Γεννήθηκε το 1956 στο Κάιρο. Η έφηβη Ζωζώ Χριστοδούλου, Κύπρια στην καταγωγή, ήρθε στην Αθήνα στα 16 της και το πρώτο που έψαξε να βρει ήταν ένα στάδιο να προπονείται. «Από τότε που γεννήθηκα, ήθελα να τρέχω. Ο αθλητισμός ήταν το οξυγόνο μου», έχει δηλώσει. Στον αθλητικό όμιλο Φιλοθέης, στη νέα της γειτονιά, για μεγάλο χρονικό διάστημα, ήταν η μόνη γυναίκα στην ομάδα. Ξεκίνησε να τρέχει στα 200 και τα 400 μέτρα. Το 1968, παρουσιάστηκε στον προπονητή του Εθνικού, Ηλία Αντζουλάτο, ο οποίος της συνέστησε να αγωνιστεί στις μεγαλύτερες αποστάσεις, καθώς ο σωματότυπός της ταίριαζε καλύτερα σε αυτές. Εξάλλου, ήταν αυτό που πραγματικά ήθελε. «Να κλείνει τα μάτια και να τρέχει χιλιόμετρα». Αγωνίστηκε στα 800 και στα 1.500 μέτρα. Άλλωστε, μέχρι το 1972 αυτό ήταν το ανώτατο επιτρεπτό όριο, που μπορούσε να τρέξει μία γυναίκα. Επικρατούσε η λογική ότι το γυναικείο σώμα δεν μπορεί να αντέξει την κόπωση των πολλών χιλιομέτρων.

«Η ημέρα εκείνη, του Μαραθώνιου, ήταν μία πολύ χαρούμενη μέρα. Νωρίς το πρωί, λοιπόν, πήγαμε στον Μαραθώνα, όλοι άνδρες και 45 γυναίκες. Όταν ξεκινήσαμε ήταν μπροστά ο προπονητής μου και μου έδινε τον ρυθμό. Του είπα «φύγε, άσε μα να φτάσω μόνη στον τερματισμό». Ξεκίνησα με σκοπό να τερματίσω και μόνο. Έπρεπε να τερματίσω για να πείσω ότι οι γυναίκες μπορούν. Σε αντίθετη περίπτωση, θα επιβεβαίωνα όσους ισχυρίζονταν το αντίθετο. Στη διαδρομή μου, φώναζαν «Εσύ είσαι η Ελληνίδα; Πρώτη θα βγεις». Όταν μπήκα στο Στάδιο, ήταν μία στιγμή που δεν περιγράφεται και δεν ξεχνιέται. Μπορεί να άκουγα και τα χειροκροτήματα και τις επευφημίες, ήμουν όμως «αλλού». Ένα συναίσθημα που καταλαβαίνει μόνο αυτός που τρέχει μαραθώνιο και τερματίζει μέσα σε αυτό το Στάδιο. Μία συγκίνηση πολύ μεγάλη. Κούραση αισθανόμουν στα μάγουλα μου από τα πολλά χαμόγελα που «μοίραζα» στη διαδρομή σε αυτούς, που μου φώναζαν. Το υπόλοιπο σώμα ήταν μία χαρά. Τερμάτισα 6η γυναίκα και 427η στο σύνολο 650 δρομέων.

Την επόμενη, ήμουν 1,5 κιλό λιγότερο, ήμουν, όμως, πολύ ευτυχισμένη. Άρχισε, βέβαια, να λέγεται ότι όλο αυτό το έκανα γιατί ήθελα να ξεκινήσω μία επανάσταση. Πραγματικά, καμία σχέση. Ήμουν ήδη αθλήτρια, αυτό που μου άρεσε να κάνω ήταν να τρέχω, και το έκανα γιατί αυτό με ενδιέφερε. Ήταν η ζωή μου, το οξυγόνο μου, τα πάντα», είπε σε πρόσφατη συνέντευξή της στο Runner Magazine και στον Βασίλη Παπαϊωάννου.

Αντί επιλόγου, αυτό και μόνο: «Να έχεις έναν στόχο για όλη σου τη ζωή, έναν στόχο για ένα μέρος της ζωής σου και έναν στόχο για κάθε χρόνο. Έναν στόχο για κάθε μήνα, έναν στόχο για κάθε εβδομάδα, έναν στόχο για κάθε μέρα, έναν στόχο για κάθε ώρα και κάθε λεπτό. Και να θυσιάζεις τον μικρότερο στόχο για τον μεγαλύτερο».

