελάτες που σχολίαζαν τις επιδόσεις συγκεκριμένων γυναικών. Τα ιστορικά κείμενα περιγράφουν τις δυσκολίες των εργαζόμενων στον χώρο αυτό – χαρακτηριστικό παράδειγμα ο λόγος «Κατά Νεαίρας» του Απολλόδωρου (4ος αιώνας π.Χ.), που δείχνει πόσο επισφαλής ήταν η ζωή τους.

Γυναικείοι ύμνοι και συμβουλές για το σεξ

Σπάνια διασώζονται λόγια των ίδιων των γυναικών αυτού του κόσμου – κι όμως προκαλούν έκπληξη. Η ποιήτρια Nossis, που έζησε στη Νότια Ιταλία τον 3ο αιώνα π.Χ., εξυμνεί ένα άγαλμα της Αφροδίτης που χρηματοδοτήθηκε από μια εταίρα, την Πολυάρχη.

Στην κωμωδία «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη, η πρωταγωνίστρια περιγράφει πώς βιώνουν οι γυναίκες τον πόλεμο: αποκλεισμένες από τη συνέλευση και συχνά χήρες ή ανύπαντρες, χάνουν κάθε ευκαιρία να παντρευτούν – αντίθετα με τους άντρες που μπορούν να επιστρέψουν και να νυμφευθούν αργότερα.

Ήταν συνηθισμένο στις ανώτερες τάξεις ο γάμος να κανονίζεται εκ των προτέρων και η πρώτη εμπειρία μιας γυναίκας με το σεξ να είναι τόσο αποπροσανατολιστική όσο την περιγράφει η μυθική Προκνή στο χαμένο έργο «Τηρεύς» του Σοφοκλή: «Αμέσως μόλις μας ενώσει μια νύχτα, πρέπει να επαινέσουμε αυτό που μας συνέβη».

Κάποιες φορές, οι γυναίκες κατέγραφαν τέτοιους στοχασμούς σε πάπυρο. Σε επιστολή προς τη φίλη της Ευρυδίκη, η φιλόσοφος Θεανώ, μέλος του κύκλου του Πυθαγόρα (και πιθανώς σύζυγός του), συμβουλεύει: όταν μια γυναίκα μπαίνει στο κρεβάτι του συζύγου της πρέπει να αφήνει στην άκρη τη ντροπή μαζί με τα ρούχα της – και να τα ξαναφορέσει όταν σηκωθεί.

Η λογοτεχνία ως καθρέφτης επιθυμίας

Η αυθεντικότητα της επιστολής αμφισβητείται, αλλά το περιεχόμενο θυμίζει όσα λένε ακόμα μεταξύ τους πολλές σύγχρονες γυναίκες. Υποστηρίζεται επίσης ότι η ποιήτρια Ελεφαντίς, γνωστή στους Ρωμαίους συγγραφείς Μαρτιάλη και Σουητώνιο, είχε γράψει μικρά εγχειρίδια με συμβουλές για το σεξ – έργα που δυστυχώς δεν σώζονται.

Όταν λόγια γυναικών διασώζονται μέσα από γραπτά αντρών, συνήθως εκφράζουν τον έρωτα παρά το ίδιο το σεξ – κάτι που τις διαχωρίζει από άνδρες, όπως ο Μαρτιάλης ή ο Κατουλλός. Η Λεσβία λέει στον Κατουλλό πως «όσα λέει μια κυρία στον εραστή της / πρέπει να γράφονται στον άνεμο και στο τρεχούμενο νερό». Η φράση θυμίζει έντονα το γνωστό μας pillow talk.

Η Sulpicia, μία από τις ελάχιστες Ρωμαίες ποιήτριες των οποίων σώζονται στίχοι, εκφράζει τη λύπη της που βρίσκεται στην εξοχή μακριά από τον αγαπημένο της Κήρινθο στα γενέθλιά της – αλλά και τη χαρά όταν τελικά επιστρέφει στη Ρώμη.

Οι γυναίκες αυτές δεν χρειάζονταν ωμές περιγραφές για να δείξουν τι πραγματικά σκέφτονται για το σεξ. Μπορεί οι άντρες να κυριαρχούν στις πηγές, αλλά οι ίδιες απέδειξαν ότι μπορούσαν να είναι εξίσου παθιασμένες πίσω από κλειστές κουρτίνες.

“The Missing Thread: A New History of the Ancient World Through the Women Who Shaped It” της Daisy Dunn

Πηγή: BBC

Στο Παγκράτι, πάνω απ΄όλους, ξέρω, από πρώτο χέρι, ότι τα παιδιά έχουν αποφασίσει να μην αφήνουν απροστάτευτα τέτοια βιβλιοπωλεία, ούτε για αστείο. Στην κεντρικότατη Ευτυχίδου, όποια ώρα και να περάσεις από τον διαβόητο «Γάτο Μαουρίτσιο», δίπλα στη Μιμή και τη Σοφία, ανάμεσα σε ζωγραφιές και βιβλία, ιστορίες με φωνή και δόνηση κανονικής γειτονιάς, υπάρχουν πάντα μικροί και μεγάλοι άνθρωποι, εκείνοι οι άνθρωποι του αντι-κανόνα. Που συναντιούνται σε πραγματικό έδαφος και επιμένουν να ονειρεύονται ακέραιο, ειρηνικό έδαφος.

