Νίκος Γκάτσος, κάτοικος της οδού Σπετσών 101, μέχρι το 1992. Ο αλησμόνητος συνομιλητής, ο διαμορφωτής ενός οριστικού ήθους κι ενός οριστικού βλέμματος. Σήμερα, 12 Μαΐου, συμπληρώνονται 33 χρόνια από τον θάνατό και 82 από την έκδοση της «Αμοργού», της μοναδικής ποιητικής σύνθεσης που εξέδωσε.

Ο Νίκος Γκάτσος γεννήθηκε το 1911 στην Ασέα Αρκαδίας από τους αγρότες Γεώργιο Γκάτσο και Βασιλική Βασιλοπούλου. Όταν το 1930 ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει στη Φιλοσοφική Σχολή, δεν ήταν ένας συνηθισμένος νέος, που θα άφηνε ανεκμετάλλευτη την ευγενή πνευματικότητα της πρωτεύουσας. Ο Γκάτσος είχε ήδη μελετήσει Παλαμά και Σολωμό, καθώς και το δημοτικό τραγούδι, ενώ παρακολουθούσε με θέρμη και ζήλο τις νεωτεριστικές τάσεις στην ποίηση της Ευρώπης. Αμέσως, άρχισε να έρχεται σε επαφή με τους λογοτεχνικούς κύκλους της εποχής. Πρωτοδημοσίευσε ποιήματά του, μικρά σε έκταση και με κλασικό ύφος, στα περιοδικά «Νέα Εστία» και «Ρυθμός». Την ίδια περίοδο, δημοσίευσε κριτικά σημειώματα στα περιοδικά «Μακεδονικές Ημέρες», «Ρυθμός» και «Τα Νέα Γράμματα» (για τον Κωστή Μπαστιά, την Μυρτιώτισσα και τον Θράσο Καστανάκη αντίστοιχα), ενώ αργότερα συνεργάστηκε με τα «Καλλιτεχνικά Νέα» και τα «Φιλολογικά Χρονικά».

Το 1936, γνωρίζει τον ποιητή Οδυσσέα Ελύτη στο πατάρι του Λουμίδη, στο στέκι όλης της αφρόκρεμας. Είναι και οι δύο εικοσιπέντε χρόνων. Μια νιότη που έχει ήδη καθορίσει το περιεχόμενό της. Ο Γκάτσος ασχολήθηκε ιδιαίτερα και με τη μετάφραση θεατρικών έργων, κυρίως για λογαριασμό του Εθνικού Θεάτρου, του Θεάτρου Τέχνης και του Λαϊκού Θεάτρου. Το όνομά του όμως είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το ελληνικό τραγούδι. Ό,τι έγραψε και μελοποιήθηκε δύσκολα αφήνει τη μνήμη του ακροατή. Ό,τι φώτισε, πήρε γιγάντιες διαστάσεις. Έφερε την ποίηση στον στίχο και κατάφερε να δώσει, κυρίως μέσω της συνεργασίας του με τον Μάνο Χατζιδάκι, τον κανόνα του ποιητικού τραγουδιού. Η γνωριμία και η συνεργασία του Γκάτσου με τον Χατζιδάκι χρονολογείται από τα μέσα της δεκαετίας του ’40 και αποτέλεσε σταθμό στην ιστορία της ελληνικής μουσικής. Για πενήντα σχεδόν χρόνια οι δυο τους υπήρξαν στενοί φίλοι, συνομιλητές, συνεργάτες.

«Την πίκρα έχω μάνα μου, γυναίκα την ανάγκη, στα χώματα που χόρεψαν, Αγαρηνοί και Φράγκοι», «εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες, ευλαβικά πριν μπουν στο τελεστήριο, τώρα πετάνε τ’ αποτσίγαρα οι τουρίστες, και το καινούριο παν να δουν διυλιστήριο», «θα γυρίσω λυπημένη Παναγιά. Έχε γεια, μην κλαις το μαράζι, μάθε φυλακτό να μην κρεμάς. Να λες Δεν πειράζει, θα ρθει η άσπρη μέρα και για μας”, «Πρωτομαγιά, με το σουγιά χαράξαν το φεγγίτη, και μια βραδιά, σαν τα θεριά, σε πήραν απ’ το σπίτι», «Θε μου, σαν πόσες αμαρτίες του ανθρώπου η μοίρα σου χρωστά. Ολοι τραβούν στην αγορά κι οι ρήτορες απ’το μπαλκόνι ποτίζουν τις ψυχές μ’αφιόνι και κόβουν χέρια και φτερά», «Αύριο πάλι, αύριο πάλι θαρθω να σου πω, κρίμα που δε με πιστεύεις, κρίμα που δεν ξέρεις πόσο σ’ αγαπώ».

