Η νέα έκδοση με το κείμενο της παράστασης από τον καταξιωμένο στιχουργό και σκηνοθέτη Θοδωρή Γκόνη, ενταγμένη στην θεατρική σειρά της Μικρής Άρκτου, στηρίζεται σε αυθεντικά γραπτά και διαλόγους της εποχής («Ιστορικαί Αναμνήσεις» του Νικολάου Δραγούμη, «Απόλογα για τον Καποδίστρια» του Γεωργίου Τερτσέτη, «Στρατιωτικά Ενθυμήματα» του Νικολάου Κασομούλη, «Ιστορική Ανθολογία» του Γιάννη Βλαχογιάννη, «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως» του Θωμά Γόρδωνος, «Βαβυλωνία» του Δ. Κ. Βυζάντιου, «Νέα ελληνική ιστορία» του Απόστολου Ε. Βακαλόπουλου κ.ά.), όπως και πρωτότυπα κείμενα και τραγούδια από το Θοδωρή Γκόνη.

Στην παράσταση “Ove Vai Conte Nano? Ove vai?”, ο Ιωάννης Καποδίστριας επιστρέφει στη μοιραία πόλη μέσα από μια «μουσικοθεατρική Βαβυλωνία». Δύο ηθοποιοί και πέντε μουσικοί, ανεβαίνουν στο Παλαμήδι, στις ντάπιες του για μια αναμέτρηση με την Ιστορία. Το θέαμα είναι σπονδυλωτό και κατά βάση μουσικό.

Η Τροιζήνα του 1827 με το λεμονοπεριβόλι του Δαμαλά, γίνεται το σημείο εκκίνησης. Εκεί, μέσα σε μια Ελλάδα που σπαράσσεται από τον Ιμπραήμ και τον Κιουταχή, η αντιπρόσωποι του νεοσύστατου κράτους τρώνε ωμά κουκιά και ερίζουν για την εξουσία υποφέροντας από άγριο πονόκοιλο όπως λένε οι μαρτυρίες της εποχής. Εκεί, στην Τρίτη Εθνική Συνέλευση των Ελλήνων, ο Κόμης Ιωάννης Καποδίστριας εκλέγεται Κυβερνήτης της Ελλάδος και καλείται να βάλει τάξη σε μια χώρα που μοιάζει με σκηνή της «Βαβυλωνίας» του Βυζάντιου. Με την ανατολή του ηλίου της Κυριακής της 8ης Ιανουαρίου 1828 γιορταστικές κανονιές από τα κάστρα και τους προμαχώνες του Ναυπλίου προαναγγέλλουν την άφιξη του Warspite. Τον ερχομό του Καποδίστρια.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΕΚΔΟΣΗΣ
ISBN 978-618-5412-35-7
Σελίδες: 48
Διαστάσεις: 15Χ21 εκ.
Άδετο
Λ.Τ.: 12,00 €

Πρωτότυπα κείμενα, στίχοι τραγουδιών: Θοδωρής Γκόνης
Σύνθεση τραγουδιών: Πέτρος Χριστάκης
Ερμηνεία: Δήμητρα Τσαγκαράκη

Σύνθεση κειμένων & έρευνα: Θοδωρής Γκόνης, Αγγελική Παπαγιαννοπούλου
Βοηθός σκηνοθέτη: Αγγελική Παπαγιαννοπούλου
Ηθοποιοί: Ελένη Ουζουνίδου, Ρωξάνη Καρφή
Μουσική επιμέλεια παράστασης: Δήμητρα Τσαγκαράκη και Πέτρος Χριστάκης
Πέτρος Χρηστάκης: ηλεκτρική κιθάρα
Αντιγόνη Πάππου, νέυ
Έκτορας Ρέμσακ, drums
Παύλος Κόρδης, πλήκτρα
Ηχογράφηση: Μάνος Γεωργακόπουλος
Φωτογραφίες: Ειρήνη Καρώνη
Σχεδιασμός: Ανδρέας Γεωργιάδης
Παραγωγή: Μικρή Άρκτος

Με γενναιότητα, αυτοσαρκασμό και μια αφοπλιστική ειλικρίνεια, η 57χρονη ηθοποιός καταργεί κοινωνικά στερεότυπα και μοιράζεται εμπειρίες που συνήθως συζητιούνται ψιθυριστά πίσω από κλειστές πόρτες. Η Watts δεν γράφει απλώς ένα βιβλίο. Στο «Daire I say it», που κυκλοφορεί πλέον και στα ελληνικά με τίτλο «Τολμώ να πω», καταθέτει ένα μανιφέστο: για την υπογονιμότητα, την εμμηνόπαυση, την αίσθηση μη ορατότητας, το δικαίωμα στη σεξουαλικότητα, την ψυχική υγεία και τον τρόπο που οι γυναίκες οφείλουν να φροντίζουν όχι μόνο τους άλλους, αλλά και τον εαυτό τους.
Η Naomi Watts αποκαλύπτει πως στα 35 της κατέρρευσε όταν έμαθε από τον γιατρό της ότι οι νυχτερινές εφιδρώσεις και ο άστατος κύκλος της δεν ήταν αποτέλεσμα άγχους, όπως ήλπιζε, αλλά σημάδια πρόωρης εμμηνόπαυσης.

Ένιωσε σαν να άνοιξε μια κουρτίνα και να αντίκρισε έναν κόσμο για τον οποίο κανείς δεν μιλά: έναν κόσμο μυστικότητας, ντροπής και σιωπής.

Η ίδια διερωτάται εύστοχα: Από πού προήλθε αυτή η μακρά σιωπή; Από μισογυνισμό, πατριαρχία ή ηλικιακό ρατσισμό; Κι όσο το σκέφτεται, τόσο συνειδητοποιεί πως τα γυναικεία συμπτώματα έχουν για δεκαετίες αντιμετωπιστεί επιδερμικά, σαν να είναι υπερβολές ή απλώς «στο μυαλό μας».

Η υπογονιμότητα, η αποβολή και η επιμονή να γίνει μητέρα

Η ηθοποιός μιλά με συγκινητική τρυφερότητα για τη μάχη της με τη γονιμότητα, τις μεθόδους που δοκίμασε, ακόμα και τσάγια που έφερε λαθραία από την Κίνα μετά από κινηματογραφικά γυρίσματα, και την εσωτερική πίεση να ανταποκριθεί στο όνειρο της μητρότητας.

Αναφέρεται στην αποβολή που τη σημάδεψε, αλλά και στο ότι τελικά κατάφερε να γίνει μητέρα στα 38 και στα 40 της, αποδεικνύοντας πως η επιμονή, ο πόνος και η ελπίδα μπορούν να συνυπάρχουν.
Ίσως η πιο ανθρώπινη, αστεία και συγκινητική ιστορία του βιβλίου αφορά τη στιγμή που ετοιμαζόταν να κοιμηθεί για πρώτη φορά με τον νυν σύζυγό της, Billy Crudup.

