Με περισσότερους από 25 προσκεκλημένους από την Αργεντινή, τη Βραζιλία, τη Χιλή, την Κολομβία, την Κούβα, την Ισπανία, το Μεξικό, τη Νικαράγουα, το Περού, την Πορτογαλία και την Ουρουγουάη. Περίπου 30 προσκεκλημένοι από την Ελλάδα θα συμμετάσχουν σε αυτό την πολιτιστικό γεγονός που, με μέσο τις λέξεις και τα γράμματα, χτίζει γέφυρες μεταξύ Λατινικής Αμερικής, Ισπανίας, Ελλάδας και Πορτογαλίας.

Για πρώτη φορά, υπό την αιγίδα του Υφυπουργείου Πολιτισμού της Κύπρου και σε συνεργασία με τον πολιτιστικό οργανισμό ΙΔΕΟΓΡΑΜΜΑ, το Φεστιβάλ ΛΕΑ θα ταξιδέψει στη Λευκωσία της Κύπρου στις 19 και 20 Ιουνίου, όπου θα πραγματοποιηθούν δραστηριότητες με τους συγγραφείς Λεονάρδο Παδούρα (Κούβα – Ισπανία), Σταύρο Χριστοδούλου (Κύπρος), Λίλη Μιχαηλίδου (Κύπρος) και τους σκηνοθέτες/σεναριογράφους Λουσία Λόπες Κολ (Κούβα) και Σταύρο Παμπαλλή (Κύπρος), με την υποστήριξη της Acción Cultural Española και των Πρεσβειών της Ισπανίας και της Κούβας στην Κύπρο.

Οι δραστηριότητες του Φεστιβάλ θα φιλοξενηθούν σε διάφορες πολιτιστικές εγκαταστάσεις της Αθήνας: στο αμφιθέατρο του Μουσείου της Ακρόπολης, στο Μουσείο Μπενάκη Πειραιώς 138, στο Ινστιτούτο Θερβάντες της Αθήνας, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Ίδρυμα «Μαρία Τσάκος» και στα βιβλιοπωλεία Polyglot στην Αθήνα και Κωνσταντινίδη στη Θεσσαλονίκη, μεταξύ άλλων.

Όπως κάθε χρόνο, προσκαλούνται συγγραφείς από τον ιβηροαμερικανικό κόσμο (Λατινική Αμερική, Ισπανία και Πορτογαλία) προκειμένου να συμμετάσχουν και να συνδιαλλαγούν με τους ομολόγους τους από την Ελλάδα στις διάφορες προγραμματισμένες δραστηριότητες.

Συγκεκριμένα, στην παρούσα έκδοση, το Φεστιβάλ ΛΕΑ προσφέρει ένα πλούσιο και ποικίλο πρόγραμμα: έκθεση γελοιογραφίας, στρογγυλά τραπέζια, εργαστήρια μετάφρασης, παρουσιάσεις βιβλίων, επιμορφωτικές διαλέξεις, αφιερώματα, μουσικές και θεατρικές παραστάσεις, αφήγηση ιστοριών, κινηματογραφικές προβολές και άλλα, των οποίων η θεματική εξερευνά τη διασταύρωση ανάμεσα στη λογοτεχνία και άλλες πτυχές της ανθρώπινης ζωής.

Θα συζητηθούν θέματα όπως η σημασία της λογοτεχνίας στην εποχή που διανύουμε, η μετανάστευση, η ταυτότητα, η δημιουργία χαρακτήρων στη λογοτεχνία, η Ελλάδα ως πηγή λογοτεχνικής έμπνευσης, η ιστορία και η αφήγηση, η λογοτεχνία νουάρ ως εργαλείο κοινωνικού μετασχηματισμού, από το βιβλίο στις τηλεοπτικές σειρές, και πολλά άλλα.

Επιπλέον, το ΛΕΑ θα αποτίσει φόρο τιμής στον Περουβιανό συγγραφέα Βάργκας Λιόσα και στον Κολομβιανό συγγραφέα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες.

Μπορείτε να δείτε αναλυτικά τους προσκεκλημένους και το πρόγραμμα του Φεστιβάλ που ξεκινά αύριο, 10 Ιουνίου, εδώ.

Γι’ αυτό είναι λογικό να μιλάμε για ένα πολύ Δανέζικο έθιμο που εκτός από υψηλές δόσεις ευχαρίστησης και ευτυχίας, είναι ένα τέλειο εργαλείο για να αποκοιμηθείτε. Μιλάμε για δείπνα με αγαπημένα πρόσωπα, ασκώντας αυτό που ο Δανός συγγραφέας Meik Wiking αποκαλεί «συνομιλία hygge».

Σκεφτείτε το: κοιμάστε καλύτερα μετά από ένα οικογενειακό δείπνο μιλώντας για όλα τα ανθρώπινα και θεϊκά πράγματα, παρά μετά από μια γρήγορη παρακολούθηση τηλεόρασης ή κοιτάζοντας το τηλέφωνό σας; Δεν μιλάμε για ειδικά δείπνα, αλλά απλώς για προσεγμένα, οικογενειακά γεύματα και για την εξάσκηση σε αυτό που ο Wiking αποκαλεί «συνομιλίες με νόημα». Πρόκειται για την αποφυγή καθημερινών δείπνων ρουτίνας και τη μετατροπή τους σε μια στιγμή αποσύνδεσης από τον κόσμο και σύνδεσης με την οικογένεια.

Όπως εξηγεί αυτός ο συγγραφέας στα βιβλία του, στη Δανία συνήθως δεν υπάρχει κανείς στα γραφεία στις πέντε το απόγευμα (τα άτομα με παιδιά συνήθως φεύγουν στις τέσσερις). «Όλοι φεύγουν, έρχονται σπίτι και φτιάχνουν δείπνο», εξηγεί στο βιβλίο του «Το βιβλίο του Hygge – Ο δανέζικος τρόπος να ζεις καλά». «Το να περνάς χρόνο με άλλους δημιουργεί ένα ζεστό, χαλαρό, ευχάριστο, συγκεντρωμένο, στενό, ανακουφιστικό, άνετο και φιλόξενο περιβάλλον. Από πολλές απόψεις, είναι σαν μια καλή αγκαλιά, αλλά χωρίς τη σωματική επαφή», εξηγεί. Μιλάει για την καθημερινή απόλαυση της καλής παρέας, για το πώς οι δραστηριότητες που κάνουμε όλη την ημέρα βελτιώνουν τη διάθεσή μας.

Οι ουσιαστικές συζητήσεις ως δείκτης ευτυχίας (και χαμηλών επιπέδων κορτιζόλης)

Το γεγονός ότι στη Δανία, το να φεύγεις νωρίς από τη δουλειά για να δειπνήσεις με την οικογένεια είναι συνήθεια είναι ένας δείκτης της περήφανης κατάστασης ευημερίας της χώρας. Και ένα από τα γεγονότα που δικαιολογεί γιατί πάντα βρίσκεται στην κορυφή της κατάταξης των πιο ευτυχισμένων χωρών στον κόσμο. Οι ευχάριστες δραστηριότητες στους κοινωνικούς κύκλους που θεωρούμε ασφαλείς είναι ένας τρόπος μείωσης των επιπέδων της ορμόνης του στρες (της τρομερής κορτιζόλης). Και αν εκτελείται λίγο πριν πάτε για ύπνο, είναι ένα από τα καλύτερα εργαλεία για καλύτερο ύπνο.

Ο Wiking αναφέρεται σε μια μελέτη που διεξήχθη από ερευνητές του Πανεπιστημίου της Αριζόνα και του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον, η οποία ανέλυσε τη συσχέτιση μεταξύ των τύπων συνομιλιών που κάνουν οι άνθρωποι και των επιπέδων ευτυχίας τους. Και τα αποτελέσματα ήταν προβλέψιμα: οι πιο ευτυχισμένοι συμμετέχοντες περνούσαν 25% λιγότερο χρόνο μόνοι και είχαν διπλάσιες ουσιαστικές συνομιλίες. Αυτό δεν σημαίνει ότι η κουβέντα δεν έχει σημασία (είναι επίσης απαραίτητο). Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι να κάνουμε πραγματικές συνομιλίες (όπου μιλάτε και ακούτε) για να μοιράζεστε εμπειρίες στο ασφαλές μας μέρος και στον ασφαλή μας κύκλο, έτσι ώστε να δημιουργούνται δεσμοί και ορμόνες καλών αισθήσεων όπως η σεροτονίνη, οι ενδορφίνες, η ντοπαμίνη και η ωκυτοκίνη. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν δανέζικα παιχνίδια όπως το “The Hygge Game” που βοηθούν στην ενίσχυση της ατμόσφαιρας για αυτές τις στοχαστικές και ευχάριστες συνομιλίες.

Κοινωνικές σχέσεις για να επιμείνουμε στην υγεία του εγκεφάλου μας

Εκτός από τα άμεσα οφέλη μιας καλής συνομιλίας με την οικογένεια ή τους φίλους, οι νευρολόγοι επιβεβαιώνουν τα οφέλη της για την υγεία του εγκεφάλου. Το βιβλίο “Keep Your Brain Young” από την Spanish Society of Neurology το επιβεβαιώνει: «Είναι σημαντικό να ενισχύσουμε τις κοινωνικές και συναισθηματικές σχέσεις, καθώς η απομόνωση και η έλλειψη κοινωνικής επικοινωνίας αποτελούν παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη γνωστικής έκπτωσης στο μέλλον. Η διαδικτυακή επικοινωνία δεν απαιτεί συνεχή προσοχή για τη διατήρηση του νήματος της συνομιλίας, ούτε απαιτεί σημαντική προσπάθεια για αλληλεπίδραση με άλλα άτομα. Είναι σαφές ότι δεν υποκαθιστά μια επίσημη συνομιλία, πολύ περισσότερο μια συνδιάσκεψη ή συζήτηση, που μπορεί να είναι τόσο εμπλουτιστική».

