Δεν πρόκειται για βουβό θέατρο, αλλά για μια νέα γλώσσα που στηρίζεται στην εικόνα, τον ήχο και τη βαθιά συγκίνηση. Η πορεία του εξελίσσεται με ταχύτητα μετεωρίτη, οδηγώντας τον να γίνει ο νεότερος νικητής του Αργυρού Λέοντα στο θέατρο της Μπιενάλε της Βενετίας, ένα βραβείο που τιμά τις πιο εντυπωσιακές ανερχόμενες φωνές παγκοσμίως. Θα το παραλάβει στις 12 Ιουνίου, στη νέα έκδοση του φεστιβάλ.

Παρά τη δίνη των εξελίξεων και την προσμονή της τελετής, ο Μπανούσι συνεχίζει ακάθεκτος τις περιοδείες του. Αυτήν την περίοδο βρίσκεται στη Μαδρίτη, όπου παρουσιάζει την Παρασκευή και το Σάββατο στα Teatros del Canal τη νέα του παράσταση, «Mami», που είχε παρουσιαστεί το περασμένο καλοκαίρι στο φεστιβάλ Grec της Βαρκελώνης. Προηγουμένως είχε εμφανιστεί στην ισπανική πρωτεύουσα με το «Goodbye, Lindita» στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Φθινοπώρου 2024.

Οι προσωπικές εμπειρίες στο επίκεντρο των έργων

Παρά την ταχύτητα των γεγονότων, ο δημιουργός διατηρεί την ψυχραιμία του. «Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω πώς έγιναν όλα τόσο γρήγορα. Από την άλλη, είναι ελπιδοφόρο ότι άνθρωποι σαν εμένα, από φτωχή μεταναστευτική οικογένεια χωρίς καλλιτεχνικές ρίζες ή γνωριμίες, μπορούν να αναγνωριστούν», δηλώνει κατά τη διάρκεια πρόβας στα Teatros del Canal.

Τα έργα του είναι καθρέφτης των βιωμάτων του, με κυρίαρχο στοιχείο τη μεταναστευτική του καταγωγή. Γεννήθηκε στην Ελλάδα, αλλά μεγάλωσε στην Αλβανία με τη γιαγιά του, ενώ η μητέρα του εργαζόταν στην Ελλάδα. Επέστρεψε οριστικά εκεί σε ηλικία έξι ετών. Το «Goodbye, Lindita» αντλεί έμπνευση από βαλκανικές παραδόσεις και τελετές θανάτου, επηρεασμένο από τις κηδείες του πατέρα και της μητριάς του. Το «Mami» βασίζεται στη σχέση με τη μητέρα του.

Διευκρινίζει ωστόσο: «Δεν κάνω ντοκιμαντέρ στο θέατρο. Είναι ένας τρόπος να κρατώ ζωντανές τις αναμνήσεις και την παιδική μου ηλικία· αν όμως κάποιος δεν έχει διαβάσει συνεντεύξεις μου, δεν θα καταλάβει ότι πρόκειται για αυτοβιογραφία. Εξάλλου, η παράσταση δεν είναι μόνο η δική μου ιστορία—εμπεριέχει αφηγήσεις άλλων ανθρώπων, ιδιαίτερα των ηθοποιών μου».

Η αισθητική της εικόνας και η σιωπή ως γλώσσα

Ούτε το «Mami» ούτε τα προηγούμενα τρία έργα του αναπτύσσουν κυριολεκτικές ιστορίες· αντιθέτως αποτελούν μια διαδοχή έντονων συναισθηματικών εικόνων—μερικές φορές ωμών—όπως αυτή μιας ηλικιωμένης μητέρας με πάνα που φροντίζει ο γιος της. Στην αισθητική τους διακρίνονται αναφορές σε εικαστικά σύμβολα της τέχνης, με κεντρικό θέμα τη γυναικεία φιγούρα-μητέρα.