Ο Νίκος Γκάτσος είτε εξαντλούσε την αγάπη και τον έρωτα με ένα «πάλι» δίπλα στο «αύριο» είτε περιείχε την αιμάτινη Πρωτομαγιά με ουσιαστικά βίας και αγώνα, δεν ξέφευγε από τα όρια της ολοκληρωμένης ποίησης. Είναι, ναι, δικαίως, κομμάτι της ζωής που ζούμε τώρα, αλλά «και αντικατάσταση δεν έγινε καμία». Πάντως, ο ήλιος πάνω από τους καθιερωμένους δρόμους παραμένει ο ίδιος. Όπως παραμένει ίδια και η ανάγκη του χορτάτου ποιητή να εκφράζει τα αισθήματα όλων των εποχών.

Ο γνωστός καλλιτέχνης αφιέρωσε το κομμάτι «στους ανθρώπους της Μινεάπολης, στους αθώους γείτονές μας μετανάστες και στη μνήμη των Alex Pretti και Renee Good». Ο ίδιος ανέφερε ότι έγραψε το τραγούδι το Σάββατο, την ημέρα που οι πράκτορες μετανάστευσης σκότωσαν τον Alex Pretti, έναν 37χρονο νοσηλευτή ΜΕΘ, κατά τη διάρκεια μιας αντιπαράθεσης.

Η Renee Good, επίσης 37 ετών και μητέρα τριών παιδιών, έχασε τη ζωή της από πυρά πράκτορα της υπηρεσίας μετανάστευσης στις 7 Ιανουαρίου. Τα γεγονότα αυτά έχουν προκαλέσει έντονες αντιδράσεις και διαμαρτυρίες στην κοινότητα.

Περιγραφή των γεγονότων και κοινωνικές αντιδράσεις

Στους στίχους του τραγουδιού, ο Springsteen περιγράφει την αυστηρή καταστολή της μετανάστευσης στη Μινεάπολη, όπου η αύξηση των ομοσπονδιακών πρακτόρων έχει οδηγήσει σε μαζικές διαμαρτυρίες. Άνθρωποι όπως ο Pretti καταγράφουν τις συγκρούσεις στα κινητά τους τηλέφωνα και χρησιμοποιούν σφυρίχτρες για να ειδοποιήσουν τους υπόλοιπους για την παρουσία των πρακτόρων.

Η συνεργασία τους περιλάμβανε τραγούδια που ηχογραφήθηκαν και κυκλοφόρησαν στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Η επιρροή της, όμως, υπήρξε πολύ μεγαλύτερη: έδειξε ότι η ελληνική μουσική μπορούσε να συνδεθεί με τη διεθνή pop σκηνή και να σταθεί δίπλα σε μια από τις πιο διάσημες περσόνες της εποχής. Αργότερα, η Μπαρντό ξαναεπέστρεψε σε κομμάτια του Σπανού, επιβεβαιώνοντας τη σημασία αυτής της συνεργασίας τόσο για την ίδια όσο και για τη μουσική της πορεία.

Η γνωριμία με τον Γιάννη Σπανό και το τραγούδι

Ο Ζαν Μαξ Ριβιέρ ήταν αυτός που έφερε σε επαφή τον Γιάννη Σπανό με την Μπριζίτ Μπαρντό. Η Γαλλίδα ντίβα είχε ήδη δέκα χρόνια λαμπερής καριέρας στον κινηματογράφο και αναζητούσε μια νέα μορφή καλλιτεχνικής έκφρασης μέσα από το τραγούδι. Όπως παραδεχόταν η ίδια, τραγουδώντας ένιωθε πιο αυθεντική, καθώς εκεί δεν υπήρχε κανείς να της πει τι να κάνει, όπως συνέβαινε στον κινηματογράφο.