Μερικές συμβουλές για την προετοιμασία δείπνων με συζητήσεις hygge

Συλλέγοντας τις συστάσεις του Meik Wiking, ακολουθούν μερικές ιδέες για την προετοιμασία δείπνων hygge που ενθαρρύνουν αυτή τη στιγμή κοινωνικής σύνδεσης:

Εξάσκηση στη μαγεία του στρογγυλού τραπεζιού

«Σε ένα στρογγυλό τραπέζι, κανείς δεν κάθεται στην κεφαλή και όλοι θεωρούνται ίσοι. Μπορεί να ειπωθεί ότι ένα στρογγυλό τραπέζι φέρνει ισότητα και ειρήνη, αλλά και περισσότερα πλεονεκτήματα στην καθημερινή ζωή, πιο φιλόξενη ατμόσφαιρα και περισσότερο φυσικό χώρο στο δωμάτιο», εξηγεί ο ειδικός. Σύμφωνα με τον Wiking, ένας από τους καλύτερους τρόπους σύνδεσης με τους άλλους είναι «να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να είμαστε ο εαυτός μας, να έχουμε το θάρρος να ανοιχτούμε και να είμαστε ευάλωτοι. Συχνά, οι καλύτερες συζητήσεις που έχω κάνει στη ζωή μου ξεκινούν όταν εγώ ή κάποιος άλλος έχει ανοιχτεί για προβλήματα ή λάθη».

Φροντίστε το φως και βεβαιωθείτε ότι είναι απαλό, διάχυτο και ζεστό για να προωθήσετε ένα χαλαρωτικό αποτέλεσμα

Γεγονός: Μια μελέτη επιβεβαίωσε ότι η αντικατάσταση του λευκού φωτός σε τέσσερις τάξεις προσχολικής ηλικίας μείωσε τον θόρυβο από ένα έως έξι ντεσιμπέλ σε εκπαιδευτικά περιβάλλοντα.

Προσθέστε μια επιπλέον πινελιά άνεσης στο δωμάτιο όπου γευματίζετε ή κάνετε συζητήσεις μετά το δείπνο

Είναι μια άλλη από τις αρχές του hygge: η δημιουργία ενός ζεστού περιβάλλοντος με μαξιλάρια, κουβέρτες, χαλιά, όλα σε ζεστές αποχρώσεις.

Τα βιβλία του Meik Wiking κυκλοφορούν στα ελληνικά με τίτλο «Το βιβλίο του Hygge – Ο δανέζικος τρόπος να ζεις καλά» και «Hygge στο σπίτι – Ο δανέζικος τρόπος να κάνετε το σπίτι σας ένα ευτυχισμένο μέρος», από τις Εκδόσεις Μίνωας.

Πηγή: Vogue España

Οι Ξαδέλφες

Δεκαετία του ’40, Αργεντινή. Μέσα σε ένα τερατώδες, καταπιεστικό σπίτι, η Γιούνα, ένα κοκαλιάρικο κορίτσι, στις αναλογίες των μορφών του Μοντιλιάνι, γράφει το κινηματογραφικό ημερολόγιο της ζωής της. Με συγγραφικό της σύντροφο ένα λεξικό, περιδιαβαίνει τις σελίδες της ζωής της, αναζητά διέξοδο από τη νοσηρή πραγματικότητα, παλεύει με τα σημεία στίξης που την κουράζουν, για να χαράξει στο περιθώριό τους όσα την έχουν διαμορφώσει ανεξίτηλα και όσα τη γεμίζουν δυνατότητες.

Ένα σπίτι γεμάτο γυναίκες στιγματισμένες με σωματικές αναπηρίες και καταραμένη καταγωγή γίνεται η πηγή έμπνευσης της Γιούνα που βρίσκει την αντανάκλαση της ψυχής της στην τέχνη. Η Αργεντινή συγγραφέας γίνεται το πινέλο στα χέρια της πρωταγωνίστριάς της, που στήνει στον καμβά της μια ιστορία ενηλικίωσης, αποτυπώνοντας με ειρωνεία και τρυφερότητα τη σχέση της με τις αδερφές της, τη μητέρα της και τις ξαδέρφες της, σχέσεις μίσους και αγάπης, ενώ συγχρόνως σκιαγραφεί με βάναυσο και χιουμοριστικό τρόπο τη γενικευμένη εγκατάλειψη και τον μισογυνισμό στην αργεντίνικη κοινωνία της εποχής.

Η Βεντουρίνι, με πρωτοφανή αφηγηματική πνοή και με τον μοναδικό τρόπο εξιστόρησης της Γιούνα ως παράλληλης συγγραφέα που τώρα μαθαίνει να αφηγείται, τοποθετεί τις γυναίκες στον φλογερό πυρήνα του βιβλίου και μιλά για τους δεσμούς, την άμβλωση, την πορνεία, την άγνοια της σεξουαλικότητας και την ανακάλυψή της, τον ρόλο της γυναίκας ως κοινωνικού μηχανισμού, καθώς και τον ρόλο των καλλιτέχνιδων και της καλλιτεχνικής τους παραγωγής.

Η αφηγήτρια, ζωγραφίζοντας ό,τι την περιβάλλει και συνάμα ό,τι τη διακατέχει εσωτερικά, μας παρουσιάζει με γλώσσα φρέσκια και άγρια την τρομερή ιστορία της οικογένειάς της που αποτελείται από «γκροτέσκα και κατεστραμμένα όντα» (Silvia Hopenhayn), ενώ η Βεντουρίνι, μέσα από την εκπληκτικά ελεύθερη ματιά ενός εκκεντρικού καλλιτέχνη, μας χαρίζει μια ανυπέρβλητη αντανάκλαση «της γυναίκας-τέρατος που δημιούργησε τον εαυτό της με σαρκαστική διαύγεια» (Mariana Enríquez).

Το έργο της Αουρόρα Βεντουρίνι προλογίζει η Μαριάνα Ενρίκες.

Είπαν για το βιβλίο:

«Μια βάναυση, συγκινητική και ζωντανή ιστορία δοσμένη από μια αξέχαστη φωνή».

-Kirkus Reviews

«Αστείο, ενθουσιώδες, και βάναυσο… [Οι Ξαδέλφες] πιάνουν το αγαπημένο θέμα της, τις δυσλειτουργικές οικογένειες (η Βεντουρίνι σπούδασε παιδοψυχολογία) και το μεγεθύνουν…»

-L. Scott Fox, Times Literary Supplement

«Σε στροφές νοσηρές και σκοτεινά αστείες, το αριστούργημα της Βεντουρίνι παρακολουθεί τις γυναίκες μιας οικογένειας στη Λα Πλάτα της Αργεντινής, σε αυτή την ιστορία μισογυνισμού, αναπηρίας και τέχνης».

-The New York Times Book Review

Σιντάρτα

Ο Σιντάρτα, ο νεαρός γιος ενός πλούσιου βραχμάνου, εγκαταλείπει τα προνόμια και τις ανέσεις του πατρικού του για να αναζητήσει με κάθε τρόπο τη φώτιση. Ένα «ινδικό παραμύθι», όπως το ονόμασε ο ίδιος ο Έσσε, στο οποίο συνθέτει στοιχεία από τις ανατολικές θρησκείες, τα αρχέτυπα του Γιουνγκ και τον δυτικό ατομικισμό δημιουργώντας ένα μοναδικό όραμα για την πορεία του ανθρώπου προς την πνευματική ολοκλήρωση. Το κλασικό μυθιστόρημα του νομπελίστα Έσσε αγαπήθηκε σε όλο τον κόσμο, ενέπνευσε γενιές αναγνωστών, συγγραφέων και στοχαστών, και «ανακαλύφθηκε» ξανά από την επαναστατημένη νεολαία της δεκαετίας του 1960, που είδε στον Σιντάρτα το απόλυτο σύμβολο της δικής της πνευματικής αφύπνισης.

Ο Χέρμαν Έσσε, είχε πει: «Προσπάθησα να θεμελιώσω ό,τι έχουν κοινό όλα τα δόγματα και όλες οι ανθρώπινες μορφές ευσέβειας, ό,τι βρίσκεται υπεράνω εθνικών διαφορών, ό,τι πιστεύουν και τιμούν όλες οι φυλές κι όλα τα άτομα».

Είπαν για το βιβλίο:

«Σε έναν διαρκώς μεταβαλλόμενο κόσμο όπου η αναζήτηση της αλήθειας μοιάζει χαμένο παιχνίδι, ο ιδεαλισμός και το μήνυμα του Σιντάρτα, η κατάκτηση, δηλαδή, της αυθεντικής ατομικής φωνής και ταυτότητας και η πνευματική αφύπνιση που αυτή προϋποθέτει είναι στοιχεία που πάντα θα κερδίζουν τους ανήσυχους αναγνώστες».

– Ματίνα-Ιωάννα Κυριαζοπούλου, The Books’ Journal

«Το λυρικό ύφος του Έσσε σε τραβάει από την πρώτη στιγμή. Το Σιντάρτα είναι ένα κείμενο ιδιαίτερης θερμοκρασίας, που αν το διαβάσεις σε νεαρή ηλικία δεν γίνεται να μην σε τυλίξει με ζεστασιά με τον πηγαίο ιδεαλισμό του».

-Διονύσης Μαρίνος, Bookpress

«Ο Έσε εξέφρασε την ενότητα που αναζητούσαν οι εραστές της εσωτερικής νηνεμίας, ενώ στο έργο του ανατρέχουν κατά κόρον όλοι όσοι αναζητούν κάτι διαφορετικό από τις αυστηρές θεωρητικές αρχές της ψυχανάλυσης».