Μίλησα με την Σοφία Σφίρτζη και τη Μιμή Νικολαΐδη, μια μέρα πριν «ζωντανέψει η…Αφρική» στον φιλόξενο «Γάτο» τους. «Το να βρισκόμαστε μέσα σ’ ένα μικρό, ανεξάρτητο βιβλιοπωλείο είναι κάτι που μας συγκινεί βαθιά. Δεν είναι απλώς ένας χώρος δουλειάς, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός, που αναπνέει με τις λέξεις, τις φωνές και τα βλέμματα των ανθρώπων, που τον επισκέπτονται. Εδώ, κάθε συνάντηση έχει κάτι μοναδικό — ένα παιδί που ψάχνει το πρώτο του βιβλίο, ένας γονιός που μοιράζεται παιδικές αναμνήσεις, ένας αναγνώστης που ψάχνει έμπνευση ή απλώς μια ωραία ιστορία. Σε μια εποχή που η ταχύτητα και η ομοιομορφία μοιάζουν να ισοπεδώνουν τα πάντα, ένα μικρό βιβλιοπωλείο αντιστέκεται σιωπηλά. Είναι ένας χώρος διαλόγου, σκέψης και συνύπαρξης· ένα σημείο όπου η καθημερινότητα φιλτράρεται μέσα από σελίδες και ιδέες, όπου ακόμα υπάρχει χρόνος για να σταθείς, να ακούσεις, να ξεφυλλίσεις, να συζητήσεις. Για εμάς, αυτή η εμπειρία είναι δώρο. Μας γεμίζει ελπίδα να συνειδητοποιούμε ότι ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που ψάχνουν για το αυθεντικό, για το αληθινό, για το προσωπικό. Κι όσο αυτό συνεχίζει, νιώθουμε ότι το βιβλιοπωλείο δεν είναι απλώς ένα μαγαζί – είναι μια μικρή πολιτιστική εστία. Μια φωλιά αντίστασης, σκέψης και αγάπης».

Πόσο δίκιο έχουν. Και όπως λέει και ένα μικρό παιδί «θέλω εβδομάδα μικρών βιβλιοπωλείων και τον Ιούλιο». Να μην ξεχνάμε. Να μην αφήνουμε μια Τετάρτη να είναι απλώς μια Τετάρτη. Κάθε μέρα, πρέπει να στηρίζουμε αυτό που αγαπάμε. Γίνεται αλλιώς;

Πρόγραμμα

Παρασκευή, 30 Μαΐου στις 18:00

Μύθοι, χρώματα και τοτέμ…η Αφρική ζωντανεύει.

Ελάτε να ανακαλύψουμε μαγευτικές αφρικανικές ιστορίες και να γνωρίσουμε τα ζώα-τοτέμ που κρύβουν σοφία και δύναμη. Ένα μαγικό ταξίδι με την συγγραφέα Μελίνα Ηλιοπούλου γεμάτο ιστορίες, χρώματα και έμπνευση. Για παιδιά δημοτικού 8-11 ετών

Σάββατο, 31 Μαΐου στις 12:00

ΝΙΝΑ: Η ιστορία της Νίνα Σιμόν, της Τρέισι Ν. Τοντ

Το βιβλιοπωλείο «Ο γάτος Μαουρίτσιο» και οι Εκδόσεις Πατάκη προσκαλούν τα παιδιά σε μια συνάντηση γεμάτη μουσική. Ελάτε να ακούσουμε τη μοναδική ιστορία της από τον ηθοποιό, μουσικό και ιδρυτή του Πολιτιστικού Κέντρου Anasa (Ελλάδα) Μιχάλη Αφολαγιάν και την ηθοποιό, σκηνοθέτη Μαρία Μενεγάκη και να θυμηθούμε πως χρειάζεται να είμαστε πάντοτε έτοιμοι για δράση και γεμάτοι ελπίδα.

Πληροφορίες

Παιδικό βιβλιοπωλείο «Ο γάτος Μαουρίτσιο»

Ευτυχίδου 6-8, Παγκράτι

*Το εικαστικό τόσο της αφίσας όσο και του banner των δράσεων για παιδιά (επάνω) έχει φιλοτεχνήσει η εικονογράφος Miranda Sofroniou

Τα μικρά βιβλιοπωλεία είναι το μέρος, όπου οι συγγραφείς μπορούν να συνδεθούν με τους αναγνώστες και τις αναγνώστριες, όπου ανακαλύπτουμε νέους, άγνωστους κόσμους, όπου τα παιδιά γοητεύονται από τη συγκίνηση της ανάγνωσης, που μπορεί να διαρκέσει μια ζωή. Η ιδέα έρχεται από το εξωτερικό, με αρκετές χώρες να αφιερώνουν μία ημέρα στα μικρά βιβλιοπωλεία. Ενδεικτικά, μερικές από αυτές τις γιορτές είναι η «Independent Bookstore Day» της Αμερικής, το «Books Are My Bag» της Μεγάλης Βρετανίας, η «Bookstore Day» της Ολλανδίας, η «Love Your Bookshop Day» της Αυστραλίας, η «Authors for Indies» του Καναδά και η «NZ Bookshop Day» της Νέας Ζηλανδίας.