Ο Σπανός, από την πλευρά του, είχε ζωηρό ενδιαφέρον για τους Γάλλους ποιητές, όπως ο Σαρλ Κρο, ο Ρομπέρ Ντεσνό και ο Πιερ Σεγκέρ, μελοποιώντας ορισμένα από τα πιο όμορφα ποιήματά τους. Στο πλαίσιο αυτό, καλλιτέχνες όπως η Μπεατρίς Αρνάκ και η Ζιλιέτ Γκρεκό χάρισαν τη φωνή τους στα τραγούδια. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει το Sidonie, το πρώτο 45άρι που ηχογράφησε η Μπαρντό το 1962.

Η μουσική που ενέπνευσε την Μπαρντό

Με μια κιθάρα στα χέρια, η Μπαρντό ερμηνεύει το Sidonie στην ταινία Vie Privée, πλάι στον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι. Το τραγούδι γνώρισε τεράστια επιτυχία, ανοίγοντας τον δρόμο για την περαιτέρω συνεργασία τους.

Ακολούθησαν ακόμη τρία τραγούδια: “Les amis de la musique”, “Rose d’eau” και “Une histoire de plage”, όλα με στίχους του Γάλλου ποιητή J.M. Rivière, που κυκλοφόρησαν το 1963. Αυτή η συνεργασία όχι μόνο ενίσχυσε τη μουσική πορεία της Μπαρντό, αλλά ανέδειξε και την ικανότητα της ελληνικής μουσικής να σταθεί στο διεθνές στερέωμα.

Όπου κοιτάζω να κοιτάζεις
όλη η Ελλάδα ατέλειωτη παράγκα
παράγκα, παράγκα, παράγκα του χειμώνα
κι εσύ μιλάς σαν πτώμα

Ο λαός, ο λαός στα πεζοδρόμια
κουλούρια ζητάει και λαχεία
κοπάδια, κοπάδια, κοπάδια στα υπουργεία
αιτήσεις για τη Γερμανία

Κυράδες, φιλάνθρωποι παπάδες
εργολαβίες, ψαλμωδίες και καντάδες
Η Ευανθούλα κλαίει πριν να κοιμηθεί
την παρθενιά της βγάζει στο σφυρί

Στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει
στα καφενεία μπιλιάρδο, καλαμπούρι και χαρτί
Στέκει στο περίπτερο διαβάζει
φυλλάδες με μιάμιση δραχμή

Όχι, όχι αυτό δεν είναι τραγούδι
Είναι η τρύπια στέγη μιας παράγκας
Είναι η γόπα που μάζεψε ένας μάγκας
Κι ο χαφιές που μας ακολουθεί.

*Διονύσης Σαββόπουλος, Δέκα χρόνια κομμάτια, 1975

Πηγή φωτογραφίας: © Daniel Simon/Gamma-Rapho via Getty Images

Σε προηγούμενη συνέντευξή της, η Τζούλια Γκάρνερ, περιέγραψε την προετοιμασία της για την οντισιόν. «Ήθελα απλώς να δω αν μπορούσα να το κάνω, επειδή δεν ήμουν εκπαιδευμένη χορεύτρια και έπρεπε να μάθω να χορεύω και μετά να χορέψω μπροστά της και να την πείσω ότι μπορώ να χορέψω και να τραγουδήσω. Και να τραγουδήσω μαζί της!», θυμήθηκε.

Πηγή: Lifo.gr

Η κριτική αυτή εντείνεται στο νέο τραγούδι, το οποίο ανέβηκε στο επίσημο κανάλι του Young στο YouTube. Μαζί με τη μπάντα του, τους Chrome Hearts, το κομμάτι ηχογραφήθηκε κατά τη διάρκεια sound check σε συναυλία στο Northerly Island του Σικάγο.

Στο ρεφρέν, ο Young τραγουδά: «Υπάρχει μεγάλο έγκλημα στην Ουάσινγκτον, στον Λευκό Οίκο», σχολιάζοντας τις νομικές περιπέτειες του Trump αλλά και σαρκάζοντας την πρόσφατη εκστρατεία του για πάταξη της εγκληματικότητας στην πρωτεύουσα.

