Οι προσκεκλημένοι καλλιτέχνες από την Ελλάδα περιλαμβάνουν, επίσης, μέλη της Ορχήστρας Βασίλης Τσιτσάνης – τον τραγουδιστή και κιθαρίστα, Βασίλη Προδρόμου, τους δεξιοτέχνες του μπουζουκιού, Μανώλη Πάππο και Φώτη Βεργόπουλο, και τον ακορντεονίστα, Dasho Kurti. Μαζί τους, η βιολονίστα Bengisu Gokce από τη Βοστώνη, ο μπασίστας Michael Harrist και ο περκασιονίστας Fabio Pirozollo για μια μοναδική παράσταση υπό τη μουσική διεύθυνση του Παναγιώτη Λιαρόπουλου.

Βασίλης Τσιτσάνης – Ο βιρτουόζος του ρεμπέτικου

Συνθέτης, στιχουργός, δεξιοτέχνης του μπουζουκιού και τραγουδιστής· από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του ρεμπέτικου και γενικά της ελληνικής λαϊκής μουσικής του 20ου αιώνα. Ο Βασίλης Τσιτσάνης (1915-1984 ) αναγνωρίζεται ευρέως ως ένας από τους θεμελιωτές του μεταπολεμικού «ρεμπέτικου» και του «λαϊκού» ιδιώματος της ελληνικής μουσικής, με πάνω από 700 πρωτότυπες συνθέσεις και τραγούδια στο ενεργητικό του. Από το 2003, το ρεμπέτικο περιλαμβάνεται στον κατάλογο της UNESCO ως μέρος της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας. Αποτελεί μια σύνθεση στοιχείων της ευρωπαϊκής μουσικής παράδοσης, διαφόρων Ελληνικών τοπικών ιδιωμάτων, της ελληνορθόδοξης εκκλησιαστικής μουσικής και των τροπικών παραδόσεων της οθωμανικής έντεχνης μουσικής.

Το ρεμπέτικο αποτύπωσε τη συλλογική συνείδηση των νέων κατοίκων των αστικών κέντρων, κυρίως ανθρώπων που είχαν μεταναστεύσει από άλλα σημεία της Ελλάδας καθώς και προσφύγων της Μικρασιατικής καταστροφής που παρέμειναν στο κοινωνικό περιθώριο κατά την περίοδο μεταξύ 1890 και 1950. Ο Τσιτσάνης κατόρθωσε να αναδείξει το ρεμπέτικο βγάζοντάς το από ένα καθεστώς υποκουλτούρας δεκαετιών, να του δώσει μια νέα ποιητική και μουσική μορφή και να το εντάξει στην κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα της μεταπολεμικής Ελλάδας.

Πληροφορίες
15 Νοεμβρίου 2024
Center for Hellenic Music and Culture

Πηγή: News27/7

Ο λόγος για τον 33χρονο Ιταλό σκηνοθέτη Thomas Künstler, που ζει μόνιμα στην Ελλάδα, ενώ την έμπνευσή του πυροδοτεί, μεταξύ άλλων, και η ελληνική παράδοση. Έχει ενδιαφέρον η ματιά του και ο ιδανικός χώρος για κάθε φορτίο μνήμης, που ανακαλύπτει, κάθε φορά, στο παρόν. Δεν ξεχνώ το «Ρεμπέτικο», animation με θέμα μια κλασική ρεμπέτικη βραδιά, κάπου στη δεκαετία του ’20, ή φυσικά το «Ροζ Βουνό», όπου ένας ταπεινός ανθοκόμος ερωτεύεται την αγαπημένη του Πασά, την κυρα-Βασιλική. «Να σε μωρέ να σε φυτέψω σε στρατί, να σε φυτέψω σε στρατί φοβάμαι τους διαβάτες
φοβάμαι τους διαβάτες».

Με συγκινεί που ένας άνθρωπος νέος, ρομαντικός, στέκεται με δύναμη απέναντι σε σχήματα ζωής, που είχαν στο προσκήνιο τον αγώνα για αγάπη και σύνδεση. Ήταν γύρω στα 20, όταν φοιτητής στην Αγγλία, γνώρισε από τους Έλληνες φίλους του τον Βασίλη Τσιτσάνη και ήταν τότε, που άρχισε να παρατηρεί, μέσα από τις καθημερινές λέξεις των τραγουδιών, τα ύψη και τις πτώσεις, όπως περιέχονται σε κάθε αληθινό ανάστημα.

Με συγκινεί που κάποτε έκανε το ταξίδι Ρώμη – Αθήνα με τα πόδια. Δύο, σχεδόν, μήνες γνώριζε ανθρώπους. Ήταν αυτοί, που του πρόσφεραν την καλημέρα, το φαγητό, την περηφάνια, αυτοί που σημείωσαν το όνομά του για να μην το ξεχάσουν.

Με συγκινεί που πέρασε από τα χωριά της Ηπείρου, που ανακατεύτηκε με την ομίχλη και την ιστορία τους και θέλησε να φτιάξει μια ακόμη ταινία, με αρχαίους ήχους και σιωπηλό πόνο.

Αγαπάει πολύ τα workshops για παιδιά. Ε, ναι. Κάπου ταυτίζεται η περιέργειά τους με τη δική του, η φαντασία χωρίς όρια, η ουσιαστική οικονομία.

Συνεχίζεται..