Πάντα, όποτε βρίσκομαι έξω από ένα μικρό βιβλιοπωλείο, πατώ στο έδαφός του, χωρίς δεύτερη σκέψη. Αγγίζω βιβλία, ξεκουράζομαι, λέω το όνομά μου στον άνθρωπο, που με χαιρετάει εγκάρδια, μού λέει το δικό του, βρίσκω δροσιά, βρίσκω ζέστη, νιώθω ασφαλής, όπως σε κάθε τόπο μνήμης. Δεν ξέρω πώς συμβαίνει κι ο εκάστοτε βιβλιοπώλης θυμάται πάντα ό,τι μοιράστηκα μαζί του. Μου έχει τύχει με ένα παιδικό βιβλίο. «Αυτό είναι για σένα. Θυμάμαι πόσο αγαπάς τα βουνά και το μέλι». Και ήταν για μένα. Και το ήξερε ο Κ.

Στον διαρκή αγώνα να μην γίνει το αυτονόητο «ένα απλό κλικ σε μια δαχτυλιασμένη οθόνη», τα υπέροχα, μικρά βιβλιοπωλεία μένουν πιστά στις ζωντανές συναντήσεις με παρουσιάσεις, δημιουργικά εργαστήρια, λέσχες ανάγνωσης και τόσα άλλα. Τα παιδιά ακούνε, αγγίζουν, αναπνέουν. Η ανάγνωση είναι η θετική έκβαση, όταν ένα περιβάλλον εγγύτητας βρίσκεται στην ακμή του. Έτσι είναι.

Είναι τρόπος ζωής το μεράκι. Είναι τρόπος αντίστασης η επιλογή μιας κοινότητας, που δεν τα παρατάει εύκολα. Θέλησα να συναντήσω ανθρώπους, που κρατούν ζωντανή αυτή την παράδοση κι έτσι γνώρισα τον Σταμάτη Λαδικό, ιδιοκτήτη του βιβλιοπωλείου “Pickabook”, στην οδό Αγίας Λαύρας, στην Πετρούπολη. Ξέχασα να του πω όμως ότι μου θυμίζει κάθε άνθρωπο, σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, που κρατά όρθιο ένα βιβλιοπωλείο με πείσμα, φροντίδα και αγάπη για το βιβλίο. Τον Γιάννη, τον Κώστα, τη Δανάη, την Κλεάνθη, τον Αχιλλέα, τη Μέλπω, την Ξένη, τον Άλκη. Του το γράφω.

«Το Pickabook ξεκίνησε το ταξίδι του, τον Δεκέμβριο του 2017», λέει ο κ. Λαδικός, «με άγνοια κινδύνου, μηδενική εμπειρία, αλλά μπόλικη αγάπη για τα βιβλία κι όραμα τη δημιουργία ενός βιβλιοπωλείου, που θα αποτελούσε σημείο αναφοράς κι επαφής για τους βιβλιόφιλους της περιοχής (κι όχι μόνο). Αυτό που με τον καιρό συνειδητοποιήσαμε είναι πως ένα μικρό βιβλιοπωλείο δεν είναι απλώς ένα «κατάστημα». Είναι ένας ζωντανός οργανισμός και συνάμα ένας μαγικός χώρος συνάντησης. Ένα φωτεινό διάλειμμα από την καθημερινότητα για τον επισκέπτη μας. Μια συνάντηση με τη γειτονιά, με συγγραφείς, με ανθρώπους, που ξέρεις πια με το μικρό τους όνομα. Μικροί αναγνώστες, που θυμάσαι να αγοράζουν τα πρώτα τους βιβλία, γονείς που μαζί αναζητάτε τι μπορεί να αρέσει στο παιδί τους, ενήλικες που επιζητούν μια αναγνωστική πρόταση και που σου κάνουν και την αντίστοιχη δική τους πρόταση, βιβλίων που δεν έχεις διαβάσει ή (ακόμη καλύτερα) δεν είχες καν υπόψη. Τα μικρά βιβλιοπωλεία, απέναντι στην απρόσωπη επαφή με τις μεγάλες αλυσίδες, έχουν να αντιπαρατάξουν την εξειδίκευση και την αγάπη για το βιβλίο, την αναγνωστική πρόταση προς τον αναγνώστη και την πληρότητα σε τίτλους πέρα των ευπώλητων. Ναι, λοιπόν, τα μικρά βιβλιοπωλεία είναι εστίες αντίστασης. Αντίστασης στην ομοιομορφία, στην στείρα κατανάλωση, στην απρόσωπη εξυπηρέτηση, στις διεκπεραιωτικές αγορές, στη λογική του ευπώλητου/best seller».

Με τα μικρά τους ονόματα δεν είπαμε ότι τους ξέρουμε τους ωραίους αυτούς ανθρώπους; Από τα Γιαννιτσά και την Ηγουμενίτσα μέχρι την Αμοργό και τη Στεμνίτσα; Οπότε ενικός (Σταμάτη, μιλάς στην καρδιά μας) και προσεχείς δράσεις για να ενημερώσω τους μικρούς μου φίλους, που έχουν στιλ και αισθητική.

«Για την Εβδομάδα Μικρών Βιβλιοπωλείων, έχουμε ετοιμάσει δύο δράσεις: Την παρουσίαση, στις 31 Μάη, του παιδικού βιβλίου «Ένα γράμμα», με τον συγγραφέα Σπύρο Κόλλα, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Σιέλ. Μια πολύ γλυκιά ιστορία για τη φιλία, όχι μόνο των μικρών παιδιών, αλλά και για μεγάλους. Και φυσικά την εικαστική έκθεση «Όλοι χωράμε», (31/5- 7/6), με έργα αγαπημένων εικονογράφων παιδικών βιβλίων, που θα εκτεθούν στον χώρο μας. Μοναδικές εικόνες που δημιουργήθηκαν με αφορμή ένα παραδοσιακό καφενείο στη Στεμνίτσα. Το καφενείο της καρδιάς μας, της αγαπημένης μας Καλομοίρας Θεοχάρη. Ψυχή της έκθεσης, συνεργάτιδα, μα, πάνω από όλα, φίλη μοναδική, που στέκεται δίπλα μας από την αρχή».