-Τίνα Μανδηλαρά, LiFO

«Με τις νέες μεταφράσεις των έργων «Σιντάρτα» και «Γερτρούδη» στα βιβλία του Hermann Hesse, οι εκδόσεις Διόπτρα μάς δίνουν την ευκαιρία να ανακαλύψουμε ξανά έναν πολύ αξιόλογο συγγραφέα και να θυμηθούμε εκείνη την μαγεία του καλογραμμένου βιβλίου που μπορεί να συναρπάσει τον αναγνώστη από τις πρώτες κιόλας σελίδες».

-Λεμονιά Βασβάνη, typosthes.gr

Οι σκλάβοι στα δεσμά τους

Οι Σκλάβοι στα δεσμά τους, κορυφαίο έργο του Θεοτόκη, είναι ένα μυθιστόρημα σκληρής κοινωνικής κριτικής, που ονειρεύεται μεν την παγκόσμια δικαιοσύνη, αλλά μαζί αναρωτιέται για την ανθρώπινη αδυναμία και για το ανθρώπινο πεπρωμένο: για την ανθρώπινη τραγωδία. Γιατί τα δεσμά που διαγιγνώσκει ο Θεοτόκης, μέσα από τις σύνθετες γεωγραφίες του μυθιστορήματος, αφορούν εντέλει την ανθρώπινη κατάσταση. Υπερβαίνουν την επιφάνεια, τις συναισθηματικές και κοινωνικές εντάσεις, την απλή ιστορία της παρακμής μιας οικογένειας, για να ρίξουν μια απαισιόδοξη ματιά στη βαθύτερη ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης.

Το επίμετρο του Δημήτρη Αρβανιτάκη φωτίζει τον Θεοτόκη και το έργο του με ένα καινούργιο φως, αναδεικνύοντας τη σχέση του συγγραφέα με τις πολλαπλές πραγματικότητες και τον τρόπο με τον οποίο χειρίζεται τις ιστορικές, κοινωνικές και πολιτικές περιπλοκές του μυθιστορήματος.

Η Μεταμόρφωση

Ένας περιοδεύων πωλητής υφασμάτων ξυπνάει ένα πρωί συνειδητοποιώντας ότι έχει καθυστερήσει πολύ για τη δουλειά του. Η αργοπορία του τον γεμίζει αγωνία για το μέλλον του και το μέλλον της οικογένειάς του· και παρά τις φιλότιμες προσπάθειές του να ξεκινήσει άλλη μια μέρα στην ίδια άχαρη δουλειά, αντιμετωπίζει μια βασική σωματική δυσκολία: έχει μεταμορφωθεί σε ένα τερατώδες έντομο.

Πέρα από την περίφημη πρώτη φράση της —μια απ’ τις πιο συνταρακτικές στην ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας—, η Μεταμόρφωση είναι μια ιστορία τέλεια ειπωμένη, μια ιδέα αενάως μεθερμηνευόμενη, ένας υπαρξιακός μύθος που καθόρισε τη συλλογική συνείδηση του 20ού αιώνα.

Η Μεταμόρφωση, το μοναδικό εκτενές έργο του που ο Κάφκα αναγνώρισε ως ολοκληρωμένο, δημοσιεύτηκε αρχικά τον Οκτώβριο του 1915 στο λογοτεχνικό περιοδικό Die weißen Blätter, και κυκλοφόρησε σε μορφή βιβλίου τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου.

Εδώ, η Μαργαρίτα Ζαχαριάδου μεταφράζει εκ νέου το βιβλίο, 30 χρόνια μετά την πρώτη φορά.

Εμπούσιον

Σεπτέμβριος του 1913, σανατόριο Γκέρμπερσντορφ, Κάτω Σιλεσία (σημερινό Σοκολόφσκο στην Πολωνία). Στους πρόποδες των βουνών, λειτουργεί ένα από τα πρώτα στον κόσμο και διάσημο σε όλη την Ευρώπη σανατόριο για τη θεραπεία ασθενειών «θώρακος και τραχήλου». Ο Βόινιτς, ένας φοιτητής, πηγαίνει εκεί με την ελπίδα πως οι καινοτόμες ιατρικές μέθοδοι και ο καθαρός αέρας θα τον βοηθήσουν. Πλην όμως, η φυματίωση με την οποία διαγνώστηκε δεν αφήνει περιθώρια για ψευδαισθήσεις. Στην Πανσιόν για Κυρίους ο Βόινιτς θα συναναστραφεί και άλλους θεραπευόμενους, ασθενείς από τη Βιέννη, το Κένινγκσμπεργκ, το Μπρέσλαου, το Βερολίνο. Πίνουν ένα χειροποίητο λικέρ και συζητούν ακούραστα για τα σημαντικότερα ζητήματα της εποχής. Έρχεται πόλεμος; Μοναρχία ή δημοκρατία; Υπάρχουν δαίμονες; Όταν αφοσιώνεσαι σε ένα ανάγνωσμα, μπορείς να αναγνωρίσεις από τι χέρι είναι γραμμένο: ανδρικό ή γυναικείο; Τη ρουτίνα ταράζει ένας ξαφνικός θάνατος. Στα αυτιά του Βόινιτς φτάνουν τρομακτικές, μυστηριώδεις και σαγηνευτικές ιστορίες, δίχως ο ίδιος να αντιλαμβάνεται ότι σκοτεινές δυνάμεις τον έχουν βάλει στο μάτι.

Στο Εμπούσιον η Όλγκα Τοκάρτσουκ αποκαλύπτει αλήθειες για τον κόσμο, τις οποίες είτε δεν παρατηρούμε είτε με κάθε τίμημα αρνούμαστε να παραδεχτούμε.

Είπαν για το βιβλίο:

«Παρά την εκτεταμένη (αν όχι άτακτη, σκανδαλιάρικη, πειραχτική) οφειλή της στο Μαγικό βουνό του Τόμας Μαν, η Όλγκα Τοκάρτσουκ γράφει ένα μυθιστόρημα ολόδικό της, με τον γνώριμο ιδιοσυγκρασιακό συνδυασμό τρόπων, φωνών και διαφορετικών λογοτεχνικών ειδών. Μια απρόβλεπτη, μοναδική συγγραφέας».

-Times Literary Supplement

«Στο τελευταίο βιβλίο της Όλγκα Τοκάρτσουκ ενσωματώνονται τα κρισιμότερα διανοητικά ζητήματα του 20ού αιώνα ενόσω ακριβώς εξυφαίνεται γύρω μας ένα αλλόκοτο –και ανατριχιαστικό– δίχτυ γεμάτο ίντριγκα και αγωνία. Μια κρίσιμη προσθήκη στο έργο της νομπελίστριας συγγραφέως».

-Kirkus Reviews

«Αριστοτεχνικό και λεπταίσθητο βιβλίο, μια αυθεντικά ανησυχαστική αφήγηση».

-New York Times

«Μια σπουδαία συγγραφέας».

-Σβετλάνα Αλεξίεβιτς

Συγγραφέας πολύ σημαντικών έργων όπως «Το Πράσινο σπίτι», «Η πόλη και τα σκυλιά» και «H γιορτή του τράγου», ήταν ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς της σύγχρονης λογοτεχνίας σε οποιαδήποτε γλώσσα. Μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος, πολεμιστής, αρθρογράφος και ακαδημαϊκός, ο Vargas Llosa θα μείνει στην ιστορία ως ένας εξαιρετικός αφηγητής και ένας ισχυρός διανοούμενος της παλιάς σχολής, δηλαδή πριν από τα social media.

«Ο θάνατός του θα λυπήσει τους συγγενείς, τους φίλους και τους αναγνώστες του, αλλά ελπίζουμε ότι θα βρουν παρηγοριά, όπως κι εμείς, στο γεγονός ότι απόλαυσε μια μακρά, ποικίλη και γόνιμη ζωή και άφησε πίσω του ένα έργο που θα τον κρατήσει ζωντανό για πάντα. Θα συνεχίσουμε τις επόμενες ώρες και ημέρες σύμφωνα με τις οδηγίες του», αναφέρει η δήλωση των παιδιών του. «Δεν θα πραγματοποιηθεί καμία δημόσια τελετή. Η μητέρα μας, τα παιδιά μας και εμείς οι ίδιοι πιστεύουμε ότι θα έχουμε τον χώρο και την ιδιωτικότητα να τον αποχαιρετήσουμε με την οικογένεια και τους στενούς μας φίλους. Τα λείψανά του, σύμφωνα με τη διαθήκη του, θα αποτεφρωθούν», πρόσθεσαν.

Τον Οκτώβριο του 2023, δημοσίευσε το τελευταίο του μυθιστόρημα, Le dedica mi silencio (Σας αφιερώνω τη σιωπή μου), το οποίο ολοκλήρωνε με μια σύντομη αποφώνηση που ανήγγειλε τον αποχαιρετισμό του στη μυθοπλασία. Δύο μήνες αργότερα, αποχαιρέτησε και τη αρθρογραφία των εφημερίδων, δηλαδή τη στήλη του “Piedra de toque”, τη στήλη που δημοσίευε κάθε δεκαπενθήμερο στην EL PAÍS από το 1990. Αυτά τα άρθρα έδειχναν την ανεξάντλητη πνευματική του περιέργεια και την προθυμία του να παρέμβει σε όλες τις τρέχουσες κοινωνικές και πολιτικές συζητήσεις.

