Αυτή είναι η πραγματικότητα για τη Ana Viladomiu, 70 ετών, συγγραφέα και μία από τις δύο τελευταίες ενοίκους της θρυλικής Casa Milà του Antoni Gaudí στην κομψή Passeig de Gràcia στη Βαρκελώνη. Αν και συχνά παρουσιάζεται στα ισπανικά μέσα ως η τελευταία κάτοικος της La Pedrera, στην πραγματικότητα υπάρχει ακόμη ένας ένοικος στο άλλο μισό του κτιρίου. Όπως λέει η Viladomiu, «δεν μοιραζόμαστε είσοδο, ασανσέρ ή σκάλα – μόνο όταν βγάζουμε τα σκυλιά βόλτα συναντιόμαστε».

Πώς είναι όμως να ζει κανείς σε ένα κτίριο που δέχεται περίπου ένα εκατομμύριο επισκέπτες κάθε χρόνο; «Έχω συνηθίσει τους επισκέπτες. Είναι μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς, αλλά για μένα είναι το σπίτι μου εδώ και σχεδόν 40 χρόνια», λέει η Viladomiu για το φωτεινό διαμέρισμα όπου μεγάλωσε τις δύο κόρες της, που σήμερα είναι και οι δύο αρχιτέκτονες.

«Φυσικά, δεν μπορώ να πετάξω τα σκουπίδια με τις πιτζάμες μου γιατί με φωτογραφίζουν ή με ρωτούν αν είμαι η γυναίκα που μένει επάνω – σαν να είμαι κάποιο πρόσωπο μυθιστορήματος. Αυτό είναι μέρος της ζωής μου πλέον. Ξέρω όμως ότι είναι προνόμιο να ζω εδώ», παραδέχεται.

Το διαμέρισμα ανήκε στον σύζυγό της, τον Fernando Amat, ιδιοκτήτη του γνωστού καταστήματος σχεδιαστικών ειδών Vinçon – ένα κατάστημα που θύμιζε το Conran του Λονδίνου και έκλεισε το 2015. Η Viladomiu μετακόμισε εκεί μαζί του το 1988.

Η ίδια δεν αποκαλύπτει το ακριβές ενοίκιο που πληρώνει, αλλά διαθέτει αυτό που λέγεται «renta antigua», δηλαδή σύμβαση σταθερού ενοικίου με δικαίωμα παραμονής έως τον θάνατό της (και του Amat, από τον οποίο έχει χωρίσει). Μετά τον θάνατό τους, το ακίνητο θα περάσει στη μη κερδοσκοπική ίδρυμα που διαχειρίζεται το κτίριο από το 2013. Τέτοιες συμβάσεις δεν εκδίδονται πια από το 1985, αν και υπολογίζεται ότι υπάρχουν ακόμα περίπου 100.000 σε όλη την Ισπανία.

Η μεταμόρφωση της Casa Milà και οι αναμνήσεις των ενοίκων

«Όταν μετακόμισα υπήρχε πολύ ζωή εδώ, πολλοί γείτονες», θυμάται η Viladomiu. Εκείνη την περίοδο το κτίριο αγοράστηκε από την τράπεζα Caixa Catalunya, η οποία εξαγόρασε τους περισσότερους ενοίκους με γενναιόδωρες προσφορές ώστε να ανακαινίσει το ακίνητο. «Δεν ξέρω γιατί ποτέ δεν μας έκαναν προσφορά. Αστειευόμαστε πως μας κράτησαν σαν αξιοθέατο, όπως ο Snowflake – ο διάσημος αλμπίνος γορίλας του ζωολογικού κήπου της Βαρκελώνης».

Η Caixa Catalunya σταμάτησε να λειτουργεί ως τράπεζα το 2010 και συγχωνεύτηκε με άλλα δύο αποτυχημένα ταμιευτήρια για να δημιουργήσει το μη κερδοσκοπικό ίδρυμα που σήμερα διαχειρίζεται τη La Pedrera. Το υπόλοιπο κτίριο στεγάζει πλέον γραφεία και φιλοξενεί πολιτιστικές εκδηλώσεις όπως συναυλίες.

Η Casa Milà, γνωστή λαϊκά (και υποτιμητικά) ως La Pedrera («Το Λατομείο»), χτίστηκε κατόπιν παραγγελίας των Pedro Milà και Rosario Segimon, οι οποίοι είχαν κληρονομήσει τεράστια περιουσία από τον πρώην σύζυγο της Segimon μέσω του εμπορίου καφέ στη Γουατεμάλα. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν το 1910, αλλά όπως πολλά έργα του Γκαουντί αρχικά αντιμετωπίστηκαν με χλευασμό λόγω της ομοιότητάς του με βραχώδες λατομείο.

Το κτίριο αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 1984, ενώ πέρασε στα χέρια διαφόρων ιδιοκτητών. Στην έναρξη του ισπανικού εμφυλίου (1936), τα κατώτερα πατώματα καταλήφθηκαν από τροτσκιστές και σοσιαλιστές, ενώ κατά καιρούς φιλοξένησε μπίνγκο, γραφεία κτηματομεσιτών, προξενεία αλλά και έναν Αιγύπτιο πρίγκιπα.