Μένω στη φράση «στέκεται δίπλα μας», φράση που μοιάζει με νερό. Πόσο σπουδαίο το νερό! Έτσι. Να στεκόμαστε δίπλα στους ανθρώπους. Είναι το ελάχιστο χρέος. Κάθε μέλλον είναι στο δικό μας χέρι. Το ξέρουν πρωτίστως τα παιδιά. Και το επισημαίνουν στους μεγαλίστικους ενήλικες με κάθε τρόπο.

Συνεχίζεται…

«Σίγουρα δεν θεωρώ τον εαυτό μου μέρος της βιομηχανίας του θεάματος», είπε η Kristen Stewart ντυμένη από το κεφάλι μέχρι τα νύχια με Chanel. Και όσοι αναζητούν κάτι ελαφρύ και αφρώδη θα ήταν καλύτερα να αποφύγουν την ταινία της. Η Stewart είχε εδώ και καιρό εμμονή με την ιστορία και το σενάριο της Yuknavitch και πάλεψε για χρόνια για να κάνει την ταινία με τον δικό της τρόπο.

«Δεν είχα διαβάσει ποτέ ένα βιβλίο σαν αυτό που φωνάζει ότι είναι ταινία, που πρέπει να συγκινεί, που πρέπει να είναι ένα ζωντανό πράγμα», είπε στο Γαλλικό Πρακτορείο. Το ότι η Yuknavitch ήταν «σε θέση να πάρει πολύ άσχημα πράγματα, να τα επεξεργαστεί και να βγάλει κάτι με το οποίο μπορείτε να ζήσετε, κάτι που πραγματικά έχει χαρά προκαλεί δέος», πρόσθεσε.

«Το βιβλίο είναι μια συνολική σωσίβια λέμβος. Ο λόγος που ήθελα πραγματικά να κάνω την ταινία είναι επειδή νόμιζα ότι ήταν ξεκαρδιστική με τόσο ζαλισμένο και ενθουσιασμένο τρόπο, σαν να λέγαμε μυστικά. Νομίζω ότι το βιβλίο είναι μια σωσίβια λέμβος», είπε η ηθοποιός, η οποία διασκεύασε και το σενάριο.

«Το να είσαι γυναίκα είναι μια πραγματικά βίαιη εμπειρία», είπε η Stewart στο Γαλλικό Πρακτορείο, «ακόμα κι αν δεν έχεις την ακραία εμπειρία που απεικονίζουμε στην ταινία ή που η Lidia άντεξε και βγήκε σώα».

Η Stewart επέμεινε ότι δεν υπήρχαν αυτοβιογραφικοί παραλληλισμοί που να την τράβηξαν στο αρχικό βιβλίο. Αλλά «Δεν χρειάστηκε να κάνω έρευνα (για την ταινία). Είμαι ένα γυναικείο σώμα που τριγυρνάει εδώ και 35 χρόνια. Κοιτάξτε τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Δεν χρειάζεται να με έχει κακομεταχειριστεί ο μπαμπάς μου για να καταλάβω πώς είναι να σε αρπάζουν, να πνίγεται η φωνή σου και να μην εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου. Χρειάζονται πολλά χρόνια (για αυτό) για να ξεπεραστεί. Νομίζω ότι αυτή η ταινία έχει απήχηση σε όποιον είναι ανοιχτός και αιμορραγεί, που είναι το 50 τοις εκατό του πληθυσμού».

Η Stewart είπε στους δημοσιογράφους ότι ποτέ δεν μπήκε στον πειρασμό να παίξει η ίδια την Yuknavitch. Αντί γι’ αυτό, επέλεξε την Βρετανίδα ηθοποιό Imogen Poots, την οποία αποκάλεσε «την καλύτερη ηθοποιό της γενιάς μας. Είναι τόσο πλούσια, τόσο όμορφη και είναι τόσο συναισθηματική». «Έχει αυτή τη μεγάλη ενέργεια στο στήθος της στην ταινία αυτά τα μεγάλα μπλε μάτια και αυτά τα μακριά μαλλιά». Περιέγραψε την ενέργεια των ονείρων του πυρετού της ταινίας της ως «έναν ροζ μυ που σφύζει» και τον οποίο η Poots μπόρεσε να αξιοποιήσει, διοχετεύοντας την άγρια ​​αλλά συχνά χαοτική μάχη της Yuknavitch να ξαναχτίσει τον εαυτό της και να βρει ευχαρίστηση και ευτυχία στη ζωή της.

«Ο πόνος και η ευχαρίστηση, είναι τόσο συνδεδεμένα, υπάρχει ένας παράγοντας που τα συνδέει», είπε η Stewart. Το βιβλίο της Yuknavitch «διαλογίζεται τι μπορεί να κάνει η τέχνη για σένα αφού οι άνθρωποι κάνουν πράγματα στο σώμα σου — την παραβίαση και την κλοπή, την εκδίωξη της επιθυμίας. Η οποία είναι μια πολύ γυναικεία εμπειρία».