Ο Μπανούσι διευκρινίζει: «Η παράσταση έχει σχεδιαστεί από την οπτική γωνία του γιου. Δεν επιχειρώ να εξηγήσω τι νιώθουν οι γυναίκες ή οι μητέρες. Μεγάλωσα ανάμεσα σε γυναίκες—μητέρα, γιαγιά, θείες—και νιώθω κοντά τους, αλλά δεν μπορώ να μπω στη θέση τους».

Το βίωμα της μετανάστευσης και η πολιτική διάσταση

Παρότι δεν προβάλλει ρητά τη μεταναστευτική του ιστορία στις παραστάσεις, το παρελθόν αυτό διαπερνά το έργο του. Πρωτίστως μέσω της ίδιας της αποποίησης της λέξης: «Ως παιδί ήμουν “ο μετανάστης”, “ο Αλβανός”. Συχνά μου έκαναν ερωτήσεις όπως “ποια χώρα σου αρέσει περισσότερο;”, “νιώθεις Αλβανός ή Έλληνας;”, “σε ποια γλώσσα ονειρεύεσαι;”. Ανακάλυψα πως μέσω της τέχνης μπορώ να μιλώ τη δική μου γλώσσα χωρίς να χρειάζεται να αποφασίσω τι ή ποιος είμαι», σημειώνει.

«Ένα παιδικό μου όνειρο ήταν να γίνω ζωγράφος—με τις λέξεις συχνά δεν εκφράζομαι όπως θα ήθελα. Νιώθω πιο άνετα με μια αγκαλιά ή κοιτώντας κάποιον στα μάτια. Πιστεύω πως η λέξη λειτουργεί όλο και περισσότερο ως ασπίδα στις ανθρώπινες σχέσεις, σε σημείο που μπορεί να μας κάνει ρομπότ. Ίσως αν αφαιρέσουμε τη λέξη να δούμε καλύτερα την ουσία».

Ο ίδιος υπογραμμίζει πως δεν είχε σκοπό να τονίσει το δράμα της μετανάστευσης στις παραστάσεις του· ωστόσο σταδιακά αντιλήφθηκε πόσο πολιτικά φορτισμένα είναι τα έργα του: «Όχι απαραίτητα με άμεσο τρόπο, αλλά το θέμα είναι παρόν—ιδίως σήμερα στις ΗΠΑ. Οι καλλιτέχνες δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια μας ακόμα κι αν μας απαγορεύουν. Πόσο μάλλον εγώ που έχω ακούσει από την οικογένειά μου πώς χρειάστηκε να περπατήσουν 12 μέρες για να φύγουν χωρίς χαρτιά από την Αλβανία».

«Είναι παράδοξο: έχω γεννηθεί και ζήσει σχεδόν όλη μου τη ζωή στην Ελλάδα· έχω λάβει βραβεία, υποτροφίες και εκπαίδευση εδώ—κι όμως μόλις την περασμένη εβδομάδα απέκτησα διαβατήριο», καταλήγει.

Πηγή: El País

Η Βενετία, Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO στη Λιμνοθάλασσα της Βενετίας, έχει βιώσει εντεινόμενες πλημμύρες τα τελευταία 150 χρόνια. Το περασμένο καλοκαίρι, ισχυρές καταιγίδες έπληξαν την περιοχή, κατακλύζοντας τα αποχετευτικά συστήματα και μετατρέποντας τους δρόμους σε ορμητικά ποτάμια.

Το 2019, σοβαρές πλημμύρες προκάλεσαν δύο θανάτους και ζημιές εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, μεταξύ των οποίων και στον τουριστικό πόλο έλξης, τη Βασιλική του Αγίου Μάρκου. Το 2023 παρουσιάστηκαν γυάλινα φράγματα και ένα σχέδιο αποκατάστασης ύψους 3,3 εκατομμυρίων ευρώ για την προστασία του 900 ετών ναού, ο οποίος παραμένει εκτεθειμένος στη μανία των παλιρροιών.