Ένα σπίτι γεμάτο φως, ιστορία και προσωπικότητες

Το διαμέρισμα της Viladomiu είναι όχι μόνο μεγάλο αλλά –όπως όλα τα έργα του Γκαουντί– γεμάτο φως, με γλυπτές καμπύλες στους τοίχους και μπαλκόνια των οποίων τα σιδερένια κιγκλιδώματα θυμίζουν μορφές ζώων και θαλάσσιας ζωής.

Μετά τον θάνατο του Γκαουντί το 1926, η Segimon προκάλεσε σκάνδαλο στον αρχιτεκτονικό κόσμο αφαιρώντας ή καλύπτοντας μεγάλο μέρος των αυθεντικών λεπτομερειών στο δικό της διαμέρισμα στον πρώτο όροφο – το πιο εντυπωσιακό του κτιρίου – και διακοσμώντας το σε στυλ Λουδοβίκου ΙΣΤ’.

Παραδόξως, όπως λέει η Viladomiu, δεν υπάρχουν κανόνες για τις αλλαγές που θα μπορούσε να κάνει στο διαμέρισμα. Ωστόσο δηλώνει πως δεν θα άλλαζε τίποτα απολύτως – ούτε καν τους παλιούς μπρούτζινους διακόπτες φωτισμού. «Όλα λειτουργούν άψογα», σημειώνει.

Για τη συγγραφή του βιβλίου της «The Last Tenant», η Viladomiu πήρε συνεντεύξεις από πολλούς πρώην ενοίκους δημιουργώντας ένα έργο ιστορικής αυτο-μυθοπλασίας που κυκλοφορεί πλέον και στα αγγλικά. «Το βιβλίο είναι αυτο-μυθοπλασία αλλά όσα γράφω για τη La Pedrera είναι αληθινά», εξηγεί. «Ξεκίνησε ως σειρά συνεντεύξεων με παλιούς ενοίκους μέχρι που μια δημοσιογράφος φίλη μου είπε: “Πρέπει να αφηγηθείς την ιστορία σε πρώτο πρόσωπο μαζί με την ιστορία της οικογένειάς σου”».

Στο βιβλίο αλλά και στην πραγματική ζωή έχουν περάσει διάσημες προσωπικότητες από το διαμέρισμά της: ο αρχιτέκτονας Zaha Hadid, ο πρώην δήμαρχος Βαρκελώνης και πρόεδρος της Καταλονίας Pasqual Maragall, καθώς και ο σχεδιαστής μόδας Jean Paul Gaultier. «Συνάντησα τον Gaultier κάτω στο ασανσέρ», θυμάται η Viladomiu. «Κρατούσα σακούλες με πορτοκάλια κι εκείνος κοίταζε τα πάντα με ενθουσιασμό. Με ρώτησε αν μένω εδώ κι εγώ τον προσκάλεσα να ανέβει για μια ξενάγηση. “Μου φτιάξατε τη μέρα”, μου είπε – αργότερα μου έστειλε κι ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα».

Sagrada Família: Επετειακές στιγμές & η σημασία των σπιτιών του Γκαουντί

Το 2026 συμπληρώνονται εκατό χρόνια από τον θάνατο του Γκαουντί· ενώ φέτος τον Ιούνιο ο Πάπας θα επισκεφθεί τη Βαρκελώνη για να ευλογήσει τον νεόκτιστο πύργο του Ιησού Χριστού στη Sagrada Família – το κορυφαίο έργο ζωής του μεγάλου αρχιτέκτονα. Εν τω μεταξύ, η Viladomiu παραμένει ζωντανή υπενθύμιση ότι τα περισσότερα έργα του Γκαουντί δεν χτίστηκαν για τους τουρίστες αλλά για να κατοικούνται πραγματικά.

Πηγή: The Guardian

Το Μουσείο Πικάσο της Βαρκελώνης εγκαινιάζει την έκθεση «Ουμπού ζωγράφος. Άλφρεντ Ζαρρύ και οι τέχνες» (έως τις 5 Απριλίου), μια εκτενή καλλιτεχνική έρευνα για τον συγγραφέα, το έργο που συντάραξε το παρισινό καλλιτεχνικό στερέωμα στα τέλη του 19ου αιώνα και την επιδραστικότητά του ως προάγγελου του θεάτρου του παραλόγου, του ντανταϊσμού και του σουρεαλισμού. Η έκθεση χωρίζεται σε εννέα ενότητες και συνδυάζει χρονολογική και θεματική προσέγγιση.