Είπε ότι «είναι μόνο οι ιστορίες που λέμε στον εαυτό μας που μας κρατούν ζωντανούς» και ότι η τέχνη και η γραφή βοήθησαν να απελευθερωθεί η Yuknavitch και να βρει ένα δέρμα στο οποίο θα μπορούσε να ζήσει.

Η Stewart είπε ότι η Yuknavitch ανακάλυψε ότι ο μόνος τρόπος για να πάρεις πίσω την επιθυμία ήταν «να την προσαρμόσεις… και να επανατοποθετήσεις τα πράγματα που σου έχουν δοθεί για να τα κατέχεις». «Δεν είμαι δραματική, αλλά ως γυναίκες περπατάμε στα κρυφά», είπε η ηθοποιός.

Πηγή: France 24

Το βιβλίο περιγράφηκε από τον συγγραφέα και πρόεδρο των κριτών Max Porter ως «κάτι πραγματικά νέο για τους Άγγλους αναγνώστες: μια ριζική μετάφραση» των «όμορφων, γεμάτων, εμπνευσμένων ιστοριών». Οι 12 ιστορίες της Heart Lamp εξιστορούν τη ζωή των γυναικών σε πατριαρχικές κοινότητες στη νότια Ινδία. Επιλέχθηκαν καθώς και μεταφράστηκαν από την Bhasthi, την πρώτη Ινδή μεταφράστρια που κέρδισε το βραβείο. Τα επέλεξε από περίπου 50 ιστορίες σε έξι συλλογές που έγραψε η Mushtaq σε μια περίοδο 30 ετών.

Παραλαμβάνοντας το βραβείο, η Mushtaq είπε ότι η νίκη σηματοδοτεί κάτι «περισσότερο από ένα προσωπικό επίτευγμα. Είναι μια επιβεβαίωση ότι εμείς ως άτομα και ως παγκόσμια κοινότητα μπορούμε να ευδοκιμήσουμε όταν αγκαλιάζουμε τη διαφορετικότητα, γιορτάζουμε τις διαφορές μας και ανυψώνουμε το ένα το άλλο». «Σε έναν κόσμο που συχνά προσπαθεί να μας διχάσει, η λογοτεχνία παραμένει ένας από τους τελευταίους ιερούς χώρους όπου μπορούμε να ζήσουμε ο ένας μέσα στο μυαλό του άλλου», πρόσθεσε.

Το βραβείο των 50.000 λιρών – που μοιράζεται εξίσου μεταξύ συγγραφέα και μεταφραστή – παρουσιάστηκε στην Tate Modern στο Λονδίνο το βράδυ της Τρίτης, όπου προβλήθηκε επίσης ένα βίντεο της ηθοποιού Ambika Mod να διαβάζει από τον νικητήριο τίτλο.

Ο Porter είπε ότι αυτός και οι συνάδελφοί του κριτές – ποιητής Caleb Femi, η συγγραφέας και κριτικός Sana Goyal, ο συγγραφέας και μεταφραστής Anton Hur και η μουσικός Beth Orton – πέρασαν έξι ώρες συζητώντας, κατά τη διάρκεια των οποίων «μάλωναν πολύ» πριν αποφασίσουν «ομόφωνα» τον νικητή. Αν και ο Porter είπε ότι έψαχναν για το «καλύτερο βιβλίο» πάνω από όλα, χαρακτήρισε το “Heart Lamp” ένα «πραγματικά ιδιαίτερο βιβλίο από την άποψη της πολιτικής του». Οι ιστορίες «περιέχουν τον φεμινισμό για τον οποίο είναι γνωστή [η Mushtaq]. Και περιέχουν εξαιρετικές αφηγήσεις πατριαρχικών συστημάτων και αντίστασης», πρόσθεσε. «Αλλά δεν είναι ιστορίες ακτιβισμού. Πρώτα και κύρια είναι όμορφες αφηγήσεις της καθημερινής ζωής και ιδιαίτερα της ζωής των γυναικών».

Ο Porter επαίνεσε επίσης τη μετάφραση της Bhasthi, η οποία είπε ότι «γιορτάζει τη μετακίνηση από τη μια γλώσσα στην άλλη. Περιέχει μια πλειάδα αγγλικών. Είναι μια μετάφραση με υφή».

«Όταν κάποιος μεταφράζει, ο στόχος είναι να μυήσει τον αναγνώστη σε νέες λέξεις», είπε η Bhasthi σε μια συνέντευξη στο Scroll.in νωρίτερα φέτος. «Το ονομάζω μετάφραση με προφορά, που υπενθυμίζει στον αναγνώστη ότι διαβάζει ένα έργο που διαδραματίζεται σε άλλη κουλτούρα, χωρίς φυσικά να το κάνει εξωτικό. Έτσι, τα αγγλικά στο “Heart Lamp” έχουν ένα πολύ σκόπιμο βουητό κανάντα».

Τα άλλα βιβλία που προκρίθηκαν για το βραβείο ήταν το “On the Calculation of Volume I” της Solvej Balle, σε μετάφραση Barbara J Haveland, “Small Boat” του Vincent Delecroix, σε μετάφραση Helen Stevenson, “Under the Eye of the Big Bird” από τη Hiromi Kawakami, σε μετάφραση Asa Yoneda, “Perfection” του Vincenzo Latronico, σε μετάφραση Sophie Hughes και “A Leopard-Skin Hat” της Anne Serre, σε μετάφραση Mark Hutchinson.