Οι επιστήμονες προτείνουν πλέον τρεις πιθανές στρατηγικές προσαρμογής για τη Βενετία, τονίζοντας ότι η άμεση δράση είναι «απαραίτητη». Ο συγγραφέας της μελέτης αναφέρει ότι η Βενετία αποτελεί παράδειγμα για τις προκλήσεις που θα αντιμετωπίσουν πολλές χαμηλές παράκτιες περιοχές λόγω της ανόδου της στάθμης της θάλασσας τα επόμενα χρόνια, όπως οι Μαλδίβες και η Ολλανδία.

Ενισχυμένα φράγματα ή μετεγκατάσταση;

Οι συντάκτες της μελέτης προβλέπουν ότι ίσως απαιτηθούν αναχώματα εάν η στάθμη της θάλασσας ανέβει πάνω από 0,5 μέτρα, κάτι που μπορεί να συμβεί έως το 2100 ακόμη και με χαμηλές εκπομπές ρύπων. Το κόστος εκτιμάται μεταξύ 500 εκατ. και 4,5 δισ. ευρώ.

Πρόκειται για τεχνητούς επιχωματωμένους φραγμούς από χώμα, άμμο ή πέτρα που χτίζονται κατά μήκος ακτών ή ποταμών ως εμπόδιο στις πλημμύρες. Το κλείσιμο της λιμνοθάλασσας με ένα «super levee» (ευρύ ενισχυμένο ανάχωμα) θα μπορούσε επίσης να αποτελέσει λύση για άνοδο πάνω από 0,5 μέτρα και να προστατεύσει την πόλη ακόμη και σε περίπτωση ανόδου έως και 10 μέτρων. Ωστόσο, το αρχικό κόστος θα ξεπεράσει τα 30 δισ. ευρώ.

Ως έσχατη λύση, η μελέτη αναφέρει ότι ίσως χρειαστεί η μετεγκατάσταση της πόλης, των κατοίκων και των ιστορικών μνημείων σε περίπτωση ανόδου πάνω από 4,5 μέτρα, κάτι που εκτιμάται πως μπορεί να συμβεί μετά το 2300, με κόστος έως και 100 δισ. ευρώ. Οι συγγραφείς προειδοποιούν ότι μεγάλης κλίμακας παρεμβάσεις όπως μόνιμα φράγματα μπορεί να απαιτήσουν 30 έως 50 χρόνια κατασκευής, καθιστώντας τον έγκαιρο σχεδιασμό απαραίτητο.

Στρατηγικές χωρίς εύκολη λύση

«Η ανάλυσή μας δείχνει πως δεν υπάρχει βέλτιστη στρατηγική για τη Βενετία», δηλώνει ο καθηγητής Robert Nicholls, του Κέντρου Ερευνών για την Κλιματική Αλλαγή Tyndall στο Πανεπιστήμιο East Anglia.

«Κάθε προσέγγιση πρέπει να εξισορροπεί πολλούς παράγοντες: την ευημερία και ασφάλεια των κατοίκων της Βενετίας, την οικονομική ανάπτυξη, το μέλλον των οικοσυστημάτων της λιμνοθάλασσας, τη διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς και τις παραδόσεις της περιοχής».

Ο Nicholls υπογραμμίζει ότι όλες οι χαμηλές παράκτιες περιοχές πρέπει να αντιληφθούν το πρόβλημα της μακροπρόθεσμης ανόδου της στάθμης της θάλασσας και «να ξεκινήσουν τον σχεδιασμό προσαρμογής από τώρα».

«Δεδομένης της υψηλής πολιτιστικής αξίας της Βενετίας, αυτά τα κόστη είναι σαφώς ελλιπή και καμία στρατηγική προσαρμογής δεν μπορεί να διατηρήσει τη Βενετία όπως τη γνωρίζουμε σήμερα μακροπρόθεσμα», προσθέτει.

Γιατί ανεβαίνει η στάθμη στη Βενετία;

Η Βενετία, λόγω θέσης σε ρηχή λιμνοθάλασσα, κινδυνεύει ήδη κατά τις υψηλές παλίρροιες. Σύμφωνα με τα Royal Museums Greenwich, εποχικοί άνεμοι σιρόκο προκαλούν συχνά «καταιγίδες κύματος», σπρώχνοντας νερά από την Αδριατική προς τη λιμνοθάλασσα και την πόλη. Όταν συμπίπτουν παλίρροιες και καταιγίδες κύματος, οι πλημμύρες γίνονται ακραίες.