Σε αυτά, όπως και σε ορισμένα από τα δοκίμιά του, ο Vargas Llosa εμφανίστηκε ως ένας ηθικά προοδευτικός αλλά οικονομικά νεοφιλελεύθερος άνθρωπος που μπέρδεψε (και μάλιστα εκνεύρισε) τους χιλιάδες θαυμαστές των μυθιστορήματών του. Ήταν η συντηρητική πολιτική του δέσμευση που επικαλούνταν για χρόνια για να εξηγήσει την καθυστέρηση στην παραλαβή ενός βραβείου για το οποίο φαινόταν προορισμένος: το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Το 2010, καθώς είχε εξαφανιστεί από τη σκηνή του στοιχήματος, η Σουηδική Ακαδημία τον ξύπνησε τα μεσάνυχτα στη Νέα Υόρκη -ήταν επισκέπτης καθηγητής στο Πρίνστον- για να του ανακοινώσει ότι επιτέλους του απονεμήθηκε το πιο πολυπόθητο μετάλλιο στην παγκόσμια λογοτεχνία. Ο λόγος; «Για τη χαρτογράφηση των δομών εξουσίας και τις αιχμηρές εικόνες της αντίστασης, της εξέγερσης και της ήττας του ατόμου». Ήταν 74 ετών και μόλις είχε στείλει στον τυπογράφο ένα μυθιστόρημα για την άγρια ​​αποικιοκρατία που σχετίζεται με την εκμετάλλευση καουτσούκ: Το όνειρο του Κέλτου.

Ο Vargas Llosa ήταν ένα θεμελιώδες μέρος του παγκόσμιου ρεύματος boom —του περίφημου boom — της λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας από το 1963, όταν ήταν μόλις είκοσι χρονών, και με το «Η πόλη και τα σκυλιά» κέρδισε ένα άλλο βραβείο, τo Biblioteca Breve, που διοργάνωσε ο εκδοτικός οίκος της Βαρκελώνης Seix Barral. Η έμπνευσή του προήλθε από το δικό του παρελθόν: την εφηβεία του στη Στρατιωτική Σχολή Leoncio Prado στη Λίμα, ένα άθλιο μέρος όπου ο πατέρας του τον τοποθέτησε για να τον απομακρύνει από την υπάκουη τροχιά της μητρικής του οικογένειας.

Πόλεις όπως η Λίμα, η Μαδρίτη, το Παρίσι, το Λονδίνο και η Βαρκελώνη σχηματίζουν τον χάρτη ζωής ενός ανθρώπου στον οποίο ταίριαζε σαν γάντι η ταμπέλα του παγκόσμιου συγγραφέα. Έπινε από όλες τις πηγές και συμμετείχε σε όλες τις συζητήσεις. Αν ο λογοτεχνικός μέντοράς του ήταν ο Flaubert – από τον οποίο έμαθε ότι όπου δεν φτάνει το ταλέντο, θα φτάσει η προσπάθεια – η πρώτη του ιδεολογική αναφορά ήταν ο Jean-Paul Sartre. Με τον καιρό, αστειευόταν με το παιδικό του παρατσούκλι γενναίος μικρός Sartre, αλλά για χρόνια πίστευε τυφλά στη δέσμευση του συγγραφέα, στον τρόπο του Γάλλου φιλοσόφου.

Για αυτόν, η γραφή και η πολιτική ήταν πάντα οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: της ατομικής ελευθερίας. Ακόμη και με τίμημα την κοινωνική δικαιοσύνη. Γι’ αυτό ολοκλήρωσε την ομιλία του για το Νόμπελ υπενθυμίζοντας ότι «τα ψέματα της λογοτεχνίας γίνονται αλήθειες μέσα από εμάς, τους μεταμορφωμένους αναγνώστες, μολυσμένους από λαχτάρα και, λόγω της μυθοπλασίας, σε μόνιμη σύγκρουση με τη μέτρια πραγματικότητα». Το διάβασμα, είχε πει, ενσταλάζει την εξέγερση στο ανθρώπινο πνεύμα: «Γι’ αυτό πρέπει να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε, να διαβάζουμε και να γράφουμε. Είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος που έχουμε βρει για να ανακουφίσουμε τη φθαρτή κατάστασή μας, να νικήσουμε τη φθορά του χρόνου και να κάνουμε το αδύνατο δυνατό».

Και στην περίπτωσή του, κάτι άλλο: Να είναι αθάνατος για τους αναγνώστες του.

Πιστός στο γράψιμο, ο Llosa έγραφε ως τη στιγμή που πέθανε. Ο θάνατος έκοψε το τελευταίο του λογοτεχνικό έργο: Ένα δοκίμιο για το ίδιο του το έργο.

Τα βιβλία του Mario Vargas Llosa κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Καστανιώτη.

Πηγή: El Pais / Κεντρική φωτογραφία: Cristóbal Manuel

Οι λεπτομέρειες – Ία Γένμπεργκ

Μετάφραση: Γρηγόρης Ν. Κονδύλης

Το μυθιστόρημα που έκανε παγκοσμίως γνωστή τη Σουηδή Ία Γένμπεργκ.

Μια αφιέρωση σε ένα βιβλίο που ανοίγει τυχαία ενώ ταλαιπωρείται από υψηλό πυρετό θυμίζει στην 50χρονη αφηγήτρια την εποχή που ήταν 20 χρονών και την τότε ερωμένη της. Λεπτομέρειες από την κοινή τους καθημερινότητα την οδηγούν και σε άλλους ανθρώπους που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη ζωή της: μια στενή φίλη και συγκάτοικό της και έναν παλιό εραστή που εξαφανίστηκαν απότομα από τη ζωή της, τη μητέρα της και την περίπλοκη σχέση μαζί της.

Γίνεται να πάψουν ποτέ να παίζουν ρόλο στη ζωή μας εκείνοι που κάποτε αγαπήσαμε; Θραύσματα μνήμης συνθέτουν τα πορτρέτα των τεσσάρων σημαντικών για την αφηγήτρια ανθρώπων και μέσα από αυτούς διαμορφώνεται και το δικό της, μιας και την έχουν διαμορφώσει σε μεγάλο βαθμό. Είναι μια γυναίκα έξυπνη, δραστήρια, ταλαντούχα, μορφωμένη, που, όμως, πολλές φορές αφήνεται στον ρυθμό των άλλων.

Οι αναμνήσεις της ζωντανεύουν επίσης τη δεκαετία του 1990, τις τότε παρέες, τις συνεννοήσεις χωρίς κινητά και ίντερνετ, τα γεμάτα καπνό μπαρ, τις μουσικές και το MTV, τα πολλά βιβλία, τις ανησυχίες και τις συζητήσεις της εποχής, τις ελπίδες και τις γιορτές για το 2000.

«Οι Λεπτομέρειες» έχουν τιμηθεί με το μεγαλύτερο λογοτεχνικό βραβείο August. Έχουν υπάρξει Best seller σε πολλές χώρες, ενώ το 2024 βρέθηκαν στη βραχεία λίστα για το Booker International.

Μην κλαις, μπαμπά – Ρούμενα Μπουζάροφσκα

Μετάφραση: Αλεξάνδρα Ιωαννίδου

Φιλενάδες, μητέρες και κόρες, νύφες και πεθερές, αδελφές, θείες και ανιψιές: στο νέο της βιβλίο η βραβευμένη Ρούμενα Μπουζάροφσκα επικεντρώνει το διεισδυτικό της βλέμμα στις σχέσεις μεταξύ γυναικών.

Η Τίνα βιώνει την τραυματική εμπειρία της πρώτης επίσκεψης σε γυναικολόγο. Η Καίτη παρασύρεται από τη φίλη της και ξοδεύει σε ρούχα τις οικονομίες που κρατούσε για μια εξαγωγή φρονιμίτη. Μια νεαρή σύζυγος αναγκάζεται να συγκατοικήσει με την πεθερά της. Κάθε ιστορία είναι κι ένα μικρό δράμα που οδηγεί σε συναισθηματικά αδιέξοδα, εντάσεις και κατάρρευση οικογενειακών σχέσεων.

Η Ρούμενα Μπουζάροφσκα νιώθει τη γυναίκα, την αντίσταση και τη συντριβή της κάτω από την πίεση της «παρηκμασμένης» πατριαρχικής κοινωνίας και περιγράφει με εξαιρετική ακρίβεια και τόλμη χαρακτήρες, καταστάσεις και σχέσεις επιφανειακές ή βαθιά συναισθηματικές, ντύνοντας τις ιστορίες της μ’ ένα μείγμα τραγικού και κωμικού στοιχείου, βαθιά ανθρώπινου σε κάθε περίπτωση.

Στη σειρά Aldina κυκλοφορούν επίσης οι συλλογές διηγημάτων της «Ο άντρας μου» και «Δεν πάω πουθενά».

Περί γάμου και χωρισμού – Ρέιτσελ Κασκ

Μετάφραση: Θεοδώρα Δαρβίρη

Το 2009 η Ρέιτσελ Κασκ, μετά από δέκα χρόνια γάμου, χώρισε με τον πρώτο της σύζυγο, τον φωτογράφο Άντριαν Κλαρκ. «Μέσα σε λίγες εβδομάδες», γράφει, η ζωή που είχε δημιουργήσει «κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος». Έπρεπε να προσαρμοστεί σε μια «νέα πραγματικότητα», όπως της επαναλάμβαναν όλοι, «λες και επρόκειτο για κάποιο είδος προόδου». «Όμως», συνεχίζει, «επρόκειτο για οπισθοδρόμηση: η ζωή είχε βάλει όπισθεν». Για εκείνη η «νέα πραγματικότητα ήταν απλώς κάτι σπασμένο». Τα αισθήματα, οι σκέψεις, οι εμπειρίες εκείνης της δύσκολης περιόδου είναι το θέμα του «συναρπαστικού αυτού βιβλίου» (The Observer).

Η Ρέιτσελ Κασκ περιγράφει, με θάρρος και ειλικρίνεια, την αναταραχή και τις εντάσεις που ακολούθησαν τον χωρισμό της και τις προσπάθειές της να φτιάξει μια νέα ζωή για τις δύο μικρές κόρες της, να επανεξετάσει το παρελθόν της, να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό της.