Πέρυσι νικητής ήταν το “Kairos” της Jenny Erpenbeck σε μετάφραση Michael Hofmann (κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Καστανιώτη σε μετάφραση Αλέξανδρου Κυπριώτη). Στους προηγούμενους νικητές περιλαμβάνονται η Olga Tokarczuk (βιβλία της κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Καστανιώτη) και η μεταφράστρια Jennifer Croft, ο Lucas Rijneveld (βιβλία του θα βρείτε από τις Εκδόσεις Ικαρος) και η μεταφράστρια Michele Hutchison και η Han Kang (που κέρδισε το Νόμπελ Λογοτεχνίας και βιβλία της θα βρείτε από τις Εκδόσεις Καστανιώτη) και η μεταφράστρια Deborah Smith.

Πηγή: The Guardian / Κεντρική φωτογραφία: International Booker Prize

Στην παράσταση Αλλαγή: Μέθοδος, μια διασκευή βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Εντουάρ Λουί, μπαίνουμε σε ένα δωμάτιο γεμάτο από βιβλία και γνώση. Βλέπουμε, έναν νεαρό άνδρα που προσπαθεί να εμπνευστεί και να γράψει. Θέλει να γίνει συγγραφέας. Στο δωμάτιο εμφανίζεται ένας ακόμα άνδρας, που ως έργο έχει να τον βοηθήσει να θυμηθεί το παρελθόν του. Έτσι, οι δύο αυτοί άνδρες κάνουν μια βουτιά στη μνήμη του πρώτου και σε μια ζωή διαφορετική και μακρινή πια. Μέσα από αυτή την κατάδυση, ταξιδεύουμε μαζί τους από ένα χωριό του γαλλικού βορρά – και ό, τι συνεπάγεται αυτό – μέχρι το Παρίσι.

Ο σύγχρονος εαυτός που επιθυμεί να γίνει συγγραφέας, θα θυμηθεί τα χρόνια του στο λύκειο, τα πρόσωπα και τις καταστάσεις που τον σημάδεψαν, αλλά κυρίως την διαδικασία της αλλαγής και της εκ νέου επινόησης της ταυτότητάς του καθώς και την απόλυτη ανάγκη του να ξεφύγει από τον άλλο του εαυτό που έπρεπε να ανήκει μονάχα στο παρελθόν. Οι δύο πρωταγωνιστές συνθέτουν το σύμπαν του ίδιου ανθρώπου, ενός ανθρώπου που βιώνει τις δικές του εσωτερικές συγκρούσεις. Ο εαυτός που επιθυμεί να γίνει συγγραφέας, είναι ο εαυτός του τώρα, αυτός που θέλει, να κοιτάει μόνο μπροστά και να προχωρά στο προσωπικό του ιδανικό και ο άλλος είναι ο εαυτός του χωριού και όσων έχει ορίσει πάνω του η μικρή κοινότητα, αυτός ο εαυτός που είναι γεμάτος από ενοχικότητα για όσα αφήνει στην άκρη και φόβο για όσα νέα θέλει να αποκτήσει.

Αυτός ο δεύτερος εαυτός, είναι αυτός που θα ήθελε να μείνει σαν υπενθύμιση της αρχής της πορείας του παροντικού εαυτού και κατηγορεί τον νέο εαυτό για όσα τελικά απαρνήθηκε στο όνομα της εξέλιξης και του ονείρου. Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη και αναγκαία, καθώς η αλλαγή υφίσταται μόνο όταν κοιτάξουμε απ’ έξω όλα όσα αφήνουμε και ελπίζουμε να ξεχάσουμε.

Οι δύο εαυτοί συζητούν και αλληλοσυμπληρώνονται. Φαίνεται πως καμία σημασία δεν έχει ο τωρινός εαυτός χωρίς την προηγούμενη πραγματικότητά του. Φαίνεται πως είναι σημαντικό να κουβαλήσουμε μαζί μας όλες τις θυσίες, τις προσπάθειες, τα άτομα, τους τόπους, τις συνήθειες, τις σχέσεις, όλα όσα δεν είναι πια το ίδιο οικεία, όλα όσα μισήσαμε και επιλέξαμε να κλείσουμε στο κουτί εκείνο που περιέχει ένα άλλο εγώ.

Ποιο είναι όμως αυτό το πριν στην περίπτωση του Εντουάρ Λουί; Γιατί εδώ μιλάμε για αλλαγή τάξης. Μιλάμε για χωριό και μετά για κάτι παραπάνω από πόλη, το Παρίσι. Μιλάμε για μια ζωή με συγκεκριμένη καθημερινότητα που έχει την τηλεόραση ανοιχτή σε προγράμματα χωρίς ενδιαφέρον και επίπεδο, που μετουσιώνεται σε μια γεμάτη ποιότητα – όπως την αντιλαμβάνεται το νέο εγώ – εμπειρία σε ένα Πανεπιστήμιο στο Παρίσι. Μιλάμε για την έλλειψη και την εγκατάλειψη αυτής. Μιλάμε για την τάξη ενός ανθρώπου που δεν είχε ποτέ φανταστεί πως υπάρχει το άλλο, ή καλύτερα, που δεν είχε ποτέ φανταστεί ότι μπορεί να ελπίσει για το άλλο, να το φτάσει, να το ακουμπήσει, να το χορτάσει.