Η παγκόσμια υπερθέρμανση επιταχύνει περαιτέρω την άνοδο λόγω τήξης παγετώνων αλλά και θερμικής διαστολής του νερού. Επιπλέον πρόβλημα αποτελεί η καθίζηση του εδάφους στη Βενετία κατά περίπου 1 χιλιοστό τον χρόνο, εξαιτίας φυσικών μεταβολών αλλά και ανθρώπινης δραστηριότητας όπως η άντληση υπόγειων υδάτων – κάτι που πλέον έχει απαγορευτεί.

Κατά τον 15ο και 16ο αιώνα, το γυναικείο ιδεώδες στη Βενετία άρχισε να διαμορφώνεται με βάση ένα σχεδόν ζωγραφικό πρότυπο, εμπνευσμένο από κλασικά μοντέλα και βόρεια εικονογραφία. Τα ανοιχτόχρωμα μαλλιά που απεικονίζονταν στις Αφροδίτες του Τιτσιάνο ή του Βερονέζε έγιναν διακαής πόθος για πολλές γενιές Βενετσιάνων. Το χρώμα αυτό ήταν ιδιαίτερο: όχι το ψυχρό ξανθό του βορρά, αλλά μια ζεστή, χρυσοκόκκινη απόχρωση – σήμα κατατεθέν των γυναικών της πόλης.

Το να είσαι ξανθιά στη Βενετία σήμαινε συμμετοχή σε μια ξεχωριστή πολιτισμική παράδοση και αποτελούσε ένδειξη κοινωνικού κύρους. Το τελετουργικό απαιτούσε υπομονή, συγκεκριμένα υλικά και την προνομιούχα αρχιτεκτονική των αρχοντικών σπιτιών, όπου οι altanas λειτουργούσαν ως μικρά αυτοσχέδια εργαστήρια.

Οι κυρίες τύλιγαν το σώμα τους με ένα ελαφρύ μεταξωτό φόρεμα, γνωστό ως Schiavonetto, και φορούσαν φαρδύγυρο καπέλο από κορδόνι ή ψάθα με άνοιγμα στο κέντρο – τη λεγόμενη solana – για να προστατεύουν το πρόσωπο ενώ άφηναν τα μαλλιά τους να στεγνώσουν στον ήλιο. Ώρες ολόκληρες περνούσαν στις altanas, χτενίζοντας τα μαλλιά και αφήνοντας τον ήλιο να κάνει τη δουλειά του έως ότου πετύχουν την επιθυμητή απόχρωση.

Το μυστικό της βενετσιάνικης ξανθιάς και οι συνταγές της εποχής

Το συγκεκριμένο χρώμα μαλλιών ήταν μυστικό που περνούσε διακριτικά από γενιά σε γενιά. Οι συνταγές για βαφή μεταδίδονταν προφορικά ή περιλαμβάνονταν σε μικρά εγχειρίδια, όπως εκείνο του Cesare Vecellio, ο οποίος περιέγραφε φόρμουλες με γενναίες ποσότητες σαφράν, μαύρου λιθάργυρου και στυπτηρίας για δύο διαφορετικές αποχρώσεις. Όσες δεν είχαν τη δυνατότητα να αγοράσουν ακριβά υλικά κατέφευγαν σε πιο προσιτές λύσεις – συχνά με απρόβλεπτα αποτελέσματα.

Το βάψιμο των μαλλιών ήταν ένδειξη ελεύθερου χρόνου, οικονομικής άνεσης και ανεξαρτησίας. Μια γυναίκα που μπορούσε να αφιερώσει ώρες στην altana δεν είχε οικιακές υποχρεώσεις και ζούσε σε σπίτι που δεν απαιτούσε τη δική της εργασία για την επιβίωση της οικογένειας. Πίσω από το χρώμα κρυβόταν σαφές κοινωνικό μήνυμα. Η altana υπήρξε το πρώτο “δικό της δωμάτιο” στη Βενετία της Αναγέννησης – πολύ πριν τη φράση της Virginia Woolf.