*Ο 41ος Αυθεντικός Μαραθώνιος θα διεξαχθεί το Σάββατο 9 και την Κυριακή 10 Νοεμβρίου 2024 με αγωνιστική δραστηριότητα, που θα βγάλει στους δρόμους περισσότερους από 70.000 δρομείς όλων των ηλικιών.

Κάνοντας μια έρευνα αγοράς, συνειδητοποιούμε ότι τα περισσότερα επώνυμα παπούτσια τρεξίματος κοστίζουν πάνω από 100 ευρώ και τα σούπερ παπούτσια, με ειδικές σόλες, μπορούν να ξεπεράσουν τα 200. Μπορείτε σίγουρα να βρείτε με έκπτωση κάποιο ζευγάρι, ή να απευθυνθείτε σε λιγότερο γνωστές μάρκες, αλλά πολλοί δρομείς διαπιστώνουν ότι δεν αισθάνονται τόσο άνετοι, πιθανότατα επειδή χρησιμοποιούν λιγότερο ή χαμηλότερης ποιότητας αφρό αυτές οι εταιρείες.

Μελέτες που πραγματοποιήθηκαν στο εργαστήριο και στον πραγματικό κόσμο, δείχνουν ότι τα παπούτσια για τρέξιμο χάνουν σημαντικά ποσά απορρόφησης κραδασμών μέσα σε 300 έως 500 μίλια, αν όχι νωρίτερα. Αυτό είναι περίπου τρεις έως πέντε μήνες εάν είστε σοβαρός δρομέας ή ίσως περίπου εννέα έως δώδεκα μήνες, εάν βγαίνετε εκεί έξω μερικές φορές την εβδομάδα, ή είστε ένας επίλεκτος μαραθωνοδρόμος και πιστοποιημένος προπονητής τρεξίματος. Αλλά δεν είναι σαφές πότε αυτή η βλάβη αρχίζει να προκαλεί προβλήματα στα πόδια σας.

Όλα εξαρτώνται από τον δρομέα. Οι δρομείς με μεγαλύτερη απόσταση σε μίλια, εκείνοι που προπονούνται σε σκληρότερες ή τραχιές επιφάνειες ή άτομα με ανομοιόμορφα μοτίβα βάδισης μπορεί να χρειαστεί να αντικαταστήσουν τα παπούτσια νωρίτερα και ακόμα και τα ειδικά παπούτσια τείνουν να χαλάνε πιο γρήγορα από τα παπούτσια εκείνων που γυμνάζονται σε κλασικά γυμναστήρια.

Εάν είστε συνηθισμένοι στο τρέξιμο, μπορεί να το αισθανθείτε όταν το παπούτσι σας πλησιάζει στη σύνταξη – ίσως η καμάρα ή οι κνήμες σας να πονούν ελαφρά ή τα γόνατα ή οι φτέρνες σας να σας ενοχλούν. Φυσικά, ορατά σημάδια ζημιάς, όπως ρωγμές ή φθαρμένο καουτσούκ, υποδεικνύουν επίσης ότι ήρθε η ώρα να κάνετε αντικατάσταση.

Μπορείτε να παρατείνετε τη διάρκεια ζωής ενός παπουτσιού φορώντας το μόνο για τρέξιμο και όχι σε άλλες προπονήσεις ή για να πάτε στο σούπερ μάρκετ. Αν έχετε τα χρήματα, η εναλλαγή μεταξύ των ζευγαριών βοηθά επίσης, αφήνοντας τουλάχιστον 24 ώρες για να επιστρέψει ο αφρός στο σχήμα του.

Η εύρεση του σωστού sneaker μπορεί να σας φαίνεται βουνό και ακόμα μπορεί να μην έχετε τον χρόνο για να κάνετε τη σωστή έρευνα αγοράς, αλλά μην αγχώνεστε και πολύ. Δεν υπάρχει μόνο ένα τέλειο ζευγάρι και δεν είναι το ίδιο για όλους. Αναγνωρίστε ότι υπάρχει πιθανώς μια σειρά παπουτσιών που θα λειτουργήσουν για εσάς – και η αναζήτηση από μόνη της αποτελεί μέρος του ταξιδιού τρεξίματος. Κάντε την επένδυση ούτως ή άλλως, για να προστατέψετε τα πόδια σας.

Με πληροφορίες από New York Times.