Ο Λουί τα καταφέρνει. Κι ας είναι ο άλλος εαυτός παρών σε κάθε βήμα του. Κι ας τον γεμίζει τύψεις για τις σχέσεις που άφησε. Κι ας προσπαθεί να τον τραβήξει στα γνωστά και άλλοτε – στο μυαλό ενός έφηβου – ασφαλή μέρη. Ο εαυτός του παρελθόντος είναι το μικρόβιο του φόβου. Είναι αυτός ο φόβος που δε μας αφήνει να περάσουμε τη γραμμή της αλλαγής και της εξέλιξης. Είναι ο πιο λογικός φόβος του κόσμου και ο πιο βαθύς. Ο πιο βαθύς γιατί αρνείται να τα παρατήσει και να χάσει ακόμα κι εκείνη τη στιγμή που ο στόχος γίνεται πιο ποθητός από την ασφάλεια. Πώς να μην ταυτιστεί λοιπόν κανείς με έναν ακόμα νέο που έχει δικαίωμα να ονειρεύεται – κι ας γεννήθηκε – τυχαία – με περισσότερα προνόμια;

Η αλλαγή είναι αντίσταση και επανάσταση. Αυτό διαβάζουμε στο βιβλίο κι αυτό βλέπουμε στην παράσταση, σε μια παράσταση που σέβεται και ακολουθεί το κείμενο, ένα κείμενο που μας καλεί να αντιληφθούμε τη δύναμη που περνάει μόνο από το δικό μας χέρι. Ένα κείμενο που μας θυμίζει πως διαβάζουμε και βλέπουμε θέατρο για να ανακαλύψουμε ξανά τους εαυτούς μας.

Συντελεστές

Μετάφραση: Στέλλα Ζουμπουλάκη

Σκηνοθεσία / Δραματουργία: Εύα Φρακτοπούλου

Σχεδιασμός κίνησης: Κατερίνα Φώτη

Συνεργάτις στην κίνηση / επιμέλεια προβών: Ελευθερία Αγαπάκη

Επιμέλεια Ενδυματολογίας: Βασιλική Σύρμα

Πρωτότυπη Μουσική: Gary Salomon
-επίσης ακούγονται τα κομμάτια του Μάνου Μυλωνάκη: “Margarette ||”, “Treeman”, ” Envy”, “Giardini di Bomboli”, ”Margarette”

Σκηνογραφία: Κυριακή Φόρτη

Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαρία Γκιώνη, Σεμίραμις Αμπατζόγλου

Επικοινωνία: Μαριάννα Ράντου

Φωτογραφίες: Νικολέττα Ζαρίφη

Φωτιστής: Γιώργος Κασσακος

Παίζουν: Κωνσταντίνος Γεωργαλής, Διονύσης Πιφέας

Τοποθεσία: ΠΛΥΦΑ – Κτήριο 7Γ, Κορυτσάς 39, Βοτανικός

Παραστάσεις: 18/05, 30/05 και 1/06 στις 9 μ.μ.

Κλείστε τα εισιτήριά σας, εδώ.

Αυτή η γιορτή είναι διεθνώς αναγνωρισμένη και ξεσηκώνει εορτασμούς σε όλο τον κόσμο που επικεντρώνονται στη σημασία της λογοτεχνίας και της αφήγησης. Παρακάτω προτείνουμε 6 τρόπους για να γιορτάσετε όπως της αρμόζει, την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου.

Ξαναδιαβάστε το αγαπημένο σας βιβλίο

Οποιοσδήποτε αυτοαποκαλούμενος λάτρης του βιβλίου θα έχει στη διάθεσή του μια γερή λίστα με αναγνώσματα πέντε αστέρων. Η Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου είναι μια τέλεια δικαιολογία για να επαναφέρετε ένα παλιό αγαπημένο σας. Είτε πρόκειται για μια αγαπημένη παιδική ιστορία είτε για ένα πιο πρόσφατο βιβλίο που απλά δεν μπορείτε να σταματήσετε να σκέφτεστε, υπάρχει νέα μαγεία που μπορείτε να βρείτε σε γνωστές ιστορίες.

Υποστηρίξτε έναν Έλληνα συγγραφέα ή το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς σας

Αγοράστε από τα μικρά για την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου. Ενισχύστε την τοπική σας οικονομία και βρείτε το επόμενο υπέροχο ανάγνωσμά σας σε μία εκδρομή — ένα win-win! Τα τοπικά βιβλιοπωλεία είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να συνδεθείτε με τους γείτονές σας που διαβάζουν και να συναντήσετε μερικούς από τους τοπικούς συγγραφείς της περιοχής σας. Πολλά καταστήματα φιλοξενούν υπογραφές βιβλίων, παρουσιάσεις και λέσχες βιβλίων.

Απλά γράψτε

Εάν υπάρχει μια ιστορία μέσα σας, αφήστε τη να βγει έξω. Η Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου έχει να κάνει με τον εορτασμό του κόσμου των ιστοριών και των ονειροπόλων που τόλμησαν να τις πουν. Δώστε λίγο χρόνο στον εαυτό σας για δημιουργική απόδοση και δείτε τι θα βγει στην επιφάνεια!

Δωρίστε βιβλία

Υπάρχει μια λεπτή γραμμή μεταξύ της συλλογής βιβλίων και της συσσώρευσης βιβλίων – οι φανατικοί αναγνώστες καταλαβαίνουν τι εννοούμε. Αν ξεχειλίζουν τα ράφια σας, η Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου θα μπορούσε να είναι μια εξαιρετική μέρα για να τα αποσυμφορήσετε. Οι τοπικές βιβλιοθήκες, οι ανταλλαγές βιβλίων και τα καταστήματα μεταχειρισμένων θα πάρουν με χαρά τα αγαπημένα σας βιβλία σε καλή κατάσταση από τα χέρια σας. Ποιος ξέρει; Θα μπορούσατε έτσι να χαρίσετε σε κάποιον το νέο αγαπημένο του βιβλίο.