Από τις εκδόσεις Gutenberg κυκλοφορεί επίσης η περίφημη μυθιστορηματική τριλογία της Ρέιτσελ Κασκ «Περίγραμμα, Μετάβαση, Κύδος» και το μυθιστόρημα «Δεύτερο σπίτι».

Αναζητήστε όλα τα βιβλία των Εκδόσεων Gutenberg, εδώ.

James Joyce, Οι νεκροί (Μετάφραση – Σημειώσεις: Αχιλλέας Κυριακίδης, Εκδόσεις Μεταίχμιο)

Εμβληματικό κείμενο της λογοτεχνίας, αναγνωστική εμπειρία για όποιον εισέρχεται για πρώτη φορά στην ιστορία του διηγήματος και, βεβαίως, μεταφραστική πρόκληση για κάθε μεταφραστή, ο οποίος προκαλεί τα όρια των ικανοτήτων του. Το τελευταίο διήγημα της συλλογής του James Joyce, «Οι Δουβλινέζοι», έχει αυτονομηθεί (έχει ξαναγίνει αυτό) στον τόμο που αναμένουμε, με τίτλο «Οι νεκροί». Ο Αχιλλέας Κυριακίδης μεταφράζει (για πρώτη φορά) James Joyce.

Mια πρωτοχρονιάτικη συγκέντρωση στο Δουβλίνο είναι τόσο υποβλητική και όμορφη που ωθεί τη σύζυγο του πρωταγωνιστή να κάνει μια συγκλονιστική αποκάλυψη στον σύζυγό της – κλείνοντας την ιστορία με μια συναισθηματικά ισχυρή επιφοίτηση, που παραμένει αξεπέραστη στη λογοτεχνία.

Sherwood Anderson, Πολλοί γάμοι (Μετάφραση Ανδρέας Παππάς – Επίμετρο Ελένη Κεχαγιόγλου, Σειρά Sub Rosa, Εκδόσεις Πατάκη)

Για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα, ένα κλασικό έργο της αμερικανικής λογοτεχνίας από τον συγγραφέα που άσκησε μεγάλη επιρροή σε μια νεότερη γενιά σημαντικών Αμερικανών συγγραφέων, όπως ο Φόκνερ και ο Χέμινγουεϊ.

«Σε μια πόλη του Ουισκόνσιν, που δεν είχε περισσότερους από είκοσι πέντε χιλιάδες κατοίκους, ζούσε κάποιος ονόματι Τζον Ουέμπστερ. Τη γυναίκα του την έλεγαν Μαίρη, και είχαν μια κόρη που την έλεγαν Τζέιν. Ήταν κατασκευαστής πλυντηρίων και οι δουλειές του πήγαιναν απ’ το καλό στο καλύτερο. Όταν συνέβησαν όσα θα σας διηγηθώ, ήταν τριάντα επτά ή τριάντα οκτώ ετών και η κόρη του, η Τζέιν, ήταν δεκαεπτά. Δεν αξίζει, νομίζω, ν’ αναφερθώ σε λεπτομέρειες της ζωής του έως τη στιγμή που μέσα του κάτι επαναστάτησε. Ήταν ένας πολύ ήσυχος άνθρωπος, που ακόμα και τα όνειρά του προσπαθούσε να τα ξεχνάει, ώστε ν’ ανταποκρίνεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στα καθήκοντα του κατασκευαστή πλυντηρίων…».

Sibilla Aleramo, Μια γυναίκα (Μετάφραση Δήμητρα Δότση, Εκδόσεις Διόπτρα)

Η Sibilla Aleramo έγραψε το πρώτο φεμινιστικό μυθιστόρημα της Ιταλίας το 1906. Το «Μια γυναίκα» αποτελεί έργο ορόσημο της φεμινιστικής λογοτεχνίας και μια εξαιρετική απεικόνιση της Ιταλίας των αρχών του 20ού αιώνα.

Το συγκλονιστικό αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα της Aleramo, είναι για μια γυναίκα που τόλμησε να αψηφήσει την πατριαρχία και τις κοινωνικές συμβάσεις και να ζήσει ως ελεύθερη γυναίκα στην Ιταλία των αρχών του 20ού αιώνα. Ένα κλασικό έργο και μια πάρα πολύ δυνατή και συγκινητική ιστορία «που σχεδόν απαιτεί να διαβαστεί δυνατά», όπως έγραψε ο Guardian.

Thomas DeQuincey, Ο εκδικητής (Μετάφραση Γιώργος Μπαρουξής, Εκδόσεις Οξύ)

Ο Thomas DeQuincey έγινε ιδιαιτέρως γνωστός για τις περίφημες «Εξομολογήσεις ενός Άγγλου οπιομανούς» (1821), ενώ συχνά αναφέρονται σ’ αυτόν και το έργο του μεταγενέστεροι συγγραφείς όπως ο Σαρλ Μποντλέρ και ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες.

Η μια ωμή δολοφονία διαδέχεται την άλλη, διαταράσσοντας όλες τις ισορροπίες μιας φιλήσυχης, τακτοποιημένης γερμανικής πόλης και τις ζωές των ανύποπτων, ευσεβών κατοίκων της. Οι φόνοι συνεχίζονται χωρίς καμιά προφανή αιτία και χωρίς κανένα στοιχείο που να υποδεικνύει τους δράστες, εδραιώνοντας ένα καθεστώς τρόμου που μοιάζει αδιανόητο για μια ευνομούμενη κοινωνία.

Είναι όμως τα πράγματα ακριβώς έτσι;
Ο Thomas DeQuincey ανοίγει με το νυστέρι του βιβλίου του το μαλακό υπογάστριο του «πολιτισμένου» δυτικού κόσμου και αναζητά λαχανιασμένα τα ίχνη των ενόχων, εγκαινιάζοντας θριαμβευτικά το λογοτεχνικό είδος του κατάμαυρου μυστηρίου και του θρίλερ.

D.H. Lawrence, Μυρωδιά χρυσανθέμων και άλλα διηγήματα (Εκδόσεις Πατάκη)

Οι τέσσερις μικρές ιστορίες του τόμου αυτού συμπυκνώνουν τη ζωντάνια και το καλύτερο γράψιμο του D.H. Lawrence και αποκαλύπτουν την προσωπικότητα και τη ζωή του ίδιου του συγγραφέα, που ζούσε κόντρα στις συμβάσεις και στις υλιστικές απόψεις της εποχής του, σοβαρός και βαθύτατα ειλικρινής.

Στη «Μυρωδιά χρυσανθέμων», εκτός από την εξαίρετη τεχνική του Lawrence, βλέπουμε να αποτυπώνεται εντυπωσιακά η ζωή των ανθρακωρύχων, αλλά και η πολυπλοκότητα των σχέσεων, η βασανιστική και συνάμα τρυφερή ανθρώπινη μοίρα. Το μεγαλύτερο από κάθε άποψη διήγημα του Lawrence, «Οι κόρες του εφημέριου», κατέχει ξεχωριστή θέση στο πολύπλευρο έργο του.

Jean Genet, Ο καβγατζής της Βρέστης (Μετάφραση Ρίτα Κολαΐτη, Εκδόσεις Μεταίχμιο)

Τα κείμενα του Genet φέρουν, μέχρι και σήμερα, ατόφια την αίσθηση της παρακμής και των παραβατικών ηρώων. Προκαλούν το συντηρητισμό και γιορτάζουν το πάθος και τα λάθη του έρωτα. Ο Fassbinder, το 1982, το μετέφερε στον κινηματογράφο – ταινία που θα ήταν και η τελευταία του.

Ο ναύτης Καβγατζής, ο αδελφός του ο Ρομπέρ, ο νεαρός Ζιλ Τιρκό, η Μαντάμ Λιζιάν, πατρόνα του μπορντέλου Λα Φέρια, ο Νονό ο πατρόνος, ο αστυνόμος Μαριό, ο υποπλοίαρχος Σεμπλόν, όλοι οι πρωταγωνιστές του δράματος, με τα πάθη, τα μυστικά και τα εγκλήματά τους, ξεπηδούν μέσα από την ομίχλη της Βρέστης. Ο ήρωας, πρόσωπο σκοτεινό, ερωτικό και σαγηνευτικό συνάμα, οδηγεί στον όλεθρο και στον θάνατο όσους τον πλησιάζουν.

Halil Gibran, Ο προφήτης – Ο κήπος του προφήτη (Μετάφραση Μιχάλης Μακρόπουλος, Επίμετρο Γιώργος – Ίκαρος Μπαμπασάκης, Εκδόσεις Ψυχογιός)

Ποιητής, ζωγράφος και μυστικιστής, ο Λιβανέζος Halil Gibran έχει αγγίξει εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο με το αριστούργημά του «Ο προφήτης» (1923) και τη συνέχειά του «Ο κήπος του προφήτη» (1933), έργο το οποίο εκδόθηκε μετά τον θάνατο του συγγραφέα. Μέσα από την ιστορία του προφήτη Αλ Μουσταφά και τις συζητήσεις του με διάφορους ανθρώπους, ο Gibran μάς προσφέρει με συγκλονιστική απλότητα αλλά και κατασταλαγμένη σοφία έναν παρηγορητικό στοχασμό για τα μεγάλα ζητήματα της ζωής.