Η Watts, φορώντας ορμονικό επίθεμα, προσπάθησε να το ξεκολλήσει κρυφά στο μπάνιο, τρίβοντας το δέρμα της μέχρι κοκκινίλας. Όταν βγήκε, κατέρρευσε με λυγμούς φωνάζοντας: «Εμμηνόπαυση. Δεν ήθελα να σου το πω». Και εκείνος; Χαμογέλασε με ανακούφιση, τη στήριξε και της είπε ότι το γεγονός πως φροντίζει τον εαυτό της ήταν κάτι όμορφο. Μια τρυφερή σκηνή που αποδομεί τον φόβο ότι η αλήθειά μας θα διώξει τους άλλους.

Σε μια από τις πιο χαρακτηριστικές σελίδες, η Watts μιλά για την ζαρωμένη κοιλιά της – τόσο ζαρωμένη, που η φίλη της, την φώναξε Benjamin Button. Κι όμως: τώρα φορά crop tops.
Όπως σημειώνει, οι γυναίκες μέσης ηλικίας συχνά νιώθουν ότι η κοινωνία τις βλέπει λιγότερο. Η αξία τους συνδέεται ακόμα με τη νεότητα, τη γονιμότητα, την ομορφιά.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Naomi Watts (@naomiwatts)

Η ίδια επιμένει: Η γονιμότητα είναι πολλά περισσότερα από εγκυμοσύνες. Είναι δημιουργία. Γράψιμο. Φιλία. Φροντίδα. Ζωή.

Ψυχολογία, μνήμη, άγχος – η άλλη πλευρά της εμμηνόπαυσης

Η Watts δεν μένει μόνο στο σώμα. Μιλά για αϋπνίες, πανικούς, κατάθλιψη, brain fog, ουρολοιμώξεις, ακράτεια, αύξηση βάρους, αλλά και για τη μάχη να λειτουργήσεις σε μια κοινωνία που σπανίως αναγνωρίζει τι περνάς.

Η ίδια δηλώνει ότι τη στήριξαν η ψυχοθεραπεία, ο διαλογισμός, η yoga, η άσκηση, το ημερολόγιο σκέψεων, το «ημερολόγιο του μέλλοντος» για όσα θέλει να γίνει. Κι όταν τα παιδιά της τη φτάνουν στα όριά της; Πηγαίνει βόλτα τον σκύλο. Απλό κι ανθρώπινο.

Με το βιβλίο της «Τολμώ να το πω», η Naomi Watts δημιουργεί έναν νέο χώρο όπου οι γυναίκες επιτρέπεται να είναι ευάλωτες, θυμωμένες, μπερδεμένες, δυνατές και όλα αυτά ταυτόχρονα.
Δεν είναι απλώς εξομολογητική. Είναι πολιτική. Είναι θεραπευτική. Είναι βαθιά φεμινιστική.

Το μήνυμά της είναι τόσο καθαρό όσο και επαναστατικό:

«Δεν χρειάζεται να ευχαριστούμε τους πάντες. Μπορούμε να διεκδικούμε χώρο. Μπορούμε να υψώνουμε ανάστημα». Και ίσως, τελικά, αυτή να είναι η πραγματική «γονιμότητα» της μέσης ηλικίας: η ικανότητα να ξαναγεννάς τον εαυτό σου, όπως θέλεις εσύ.

Πηγή: Grace

Ο επόμενος που ετοιμάζεται να το κάνει είναι ο Άντονι Χόπκινς (Μάργκαμ, 87 ετών), ο οποίος στις 4 Νοεμβρίου θα κυκλοφορήσει το βιβλίο του «We Did Ok, Kid». Πριν ακόμα φτάσει αυτή η μέρα, ο Βρετανός ηθοποιός – δύο φορές βραβευμένος με Όσκαρ για τους ρόλους του στις ταινίες «Η σιωπή των αμνών» (1991) και «Ο πατέρας» (2020) – ξεκίνησε ήδη την προώθηση στα αμερικανικά μέσα.

Η πρώτη του συνέντευξη δόθηκε στο The Interview, το podcast των The New York Times, που δημοσιεύτηκε το περασμένο Σαββατοκύριακο. Εκεί, συζητά με τον παρουσιαστή David Marchese για την θρυλική του καριέρα, αλλά και για τη δύσκολη παιδική του ηλικία, την ανύπαρκτη σχέση με τη μοναχοκόρη του και τα χρόνια του ως αλκοολικός.

Το σημείο μηδέν και η δύναμη της αλλαγής

Δεν αποτελεί μυστικό ότι ο Άντονι Χόπκινς αντιμετώπισε στο παρελθόν προβλήματα με το αλκοόλ, καθώς ο ίδιος έχει μιλήσει ανοιχτά πολλές φορές για να ευαισθητοποιήσει όσους τον ακούν. Αυτή τη φορά όμως αποκάλυψε τη στιγμή που αποφάσισε πως έπρεπε να σταματήσει το ποτό για το καλό του ίδιου και των γύρω του.

«Ήμουν μεθυσμένος και οδηγούσα το αυτοκίνητό μου εδώ στην Καλιφόρνια, χωρίς να ξέρω πού πάω. Θα μπορούσα να είχα σκοτώσει κάποιον. Ή εμένα τον ίδιο, κάτι που τότε δεν με ένοιαζε καν», αφηγείται στη συνέντευξη. Και συνεχίζει: «Ξαναβρήκα τις αισθήσεις μου και είπα σε έναν πρώην ατζέντη μου, σε ένα πάρτι στο Beverly Hills: “Χρειάζομαι βοήθεια”». Από εκείνη τη στιγμή, σχεδόν πριν από 50 χρόνια, η ζωή του άλλαξε ριζικά.

Ο Χόπκινς περιγράφει με λεπτομέρεια στο podcast πώς βίωσε αυτή τη δραστική αλλαγή: «Κοίταξα το ρολόι μου. Ήταν ακριβώς έντεκα. Και αυτό είναι ανατριχιαστικό: μια σκέψη ή μια βαθιά, δυνατή φωνή μέσα μου μού είπε: “Τελείωσε. Τώρα μπορείς να αρχίσεις να ζεις. Όλα είχαν ένα σκοπό, μην το ξεχνάς ούτε στιγμή”». Χαρακτήρισε τη φωνή ως αντρική και «σαν από ραδιόφωνο».