Η διαχρονική επιρροή του Ουμπού

Δίπλα σε εκδόσεις όπου ο Ζαρρύ πρωτοεμφανίστηκε ως κριτικός τέχνης, ο διευθυντής του μουσείου και επιμελητής της έκθεσης, Εμανουέλ Γκιγκόν (Μορτό, Γαλλία, 66 ετών), εξηγεί τη σημασία του Ουμπού ως χαρακτήρα. Τον κατατάσσει στο ίδιο επίπεδο με τον Οδυσσέα, τον Δον Κιχώτη ή τη Μαντάμ Μποβαρύ: «Ο Ουμπού έχει γίνει παγκόσμιο αρχέτυπο», σημειώνει. «Σε αντίθεση όμως με τους προγενέστερους ήρωες, ξεπερνά όλα τα ταμπού. Από την πρώτη εμφάνισή του στον ‘Ουμπού βασιλιά’, η γκροτέσκα, υπερβολική και κωμικά σκληρή μορφή του σκανδάλισε το κοινό και άνοιξε τον δρόμο για έναν σύγχρονο μύθο. Συμβολίζει τον αχαλίνωτο λόγο, την ασύδοτη εξουσία και μια προκλητική ελευθερία—χαρακτηριστικά που υιοθέτησε ο ίδιος ο Ζαρρύ στη ζωή του ως προέκταση του ήρωά του. Ο Ουμπού είναι πλέον ένα σύγχρονο αστέρι με δόσεις χιούμορ».

Γιος ευκατάστατης οικογένειας, ο Άλφρεντ Ζαρρύ σπούδασε στο Παρίσι χωρίς να αποκτήσει πτυχίο. Ο πρόωρος θάνατος των γονιών του στα 20 χρόνια του τού επέτρεψε να διαθέτει χρήματα για να αφοσιωθεί στις ταβέρνες και την αψέντι. Όπως αναφέρεται στην έκθεση, η άστατη ζωή δεν τον εμπόδισε να δημιουργήσει σε μόλις 15 χρόνια (πέθανε στα 34 από φυματιώδη μηνιγγίτιδα) ένα έργο τόσο λόγιο όσο και πρωτοποριακό.

Με τα κείμενά του για την τέχνη ανέδειξε καλλιτέχνες που τότε ήταν άγνωστοι αλλά σήμερα θεωρούνται κορυφαίοι—όπως ο Πολ Γκογκέν, ο Πιερ Μπονάρ, ο Αρμάν Σεγκέν ή ο Aduanero—στην κατοικία του οποίου έζησε όταν εξάντλησε όλη την κληρονομιά. Συνδέθηκε επίσης με τους Ναμπί Πολ Σερουζιέ και Εντουάρ Βιαρ καθώς και με τον Τουλούζ-Λωτρέκ και τον Φελίξ Βαλότον, οι οποίοι εικονογράφησαν έργα όπως το «Αλμανάκ του πατέρα Ουμπού» με εικόνες του Μπονάρ. Όλοι αυτοί εκπροσωπούνται εκτενώς στην έκθεση με δάνεια από μουσεία όπως το Πομπιντού ή το Μουσείο ν’Ορσέ.

Η καθημερινή ζωή και η κληρονομιά

Στην αρχή της έκθεσης που καταλαμβάνει δύο ορόφους, ξεχωρίζει μια φωτογραφία του Ζαρρύ πάνω στο ποδήλατό του—το οποίο δεν αποχωριζόταν ποτέ—καθώς και ένα πορτρέτο υπογεγραμμένο από τον καλλιτέχνη Ερμάν-Πολ όπου φαίνεται νεαρός και σοβαρός. Καθώς ολοκληρώνει τις τελευταίες λεπτομέρειες της έκθεσης, ο διευθυντής θυμάται ότι γνώρισε τον «Ουμπού βασιλιά» στα 14 του: «Η εντύπωση ήταν τεράστια. Είναι ένα πολύ δυνατό κείμενο». Έχει αφιερώσει σημαντικό μέρος της εργασίας του στον Ζαρρύ και στον ήρωά του· ήδη από το 2000 είχε παρουσιάσει μικρή έκθεση για τον Ουμπού στο Ινστιτούτο Σύγχρονης Τέχνης της Βαλένθια και έχει συλλέξει κάθε σχετικό κείμενο με το σύμπαν Ζαρρύ.

Όπως λέει ο Γκιγκόν, περιοδικά οργανώνονται εκθέσεις αφιερωμένες στον Ζαρρύ σε ευρωπαϊκές πόλεις· όμως θεωρεί πως αυτή στη Βαρκελώνη είναι η πιο φιλόδοξη μέχρι σήμερα. Όχι μόνο λόγω των 489 εκθεμάτων—πίνακες, σχέδια, περιοδικά και σπάνια βιβλία—αλλά επειδή αποτελεί το αποτέλεσμα της πληρέστερης μέχρι στιγμής έρευνας γύρω από το φαινόμενο Ουμπού και τον δημιουργό του.

Από την κατακραυγή στην αναγνώριση

Ένα από τα πολλά κεφάλαια της διαδρομής εξηγεί πώς ο Άλφρεντ Ζαρρύ, παρά τη δυσμενή υποδοχή της πρώτης παράστασης, απέκτησε μεταθανάτια φήμη χάρη στον Αντρέ Μπρετόν, που το 1918 διοργάνωσε διάλεξη αφιερωμένη σε αυτόν. Έτσι έγινε πηγή έμπνευσης για τους σουρεαλιστές· ο Μπρετόν ενίσχυσε τη φήμη περιλαμβάνοντάς τον στην ανθολογία μαύρου χιούμορ (1940). Την ερμηνεία των έργων ανέλαβε ακόμη και το Κολέγιο Παταφυσικής—μια κοινωνία αφιερωμένη στην έρευνα «φανταστικών λύσεων» για ανύπαρκτα προβλήματα.