Η διαδρομή των altanas στη σύγχρονη Βενετία

Σήμερα οι ταράτσες-altanas εμφανίζονται σαν δεύτερο αγγειακό δίκτυο πάνω από τις στέγες της πόλης, όπου κυκλοφορεί η οικιακή μνήμη της Βενετίας. Από οποιοδήποτε σημείο στη συνοικία Dorsoduro, αν σηκώσει κανείς το βλέμμα, θα διακρίνει αυτές τις ξύλινες πλατφόρμες που αιωρούνται σχεδόν στο κενό.

Η περιήγηση ξεκινά στο Il Palazzo Experimental. Η μετατροπή του ιστορικού κτιρίου σε ξενοδοχείο design δεν αλλοίωσε τον χαρακτήρα του: από τον εσωτερικό κήπο διακρίνεται μια ιδιωτική altana στην απέναντι πρόσοψη – μια ξύλινη πλατφόρμα με τις κλασικές αναγεννησιακές αναλογίες. Η διαμονή εδώ προσφέρει φυσική αφετηρία για τη διαδρομή προς τις altanas που οδηγούν στη Zattere, τον San Trovaso και τον San Barnaba. Μέσα από τα παράθυρα του palazzo μπορεί κανείς να παρατηρήσει πώς η βενετσιάνικη αρχιτεκτονική όρισε για αιώνες την αναζήτηση της ομορφιάς.

Αρχιτεκτονικά ίχνη και κοινωνικές τάξεις στις altanas

Από την αποβάθρα του palazzo η βόλτα συνεχίζεται κατά μήκος του καναλιού της Giudecca, με το πλάγιο φως να χαρίζει χαλκό στις προσόψεις. Προχωρώντας προς το Squero di San Trovaso, το παλιό καρνάγιο όπου ακόμη επισκευάζονται γόνδολες, διακρίνεται μια άλλη altana – ευρύχωρη, με ενισχυμένη περίμετρο και σκοτεινά ξύλινα κάγκελα: τυπικό δείγμα αστικής altana του 19ου αιώνα, που υιοθέτησαν οικογένειες εμπόρων.

Στη γωνία του πρώην κινηματογράφου Italia (σήμερα βιβλιοπωλείο) φαίνεται στενή altana από ανοιχτόχρωμο ξύλο – πιθανότατα μεταπολεμικής ανακατασκευής. Είναι ένα διακριτικό παράδειγμα ιδιωτικής altana μεσαίας τάξης, πολύ πιο λιτή από εκείνες των πατρίκιων οικογενειών.

Τα ίχνη των χαμένων altanas και οι σύγχρονες χρήσεις τους

Κατά μήκος του Tera Foscarini, προσόψεις φέρουν ίχνη εξαφανισμένων altanas: κενά στην κορνίζα, σιδηροενισχύσεις, κομμένες δοκοί – αποδείξεις ύπαρξης δομών που χάθηκαν αλλά καταγράφονται σε απογραφές του 18ου αιώνα.

Λίγο πριν τη γέφυρα της Ακαδημίας ανοίγει ο κήπος της Ca’ Rezzonico. Από κάποια σημεία του φαίνεται μια από τις πιο κομψές altanas της συνοικίας: ορθογώνια, με αναστηλωμένους ξύλινους στύλους πάνω σε τριώροφο σπίτι. Η θέση της προς το Μεγάλο Κανάλι την καθιστούσε ιδανική για το τελετουργικό της ξανθιάς – χάρη στο λοξό φως που αντανακλούσε στο νερό.

Η συνέχεια μιας παράδοσης: Altanas σήμερα στη Βενετία

Kατά μήκος του ποταμού San Barnaba κοντά στο πανεπιστήμιο παρατηρείται μια ευρύχωρη σύγχρονη altana. Αν και δεν είναι ιστορική, αποδεικνύει πως το μοντέλο επιβιώνει – αρκεί να σέβεται τις παραδοσιακές αναλογίες. Προς τη Salute ξεπροβάλλουν μικρότερες κατασκευές σε ταπεινά σπίτια: αυτές οι altanas δεν προορίζονταν για τελετουργικά ομορφιάς αλλά για αερισμό, άπλωμα ρούχων ή αποθήκευση αντικειμένων.