«Η επιθυμία μου για ποτό εξαφανίστηκε – ή μάλλον έφυγε. Δεν έχω καμία θεωρία γι’ αυτό, εκτός από τη θεϊκή παρέμβαση ή εκείνη τη δύναμη που όλοι έχουμε μέσα μας από τη γέννησή μας ως ζωτική ενέργεια. Αυτό μόνο ξέρω», συμπληρώνει.

Η κοινωνική πίεση και η προσωπική ευγνωμοσύνη

Σημειώνει ακόμη ότι τότε το αλκοόλ ήταν μέρος της κοινωνικής και επαγγελματικής ζωής στον χώρο της υποκριτικής: «Έπινα για να καταπνίξω εκείνο το άγχος ή ό,τι υπήρχε μέσα μου – επειδή με έκανε να νιώθω σημαντικός. Το αλκοόλ είναι υπέροχο γιατί σε μεταφέρει αμέσως αλλού. Σκεφτόμουν: “Αυτή είναι η ζωή. Είμαστε επαναστάτες και μπορούμε να γιορτάζουμε”. Αλλά βαθιά μέσα μου ήξερα ότι ‘θα σε σκοτώσει’. Όλοι εκείνοι με τους οποίους δούλευα τότε έχουν φύγει».

Λίγο πριν κλείσει τα 88 χρόνια, ο Χόπκινς αναλογίζεται: «Είμαι ακόμα εδώ. Πώς; Δεν ξέρω. Αλλά όποιος ή ό,τι με κρατάει εδώ, ευχαριστώ πολύ. Είμαι πολύ ευγνώμων».

Τα τελευταία χρόνια, κάθε 29 Δεκεμβρίου γιορτάζει ακόμα μία χρονιά νηφαλιότητας. «Η διασκέδαση είναι υπέροχη, ένα ποτό δεν πειράζει. Αλλά αν έχεις πρόβλημα με το αλκοόλ, ζήτησε βοήθεια», εξηγεί σε βίντεο που δημοσίευσε το 2024. Και προσθέτει: «Πριν από 49 χρόνια σταμάτησα να πίνω. Περνούσα καλά τότε, αλλά μετά κατάλαβα ότι είχα σοβαρό πρόβλημα γιατί δεν θυμόμουν τίποτα κι οδηγούσα εντελώς μεθυσμένος. Έχω περάσει καλύτερες στιγμές αυτά τα 49 χρόνια παρά πριν».

Το 2018, μιλώντας σε φοιτητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας για τη μάχη του με τον αλκοολισμό, παραδέχθηκε ότι στην αρχή της καριέρας του «ήταν πολύ δύσκολο να συνεργαστεί κανείς μαζί μου» επειδή «συνήθως είχα χανγκόβερ» στις ημέρες των γυρισμάτων.

Στόχος του πλέον είναι να ευαισθητοποιήσει τους θαυμαστές του ότι μπορεί κανείς να ξεπεράσει οποιαδήποτε κατάσταση αντιμετωπίζει με βοήθεια από εξειδικευμένες ομάδες στήριξης.

Πηγή: EL PAÍS

Το πρόγραμμα

6-7 μ.μ.: Προσέλευση
7-7.30 μ.μ.: Παρουσίαση
7.30-8 μ.μ.: Υπογραφή βιβλίου
8-10 μ.μ.: Πάρτι

Η Madame Ginger θα συνομιλήσει με τη YouTuber Zoe Pre. Θα συμμετάσχον επίσης οι:

Ελένη Παπαγεωργίου, Εκδότρια των εκδόσεων Μεταίχμιο
Danaillama, Σχεδιάστρια-Εικονογράφος
Αφροδίτη Παναγιωτάκου, Καλλιτεχνική Διευθύντρια Ιδρύματος Ωνάση
Ζωή Παρασίδη, Δημοσιογράφος
Νίκη Χαριτοπούλου, Επιστήμονας άσκησης και αθλητισμού
Σπύρος Λογοθέτης, (BSc Sports Science & MSc Nutrition)

Παρά τις αμέτρητες δημόσιες εμφανίσεις, η Πάλτροου δεν είναι μυστήριο. Από τα κρυστάλλινα «θεραπευτικά αυγά» έως τα κεριά με θέμα τον γυναικείο κόλπο, θεωρούμε πως τη γνωρίζουμε καλά. Όμως, στην πραγματικότητα, η εικόνα της διαμορφώνεται κυρίως από πρωτοσέλιδα – όπως η πρόσφατη συμμετοχή της στην «έξυπνη κίνηση PR» της αμερικανικής εταιρείας τεχνολογίας Astronomer.

Εδώ και πάνω από 30 χρόνια, ιστορίες για τους διάσημους συντρόφους της, το «συνειδητό διαζύγιο» με τον Chris Martin, τα δάκρυα στα Όσκαρ, τη στενή διαφυγή από τον Harvey Weinstein και τη δημόσια δίκη για το ατύχημα στο σκι το 2023, έχουν κάνει το κοινό να την αγαπά, αλλά και να τη μισεί ταυτόχρονα. Το νέο βιβλίο “Gwyneth: The Biography” εμβαθύνει στη ζωή και την αμφιλεγόμενη δημόσια εικόνα της Πάλτροου.

Η αυτοσαρκαστική πλευρά και η αυτογνωσία της Πάλτροου

Με το χαρακτηριστικό της χιούμορ, η Πάλτροου ενσαρκώνει ιδανικά τον ρόλο της «αθώας», που απαιτούσε η διαφήμιση της Astronomer. Η ίδια παραδέχεται ότι «δεν μπορεί να προσποιηθεί πως ζει με 25.000 δολάρια τον χρόνο» και ότι το ατύχημα στο σκι, για το οποίο κατηγορήθηκε άδικα, της κόστισε απλά μία μέρα στις πίστες.

Οι δηλώσεις της συχνά έχουν ειρωνικό τόνο, σαν να απευθύνεται σε όσους την καταλαβαίνουν πραγματικά. Όπως έγραψε ο The Guardian, όταν λάνσαρε την αυτοκρατορία ευεξίας Goop το 2008, «η Gwyneth κατάφερε να γίνει ακόμη πιο ενοχλητική». Η εταιρεία Goop την εκτόξευσε σε νέα επίπεδα διασημότητας, ενώ ειδικοί στον χώρο της υγείας έχουν επικρίνει έντονα τους ισχυρισμούς του brand.

Τον Ιανουάριο του 2020, ο επικεφαλής του NHS, Simon Stevens, χαρακτήρισε το Goop ως υπέρμαχο των «κομπογιαννιτών και τσαρλατάνων», μετά την προβολή του ντοκιμαντέρ “The Goop Lab” στο Netflix.