«Ένα πυκνό, σπάνιας ομορφιάς, πολυδιαβασμένο, πολυσυζητημένο, ολιγοσέλιδο βιβλίο, θρυλικό πια, που θαρρείς πηγαίνει από γενιά σε γενιά, από τον παππού στον εγγονό, δίχως να χάνει στο διάβα του χρόνου ούτε στάλα απ’ την ικμάδα του ούτε ρίνισμα από τη ρώμη του, κι ας έχουν κυλήσει εκατό και πλέον έτη από την πρώτη του εμφάνιση». Από το επίμετρο του Γ.-Ι. Μπαμπασάκη

Juri Felsen, Πλάνη (Μετάφραση από τα ρωσικά Ελένη Μπακοπούλου, Εκδόσεις Gutenberg)

Η Πλάνη χαρακτηρίζεται ως το χαμένο επί δεκαετίες αριστούργημα και ο Juri Felsen ως ο «Ρώσος Προυστ» (The Guardian). Κεντρικό θέμα του βιβλίου είναι η ερωτική ιστορία ενός Ρώσου εμιγκρέ στο Παρίσι του Μεσοπολέμου με μια νεαρή συμπατριώτισσά του. «Αληθινή λογοτεχνία, καθαρή και έντιμη», όπως είχε χαρακτηρίσει το μυθιστόρημα ο Ναμπόκοφ.

Ο Juri Felsen γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη το 1894 και μετά τη Ρωσική Επανάσταση αυτοεξορίστηκε πρώτα στο Βερολίνο και μετά στο Παρίσι. Το 1940, όταν οι Ναζί κατέλαβαν τη γαλλική πρωτεύουσα, προσπάθησε να διαφύγει στην Ελβετία, αλλά συνελήφθη. Εξαιτίας της εβραϊκής του καταγωγής οδηγήθηκε στο Άουσβιτς όπου και πέθανε το 1943. Μετά τη σύλληψή του τα βιβλία του χάθηκαν, πιθανότατα τα περισσότερα καταστράφηκαν, και το όνομά του ξεχάστηκε, παρά την εξαιρετική φήμη που είχε αποκτήσει μέχρι τότε. Ανακαλύφτηκε ξανά τα τελευταία χρόνια και το 2021 άρχισε να μεταφράζεται, με ιδιαίτερη επιτυχία, στα αγγλικά.

Hermann Hesse, Νάρκισσος και Χρυσόστομος (Μετάφραση Μαρία Αγγελίδου, Εκδόσεις Διόπτρα)

Οι εκδόσεις Διόπτρα εγκαινίασαν πρόσφατα μια σειρά νέων εκδόσεων των βιβλίων του Hermann Hesse σε νέες μεταφράσεις και με σύγχρονα minimal εξώφυλλα από τον Γιώργο Παναρετάκη. Επιπλέον, σε κάθε τόμο υπάρχει συνοδευτικό υλικό, όπως σχεδιάσματα, ανέκδοτα αποσπάσματα και κατατοπιστικά κείμενα από τον Φόλκερ Μίχελς, τον Γερμανό μελετητή και επιμελητή της έκδοσης των Απάντων του Hesse.

Σ’ ένα μεσαιωνικό μοναστήρι, δυο νεαροί, ολότελα διαφορετικοί άνδρες συνδέονται με φιλία: Ο Νάρκισσος, ο αποτραβηγμένος μοναχός, και ο μαθητής του ο Χρυσόστομος, ο καλλιτέχνης, που τον τραβά ο κόσμος… Ο νομπελίστας Hesse μιλάει για την αξεδιάλυτη σχέση του απολλώνιου και του διονυσιακού, αλλά και για την ακατανίκητη δύναμη της φιλίας, αποτυπώνοντας ταυτόχρονα τη μεσαιωνική ζωή και τις παραδόσεις της Γερμανίας σ’ ένα από τα πιο συναρπαστικά μυθιστορήματα που έγραψε ποτέ.

William Shakespeare, Άπαντα (Μετάφραση Βασίλης Ρώτας, Βούλα Δαμιανάκου, Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα)

Πόσες γενιές δεν πρωτοήρθαν σε επαφή με τα θεατρικά έργα του Σαίξπηρ μέσα από τις μεταφράσεις του Βασίλη Ρώτα;

Οι εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα κυκλοφόρησαν τα Άπαντα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ σε τριάντα εννέα ξεχωριστούς τόμους καθώς και σε μια συλλεκτική έκδοση κασετίνας. Οι μεταφράσεις του Βασίλη Ρώτα και της Βούλας Δαμιανάκου έχουν κριθεί και έχουν τη θέση τους στη συνείδηση των αναγνωστών. Η παρούσα έκδοση, χρηστική στο σχήμα της και με προσεγμένα υλικά εκτύπωσης, τιμά τόσο το πρωτότυπο έργο, όσο και τις μεταφράσεις.

Πηγή: Book Press

Η Δημοτική Βιβλιοθήκη Αθήνας, είναι μία από τις πιο παλιές βιβλιοθήκες στη Ελλάδα. Ιδρύθηκε από τον δήμαρχο Ανάργυρο Πετράκη το 1835 και στεγάζεται σήμερα στο παραδοσιακό κτίριο επί της οδού Δομοκού 2 στον Σταθμό Λαρίσης. Στις συλλογές της συμπεριλαμβάνεται σπάνιο εκδοτικό υλικό που αποτελείται από 65.000 τίτλους βιβλίων ποικίλης θεματολογίας, αρχείο εφημερίδων από το 1852 έως το 1999, αρχείο 900 τίτλων περιοδικών από το 1849 έως σήμερα, αρχείο ΦΕΚ από το 1833 έως το 2007, πλούσιο βιβλιακό και φωτογραφικό υλικό για την ιστορία της πόλης της Αθήνας.

Αξίζει, επίσης, να αναφερθεί ότι στη βιβλιοθήκη περιλαμβάνονται και συλλογές των δωρητών του Κωνσταντίνου (Αγαθόφρονα) Νικολόπουλου, Γιώργου Χαριτάκη, Δημήτρη Καμπούρογλου, Ηλία Τσιριμώκου και Γ. & Ι. Δερβενιώτη, καθώς και η προσωπική συλλογή του Γεωργίου Βλάχου, η οποία αποκτήθηκε με αγορά.

Η Βιβλιοθήκη υπολειτουργούσε από το 2021, ακολουθώντας τα πρωτόκολλα προστασίας από τον COVID-19, μέχρι το 2023 που έκλεισε οριστικά, προκειμένου να πραγματοποιηθούν οι απαραίτητες εργασίες αναβάθμισης. Πια παναλειτουργεί για το κοινό.

Οι συλλογές της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Αθήνας έχουν εμπλουτιστεί με χιλιάδες νέους τίτλους, ενώ περίπου 25.000 βιβλία όλων των θεματικών κατηγοριών είναι πλέον προσβάσιμα ελεύθερα στο κοινό. Ο χώρος έχει εκσυγχρονιστεί ριζικά και η εσωτερική διαρρύθμιση έχει διαμορφωθεί έτσι ώστε να επιτρέπει την άμεση και γρήγορη εξυπηρέτηση των επισκεπτών, ενώ λειτουργούν δύο καινούργια, φωτεινά και φιλόξενα αναγνωστήρια. Επιπλέον, έχουν τοποθετηθεί περισσότεροι ηλεκτρονικοί υπολογιστές και ταχύτερο WiFi που καλύπτει όλους τους χώρους της.

Παράλληλα, ξεκινάει ένας νέος κύκλος εκδηλώσεων, παρουσιάσεων βιβλίων και ομιλιών, ενισχύοντας τον ρόλο της Βιβλιοθήκης ως κέντρο γνώσης, έρευνας και πολιτισμού.

Όσον αφορά στον ηλεκτρονικό κατάλογο, έχει δημιουργηθεί σύμφωνα με τις Οδηγίες του ΕΚΤ και τα Διεθνή Βιβλιοθηκονομικά Πρότυπα, και είναι διαθέσιμος διαδικτυακά προς το κοινό μέσω της υποδομής OpenABEKT του ΕΚΤ, επιτρέποντας στους χρήστες να ενημερώνονται για το υλικό που προσφέρει η βιβλιοθήκη, οποιαδήποτε στιγμή απομακρυσμένα.

Ο Δήμαρχος Αθηναίων, Χάρης Δούκας, ανέφερε: «Είναι μια σημαντική ημέρα για την πόλη μας με τη Δημοτική Βιβλιοθήκη της να αποκτά ξανά ζωή. Εργαστήκαμε μεθοδικά για να προσφέρουμε στους δημότες έναν χώρο σύγχρονο, ασφαλή και απολύτως προσβάσιμο, ο οποίος παρέμενε κλειστός από το 2023. Εδώ φιλοξενούνται η ιστορική μας συλλογή με 25.000 βιβλία, πολύτιμα αρχεία και μοναδικοί θησαυροί. Όμως η βιβλιοθήκη δεν είναι απλώς ένα μέρος όπου φυλάσσονται βιβλία. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός, ένα κύτταρο πολιτισμού ανοιχτό σε όλες και όλους. Με αναβαθμισμένες υποδομές, θέλουμε να γίνει και πάλι σημείο αναφοράς για κάθε πολίτη. Σας καλώ να την επισκεφθείτε, να την εξερευνήσετε και να την κάνετε μέρος της καθημερινότητάς σας».

Η Δημοτική Βιβλιοθήκη Αθήνας ανήκει στον Οργανισμό Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων και είναι ανοιχτή για το κοινό καθημερινά:

Δευτέρα – Τρίτη – Παρασκευή: 9:00 – 17:00

Τετάρτη & Πέμπτη : 11:00 – 19:00

*Ανοιχτά το πρώτο Σάββατο κάθε μήνα: 10:00 – 14:00

Όλες οι πληροφορίες για τη Δημοτική Βιβλιοθήκη Αθήνας, εδώ.