Διαμονή με θέα στις altanas: Το Palazzo Experimental

Iδανικό σημείο διαμονής είναι το Palazzo Experimental, που διατηρεί τη λογική των ιστορικών palazzi δίπλα στα κανάλια: διπλές εισόδους για πρόσβαση τόσο πεζή όσο και με βάρκα στον εσωτερικό κήπο του στον ποταμό dei Ognissanti. Από εκεί ξεχωρίζουν καθαρά οι γειτονικές altanas και γίνεται αντιληπτό πως το τελετουργικό των μαλλιών δεν θα μπορούσε να έχει γεννηθεί αλλού.

Το ξενοδοχείο ανήκε κάποτε στην Adriatica di Navigazione και παλαιότερα σε οικογένεια που συνέδεσε τη Βενετία με τις θαλάσσιες εμπορικές διαδρομές. Διατηρεί την κλασική δομή: ψηλά παράθυρα με θέα στις στέγες, διάδρομοι με αναλογίες palazzo ή δάπεδα terrazzo. Τα δωμάτια οργανώνονται συμμετρικά σύμφωνα με την αναγεννησιακή αρχιτεκτονική και προσφέρουν πανοραμική θέα στα κεραμίδια της πόλης.

Tα χρώματα επαναλαμβάνουν μεταλλικές αποχρώσεις της λιμνοθάλασσας – απαλά πράσινα και θερμά κόκκινα –, ενώ τα ξύλα έχουν ματ φινίρισμα που θυμίζει χειροποίητα εργαστήρια. Το εστιατόριο ισορροπεί ανάμεσα στη θάλασσα και τη στεριά· πιάτα εμπνευσμένα από οικογενειακές συνταγές εμπόρων που ζούσαν στο έλεος των παλιρροιών: λευκό ψάρι με εσπεριδοειδή και πικρά βότανα ή ζυμαρικά με μοβ αγκινάρα και ζωμό λαχανικών ακολουθούν τις παραδόσεις των πρωινών αγορών στη Santa Margherita.

Όλα εδώ υπηρετούν τον αργό ρυθμό του καναλιού· η ανακαίνιση από τη Dorothée Meilichzon επαναδιατυπώνει την τοπική παράδοση με την πεποίθηση ότι τίποτα στη Βενετία δεν αλλάζει βίαια αλλά εξελίσσεται σταδιακά μέσα στον χρόνο.

Κανένα στοιχείο στη Βενετία δεν είναι προϊόν τύχης· εδώ η ομορφιά υπήρξε πάντα συνειδητή επιλογή.

Με πληροφορίες από EL PAÍS

Τα εγκαίνια του Ocean Literacy Center έγιναν στο νησί San Servolo, σε μικρή απόσταση με το πλοίο από την ιστορική καρδιά της Βενετίας. Το κέντρο είναι η τελευταία φάση της συνεχιζόμενης πρωτοβουλίας Sea Beyond του Ομίλου Prada, μια συνεργασία με τον Εκπαιδευτικό, Επιστημονικό και Πολιτιστικό Οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών (UNESCO) και τη Διακυβερνητική Ωκεανογραφική Επιτροπή (IOC), η οποία ξεκίνησε το 2019 για να ευαισθητοποιήσει τις νεότερες γενιές σχετικά με τη ρύπανση των ωκεανών και την κλιματική αλλαγή.

«Για εμάς, ο μόνος δρόμος προς τα εμπρός είναι η εκπαίδευση», λέει ο Lorenzo Bertelli, Επικεφαλής Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης και Chief Marketing Officer στον Όμιλο Prada. «Αυτό είναι ένα φυσικό σημείο όπου οι άνθρωποι μπορούν να συναντηθούν και να νιώσουν τη δύναμη της αποστολής».