Αντιδράσεις και ανατροπές στην εικόνα της Πάλτροου

Σε συνέντευξή της, η Πάλτροου αντιμετώπισε τις επικρίσεις με χαρακτηριστική άνεση. Δήλωσε ότι «δεν θα καταλάβω ποτέ το επίπεδο ενδιαφέροντος και προβολής», προσθέτοντας πως δεν σκοπεύει να αλλάξει τη συζήτηση για να ευχαριστήσει τους πάντες. Ακόμη κι αν τα προϊόντα του Goop στερούνται επιστημονικής βάσης, η ίδια υποστηρίζει ότι μη συμβατικές θεραπείες υπάρχουν εδώ και «χιλιάδες χρόνια». Παράλληλα, φαίνεται να γνωρίζει άριστα την εμπορική αξία του ονόματός της.

Πριν μέρες, μετά από ένα περιστατικό όπου ένα ζευγάρι σε συναυλία των Coldplay, που αποδείχτηκε πως ήταν εργαζόμενοι στην Astronomer, προσπάθησε να αποφύγει τις κάμερες, η Πάλτροου επιστρατεύτηκε για μια νέα καμπάνια PR. Η SmartCompany χαρακτήρισε αυτή την ενέργεια ως «εμβληματική ανατροπή PR». Με το γνώριμο νεύμα ειρωνείας που έδειξε και στη δίκη για το σκι, απογείωσε τον ρόλο που ζητούσε η διαφήμιση.

«Μεγαλύτερη από τη ζωή»: Το νέο βιβλίο εξερευνά τη διαδρομή της Πάλτροου

Στο νέο βιβλίο της δημοσιογράφου και συγγραφέα Amy Odell, η Πάλτροου περιγράφεται ως «μία από τις πιο αντιπαθητικές διασημότητες στον κόσμο». Αν και η ίδια δεν συμμετείχε στη συγγραφή, περισσότερα από 220 άτομα, φίλοι, συνεργάτες και άνθρωποι του χώρου μίλησαν στην Odell για να συνθέσει την πορεία αυτής της ξανθιάς σταρ που μεταμορφώθηκε από σύντροφος του Brad Pitt σε ένα όνομα-σύμβολο.

Το βιβλίο αποτελεί συνέχεια του προηγούμενου έργου της Odell, “Anna: The Biography” (2022), αφιερωμένο στη θρυλική διευθύντρια μόδας Anna Wintour. Οι παραλληλισμοί ανάμεσα στις δύο γυναίκες είναι εμφανείς: αμφότερες φιλοδοξούν σε τεράστια κλίμακα και μαγνητίζουν την προσοχή με την παρουσία τους.

Η ίδια η Odell δηλώνει πως αυτό που την ενδιέφερε ήταν κυρίως η φιλοδοξία τους. «Πιστεύω πως η φιλοδοξία είναι σπουδαίο προσόν – το θαυμάζω ιδιαίτερα», λέει στο BBC. Επισημαίνει ότι συχνά η φιλοδοξία των γυναικών δεν εκλαμβάνεται θετικά, γεγονός που ίσως εξηγεί γιατί η Πάλτροου αρχικά υποβάθμιζε τις φιλοδοξίες της.

«Με συναρπάζουν οι άνθρωποι με πολιτισμική επιρροή – κι αυτή είναι μια εξήγηση γιατί οι δύο κατάφεραν να διαμορφώσουν τάσεις», προσθέτει. Η κλίμακα των στόχων της Πάλτροου είναι αδιαμφισβήτητη: «Μέσα από το Goop βλέπουμε πόσο μεγάλη ήταν η φιλοδοξία της – ήθελε το Goop να κάνει τα πάντα και όλα τέλεια. Έτσι έφτασε εκεί που είναι σήμερα».

Πηγή: BBC

από την ομιλία του Nicholas Klein το 1918
στους άνεργους εργάτες της Amalgamated Clothing Workers of America

Ο Μελαγχολικός Εργάτης. Η πολυετής έρευνα του κοινωνιολόγου Άρη Ασπρούλη πάνω στο ριζικό αποτύπωμα της ελληνικής κρίσης στις ζωές των εργαζομένων κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία από την Κάπα Εκδοτική. Μια ζωντανή, καθημερινή, επιτόπια έρευνα πεδίου στο εργοστάσιο της Μεγαλόπολης, με 40 συνεντεύξεις/αφηγήσεις ζωής εργαζομένων-λιγνιτωρύχων και πλούσιο πρωτογενές φωτογραφικό υλικό. Ένα βιομηχανικό οδοιπορικό για τη σιωπηρή πλευρά της ενεργειακής μετάβασης.Το βιβλίο προλογίζει η Καθηγήτρια Ευαγγελία Καλεράντε.

Απόσπασμα από το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Σε περιόδους κρίσης, οι άτυποι κοινωνικοί κανόνες μέσα από τους οποίους οι άνθρωποι ορίζουν την πραγματικότητα, κατανοούν τον εαυτό τους, ερμηνεύουν τον κόσμο και δημιουργούν τα κατάλληλα σενάρια επιβίωσης για τους ίδιους και τις οικογένειές τους καταρρέουν. Πολλές από τις βεβαιότητες της ζωής συνοδεύονται, πλέον, από ένα τεράστιο ερωτηματικό. Ο Μελαγχολικός εργάτης αποτελεί μια κοινωνιολογική μελέτη που διερευνά τις επιπτώσεις του ριζικού βιώματος της κρίσης στον άνθρωπο, μέσα από το παράδειγμα των εργαζομένων στο εργοστάσιο της ΔΕΗ στη Μεγαλόπολη.

Ακολουθώντας τη θεωρητική και ερευνητική παράδοση της Κοινωνιολογίας της Εργασίας μέσω των τεσσάρων βασικών σχολών προσέγγισης –Λειτουργισμός, Σχολή του Σικάγο, Μαρξισμός, Βεμπεριανή Σχολή– και πραγματοποιώντας επιτόπια ποιοτική έρευνα πεδίου, με καθημερινή παρατήρηση, σαράντα συνεντεύξεις σε βάθος και συλλογή σπάνιου οπτικού υλικού, σε αυτό το βιβλίο-οδοιπορικό του εργοστασίου της Μεγαλόπολης αναδεικνύεται το βίωμα της κρίσης στους εργαζόμενους από τρεις κεντρικές οπτικές: υγεία, εργασιακό ήθος, προοπτικές ζωής.