Στον σουρεαλιστικό αυτό άξονα δεσπόζει το θεαματικό λάδι «Ubu imperator» (1923) του Μαξ Έρνστ από τη συλλογή Πομπιντού.

Η σχέση με τον Πικάσο και η καταλανική σκηνή

Δεν είναι βέβαιο αν συναντήθηκαν ποτέ προσωπικά οι Ζαρρύ και Πικάσο, όμως γνώριζαν ο ένας τον άλλον μέσω έργων. Και οι δύο εμφανίζονται σε μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ενότητες της έκθεσης: έξι μήνες μετά το ξέσπασμα του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, ο Πικάσο φιλοτέχνησε σειρά σκίτσων για να συνοδεύσουν τη Γκερνίκα στο ισπανικό περίπτερο της Διεθνούς Έκθεσης Παρισιού (1937). Σε αυτά παρουσιάζει τον Φράνκο ως ιππότη με μεσαιωνική πανοπλία—σαν ακροβάτη στα χαρακώματα ή καβάλα σε γουρούνι—με εμφανή παραπομπή στον Ουμπού. Η σύγκριση θεωρείται προφανής· η γοητεία που άσκησε ο ποιητής στον νεαρό Πικάσο από το 1905 υπήρξε καθοριστική: αργότερα εικονογράφησε έργα για τον Ουμπού ενώ διατηρούσε ως κειμήλιο ακόμη και το περίστροφο του Ζαρρύ.

Το φινάλε της έκθεσης επικεντρώνεται στη διαδρομή υποδοχής που είχε ο Ουμπού στην Καταλονία—ένα κεφάλαιο-κλειδί στην ιστορία των παραστατικών τεχνών της περιοχής. Από την πρώτη παρουσίαση «Ubú rei» το 1964 στη Σχολή Δραματικής Τέχνης Adrià Gual (κεκλεισμένων των θυρών) έως τη θρυλική παράσταση «Mort del Merma» των La Claca & Joan Miró, o χαρακτήρας ενέπνευσε τις πιο τολμηρές σκηνικές δημιουργίες. Το 1981, το Teatre Lliure επισφράγισε αυτή τη σχέση με την «Operació Ubú», συνεργασία με τους Els Joglars σε σκηνικά Fabià Puigserver· μια παράσταση-σταθμός που αποτέλεσε αιχμηρή παρωδία κατά της τότε κυβέρνησης Πουζόλ.

Η επόμενη μέρα στο Μουσείο Πικάσο

Ο Εμανουέλ Γκιγκόν, διευθυντής στο Μουσείο Πικάσο Βαρκελώνης από το 2016 έως σήμερα (η θητεία λήγει το 2026) έχει δει τους επισκέπτες να πολλαπλασιάζονται ενώ οι κάτοικοι έχουν αγκαλιάσει έναν χώρο που αποτέλεσε δώρο του ίδιου του Πικάσο στην πόλη. Η τρέχουσα έκθεση πιθανόν θα είναι η τελευταία υπό τη διεύθυνσή του· για την άνοιξη ετοιμάζει δύο νέα πρότζεκτ: «Ο αρχιτέκτονας» και «Ο Πικάσο & η μεσογειακή αρχαιολογία». Δηλώνει ευχαριστημένος τόσο επιστημονικά όσο και ως προς την απήχηση των εκθέσεων αλλά αποφεύγει να μιλήσει για τα επόμενα βήματα—μόνο επιθυμία να παραμείνει έως τον Σεπτέμβριο ώστε να ολοκληρώσει όσα έχει ξεκινήσει πριν συνεχίσει τις δημοσιεύσεις και τις εκθέσεις του.

Πηγή: El País

«Εδώ και πολλά χρόνια, η πολιτική του Ισραήλ δεν είναι σωστή και πρέπει να κατέβουμε στους δρόμους», δήλωσε μια 65χρονη συνταξιούχος που είχε καλύψει το σώμα της με την παλαιστινιακή σημαία. «Η Βαρκελώνη κατεβαίνει στους δρόμους. Την Πέμπτη, διαδηλώσαμε επίσης πολλοί, όταν αναχαιτίστηκε ο στολίσκος και αναμένουμε ότι σήμερα θα είμαστε περισσότεροι», πρόσθεσε.

Σημειώνεται πως περίπου 50 Ισπανοί κρατούνται στο Ισραήλ μετά την αναχαίτιση του στολίσκου από τον ισραηλινό στρατό, ανέφερε σήμερα ο υπουργός Εξωτερικών Χοσέ Μανουέλ Αλμπάρες.
Διαδηλώσεις είναι προγραμματισμένες για αργότερα και σε άλλες πόλεις της Ισπανίας, όπως στη Μαδρίτη, όπου στις 14 Σεπτεμβρίου περίπου 100.000 διαδηλωτές διέκοψαν το τελευταίο ετάπ του Γύρου της Ισπανίας, αναγκάζοντας τους διοργανωτές να ολοκληρώσουν πρόωρα τον ποδηλατικό αγώνα.