Τα τελευταία πέντε χρόνια, το έργο Sea Beyond έχει εξελιχθεί από μια φιλόδοξη ιδέα σε ένα παγκόσμιο πρόγραμμα. Σε συνεργασία με την UNESCO-IOC και ένα δίκτυο θαλάσσιων βιολόγων, κυβερνητικών αξιωματούχων, ερευνητών και εκπαιδευτικών, η πρωτοβουλία παρείχε εξατομικευμένη εκπαίδευση σε δασκάλους δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης σε όλο τον κόσμο, από το Βερολίνο έως το Κέιπ Τάουν, τη Νέα Υόρκη έως τη Σαγκάη. Οι μαθητές έχουν συμμετάσχει μέσω διαδικτυακών μαθημάτων και διαδραστικών εργαλείων εκμάθησης — τώρα, έχουν επίσης ένα μόνιμο, ειδικό κέντρο εκμάθησης, που περιβάλλεται από τα λαμπερά νερά της ενετικής λιμνοθάλασσας.

«Δεν είναι απλώς το πρώτο μέρος του είδους του, αλλά είναι επίσης σύμβολο της συλλογικής μας ευθύνης να προστατεύσουμε τους ωκεανούς», λέει η Sandra Castañer, υπεύθυνη πολιτικής για τους ωκεανούς της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. «Ελπίζουμε να δημιουργήσουμε μια κοινότητα υποστηρικτών των ωκεανών σε όλη την Ευρώπη».

Αυτός ο νέος χώρος είναι ανοιχτός σε μεγάλο βαθμό σε φοιτητές, αλλά και σε μέλη της τοπικής κοινότητας, τουρίστες και ερευνητές. Είναι καθηλωτικό και πολυαισθητηριακό, συνδυάζει επιστήμη, τέχνη και αφήγηση με τρόπο που αντανακλά τη βαθιά ανθρώπινη πλευρά της περιβαλλοντικής κρίσης. «Συχνά μιλάμε για βιωσιμότητα με ηθικό και ιδεολογικό τρόπο. Αλλά είναι σημαντικό για όλους να το λάβουν σοβαρά υπόψη και να θέσουν πρακτικούς στόχους για τον εαυτό τους», λέει ο Bertelli. «Πρέπει να αλλάξουμε τη συζήτηση και να δώσουμε στους ανθρώπους τα εργαλεία για να καταλάβουν».

Η Βενετία είναι μια τοποθεσία που δείχνει πραγματικά τι διακυβεύεται. Η λιμνοθάλασσα που φιλοξενεί την πόλη είναι ένα μεταβατικό οικοσύστημα – όπου η γη, η θάλασσα και η ανθρωπότητα συνυπάρχουν για αιώνες. Οι όχθες λάσπης, οι αλυκές και τα κανάλια ήταν πηγή επιβίωσης και προστασίας από τις πρώτες μέρες της Βενετίας ως εμπορική δύναμη. Αλλά τώρα, η άνοδος της στάθμης της θάλασσας και τα ολοένα και πιο ασταθή καιρικά μοτίβα απειλούν τον ίδιο τον ιστό αυτής της πλωτής πόλης. Μια νέα μελέτη που διεξήχθη από ειδικούς στο Εθνικό Ινστιτούτο Γεωφυσικής και Ηφαιστειολογίας (INGV) δείχνει ότι η Βενετία θα είναι υποβρύχια μέχρι το 2150.

«Η Βενετία είναι μια από τις πιο εύθραυστες πόλεις εξαιτίας της ανόδου της στάθμης της θάλασσας», λέει η Francesca Santoro, Ανώτερη Υπεύθυνη Προγράμματος για την Ωκεανογραφία στην UNESCO. «Είναι ένα απτό παράδειγμα αυτού που συμβαίνει σε όλο τον κόσμο – απλώς εδώ επιταχύνεται».