Ο Trump είχε κηρύξει «κατάσταση έκτακτης ανάγκης για το έγκλημα» στην Ουάσινγκτον στις αρχές του μήνα, αναλαμβάνοντας τον έλεγχο της αστυνομίας της πόλης και αναπτύσσοντας δυνάμεις της εθνοφρουράς. Υποστήριξε ότι το μέτρο αποσκοπούσε στη «συγκράτηση της απότομης αύξησης της βίαιης εγκληματικότητας», παρότι τον Ιανουάριο η αστυνομία και ο ομοσπονδιακός εισαγγελέας Matthew Graves είχαν ανακοινώσει ότι τα επίπεδα εγκλήματος είχαν φτάσει σε χαμηλό 30ετίας.

Ο Young συνεχίζει στο τραγούδι: «Δεν θέλουμε φασιστικούς κανόνες, ούτε φασιστικά σχολεία, ούτε στρατιώτες στους δρόμους… Πρέπει να διώξουμε τους φασίστες, να καθαρίσουμε τον Λευκό Οίκο… Όχι άλλα χρήματα στους φασίστες, στους δισεκατομμυριούχους φασίστες». Παρωδώντας το σύνθημα του Trump «make America great again», ο Young προσθέτει: «Όχι άλλο great again».

Ο Young έχει επικρίνει ξανά τον Trump μέσα από τη μουσική του, όπως όταν το 2020 ανανέωσε το τραγούδι του 2006 “Lookin’ for a Leader” προσθέτοντας στίχους για τον τότε πρόεδρο: «Η Αμερική έχει έναν ηγέτη που χτίζει τείχη γύρω μας / Που δεν καταλαβαίνει ότι οι ζωές των μαύρων μετρούν και πρέπει να τον διώξουμε με την ψήφο μας», χαρακτηρίζοντάς τον «φοβισμένο από τη σκιά του».

Η σύγκρουση με τον Trump και τα τραγούδια του Young

Το αρχικό “Lookin’ for a Leader” είχε απευθυνθεί στον τότε πρόεδρο George W. Bush, καλώντας για έναν ηγέτη «που θα είναι ευθύς και δυνατός / να μας βγάλει από την ερημιά και έναν διαλυμένο κόσμο», ενώ ανέφερε ως πιθανό διάδοχο τον Barack Obama. Το τραγούδι περιλαμβανόταν στο άλμπουμ “Living With War“, όπου ο Young επέκρινε ανοιχτά τον Bush με κομμάτια όπως το “Let’s Impeach the President”.

Ο Trump είχε χρησιμοποιήσει το “Rockin’ in the Free World” στην ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του για την προεδρία το 2015, πιθανώς αγνοώντας την ειρωνική διάθεση ενός τραγουδιού που περιγράφει κοινωνική κατάρρευση επί εποχής Reagan. Ο Young είχε δηλώσει ότι στηρίζει τον Bernie Sanders, ενώ ο Trump σταμάτησε να χρησιμοποιεί το τραγούδι λέγοντας ότι «δεν του άρεσε ιδιαίτερα».

Ωστόσο, το κομμάτι επανήλθε στη λίστα αναπαραγωγής σε συγκέντρωση του Trump το 2020, μαζί με ένα ακόμη τραγούδι του Young, το “Devil’s Sidewalk“. Ο μουσικός κινήθηκε ξανά νομικά εναντίον του, υποστηρίζοντας πως δεν μπορεί να επιτρέψει τα τραγούδια του να λειτουργούν ως «ύμνος μιας διχαστικής, αντιαμερικανικής εκστρατείας μίσους και άγνοιας». Τελικά, ο ίδιος απέσυρε οικειοθελώς τη μήνυση.

Ο Young έγινε διπλός πολίτης ΗΠΑ-Καναδά το 2020, χαρακτηρίζοντας τότε τον Trump «ντροπή για τη χώρα μου». Νωρίτερα φέτος εξέφρασε ανησυχία πως η κριτική του μπορεί να οδηγήσει σε απαγόρευση επανεισόδου στις ΗΠΑ: «Όταν πάω να παίξω μουσική στην Ευρώπη, αν μιλήσω για τον Donald J Trump, μπορεί να είμαι από αυτούς που επιστρέφοντας στην Αμερική θα αποκλειστούν ή θα φυλακιστούν σε τσιμεντένιο πάτωμα με αλουμινένια κουβέρτα», έγραψε στην ιστοσελίδα του.