Πηγή: Lifo.gr

Το νέο πλαίσιο συνοδεύεται από δημόσια και ιδιωτική επένδυση ύψους 185 εκατομμυρίων ευρώ και περιλαμβάνει και μελέτη της μετακίνησης των επιβατών των κρουαζιερόπλοιων στην πόλη, ως πρώτο βήμα για έναν πιο ολοκληρωμένο σχεδιασμό βιώσιμης κινητικότητας.

Η απόφαση έρχεται μετά από χρόνια αυξανόμενης δυσαρέσκειας των κατοίκων για την υπερβολική τουριστική επιβάρυνση. Οι κάτοικοι καταγγέλλουν εδώ και καιρό ότι η αλματώδης αύξηση των επισκεπτών οδηγεί σε υπερσυνωστισμό, αύξηση του κόστους στέγασης και γενικότερη υποβάθμιση της ποιότητας ζωής. Κορυφαία στιγμή αυτών των αντιδράσεων ήταν η διαδήλωση του Ιουλίου 2024, όταν διαδηλωτές πέταξαν νερό με πιστόλια σε τουρίστες, φωνάζοντας «Αρκετά!».

Η κρουαζιέρα στο επίκεντρο της κρίσης υπερτουρισμού

Το λιμάνι της Βαρκελώνης είναι το μεγαλύτερο σε επισκεψιμότητα κρουαζιερόπλοιων στην Ευρώπη, και το 2024 υποδέχτηκε 1,6 εκατομμύρια επιβάτες σε διέλευση. Οι περισσότεροι αποβιβάζονται το πρωί, περιηγούνται για λίγες ώρες στο ιστορικό κέντρο και επιστρέφουν στο πλοίο ως το απόγευμα, επιβαρύνοντας σημαντικά τις δημοφιλείς περιοχές όπως η La Rambla και η Γοτθική Συνοικία.

Το μοντέλο τουρισμού “day trip” που εφαρμόζουν οι εταιρείες κρουαζιέρας έχει δεχτεί σφοδρή κριτική, καθώς επιφέρει ταυτόχρονα μεγάλη περιβαλλοντική πίεση και περιορισμένο οικονομικό όφελος για την τοπική κοινωνία.

Η απόφαση του 2025 αποτελεί συνέχεια μιας σειράς ρυθμιστικών παρεμβάσεων που ξεκίνησαν από το 2018, όταν το λιμάνι συμφώνησε με τις τοπικές αρχές να μεταφέρει τις δραστηριότητες κρουαζιέρας μακριά από τις αστικές περιοχές. Το 2023, έκλεισε ο βόρειος τερματικός σταθμός, ενώ νωρίτερα είχε αποσυρθεί από τη λειτουργία και ο σταθμός Maremagnum, του οποίου η περιοχή μετατράπηκε πλέον σε χώρο αναψυχής με μαρίνα, εμπορικά καταστήματα, ενυδρείο και εστιατόρια.

Η Βαρκελώνη ακολουθεί πλέον ένα μοντέλο δραστικού επανασχεδιασμού του τουρισμού, δίνοντας έμφαση στην ποιότητα ζωής των κατοίκων και στη βιωσιμότητα του αστικού ιστού – ένα μήνυμα που αρχίζει να βρίσκει απήχηση και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις που πλήττονται από τις ίδιες πιέσεις του μαζικού τουρισμού.

Πηγή: Lifo.gr

Αυτοί μπορεί να περιλαμβάνουν δημόσια πάρκα και κήπους, βιβλιοθήκες, δημοτικά κέντρα, μουσεία ή σχολεία, τα οποία παραμένουν ανοιχτά κατά τη διάρκεια της ημέρας για να φιλοξενήσουν τους ανθρώπους που είναι πιο ευάλωτοι στις ακραίες θερμοκρασίες. «Το φαινόμενο της θερμικής νησίδας εντείνεται κατά τη διάρκεια αυτών των καυσώνων και συνήθως συμβαίνει στις πόλεις», αναφέρει ο επιστήμονας δεδομένων Μανουέλ Μπάνζα.

«Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι πόλεις είναι πυκνοκατοικημένες και διαθέτουν μεγάλες επιφάνειες από άσφαλτο που απορροφούν τον ήλιο, με αποτέλεσμα στο τέλος της ημέρας, γύρω στις έξι ή επτά το απόγευμα, να παραμένει η ζέστη, ακόμα και αν δεν υπάρχει πλέον ήλιος, επειδή το έδαφος έχει αποθηκεύσει τη θερμότητα», εξήγησε ο Μπάνζα στο Euronews. «Επιπλέον, υπάρχουν πολλά κτίρια και συχνά στενοί δρόμοι, που δυσκολεύουν την κυκλοφορία του αέρα», πρόσθεσε. Ο Μπάνζα δημοσίευσε μια μελέτη που εντοπίζει πιθανούς χώρους κλιματικών καταφυγίων στη Λισαβόνα, την πρωτεύουσα της Πορτογαλίας.