Ζήστε μια οικογενειακή στιγμή αγκαλιά με μια ιστορία

Το διάβασμα είναι ένα χόμπι που συχνά καλλιεργείται στο σπίτι. Στις 23 Απριλίου, συγκεντρωθείτε όλοι μαζί για να διαβάσετε μια ιστορία ως οικογένεια. Κερδίζετε επιπλέον πόντους αν αυτό γίνει η νυχτερινή ρουτίνα σας!

Επίσκεψη στη βιβλιοθήκη της κοινότητάς σας

Η τοπική βιβλιοθήκη σας είναι μια Μέκκα για πόρους και λογοτεχνικά ευρήματα. Το να είσαι μέλος της βιβλιοθήκης είναι ένας εύκολος τρόπος για τους αναγνώστες με προϋπολογισμό ή για όσους έχουν περιβαλλοντική συνείδηση ​​και προτιμούν να αποκτούν πρόσβαση σε βιβλία που μπορούν να δανειστούν και να επιστρέψουν. Το σίγουρο είναι ότι η βιβλιοθήκη σας θα έχει προγραμματισμένες εκδηλώσεις για την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου, οπότε φροντίστε να την επισκεφτείτε σίγουρα!

Πηγή: 1000 libraries Magazine

Τι θα δούμε σε αυτή τη μεταφορά;

Το μυθιστόρημα θα διασκευαστεί ως μίνι σειρά σε επτά κεφάλαια και, όπως και το βιβλίο, θα ακολουθεί τις ιστορίες δύο οικογενειών, των Trask και των Hamilton. Πρωταγωνιστές είναι ο Cal και ο Aron, δύο αδέρφια που αγωνίζονται για την αναγνώριση του πατέρα τους και στα οποία αντικατοπτρίζεται η βιβλική ιστορία του Κάιν και του Άβελ.

Η δράση διαδραματίζεται χρονολογικά στην περίοδο μεταξύ του Εμφυλίου και του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου στην κοιλάδα Salinas της Καλιφόρνια, τον τόπο καταγωγής του συγγραφέα. Η οπτικοακουστική πρόταση θα εξερευνήσει θέματα όπως το τραύμα, η αγάπη, η προδοσία, το καθήκον και η ελεύθερη βούληση, ακολουθώντας τον οδικό χάρτη του βιβλίου του Steinbeck.

Ποιες άλλες προσαρμογές του βιβλίου έχουν γίνει;

Είναι η τρίτη φορά που διασκευάζεται αυτό το μυθιστόρημα. Η πρώτη φορά ήταν το 1955, σε σκηνοθεσία του Elia Kazan, παππού της Zoe Kazan – της σεναριογράφου της έκδοσης που θα κυκλοφορήσει σύντομα. Επιπλέον, η ταινία ήταν ο πρώτος μεγάλος ρόλος για έναν από τους πιο δημοφιλείς ηθοποιούς στην ιστορία, τον James Dean, ο οποίος έπαιξε έναν από τους πρωταγωνιστές: Τον Cal Trask.

Το 1981 η ιστορία επέστρεψε στην οθόνη. Το αμερικανικό δίκτυο ABC παρήγαγε μια ομώνυμη μίνι σειρά με πρωταγωνιστές, μεταξύ άλλων, τον Timothy Bottoms και την Jane Seymour, η οποία κέρδισε μια Χρυσή Σφαίρα για την ερμηνεία της ως Cathy Ames.

Ποιο είναι το cast της σειράς;

Πρόσφατα ανακοινώθηκε ότι ο Αμερικανός Mike Faist (Challengers, West Side Story) θα ηγηθεί του cast δίπλα στην ήδη επιβεβαιωμένη Βρετανίδα ηθοποιό Florence Pugh (Midsommar, Don’t Worry Darling). Επιπλέον, η πρόταση θα περιλαμβάνει επίσης τη συμμετοχή των Hoon Lee και Christopher Abbott.

Ποιοι βρίσκονται πίσω από τη σειρά;

Αν μιλάμε για την τεχνική ομάδα, η Zoe Kazan θα είναι υπεύθυνη για το σενάριο της σειράς – εκτός από το ότι θα είναι εκτελεστικός παραγωγός δίπλα στη Florence Pugh – η οποία θα έχει τον Jeb Stuart ως showrunner. Το Anonymous Content και η Fifth Season θα είναι παραγωγοί της σειράς, με τον Garth Davis να σκηνοθετεί τα πρώτα τέσσερα επεισόδια και τη Laure de Clermont-Tonnerre να σκηνοθετεί τα υπόλοιπα τρία. Στην εκτελεστική παραγωγή του θα συμμετάσχουν επίσης οι Davis, Clermont-Tonnerre, Antoine Douiahy και Zack Hayden.

Μπορούμε να δούμε το τρέιλερ;

Όχι! Τα γυρίσματα της ταινίας δεν έχουν ξεκινήσει, επομένως δεν υπάρχουν ακόμα εικόνες.

Πότε κυκλοφορεί η νέα προσαρμογή;

Προς το παρόν, η ημερομηνία κυκλοφορίας της ταινίας είναι άγνωστη, αλλά αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στο 2026.

Πηγή: Vogue España / Κεντρική φωτογραφία: Warner Bros