Το χαμένο κοινωνικό κύρος των εργαζομένων, η πλήρης αποδοχή των ανέντιμων πρακτικών ως τρόπων επιβίωσης μες στο εργοστάσιο, τα οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα στα οποία έχουν περιέλθει και η απουσία εναλλακτικής στη ζωή τους, σε συνδυασμό με την κοινωνική απομόνωση από την τοπική κοινότητα λόγω του στίγματος του «Δεητζή» ως συνώνυμο του βολεμένου, μαζί με το γενικότερο αίσθημα απογοήτευσης, ενοχής, απόγνωσης και κυνισμού στο οποίο έχουν βυθιστεί, οδηγούν σιωπηλά στη δημιουργία μιας νέας εργασιακής ταυτότητας. Της ταυτότητας του μελαγχολικού εργάτη. Εκείνου που εγκλωβίζεται σε μια θυσία χωρίς κοινωνικό αντίκρισμα.

Το βιβλίο αναζητά τη διαδρομή που προηγήθηκε. Και την αναζητά δίνοντας φωνή στους εργαζόμενους. Φωτίζοντας με αυτόν τον τρόπο νέες πτυχές στην άσκηση και την εφαρμογή της Κοινωνικής Πολιτικής, καθώς τοποθετεί στο προσκήνιο της ανάλυσης ενός κοινωνικού προβλήματος την ερμηνεία του από τα ίδια τα υποκείμενα που το βιώνουν.

Απόσπασμα από τον πρόλογο της Καθηγήτριας Ευαγγελίας Καλεράντε

«Το βιβλίο αυτό, είτε διαβαστεί ως επιστημονική έρευνα είτε σαν ένα βροχερό οδοιπορικό στα ‘σκληρά’ ορυχεία της Μεγαλόπολης, προσφέρει στον αναγνώστη μια μοναδική ευκαιρία. Την ευκαιρία να κατανοήσει τη μακρά παράδοση της κοινωνιολογικής σκέψης πάνω στο θεμελιώδες ζήτημα της εργασίας. Ταυτόχρονα, την ευκαιρία να αντιληφθεί τους τρόπους με τους οποίους το τοπικό συνδέεται με το παγκόσμιο, και ειδικότερα σήμερα, στην Ευρώπη της κρίσης και της πολυσυζητημένης ενεργειακής μετάβασης. Και, πριν από όλα, την ευκαιρία να μπει μέσα σε ένα εργοστάσιο της βαριάς ελληνικής βιομηχανίας για να αφουγκραστεί το κόμπιασμα στη φωνή των εργαζομένων, τη μυρωδιά του λιγνίτη, τον ίλιγγο των μεγάλων αλλαγών και την αίσθηση των χαμένων ονείρων.

O Άρης Ασπρούλης, με τον Μελαγχολικό εργάτη, συνομιλεί απευθείας με τις μεγάλες έρευνες γύρω από την Εργασία, την Κρίση και την Κοινωνική Πολιτική, όπως εκείνες των εργοστασίων του Hawthorne και του Marienthal έναν αιώνα πριν. Και αυτό γιατί συνδυάζει, με σπάνια επιστημονική και συγγραφική αρτιότητα, τη στιβαρή θεωρητική κατάρτιση με τις γνώσεις, το ένστικτο, τη μεθοδολογική καθαρότητα, την εμπειρία, την επιστημονική ενσυναίθηση και την κοινωνιολογική φαντασία που απαιτεί ο ρόλος του ερευνητή που αποφασίζει να κατέβει στο πεδίο και να θεμελιώσει θεωρία μέσα από την παρατήρηση. Δεν ωραιοποιεί, δεν εξωραΐζει, δεν φορτίζει ιδεολογικά τις σελίδες του. Αφήνει τα υποκείμενα της έρευνας να μιλήσουν. Να διερωτηθούν. Να εξομολογηθούν. Αυτός ο κόσμος είναι ο δικός τους κόσμος.

Μέσα σε μια συναρπαστική πολυπρόσωπη αφήγηση, η ενοχή, το παράπονο, η αναξιοκρατία και το χαμένο κοινωνικό κύρος εναλλάσσονται με τις λάσπες, τη σκουριά και την κούραση, τα ατυχήματα και το ελλιπές προσωπικό, με τον φόβο για την ανεργία και τον πρόωρο θάνατο, και η αίσθηση του εγκλωβισμού και της απόγνωσης, με τα χρέη και την απουσία προοπτικής.

Ο Μελαγχολικός εργάτης είναι ένα επιστημονικό ντοκουμέντο της εποχής μας και ταυτόχρονα ένα εγχειρίδιο για μελλοντικές έρευνες, σχετικά με το πώς μελετάμε μια κοινωνία όταν περνά από τις βεβαιότητες στην αποσταθεροποίηση, πώς μελετάμε το βίωμα αυτής της μετάβασης και, κυρίως, πώς μελετάμε το αποτύπωμα που το βίωμα αυτό αφήνει στους ανθρώπους και στην κοινωνία.
Η μελέτη του κοινωνιολόγου Άρη Ασπρούλη έρχεται για να μας υπενθυμίσει κάτι πολύ θεμελιώδες. Δεν υπάρχει Ιστορία χωρίς ιστορικό υποκείμενο. Δεν υπάρχει Επιστήμη του Ανθρώπου χωρίς τον άνθρωπο».

Περιεχόμενα του βιβλίου
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
ΟΙ ΣΙΩΠΗΡΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Η ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΣΙΩΠΗΡΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
– Λειτουργιστική Σχολή
– Η Σχολή του Σικάγο
– Μαρξιστική και Βεμπεριανή Προσέγγιση
ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ
– Η μεθοδολογία και τα στάδια της έρευνας
– Ανοιχτές συνεντεύξεις
– Επιτόπια παρατήρηση
– Συμπλήρωση καρτελών
ΤΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗΣ
– Εξόρυξη και Παραγωγή: τα βασικά χαρακτηριστικά στους δυο πυλώνες του εργοστασίου
– Ο αντίκτυπος της κρίσης στους εργαζόμενους μέσα από τις σιωπηρές συμβάσεις εργασίας σε τρεις τομείς: Υγεία, Εργασιακό ήθος, Προοπτικές ζωής
ΕΠΙΛΟΓΟΣ: ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟ ΕΡΓΑΤΗ
ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Για τον συγγραφέα

Ο Άρης Ασπρούλης είναι Αριστούχος Διδάκτωρ του Τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου, με γνωστικό αντικείμενο την Κοινωνιολογία της Εργασίας. Έχει διδάξει Κοινωνιολογία της Εργασίας και Ψηφιοποίηση και Νέες Μορφές Εργασίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Κοινωνιολογία της Εργασίας με έμφαση στις περιόδους κρίσης, στη μετανάστευση και στα ζητήματα έμφυλων ανισοτήτων στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας. Διδάσκει στα Προγράμματα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Επιστήμες της Αγωγής: Η Αξιολόγηση στην Εκπαίδευση και στη Διά Βίου Κατάρτιση- Επιμόρφωση» του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και «Δημιουργική Γραφή, Θέατρο και Πολιτιστικές Βιομηχανίες» του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Έχει δημοσιεύσει σε διεθνή και ελληνικά επιστημονικά περιοδικά. Στον τομέα του πολιτισμού εργάζεται ως θεατρικός συγγραφέας, ενώ διατελεί, από το 2014 Διευθυντής Επικοινωνίας του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν, από το 2024 Διευθυντής Επικοινωνίας του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά και από το 2015 Σύμβουλος Επικοινωνίας του Πολιτιστικού Οργανισμού «Λυκόφως».