Σε έναν διαδραστικό χάρτη της πόλης, συνέθεσε την απεικόνιση της έντασης του φαινομένου θερμικής νησίδας με την προσθήκη κήπων, συντριβανιών, βρυσών, δημόσιων πισινών και βιβλιοθηκών. Στη Λισαβόνα, όπου η θερμική δυσφορία στα σπίτια είναι μια πραγματικότητα, το δημοτικό συμβούλιο δεν έχει ακόμη προωθήσει ένα τέτοιο δίκτυο, αλλά ο χάρτης του Μπάνζα μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμος.

«Υπάρχει μεγάλη διακύμανση θερμοκρασίας στα σπίτια, και η Λισαβόνα είναι μία από τις χειρότερες πόλεις στην Ευρώπη όσον αφορά στην ενεργειακή απόδοση, που σημαίνει ότι τόσο το καλοκαίρι όσο και το χειμώνα οι άνθρωποι δυσκολεύονται να δροσιστούν ή να ζεσταθούν. Για αυτό υπάρχει δημοτική και δημόσια ευθύνη να μετατρέψουμε τον δημόσιο χώρο σε επέκταση των σπιτιών μας», υποστηρίζει.

Πάνω από τους μισούς κατοίκους της Λισαβόνας που συμμετείχαν σε έρευνα της Υπηρεσίας Ενέργειας και Περιβάλλοντος σχετικά με την ενεργειακή φτώχεια δήλωσαν ότι αισθάνονται θερμική δυσφορία στα σπίτια τους, τόσο το καλοκαίρι (56,5%) όσο και το χειμώνα (63,2%). Εκτός από τη δυσφορία, η ζέστη συνδέεται και με αύξηση της θνησιμότητας. Μεταξύ 28 Ιουνίου και 3 Ιουλίου φέτος, η Πορτογαλία κατέγραψε 284 θανάτους, πολύ περισσότερους απ’ αυτούς που αναμένονταν.

Η Βαρκελώνη δίνει το παράδειγμα στην Ευρώπη

Παράλληλα, υπάρχει κάτι που μπορούμε να μάθουμε από τη Βαρκελώνη, την ισπανική πόλη που πρωτοστάτησε στη δημιουργία δικτύου κλιματικών καταφυγίων, με πάνω από 400 χώρους, αποτελώντας πρότυπο για τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές πόλεις.

Οι αναλυτές τονίζουν ότι αυτό που κάνει τη Βαρκελώνη πραγματικά παράδειγμα προς μίμηση είναι τα σαφή κριτήρια για τον ορισμό του καταφυγίου. Σύμφωνα με την Άνα Τέρα Αμορίμ-Μάια, ερευνήτρια ειδικευμένη στην αστική προσαρμογή στο κλίμα στο Βασκικό Κέντρο για την Κλιματική Αλλαγή (BC3), «Δεν είναι κάθε χώρος αυτόματα κλιματικό καταφύγιο.»

«Για να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των πιο ευάλωτων πληθυσμών στις ακραίες θερμοκρασίες, πρέπει να πληρούν τουλάχιστον τα βασικά κριτήρια: να διαθέτουν καλυμμένο χώρο όπου οι άνθρωποι μπορούν να καθίσουν, να πιουν νερό και να χρησιμοποιήσουν τουαλέτα», εξηγεί.

Πηγή: Lifo.gr

H εγκατάσταση “Forever Franco” του Eugenio Merino, με τον δικτάτορα Φράνκο μέσα σε ψυγείο,
Tο έργο “Not Dressed for Conquering” της Ines Doujak,
και δημιουργίες των Ai Weiwei, David Wojnarowicz, Abel Azcona, αλλά και χαρακτικά των Γκόγια και Πικάσο.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του μουσείου στις 27 Ιουνίου, η οικονομική ζημία από απεργιακές κινητοποιήσεις έξω από τον χώρο τους τελευταίους τέσσερις μήνες έκανε αναπόφευκτο το κλείσιμο. Η απεργία οργανώθηκε από το Συνδικάτο Εργατικής Αλληλεγγύης και Ενότητας (SUT) και ξεκίνησε μετά τη λύση της συνεργασίας του μουσείου με τη διαχειρίστρια εταιρεία Magma Cultura. Οι εργαζόμενοι ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας, όπως κλιματισμό, περισσότερα διαλείμματα και αυξήσεις στους μισθούς. Το συνδικάτο κατηγόρησε το μουσείο ότι έπεσε σε αντίφαση με τον ίδιο του τον σκοπό περί ελευθερίας και έκφρασης.

Ο ιδρυτής, Τάτσο Μπενέτ, δήλωσε ότι το μουσείο θα μετατραπεί τώρα σε περιοδεύουσα έκθεση, ώστε να συνεχίσει την αποστολή του διεθνώς.