Πηγή: The Guardian

Το κύριο μέρος της μελέτης διήρκεσε έξι εβδομάδες, ξεκινώντας με ένα προκαταρκτικό τεστ την πρώτη εβδομάδα, ακολουθούμενο από μια παρέμβαση τεσσάρων εβδομάδων και στη συνέχεια το τελευταίο τεστ την έκτη εβδομάδα. Οι φροντιστές είχαν πρόσβαση σε εκπαιδευτικά βίντεο με παιδικά τραγούδια, που τους βοηθούσαν να τραγουδούν συχνότερα στα μωρά τους. Καθ’ όλη τη διάρκεια της μελέτης, οι συμμετέχοντες συμπλήρωναν έρευνες μέσω smartphone μία έως τρεις φορές την ημέρα, αναφέροντας τη διάθεση του βρέφους και του γονέα, το άγχος, την ποιότητα ύπνου και τη χρήση μουσικής.

Πώς το τραγούδι επηρεάζει τη διάθεση των βρεφών

Όπως προέκυψε από τη μελέτη, η αύξηση της συχνότητας του τραγουδιού προς τα βρέφη οδήγησε σε μετρήσιμες βελτιώσεις στη γενική διάθεση των βρεφών. Οι φροντιστές ενσωμάτωσαν το τραγούδι κυρίως στις ρουτίνες καταπράυνσης των βρεφών τους.

Τα ευρήματα υποδεικνύουν, σύμφωνα με τους ερευνητές, ότι απλές, χαμηλού κόστους παρεμβάσεις, όπως η αύξηση του τραγουδιού προς τα βρέφη, έχουν τη δυνατότητα να βελτιώσουν τα αποτελέσματα υγείας τόσο για τα βρέφη όσο και για τους φροντιστές.

Επίσης, καθώς η μελέτη διήρκεσε μόνο τέσσερις εβδομάδες, οι ερευνητές επισημαίνουν ότι οι θετικές επιδράσεις του τραγουδιού στα βρέφη μπορεί να είναι ακόμη πιο έντονες με μακροπρόθεσμες, υψηλότερης έντασης παρεμβάσεις και μπορεί επίσης να επεκταθούν στην ευημερία του φροντιστή και σε άλλες πτυχές της υγείας του βρέφους πέρα από τη διάθεση.

Στους περιορισμούς της μελέτης οι ερευνητές αναφέρουν ότι το δείγμα ήταν κυρίως λευκοί, υψηλής μόρφωσης και κοινωνικοοικονομικής κατάστασης. Επίσης, ότι όλα τα δεδομένα διάθεσης βρεφών βασίστηκαν σε αναφορές φροντιστών, αν και αυτές οι αναφορές συλλέχθηκαν σε πραγματικό χρόνο για να μειωθεί η προκατάληψη ανάκλησης. Τέλος ότι η παρέμβαση ήταν σχετικά σύντομη και χαμηλής έντασης.

Πηγή: Lifo.gr

Ο περσινός νικητής, το non binary Nemo από την Ελβετία, ήταν επίσης 24 όταν κέρδισε.

Αποδεχόμενος το τρόπαιό του μετά το τετράωρο σόου, ο queer τραγουδιστής κόντρα-τενόρος ευχαρίστησε επανειλημμένα την Ευρώπη που «έκανε τα όνειρά μου πραγματικότητα». Κουνώντας το γυάλινο τρόπαιο, ο JJ μοιράστηκε με το πλήθος: «Η αγάπη είναι η ισχυρότερη δύναμη στον κόσμο. Ας διαδώσουμε περισσότερη αγάπη».

Η Αυστρία κέρδισε τον διαγωνισμό του 2025, όταν επικράτησε οριακά έναντι του Ισραήλ, το οποίο τερμάτισε στη δεύτερη θέση με 357 βαθμούς και εκπροσωπήθηκε από τη Yuval Raphael και τη μπαλάντα της “New Day Will Rise”. Η τραγουδίστρια έμοιαζε ως η ισχυρότερη υποψήφια για τη νίκη, καθώς οι ψηφοφορίες του κοινού ανακοινώνονταν μέχρι την τελευταία στιγμή.