Πηγή: Δήμος Αθηναίων / ΕΚΤ

Το σενάριο συνυπογράφει η σκηνοθέτης και ο Παναγιώτης Ευαγγελίδης, ενώ στο πολυπρόσωπο καστ συμμετέχουν μεταξύ άλλων οι Κάτια Γκουλιώνη, Εύη Σαουλίδου, Αινείας Τσαμάτης, Μανώλης Μαυροµατάκης, Σίµος Κακάλας, Ακύλλας Καραζήσης, Αγλαΐα Παππά, Θέµης Πάνου, Γιάννης Κοκκιασµένος, Μαρία Καλλιµάνη, Ανδρέας Μαριανός και Στέλιος Μάινας.

Η ταινία πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο 65ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ενώ προβλήθηκε με επιτυχία στο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου και στο φεστιβάλ WIFT.GR. Συνεχίζει το ταξίδι της διεθνώς με πρώτη στάση στο Φεστιβάλ της Σόφιας τον Μάρτιο.

H ταινία θα προβάλλεται με αγγλικούς υπότιτλους.

Σε επιλεγμένες προβολές θα ακολουθήσει συζήτηση.

Περίληψη της ταινίας

1949, ο Γιάννης, γιος αντάρτη, ξεριζώνεται από τη θαλπωρή του σπιτιού του στο χωριό, γιατί η γιαγιά του πείθεται να τον παραδώσει στις Παιδοπόλεις της Βασίλισσας Φρειδερίκης µε την ελπίδα ότι το εγγόνι της θα µάθει γράµµατα. Σε αυτά τα ιδρύµατα, όπου χειραγωγούνται οι ιδέες και οι επιθυµίες, το παιδί περνάει έξι από τα πιο τρυφερά χρόνια της ζωής του. Εφιάλτες και σκοτεινά αισθήµατα για τον πατέρα του στοιχειώνουν την καρδιά του…

Η αληθινή ιστορία του συγγραφέα Γιάννη Ατζακά.

Σημείωμα της σκηνοθέτιδας

«Η ταινία μου «Θολός Βυθός» είναι ελεύθερη διασκευή των βιβλίων «Διπλωμένα Φτερά» και «Θολός Βυθός» του Γιάννη Ατζακά. Επικεντρώνεται στη ζωή του Γιάννη, στη σκέψη του, στην ψυχή του και στη διαδρομή του από τη μέρα που ξεριζώνεται από το φυσικό του περιβάλλον και εκτοπίζεται σε έναν κόσμο επιβεβλημένο, μέχρι την στιγμή που καταφέρνει να εξομολογηθεί τα όσα έζησε στον άνθρωπο που τον στοίχειωσε για χρόνια με την απουσία του.

Παρόλο που η ιστορία διαδραματίζεται σε μια παλαιότερη εποχή, δεν επιδιώκεται στην εικόνα της ταινίας ακριβής ιστορική αναπαράσταση. Ο ακαθόριστος χώρος, οι γωνίες λήψης, η ακινησία της μηχανής και οι φακοί που χρησιμοποιήσαμε επιχειρούν να δημιουργήσουν το σύμπαν του μυαλού του ήρωα. Πραγματικότητα, όνειρα, εφιάλτες και φαντασιώσεις αναδύονται μέσα από το άπατο πηγάδι της μνήμης του…

Συναντήθηκα με το βιβλίο «Θολός Βυθός» τον Ιούνιο του 2009, όταν η φίλη συγγραφέας Κλαίρη Μιτσοτάκη με κάλεσε στην παρουσίαση του. Δεν ήξερα τίποτα τότε για τον συγγραφέα και για το βιβλίο, και ελάχιστα για το θέμα των Παιδοπόλεων.

Από την εξαιρετική παρουσίαση της Μιτσοτάκη, της ιστορικού Riki van Boeschoten και του αείμνηστου φιλόλογου Παναγιώτη Μουλλά πήραμε, όσοι ήμασταν εκεί, μια απολύτως σφαιρική εικόνα του ιστορικού πλαισίου της αφήγησης και του χαρακτήρα που περιγράφεται στο βιβλίο.

Μετά μίλησε ο συγγραφέας Γιάννης Ατζακάς που είναι ο αληθινός πρωταγωνιστής της αυτοβιογραφικής ιστορίας του. Ήταν εντυπωσιακό να ακούς αυτόν τον άνδρα να μιλάει για την ζωή του και το έργο του. Ήταν αυθεντικά αμήχανος και διέκρινες ίχνη μιας ερμητικά κλειστής μνήμης και κάποιων καταπιεσμένων τραυμάτων τα οποία παλεύει να απελευθερώσει και να θεραπεύσει, μέσα από το γράψιμο.

Παρόλο που μεγάλωσα σε εντελώς διαφορετικό κοινωνικό περιβάλλον και σε κατοπινότερη εποχή, ένιωσα μια παράξενη συνάφεια με τον Γιάννη Ατζακά. Ίσως γιατί στην επταετία της χούντας έτυχε να πηγαίνω στο σχολείο και ο σκοταδισμός και τα ιστορικά ψεύδη που μας δίδασκαν τότε ήταν περίπου ταυτόσημα με την προπαγάνδα που γινόταν μέσα στις μετεμφυλιακές Παιδοπόλεις.

Η ιδέα του να κάνω μια ταινία από τα βιβλία του Γιάννη Ατζακά αμέσως γαντζώθηκε στο μυαλό μου, γιατί εκτός από τον θελκτικό τρόπο με τον οποίο μεταδίδει ο συγγραφέας την εμπειρία του και την τότε αφέλεια της παιδικής του σκέψης, συνειδητοποίησα πόσο συχνά η προστασία των παιδιών συνδυάζεται με την εκμετάλλευση της αθωότητας τους και πόσο αυτό είναι ένα θέμα που εξακολουθεί να είναι δυστυχώς επίκαιρο με χίλιους δυο τρόπους. Μάλιστα σοκαρίστηκα πραγματικά όταν, κάνοντας έρευνα για το σενάριο, ανακάλυψα πολλές αντίστοιχες ιστορίες ανθρώπων απ’ όλο τον κόσμο και σε διάφορες εποχές. Εξού και πριν γυρίσω τον «Θολό Βυθό» έκανα και το ντοκιμαντέρ «Ξεριζωμένοι» που αφορούσε στην ιστορία του Γιάννη αλλά και σε άλλες ιστορίες ξεριζωμένων παιδιών από διάφορα μέρη του κόσμου που ταλαιπωρήθηκαν εξ αιτίας της ανελέητης πολιτικής των τόπων τους».

Συντελεστές

Ελεύθερη διασκευή των βιβλίων «Διπλωμένα Φτερά» και «Θολός Βυθός» του Γιάννη Ατζακά, Εκδόσεις ΑΓΡΑ

Μυθοπλασία

2024

∆ιάρκεια: 90’

Γλώσσα: Ελληνική

Παίζουν:

Στον Ρόλο του Γιάννη:

Φίλιππος Μηλίκας (6)

Μάριος Κωνσταντίνος Γαλετζάς (9)

Κωνσταντίνος Αθανασάκης (13)

Αινείας Τσαµάτης (ενήλικας)

Με σειρά εµφάνισης:

Αγνή Στρουμπούλη, Ευγενία Αποστόλου, Γιάννης Κριθαράς, Μίνα Χειµώνα, Μανώλης Μαυροµατάκης, Σίµος Κακάλας, Κωστής Σειραδάκης, Εύη Σαουλίδου, Γιώργος Τσιαπόγας, Ακύλλας Καραζήσης, Κατερίνα Αλεξανδράκη, Αγλαΐα Παππά, Προµηθέας Νεραττίνι, Βασιλική Σκορδαλή, Katia Leclerc O’Wallis, Κάτια Γκουλιώνη, Θέµης Πάνου, Γιάννης Κοκκιασµένος, Ευδοξία Ανδρουλιδάκη, Κώστας Φιλίππογλου, Μαρία Καλλιµάνη, Ανδρέας Μαριανός, Ραφίκα Chawishe, Κλεοπάτρα Μάρκου, Στέλιος Μάινας.

Και τα παιδιά:

Χριστίνα Βάσιου, Πάνος Θωµόπουλος, Ερµής Φιλίππογλου, Marco Gonzales Soto,Μαρία Καρσιώτη, Νικολέττα Σταθοπούλου, Γεωργία Αργυρού, Στέλλα Τριζώνη, Γιάννης Ταβουλάρης, Γιώργος Νάκος, Βασίλης Ταβουλάρης, Αλέξανδρος Μηλίκας, Ηλίας Αποστόλογλου, ∆ηµήτρης Κοναξής, Άννα Μαρία Ζωναρά, Παύλος Φιγκλ, Άρης Γεωργιόπουλος, Γιάννης Κριαράς, Αλέξανδρος Σκούτρτι, ∆ηµήτρης Μπογδανίδης, Λουκάς Αλκάν, Νικόλας Φαλούτσος, Κωνσταντίνος Σακέλιος, Κωνσταντίνος Κάσσιος,Ορφέας Κάσσιος, Κωνσταντίνος Πέττας, Λευτέρης Πέττας, Γιώργος Ζουκαγιέµ,Θωµάς Βάσιος, Γιώργος Θεοδωρόπουλος, Αλέξανδρος Νεράντζης, Πλάτωνας Σαµπράκος, Αιµιλία Τσορτέκη, ∆ήµητρα Γουβεδάρη, Νικολέττα Ρουσσοπούλου, Αναστασία Μασιάλα, Αγγελική Γεωργακοπούλου.