Πηγή: fortunegreece

Την τελευταία βραδιά του ισπανικού φεστιβάλ, στο οποίο συμμετείχαν επίσης οι Charli XCX, Chappell Roan και Sabrina Carpenter, το ιρλανδικό post-punk συγκρότημα έκανε ίσως τη μεγαλύτερη επίδειξη αλληλεγγύης στους κατοίκους της Γάζας από οποιονδήποτε άλλον από τους κύριους καλλιτέχνες της φετινής εκδήλωσης. Εκτός από τα πανό με την ένδειξη “Free Palestine” το συγκρότημα πρόβαλε επίσης το μήνυμα «Το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία, χρησιμοποίησε τη φωνή σου», το οποίο εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια του τραγουδιού, όπου οι στίχοι αναφέρονται συγκεκριμένα στη γενοκτονία και τους μαζικούς τάφους.

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι Fontaines DC έχουν δείξει ρητά την υποστήριξή τους στην Παλαιστίνη, καθώς το συγκρότημα έχει υποστηρίξει ένθερμα και έχει υπογράψει την ανοιχτή επιστολή να μην φιμωθεί το άλλο ιρλανδικό συγκρότημα Kneecap για τις αφιλτράριστες εκδηλώσεις αλληλεγγύης του.

Οι συμπατριώτες τους δέχτηκαν έντονες αντιδράσεις επειδή έκαναν παρόμοιες χειρονομίες κατά τη διάρκεια των εμφανίσεών τους στο Φεστιβάλ Coachella νωρίτερα φέτος, ενώ το μέλος Mo Chara κατηγορήθηκε για τρομοκρατικά αδικήματα επειδή έφερε τη σημαία της λιβανέζικης παραστρατιωτικής ομάδας Χεζμπολάχ, η οποία χαρακτηρίζεται ως τρομοκρατική οργάνωση εντός του Ηνωμένου Βασιλείου.

Την Παρασκευή το βράδυ, ο τραγουδοποιός Sam Fender, γεννημένος στο Νιούκαστλ, έγινε πρωτοσέλιδο για μια παρόμοια παθιασμένη ομιλία, προτρέποντας τους ανθρώπους να μιλήσουν ενάντια στη γενοκτονία στη Γάζα, φωνάζοντας “Free Palestine” κατά τη διάρκεια της κύριας συναυλίας του στο Στάδιο του Λονδίνου.

Οι Fontaines DC θα συνεχίσουν την περιοδεία τους στην Ευρώπη καθ’ όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού, η οποία περιλαμβάνει μια συναυλία στα πλαίσια του Release Athens στην Πλατεία Νερού στις 27 Ιουνίου.

Πηγή: Far Out Magazine

Η υβριδική και απομακρυσμένη εργασία, η οποία κέρδισε έδαφος κατά την διάρκεια του Covid-19, καθώς οι επιχειρήσεις σε όλο τον κόσμο έκλεισαν προσωρινά τα γραφεία τους για να τηρήσουν τα υγειονομικά μέτρα, έχει γίνει μόνιμη πρακτική για πολλές εταιρείες. Ο αριθμός των ατόμων που εργάζονται εκτός γραφείου πενταπλασιάστηκε μεταξύ 2019 και 2023, ενώ το 40% των εργαζομένων στις ΗΠΑ εργάζονται σήμερα εξ αποστάσεως τουλάχιστον μία ημέρα την εβδομάδα, σύμφωνα με έκθεση που δημοσιεύθηκε από το Ινστιτούτο Οικονομικών Ερευνών του Στάνφορντ.

«Χάρη στην τεχνολογία cloud, που μπορεί να βρίσκεται οπουδήποτε στον κόσμο, αρκεί να υπάρχει διαθέσιμη σύνδεση στο διαδίκτυο υψηλής ποιότητας δεν είναι περίεργο που όλο και περισσότερα άτομα υιοθετούν την ιδέα του συνδυασμού της εργασίας με τα ταξίδια, είτε πρόκειται για λίγες ημέρες που προσκολλώνται στο τέλος των διακοπών, είτε για μερικούς μήνες ως ψηφιακοί νομάδες», δήλωσε ο Mark Dixon, ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της International Workplace Group.

Σύμφωνα με την έκθεση της IWG, το 84% των εργαζομένων που εργάζονται με υβριδικό τρόπο είτε έχουν παρατείνει είτε θα εξέταζαν το ενδεχόμενο να παρατείνουν τις διακοπές τους για να εργαστούν εξ αποστάσεως, ενώ το 75% δήλωσε ότι «η ελευθερία του να μπορούν να εργάζονται από οπουδήποτε αυξάνει την ικανοποίηση από την εργασία τους».