Τόσο η Ελβετία όσο και το Ηνωμένο Βασίλειο έλαβαν μηδενικές ψήφους του κοινού. Αυτή ήταν η δεύτερη συνεχόμενη χρονιά του Ηνωμένου Βασιλείου με μηδέν βαθμούς από το κοινό, τερματίζοντας στη 19η θέση με 88 ψήφους από τους κριτές – μόλις μία κάτω από τον Olly Alexander πέρυσι. Το Ηνωμένο Βασίλειο εκπροσωπήθηκε από το γυναικείο τρίο Remember Monday με το τραγούδι τους “What the Hell Just Happened?” φέτος.

Ο Εσθονός Tommy Cash ήρθε τρίτος με 356 πόντους, ακολουθούμενος από τον Σουηδό KAJ, τον πρώτο Φινλανδό ηθοποιό που εκπροσωπεί τη Σουηδία στη Eurovision, με 321 βαθμούς και τον Ιταλό Lucio Corsi με 256 βαθμούς.

Ο φετινός διαγωνισμός έφερε τη Eurovision πίσω στη χώρα όπου ξεκίνησε για πρώτη φορά: την Ελβετία. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο St. Jakobshalle Arena στη Βασιλεία. Παρουσιάστρια της εκπομπής ήταν η γερμανοελβετίδα κωμικός Hazel Brugger, η Ελβετή παρουσιάστρια και η Ελβετίδα συμμετέχουσα στη Eurovision το 1991 Sandra Studer και η Ελβετο-ιταλή τηλεοπτική προσωπικότητα Michelle Hunziker.

26 χώρες εμφανίστηκαν στον μεγάλο τελικό του φετινού έτους, αφού 11 από τις αρχικές 37 χώρες που συμμετείχαν αποκλείστηκαν στους ημιτελικούς. Ο διαγωνισμός φιλοξενήθηκε στην Ελβετία 36 χρόνια μετά την τελευταία φιλοξενία του προγράμματος, όταν η Celine Dion κέρδισε πανηγυρικά το 1988 ως Ελβετίδα συμμετέχουσα. Όπως αναφέρθηκε στην πόλη από πολλά ειδησεογραφικά πρακτορεία, συμπεριλαμβανομένου του BBC, πολλοί ήταν βέβαιοι ότι η Dion θα έκανε μια έκπληξη ως guest, αλλά δεν έλαβε χώρα τέτοια παράσταση.

Αντίθετα, η συμπαρουσιάστρια της εκδήλωσης Sandra Studer τραγούδησε μια διασκευή του τραγουδιού συμμετοχής της από τον διαγωνισμό του 1991, “Canzone Per Te”, και η αρένα, φωτισμένη με καυτά ροζ φώτα, τραγούδησε μαζί το “Waterloo” των ABBA πριν εμφανιστούν οι τελευταίοι διαγωνιζόμενοι στον μεγάλο τελικό.

Το σόου άνοιξε με μια ηλεκτρική παράσταση του τραγουδιού “Code” από το Nemo, που κέρδισε πέρυσι.

Πηγή: Variety

Το κοινό ενθουσιάστηκε με τις φωνητικές της ικανότητες και, όπως φαίνεται από τα σχόλια στα social media, ανυπομονεί να τη δει να διαγωνίζεται σε λίγες ημέρες μαζί με τις υπόλοιπες χώρες. Ανάμεσα σε εκείνους που αναγνώρισαν την ερμηνεία της τραγουδίστριας ήταν και το BBC, όπου στον λογαριασμό του BBC eurovision, στο Instagram, ανέβασε video από τη χθεσινή βραδιά με την Κλαυδία να τραγουδά και έγραψε στη λεζάντα:

«Είμαστε τόσο μέσα σε αυτόν τον στοιχειωμένο ρυθμό, η απόδοση της Klavdia είναι απλά μαγευτική».
Κάτω από την ανάρτηση τα σχόλια συμφωνούν με το βρετανικό μέσο και σημειώνουν πως και η σκηνική της παρουσία, τα φωνητικά και όλη η παραγωγή ήταν πολύ καλά στημένη και προετοιμασμένη.