Σκηνοθεσία: Ελένη Αλεξανδράκη

Σενάριο: Ελένη Αλεξανδράκη, Παναγιώτης Ευαγγελίδης

∆ιεύθυνση Φωτογραφίας: ∆ιονύσης Ευθυµιόπουλος GSC

Σκηνικά: Γιώργος Γεωργίου

Κοστούμια: ∆έσποινα Χειµωνά

Ήχος: Νίκος Παπαδηµητρίου

Μοντάζ: Χρήστος Γιαννακόπουλος

Μουσική: Νίκος Ξυδάκης

∆ιεύθυνση παραγωγής: Τζίνα Πετροπούλου

Παραγωγός: Ελένη Αλεξανδράκη

Παραγωγή: Pomegranate Films 2

Συμπαραγωγή: Alatas Films (Ελλάδα), Authorwave (Ελλάδα), Tamarisk (Ελλάδα)

Χρηματοδότηση: Ελληνικό Κέντρο Κινηµατογράφου ΕΚΚ, Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση ΕΡΤ

Υποστήριξη: Εθνικό Κέντρο Οπτικοακουστικών Μέσων και Επικοινωνίας (EKOME)

Ευγενική χορηγία: Καταστήματα D SHOP

Δείτε το τρέιλερ:

Λίγα λόγια για την Ελένη Αλεξανδράκη:

Σκηνοθέτης, Σεναριογράφος, Παραγωγός.

Γεννήθηκε το 1957 στην Αθήνα. Σπούδασε κινηματογράφο στη Σορβόννη, Paris I, (License 1980) και στο National Film and TV School της Αγγλίας (Αποφοίτηση 1985). Είναι σεναριογράφος, σκηνοθέτης, παραγωγός ταινιών μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ, γιατί πιστεύει ότι δεν υπάρχει ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στα δύο είδη.

Ταινίες της έχουν βραβευτεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Φιλμογραφία

Θολός Βυθός

Μυθοπλασία 2024

Ξεριζωμένοι

Ντοκιµαντέρ 2022

Cosmocinema Award / London Greek Film Festival 2024

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗΣ, ο πιο γλυκός µισάνθρωπος

Ντοκιµαντέρ 2018

Βραβείο της ΠEKK / 20ό Φεστ. Ντοκιµαντέρ Θεσ/νίκης. 2018, 1ο βραβείο για το ελληνικό ντοκιµαντέρ / Aegean Docs Festival, 2018, Τιµητική ∆ιάκριση / Docfest της Χαλκίδας 2018

Ο Αρσιβαρίστας και ο Άγγελος

Μυθοπλασία 2008

Χρυσό βραβείο Remi στο WorldFest Χιούστον 2009

Η Νοσταλγός

Μυθοπλασία 2004

Ειδική µνεία Φεστιβάλ Οικολογικού Κινηµατογράφου Ρόδου, 2005, Ελληνικό Κρατικό Βραβείο Μουσικής στον Νίκο Παπάζογλου 2005

Περί του Αγίου και Μυστηριώδους Μύρου

Ντοκιµαντέρ 2002

Μυρίζει Πάσκα

Ντοκιµαντέρ 1999

Σταγόνα στον Ωκεανό

Μυθοπλασία 1995

Βραβείο Mionneto Film Award / Forum /Φεστιβάλ Βερολίνου 1996, Ειδικό Βραβείο Επιτροπής στην Αµαλία Μουτούση για την ερµηνεία της / Φεστιβάλ Κωνσταντινούπολης 1996, Βραβείο καλύτερης ηθοποιού, Φεστιβάλ Βαγιαδολίδ 1996

Τώνια Μαρκετάκη

Ντοκιµαντέρ 1994

Τα Παιδιά της Ελλάδας

Ντοκιµαντέρ 1990 (σειρά 6×30’)

Βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηµατογράφος και Πραγµατικότητα 1990

Η πρωτοβουλία, που ονομάζεται Human Authored, θα επιτρέψει στους συγγραφείς να συνδεθούν στην πύλη και να καταχωρήσουν το βιβλίο τους. Στη συνέχεια θα μπορούν να χρησιμοποιούν ένα ειδικά σχεδιασμένο λογότυπο σε εξώφυλλα βιβλίων και διαφημιστικό υλικό για να δείξουν ότι η δουλειά τους έχει δημιουργηθεί χωρίς τεχνητή νοημοσύνη.

Το Human Authored «δεν έχει να κάνει με την απόρριψη της τεχνολογίας – έχει να κάνει με τη δημιουργία διαφάνειας, την αναγνώριση της επιθυμίας του αναγνώστη για ανθρώπινη σύνδεση και τον εορτασμό των μοναδικών ανθρώπινων στοιχείων της αφήγησης», δήλωσε η διευθύνουσα σύμβουλος Mary Rasenberger. «Οι συγγραφείς μπορούν ακόμα να πληρούν τις προϋποθέσεις εάν χρησιμοποιούν την τεχνητή νοημοσύνη ως εργαλείο ορθογραφικού ελέγχου ή έρευνας, αλλά η πιστοποίηση υποδηλώνει ότι η ίδια η λογοτεχνική έκφραση, με τη μοναδική ανθρώπινη φωνή που κάθε συγγραφέας φέρνει στη γραφή του, προέρχεται από την ανθρώπινη διάνοια».

Αν και προς το παρόν μόνο τα μέλη της συντεχνίας θα μπορούν να έχουν πρόσβαση στην πύλη και να χρησιμοποιούν το λογότυπο στην εργασία τους, η συντεχνία σχεδιάζει να κατοχυρώσει το λογότυπο και να ανοίξει το σύστημα σε μη μέλη. Ο συγγραφέας και επικεφαλής επικοινωνίας στο Ινστιτούτο για το Μέλλον της Εργασίας, Kester Brewin, άνοιξε το βιβλίο του God-Like: A 500-Year History of Artificial Intelligence με μια δήλωση διαφάνειας της τεχνητής νοημοσύνης, αναφέροντας πού είχε χρησιμοποιηθεί η τεχνητή νοημοσύνη στη συγγραφή του βιβλίου. «Η διαφάνεια σχετικά με το πού και πώς έχει χρησιμοποιηθεί η τεχνητή νοημοσύνη ειδικά σε γραπτά έργα είναι απολύτως θεμελιώδης για τη διατήρηση της σχέσης εμπιστοσύνης μεταξύ συγγραφέων και αναγνωστών», είπε, αποκαλώντας την πύλη του Συνδέσμου Συγγραφέων «ενθαρρυντική».

Δεν υπάρχει τέτοιο πρόγραμμα διαθέσιμο για παράδειγμα σε συγγραφείς στη Βρετανία, αν και η Εταιρεία Συντακτών του Ηνωμένου Βασιλείου (SoA), έχει συντάξει κατευθυντήριες γραμμές λόγω αυτού του προβληματισμού, ώστε να βοηθήσει τα μέλη της να προστατεύσουν το έργο τους από τις επιπτώσεις της τεχνητής νοημοσύνης.

Το SoA διεξήγαγε επίσης μια έρευνα πέρυσι που διαπίστωσε ότι περισσότερο από το ένα τρίτο των μεταφραστών είχαν χάσει την εργασία τους λόγω γενετικής τεχνητής νοημοσύνης. Υπό το φως της έρευνας, η μεγαλύτερη συνδικαλιστική ένωση συγγραφέων, εικονογράφων και μεταφραστών του Ηνωμένου Βασιλείου, δήλωσε ότι υπάρχει «επείγουσα ανάγκη» για κυβερνητική ρύθμιση των εργαλείων τεχνητής νοημοσύνης, ώστε να διασφαλιστεί ότι αναπτύσσονται και χρησιμοποιούνται «δεοντολογικά και νόμιμα».

Πηγή: The Guardian

Άλτζερνον Μπλάκγουντ – Ιτιές

Δυο φίλοι κατεβαίνουν με κανό τον Δούναβη, απ’ τις πηγές του στον Μέλανα Δρυμό μέχρι τις εκβολές του στη Μαύρη Θάλασσα. Λίγο μετά την Μπρατισλάβα, ο φουσκωμένος ποταμός θα τους αναγκάσει να καταφύγουν σε μια νησίδα κατάφυτη με ιτιές, περιμένοντας να κοπάσει ο άνεμος και να υποχωρήσουν τα νερά. Όμως εκεί θα έρθουν αντιμέτωποι με φαινόμενα που αδυνατούν να εξηγήσουν.

Στις Ιτιές ο Άλτζερνον Μπλάκγουντ παρουσιάζει τη φύση σε όλη της τη μυστηριακή μεγαλοπρέπεια. Εδώ, ο κίνδυνος δεν εμπίπτει στον κοινότοπο δυϊσμό του καλού και του κακού, αλλά τον υπερβαίνει και γι’ αυτό είναι αληθινός. Κλασικό έργο της λογοτεχνίας του παραδόξου, ατμοσφαιρική νουβέλα τρόμου, ταξιδιωτική περιπέτεια, οι Ιτιές υπόσχονται στον αναγνώστη τους την παρηγορητική θαλπωρή που βρίσκει κανείς στα διαχρονικά κείμενα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Χ. Φ. Λάβκραφτ – Το χρώμα που ήρθε από το διάστημα

Ένας ανώνυμος τοπογράφος από τη Βοστώνη θα βρεθεί στα περίχωρα του Άρκαμ για τις ανάγκες της κατασκευής ενός νέου φράγματος. Η περιοχή έχει κάτι το δυσοίωνο που τον αναστατώνει. Κι η ταραχή του μεγαλώνει περισσότερο όταν ένας μοναχικός γέροντας αρχίζει να του μιλά για τις «παράξενες μέρες» και τον «τεφρό ξερότοπο».

Υπόδειγμα ατμοσφαιρικής γραφής ή «χαμηλόφωνο πεζοποίημα», το Χρώμα που ήρθε από το διάστημα εγκαινιάζει την ώριμη συγγραφική περίοδο του Χ. Φ. Λάβκραφτ. Εδώ ο φορέας της καταστροφής δεν είναι κάποιος μοχθηρός υπερφυσικός θηρευτής. Το ολέθριο «χρώμα» δεν ανταγωνίζεται τους ανθρώπους. Ακυρώνει την ύπαρξή τους μέσω της δικής του παρουσίας.

Βρείτε και αγοράστε τα βιβλία, εδώ.