Πληροφορίες

ΑΡΗΣ ΑΣΠΡΟΥΛΗΣ, «Ο ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟΣ ΕΡΓΑΤΗΣ. Η σιωπηρή πλευρά των εργασιακών σχέσεων την εποχή της Κρίσης -Το παράδειγμα της Μεγαλόπολης»
Πρόλογος: Ευαγγελία Καλεράντε
ΚΑΠΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ | ISBN: 9789606283376 | Σελίδες: 204

Σε όλα τα βιβλιοπωλεία και εδώ

Αυτό το κλασικό και τόσο αναγκαίο σήμερα βιβλίο γονεϊκότητας φωτίζει μία από τις πιο παρεξηγημένες τάσεις της εποχής: πώς η επιρροή των συνομήλικων, που μεγεθύνεται από τη χρήση των social media και των video games, αντικαθιστά τον ρόλο των γονιών κι έχει επηρεάσει βαθιά τη σχέση τους με τα παιδιά τους.
Η γονεϊκότητα διαρκώς υπονομεύεται και σήμερα τείνει να εκλείψει. Τα παιδιά ακολουθούν το παράδειγμα των φίλων τους. Το να είναι «κουλ» γίνεται πιο σημαντικό από τις οικογενειακές αξίες. Οι παρέες διαμορφώνουν την ταυτότητα, τις συμπεριφορές και τον τρόπο που τα παιδιά βλέπουν τον κόσμο.

Όμως αυτή η αλλαγή δεν είναι φυσική και μπορεί ν’ αποδειχθεί επικίνδυνη. 
Στο Μείνετε κοντά στα παιδιά σας, ο Dr. Gabor Maté, ιατρός και συγγραφέας bestsellers, και ο ψυχολόγος Dr. Gordon Neufeld, ψυχολόγος, αναλύουν τις βαθύτερες αιτίες αυτής της απομάκρυνσης και εξηγούν πώς οι γονείς μπορούν να κερδίσουν ξανά την εμπιστοσύνη και την αγάπη των παιδιών τους.


Ένα ανάγνωσμα για κάθε γονέα, εκπαιδευτικό και επαγγελματία ψυχικής υγείας, το Μείνετε κοντά στα παιδιά σας αποτελεί οδηγό για μια βαθύτερη, ουσιαστικότερη και πιο υγιή σχέση με τα παιδιά – μια σχέση που θα τα βοηθήσει να αναπτυχθούν με ασφάλεια, αυτοπεποίθηση και συναισθηματική σταθερότητα.

O Dr. Gabor Maté είναι γιατρός, περιζήτητος ομιλητής και συγγραφέας bestsellers που πραγματεύονται θεματικές όπως το τραύμα, τη διάσταση προσοχής, τους εθισμούς και τη γονεϊκότητα. Συνυφαίνει την επιστημονική έρευνα, τις πραγματικές ιστορίες ασθενών και τις προσωπικές του εμπειρίες για να ενημερώσει και να δώσει δύναμη στους ανθρώπους να βοηθηθούν στη δική τους θεραπεία. Είναι συνδημιουργός της θεραπευτικής μεθόδου Compassionate Inquiry στην οποία εκπαιδεύονται χιλιάδες ειδικοί της ψυχικής υγείας διεθνώς. Από τις εκδόσεις Key Books κυκλοφορούν τα βιβλία του Όταν το σώμα λέει όχι και Ο μύθος του φυσιολογικού.

Ο Dr. Gordon Neufeld P˜D είναι κλινικός ψυχολόγος παγκοσμίου φήμης και ειδικός στην παιδική ανάπτυξη. Έχει πάνω από σαράντα πέντε χρόνια εμπειρίας κι έχει εκπαιδεύσει επαγγελματίες και γονείς παγκοσμίως. Το Ινστιτούτο Νιούφελντ παρέχει σεμινάρια σε γονείς, εκπαιδευτικούς και συνδράμει ειδικούς ψυχικής υγείας ανά τον κόσμο. Ο Neufeld έχει αναγνωρισθεί για τη μοναδική ικανότητά του να βρίσκει λύσεις σε εκ πρώτης όψεως σύνθετα και δυσεπίλυτα προβλήματα όσον αφορά την ανατροφή και τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών.

Είπαν για το βιβλίο:

«Το εν λόγω βιβλίο έχει τη δύναμη να αλλάξει -ή και να σώσει- τη ζωή των παιδιών μας».
— National Post

«Το βιβλίο φωτίζει μια πρωτοφανή κρίση άγνωστων διαστάσεων: Πώς χάνουμε την επαφή με τα παιδιά μας και πώς αυτή η απώλεια υπονομεύει την ανάπτυξή τους απειλώντας τα θεμέλια της κοινωνίας μας. Μέσα από απτά παραδείγματα και στοχευμένες προτάσεις, οι γονείς θα βοηθηθούν προκειμένου να εκπληρώσουν τον ενστικτώδη ρόλο τους. Εξαιρετικό βιβλίο».
— Peter A. Levine, PhD., συγγραφέας

«Το βιβλίο του Maté θα σας κάνει να εξετάσετε τη συμπεριφορά σας υπό νέο πρίσμα».
— Guardian

«Ένα υπέροχο βιβλίο και μια ηχηρή προειδοποίηση για τους γονείς. Η περιγραφή των συγγραφέων για τον τρόπο με τον οποίο ο προσανατολισμός προς τους συνομήλικους παρεμποδίζει την υγιή συναισθηματική ωρίμανση είναι συγκλονιστική και ταυτόχρονα θλιβερή. Εντούτοις, το βιβλίο είναι αισιόδοξο, δίνοντας έμφαση στην τεράστια σημασία της προσκόλλησης στην ανατροφή των παιδιών και στο πώς αυτή μπορεί να συμπεριληφθεί στην καθημερινότητά μας σταδιακά».
— Anthony Wolf, κλινικός ψυχολόγος και συγγραφέας

«Γεμάτο με εύκολες συμβουλές για να αποφύγετε δυσάρεστες καταστάσεις».
— Times

Πηγή: ελculture

Μέσα στις σελίδες του «Μικρού Πρίγκιπα», κρύβονται λόγια που μοιάζουν απλά, αλλά κουβαλούν βάθος και αλήθεια. Γι’ αυτό συγκεντρώσαμε 20 από τα πιο χαρακτηριστικά και διαχρονικά αποφθέγματα αυτού του ιδιαίτερου Πρίγκιπα. Λόγια που συνεχίζουν να συγκινούν, να προβληματίζουν και να εμπνέουν αναγνώστες κάθε ηλικίας. Ιδού:

1. Οι άνθρωποι, εκεί που ζεις, καλλιεργούν πέντε χιλιάδες τριαντάφυλλά σε έναν κήπο. Παρόλα αυτά, δεν βρίσκουν αυτό που ψάχνουν. Κι όμως αυτό που ψάχνουν, μπορεί να βρεθεί σε ένα και μόνο τριαντάφυλλο.