Το κομμάτι, σε σύνθεση των Arcade και της Κλαυδίας και στίχους των Arcade, πλαισιώνεται σκηνικά από τον creative director, Φωκά Ευαγγελινό. Η ερμηνεία περιστρέφεται γύρω από την έννοια του αποχωρισμού – με την προσωπική διάσταση που μπορεί να έχει για τον εκάστοτε – και την πορεία προς το φως, όπως υποδηλώνεται και από τη σκηνοθετική προσέγγιση.

Η Κλαυδία εμφανίζεται σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της ερμηνείας της με ένα μαύρο φόρεμα, ωστόσο στο φινάλε γίνεται η μεγάλη ανατροπή: τα φώτα σβήνουν και μέσα σε δευτερόλεπτα αφαιρεί το μαύρο ρούχο, αποκαλύπτοντας ένα λευκό φόρεμα – με το κλείσιμο αυτό να θεωρείται το πιο δυνατό σημείο της εμφάνισής της.

Πηγή: Marie Claire

Το εικαστικό εμπνευσμένο από το vintage, σε σκηνοθεσία Petra Collins, ξεκινά με την Gomez να ονειρεύεται τον αρραβωνιαστικό της Benny Blanco. Η Gomez αλλάζει ανάμεσα σε πολλές εμφανίσεις στο βίντεο—μαύρα εσώρουχα Victoria’s Secret, κόκκινη όψη και ένα λευκό button-down – αλλά διατηρεί μια μοναδική εμφάνιση ομορφιάς σε όλη τη διάρκεια. Επέλεξε τολμηρά κόκκινα χείλη και τις χολιγουντιανές μπούκλες. Ένα κλασικό κόκκινο μανικιούρ ολοκλήρωσε την εμφάνισή της. Μάλιστα, σαν γνήσια στάρλετ του Χόλιγουντ, ντύθηκε με πολλά κοσμήματα από διαμάντια.

Μια συγκεκριμένη στιγμή κατά την οποία η Gomez τραγουδά με λατρεία σε έναν Blanco-μινιατούρα φαίνεται να γνέφει κατευθείαν σε μια διάσημη σκηνή του “One from the Heart”. Στο μιούζικαλ, η Leila (μια ερμηνεύτρια του τσίρκου που υποδύεται η Γερμανίδα ηθοποιός και μοντέλο Nastassja Kinski) τραγουδά στον χαρακτήρα του Frederic Forrest, Hank, το “Little Boy Blue”. Η Gomez αποκτά καλλιτεχνική ελευθερία προς το τέλος του βίντεο, όταν και δαγκώνει κυριολεκτικά τον Blanco.

«Το πρώτο μας ραντεβού ήταν στο Sunset Blvd, και είναι επίσης ο τίτλος του επόμενου τραγουδιού μας μαζί», είπε η Gomez νωρίτερα αυτή την εβδομάδα για το ιδιαίτερο νόημα πίσω από το τραγούδι. Είναι το τελευταίο κομμάτι από το κοινό άλμπουμ της και του Blanco, “I Said I Love You First”. Είχαν κυκλοφορήσει στο παρελθόν τα “Scared of Loving You” και “Call Me When You Break Up” με την Gracie Abrams.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το ζευγάρι συνεργάζεται. Ο Blanco και η Gomez, που αρραβωνιάστηκαν τον Δεκέμβριο του 2024, είχαν συνεργαστεί στο παρελθόν στα τραγούδια της Gomez “Kill Em With Kindness” και “Single Soon” το 2015 και το 2023, αντίστοιχα. «Ήταν μια μικρή γεύση από το τι είμαστε και πώς το φτιάξαμε μαζί και πόσο πολύ μας άρεσε και πόσο αγαπάμε ο ένας τον άλλον», είπε η Gomez για το βασικό σινγκλ του άλμπουμ “Scared of Loving You”. Συνέχισε λέγοντας ότι το κομμάτι «απλώς ήταν γραφτό να γίνει».

Πηγή: W Magazine / Κεντρική φωτογραφία: YouTube