Εκτός από την ευαισθητοποίηση, ο Όμιλος Prada εργάζεται επίσης σκληρά για να κάνει θετικές αλλαγές. Το 2019, η Prada ξεκίνησε το έργο της Re-Nylon, το οποίο θα αντικαταστήσει όλο το παρθένο νάιλον (ένα υλικό υπογραφής για τη μάρκα) με μια πιο βιώσιμη εναλλακτική από ανακυκλωμένο πλαστικό που συλλέγεται από χώρους υγειονομικής ταφής και ωκεανούς. Η εκπαίδευση, ωστόσο, είναι το κλειδί για την παροχή κινήτρων στους άλλους να πιέσουν για αλλαγή επίσης.

Είναι πιο επείγον τώρα από ποτέ, λέει η Castañer της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ειδικά σε μια εποχή που οι παγκόσμιοι ηγέτες υποχωρούν από τις δεσμεύσεις για το κλίμα που δύσκολα κατακτήθηκαν. «Όταν είμαστε καλύτερα ενημερωμένοι, κάνουμε καλύτερες επιλογές – αυτή είναι η μόνη μας ελπίδα», συμπληρώνει Castañer. «Αυτός ο ωκεανός μας είναι τόσο γενναιόδωρος. Και ήρθε η ώρα να δώσουμε κάτι πίσω».

Πηγή: ELLE UK

Σε σενάριο του υποψήφιου για Όσκαρ, Στίβεν Νάιτ, η ταινία εξερευνά «την ταραχώδη, όμορφη και τραγική ιστορία της ζωής της κορυφαίας σοπράνο εστιάζοντας στις τελευταίες ημέρες της στο Παρίσι τη δεκαετία του ’70». «Η ταινία μιλάει για την γυναίκα που, αφού αφιέρωσε την ζωή της στο παγκόσμιο κοινό, αποφασίζει να βρει τη δική της φωνή, τη δική της ταυτότητα και να κάνει επιτέλους κάτι μόνο για τον εαυτό της», δήλωσε ο Χιλιανός δημιουργός στο Vanity Fair.

«Πρόκειται για την μεγαλύτερη ντίβα του 20ού αιώνα, και ποια θα μπορούσε να την υποδυθεί; Χρειαζόμουν μια ηθοποιό, που θα κουβαλούσε αυτό το βάρος, που θα ήταν αυτή η παρουσία. Η Αντζελίνα ήταν εκεί», συμπλήρωσε.

Περιγράφει την προετοιμασία της, η οποία κράτησε περισσότερο από 6 μήνες, ως «πολύ συγκεκριμένη και πολύ δύσκολη». «Δούλεψε πάνω στη στάση του σώματος. Μελέτησε την αναπνοή. Ανέπτυξε έναν τρόπο ομιλίας, που αρμόζει σε μια γυναίκα που ζει τόσο μέσα στον κόσμο όσο και σε ένα άλλο επίπεδο δημοσιότητας. Μετά ήρθαν τα μαθήματα φωνητικής», υπογραμμίζει ο διάσημος σκηνοθέτης.

Στο πλάι της Τζολί, πρωταγωνιστεί η Βαλέρια Γκολίνο έχοντας το ρόλο της αδελφής της Μαρίας Κάλλας, καθώς και οι Πιερφρανσέσκο Φαβίνο, Αλμπα Ρορβάχερ, Χαλούκ Μπίλγκινερ και Κόντι Σμιτ-Μακφί. Μέσα από τον φακό του Έντ Λάχμαν, η ταινία εναλλάσσεται μεταξύ «εντυπωσιακών έγχρωμων σκηνών -αποτυπώνοντας το παρόν- και ασπρόμαυρων φλας μπακ».

Ο σκηνοθέτης θεωρεί ότι το «Maria» κλείνει το κύκλο της τριλογίας ταινιών, που δημιούργησε με πρωταγωνίστριες γυναίκες, που έγραψαν ιστορία. Το 2016, έφερε στη μεγάλη οθόνη, την τρεις φορές υποψήφια για Όσκαρ «Jackie» με την Νάταλι Πόρτμαν ως Τζάκι Κένεντι και το 2021, η ταινία «Spencer» με την Κρίστεν Στιούαρτ στον ρόλο της Πριγκίπισσας Νταϊάνα έκαν,ε επίσης, παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βενετίας.

Πηγή: CNNgreece