2. Είναι ο χρόνος που έχεις ξοδέψει για το τριαντάφυλλό σου, που κάνει το τριαντάφυλλό σου τόσο σημαντικό.

3. Είναι πιο δύσκολο να κρίνεις τον εαυτό σου από το να κρίνεις του άλλους. Αν καταφέρεις να κρίνεις τον εαυτό σου σωστά, τότε είσαι πράγματι ένας σοφός άνθρωπος.

4. Μικρός Πρίγκιπας: Πού είναι όλοι οι άνθρωποι; Είναι λίγο μοναχικά στην έρημο. Το φίδι: Είναι μοναχικά, ακόμα και όταν βρίσκεσαι ανάμεσα σε ανθρώπους.

5. Αντίο, είπε η αλεπού. Αυτό είναι το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό. Δεν βλέπουμε καλά, παρά με την καρδιά μας. Το ουσιαστικό είναι αόρατο για τα μάτια.

6. Όλοι οι μεγάλοι ήταν παιδιά πρώτα. Αλλά λίγοι το θυμούνται.

7. Για σένα είμαι μόνο μια αλεπού όμοια με εκατό χιλιάδες άλλες αλεπούδες. Αλλά αν με εξημερώσεις θα έχει ανάγκη ο ένας τον άλλον. Θα είσαι το μόνο αγόρι στον κόσμο για μένα και θα είμαι η μόνη αλεπού στον κόσμο για σένα.

8. Μόνο τα παιδιά ξέρουν τι ψάχνουν.

9. Είναι ακριβώς, όπως συμβαίνει με το λουλούδι. Αν αγαπάς ένα λουλούδι που ζει σε ένα αστέρι, είναι γλυκό να κοιτάς τον ουρανό τη νύχτα. Όλα τα αστέρια είναι ανθισμένα λουλούδια.

10. Θα ‘ταν καλύτερα να ‘ρχεσαι την ίδια ώρα, είπε η αλεπού. Αν, για παράδειγμα, πρόκειται να έρθεις στις τέσσερις το απόγευμα, από τις τρεις κιόλας, εγώ θ’ αρχίσω να ‘μαι ευτυχισμένη. Όσο θα προχωρεί η ώρα, τόσο περισσότερο ευτυχισμένη θα νιώθω.

11. Οι λέξεις είναι η πηγή των παρεξηγήσεων.

12. Εδώ και εκατομμύρια χρόνια τα λουλούδια παράγουν αγκάθια.

13. Ήμουν πολύ μικρός για να ξέρω πώς να την αγαπώ.

14. Αλλά ο αλαζόνας δεν τον άκουσε. Οι αλαζονικοί άνθρωποι δεν ακούν τίποτα άλλο παρά μόνο επαίνους.

15. Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει αυτήν την αλήθεια, είπε η αλεπού. Αλλά δεν πρέπει να το ξεχνάς. Γίνεσαι υπεύθυνος για πάντα για ό,τι έχεις εξημερώσει.

16. Αλλά αν με εξημερώσεις, τότε θα χρειαστούμε ο ένας τον άλλον. Για μένα, θα είσαι μοναδικός σε όλο τον κόσμο. Για σένα, θα είμαι μοναδικός σε όλο τον κόσμο.

17. Όταν βρίσκεις ένα διαμάντι που δεν ανήκει σε κανέναν, είναι δικό σου. Όταν ανακαλύπτεις ένα νησί που δεν ανήκει σε κανέναν, είναι δικό σου. Όταν βρίσκεις μια ιδέα, πριν από οποιονδήποτε άλλον, βγάζεις δίπλωμα ευρεσιτεχνίας: είναι δική σου. Έτσι, με εμένα: Είμαι κάτοχος των αστεριών, γιατί κανείς άλλος πριν από εμένα δεν σκέφτηκε ποτέ να του ανήκουν.

18. Το να ξεχνάς έναν φίλο είναι λυπηρό. Δεν έχουν όλοι φίλους.

19. Οι άνθρωποι δεν έχουν χρόνο να ασχοληθούν με τους άλλους, κι έτσι καταφεύγουν στις εύκολες λύσεις. Δίνουν σημασία στα υλικά αγαθά κι όχι στις ανθρώπινες σχέσεις.

20. Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να γνωρίσουν τίποτα. Τα αγοράζουν όλα από τα εμπορικά. Καθώς όμως δεν υπάρχουν εμπορικά που πουλάνε φίλους, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους.

Ο Dahl, ο οποίος γεννήθηκε στο προάστιο Llandaff του Cardiff, δημιούργησε τα σκίτσα με μαύρο στυλό για το βιβλίο “Boy”, το οποίο εκδόθηκε το 1984. Πέθανε το 1990 σε ηλικία 74 ετών και στην σχεδόν 5 δεκαετιών καριέρα του, αυτά είναι τα μόνα σκίτσα βιβλίων που δημιούργησε ποτέ.

Τα σκίτσα θα πουληθούν στο Εδιμβούργο στο πλαίσιο της δημοπρασίας βιβλίων και χειρογράφων της Lyon & Turnbull στις 18 Ιουνίου. Τα σκίτσα αποτελούν μέρος μιας συλλογής που εκτιμάται ότι θα πουληθεί για τιμή μεταξύ 20.000 και 30.000 λιρών.

Στα απομνημονεύματά του, ο Dahl θυμήθηκε διάφορα παιδικά του κατορθώματα, συμπεριλαμβανομένης μιας φάρσας που έκανε με τους φίλους του στην ιδιοκτήτρια του τοπικού ζαχαροπλαστείου, κυρία Pratchett, βάζοντας ένα νεκρό ποντίκι σε ένα βάζο με πώμα. Για να δείξει πώς έκανε τη φάρσα, ο Dahl ζωγράφισε ένα ποντίκι να βρίσκεται πάνω από τα γλυκά με τα πόδια του ψηλά.