Η έκθεση της IWG συνέκρινε 30 πόλεις, σε παγκόσμιο επίπεδο, βαθμολογώντας τες σε κλίμακα 10 στις ακόλουθες κατηγορίες:

-Κλίμα

-Πολιτισμός

-Διαμονή

-Μεταφορές

-Τρόφιμα

-Διατροφή (κόστος ενός καφέ)

-Ευτυχία

-Ευρυζωνική ταχύτητα

-Βιωσιμότητα

-Διαθεσιμότητα ευέλικτων χώρων εργασίας

Αυτό το κριτήριο επιλέχθηκε για να «βοηθήσει στη μέτρηση του πόσο άνετα ή ευνοϊκά θα είναι τα περιβάλλοντα στο εξωτερικό, ειδικά όταν συνυπολογίζονται οι εργασιακές υποχρεώσεις», δήλωσε ο Dixon στο CNBC Make It.

«Εκτός από τις βασικές απαιτήσεις διαβίωσης (στέγαση, μεταφορά και φαγητό κ.λπ.), υπάρχουν κρίσιμες εκτιμήσεις που μπορούν να έχουν σημαντικό αντίκτυπο στην παραγωγικότητα ενός εργαζομένου, όπως η ευρυζωνικότητα και η διαθεσιμότητα ευέλικτων χώρων εργασίας», είπε. Η Βουδαπέστη βρέθηκε στην κορυφή του φετινού καταλόγου, εξασφαλίζοντας υψηλές βαθμολογίες στις κατηγορίες στέγαση (9,5/10), μεταφορές (9,5/10), βιωσιμότητα (8,5/10) και ευρυζωνική ταχύτητα (8/10).

Η ουγγρική πρωτεύουσα «φημίζεται για την κλασική αρχιτεκτονική της, προσελκύοντας περίπου 12 εκατομμύρια διεθνείς τουρίστες ετησίως …[και] διαθέτει πάνω από 200 μουσεία και γκαλερί, γεμάτες ζωντάνια γειτονιές και άφθονους χώρους πρασίνου, καθιστώντας την ιδανική επιλογή για ψηφιακούς νομάδες», σύμφωνα με την έκθεση.

Οι 10 κορυφαίες πόλεις για “workcation”, σύμφωνα με την IWG:

-Βουδαπέστη

-Βαρκελώνη

-Ρίο ντε Τζανέιρο

-Πεκίνο

-Λισαβόνα

-Νέα Υόρκη

-Σιγκαπούρη

-Τζακάρτα

-Λος Αντζελες

-Μιλάνο

Η Βαρκελώνη, η οποία βρέθηκε στην κορυφή της λίστας πέρυσι, μπορεί να έπεσε μία θέση όμως παραμένει το αγαπημένο μέρος των εργαζομένων που εργάζονται υβριδικά. Μαζί με τη βίζα ψηφιακού νομά, την αξιόπιστη υποδομή μεταφορών και το συγκριτικά προσιτό κόστος ζωής, η ισπανική πόλη προσφέρει επίσης «μια ζωντανή ατμόσφαιρα, εκπληκτική αρχιτεκτονική και σχεδόν ετήσια ηλιοφάνεια», αναφέρει η έκθεση.

Η Βαρκελώνη σημείωσε υψηλή βαθμολογία στις κατηγορίες των μεταφορών (9/10), του κλίματος (8,5/10) και της διαμονής (8,5/10), οι οποίες μετρούν το κόστος μιας μηνιαίας κάρτας μεταφοράς, τις συνολικές ώρες ηλιοφάνειας ανά έτος και το μέσο ενοίκιο ανά μήνα, αντίστοιχα.

Οι πόλεις της Ασίας είχαν επίσης εξέχουσα θέση στη φετινή λίστα με το Πεκίνο, τη Σιγκαπούρη και την Τζακάρτα να βρίσκονται στην πρώτη δεκάδα. Το Πεκίνο έπεσε κατά μία θέση φέτος στην τέταρτη θέση.

Εν τω μεταξύ, η Σιγκαπούρη ανέβηκε εντυπωσιακά 14 θέσεις από πέρυσι στην έβδομη θέση. Η πόλη-κράτος σημείωσε εξαιρετικά καλή βαθμολογία στις κατηγορίες της ποιότητας των ευρυζωνικών συνδέσεων (10/10) και της βιωσιμότητας (9/10).

Η Σιγκαπούρη, η οποία μπορεί να υπερηφανεύεται για το δεύτερο καλύτερο αεροδρόμιο στον κόσμο, χρησιμεύει ως «παγκόσμια πύλη προς τη Νοτιοανατολική Ασία», καθιστώντας την ελκυστικό προορισμό για τους ταξιδιώτες. Η Σιγκαπούρη ανακηρύχθηκε επίσης η πιο ευτυχισμένη χώρα της Ασίας για δεύτερη συνεχή χρονιά και βρίσκεται σε καλό δρόμο για να προσφέρει κάλυψη 5G σε όλο το νησί μέχρι το 2025, σύμφωνα με την IWG.

«Αυτή η τάση πρόκειται να επιταχυνθεί περαιτέρω και θα συνεχίσουμε να βλέπουμε όλο και περισσότερες εταιρείες να υιοθετούν πολιτικές WFA για να βελτιώσουν την ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής των εργαζομένων και να αυξήσουν την ελκυστικότητά τους ως εργοδότες», δήλωσε ο Dixon.