Τα σχέδια βρέθηκαν σε έναν φάκελο με την ένδειξη «Σχέδια & αντικείμενα και κουρέλια του Dahl» που ανήκε στον Ian Craig, τον καλλιτεχνικό διευθυντή του εκδοτικού οίκου Jonathan Cape .

Ο κ. Craig, ο οποίος πέθανε το 2023, δημιούργησε τις τελευταίες εικονογραφήσεις για το βιβλίο, εμπνευσμένες από τα σχέδια του Dahl. Επίσης, επέβλεψε την παραγωγή του βιβλίου και το αρχείο περιλαμβάνει τα σχέδιά του, καθώς και τις αρχικές διατάξεις σελίδων και την αλληλογραφία. Ο κ. Craig επινόησε τον τίτλο και έλαβε μια επιστολή από τον Dahl που έλεγε: «Πρέπει να σας ευχαριστήσω που σκεφτήκατε τον πρώτο λογικό τίτλο για το βιβλίο μου. Το “Boy” είναι μια χαρά. Μας αρέσει σε όλους…»

Η χήρα του, Kate Craig, η οποία εργαζόταν επίσης στον Jonathan Cape, είπε ότι η έκδοση του “Boy” ήταν «σε πολύ σφιχτό πρόγραμμα έκδοσης». Ο συνήθης εικονογράφος του Dahl, Quentin Blake, ήταν «σε διακοπές», είπε, οπότε «ο Ian ρώτησε τον Dahl αν μπορούσε να βοηθήσει με τις εικονογραφήσεις». «Ο Dahl κατέληξε να δημιουργήσει μια ποικιλία σκίτσων τα οποία ο Ian χρησιμοποίησε ως έμπνευση για τα δικά του σχέδια. Ο Ian δεν πληρώθηκε ποτέ για τις εικονογραφήσεις, αλλά ο Dahl του έδωσε ένα μία από τις χαρακτηριστικές μπλε κασμιρένιες ζακέτες του ως ευχαριστία, την οποία και θεωρούσε πολύτιμη».

Ο Dominic Somerville-Brown, ειδικός σε σπάνια βιβλία και χειρόγραφα του Lyon & Turnbull, δήλωσε: «Είναι απολύτως συναρπαστικό να βλέπουμε από κοντά τα μοναδικά, χειρόγραφα σκίτσα του Roald Dahl. Αποτελούν μια μοναδική προσθήκη στο έργο του και μας επιτρέπουν να παρατηρήσουμε τη μεταμόρφωση των παιδικών του αναμνήσεων σε έντυπη μορφή, ένα μέσο στο οποίο θα τις λατρέψουν γενιές αναγνωστών.

«Ο Ian Craig αναμφίβολα έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εκδοτική επιτυχία του Dahl, επιβλέποντας όχι μόνο την έκδοση του “Boy”, αλλά και πολλών άλλων διάσημων παιδικών ιστοριών του. Αυτό το αρχείο δίνει μια εικόνα για τις δημιουργικές διαδικασίες πίσω από ένα βιβλίο που εξακολουθούν να απολαμβάνουν τα παιδιά σε όλο τον κόσμο σήμερα».

Πηγή: BBC / Κεντρική φωτογραφία: Lyon & Turnbull

Η βιογραφία, που ονομάζεται “Love, Freddie”, εξερευνά τη ζωή του Freddie Mercury. Ισχυρίζεται ότι η σύλληψη του παιδιού έγινε το 1976. Επεκτείνεται σε αυτόν τον ισχυρισμό, δηλώνοντας ότι ο Mercury διατήρησε στενή σχέση με το κορίτσι μέχρι τον θάνατό του το 1991.

Η γυναίκα είναι τώρα 48 ετών και εργάζεται ως επαγγελματίας γιατρός, αλλά διατηρείται ανώνυμη στο βιβλίο. Αναφέρεται ως “Β” παντού. Η Daily Mail ανέφερε ότι η Β δεν αναγκάστηκε να αποκαλύψει ποιος ήταν ο πατέρας της. «Όσοι είχαν επίγνωση της ύπαρξής μου κράτησαν αυτό το μεγάλο μυστικό λόγω της πίστης στον Freddie. Το ότι επιλέγω να αποκαλυφθώ στην ηλικία είναι δική μου απόφαση και μόνο δική μου. Δεν έχω αναγκαστεί σε κανένα σημείο να το κάνω αυτό», δήλωσε ο B.

Στη βιογράφο, Lesley Ann-Jones, δόθηκαν 17 τόμοι λεπτομερών προσωπικών περιοδικών, τα οποία η Β κράτησε μυστικά για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της. Η Β εξήγησε: «Εμπιστεύτηκε τη συλλογή των ιδιωτικών σημειωματάριων σε μένα, το μοναχοπαίδι του, την πλησιέστερη συγγενή του, το γραπτό αρχείο των προσωπικών του σκέψεων, αναμνήσεων και συναισθημάτων για όλα όσα είχε βιώσει».

Τα ημερολόγια φέρεται να ξεκινούν στις 20 Ιουνίου 1976, όταν έμαθε για πρώτη φορά για την εγκυμοσύνη. Εξερευνούν την παιδική του ηλικία, τη σχέση του με τους γονείς του και την εμπειρία του σε ένα οικοτροφείο στην Ινδία. Η τελική καταχώρηση γράφτηκε στις 31 Ιουλίου 1991. Σε μια χειρόγραφη επιστολή, η B μίλησε για τη σχέση της με τον Mercury: «Είχαμε μια πολύ στενή και στοργική σχέση από τη στιγμή που γεννήθηκα και τα τελευταία 15 χρόνια της ζωής του. Με λάτρευε και ήταν αφοσιωμένος σε εμένα. Οι συνθήκες της γέννησής μου μπορεί να φαίνονται, σύμφωνα με τα πρότυπα των περισσότερων, ασυνήθιστες και ακόμη και εξωφρενικές».

Ο Mercury, που «αγαπούσε την B σαν ένα πολύτιμο αγαθό», πέθανε σε ηλικία 45 ετών από βρογχική πνευμονία που προκλήθηκε από AIDS. Η βιογράφος Jones αποκάλυψε ότι στην αρχή ήταν δύσπιστη, αλλά τώρα είναι «απόλυτα σίγουρη ότι δεν είναι όλα στη φαντασίας της». Σημειώνει: «Κανείς δεν θα μπορούσε να τα παραποιήσει όλα αυτά. Γιατί να δουλεύει μαζί μου για τρεισήμισι χρόνια, χωρίς να απαιτήσει ποτέ τίποτα;»

Το “Love, Freddie” θα είναι διαθέσιμο στο κοινό στις 5 Σεπτεμβρίου.

Πηγή: Far Out Magazine