Εκείνα τα χρόνια, υπήρχε μεγάλη ποικιλία παιδικών προγραμμάτων στην ελληνική τηλεόραση. Ταινίες της σύγχρονης εποχής και παλιότερες. Ποιοτικά προγράμματα και trash TV. Κινούμενα σχέδια με ζώα που μιλούσαν και ανθρώπους που ζούσαν στο διάστημα. Σενάρια που είχαν τεντώσει τη μεταφυσική και αναχρονιστικές ιδέες με πρωταγωνιστές βασιλιάδες και ευγενείς. Παραγωγές από τη δύση, αλλά και την ανατολή.

Παρόλα αυτά, δε θα ασχοληθώ με το περιεχόμενο και την ασυμβατότητα των περισσότερων παιδικών σειρών και ταινιών με τον ψυχικό κόσμο ενός παιδιού. Δε θα ασχοληθώ καν με την απουσία γονικού ελέγχου. Κάνω αυτή την εισαγωγή για να σταθώ σ’ ένα χαρακτηριστικό στοιχείο που μου έχει χαραχθεί βαθιά στη μνήμη από τότε: Οι χαρακτήρες των «παιδικών» δεν πέθαιναν σχεδόν ποτέ. Είτε τους έκαναν μαύρους στο ξύλο, είτε ανατινάζονταν με δυναμίτη, στέκονταν ξανά στα πόδια τους σαν να μην έγινε τίποτα.

Θα μου πείτε λογικό, γιατί να δείχνουν στα παιδιά ανθρώπους και ζώα να γίνονται θύματα του δρεπανηφόρου χάρου; Σωστό, μόνο που έδειχναν όλη τη διαδικασία που σε οδηγεί στο «μεγάλο ταξίδι», σκιπάροντας απλά τη φάση με τα στεφάνια και το καπάκι. Και για να σας προλάβω, δε διψούσαν τα παιδικά μου μάτια να δουν σκιτσαρισμένο έναν θάνατο. Μου αρκούσε αυτός του Μουφάσα στον βασιλιά των λιονταριών. Απλώς, μην έχοντας βιώματα από την «αθέατη όψη», είχα κάποιες αθώες απορίες. Πότε κόβεται το νήμα της ζωής; Τι υπάρχει μετά από δω; Θα μπορώ κι εγώ να μην πεθαίνω όπως ο Son Goku; Ή να πυροβολώ χωρίς να σκοτώνω, όπως έκανε ο Lucky Luke;

Οι απορίες (δεν) λύθηκαν στην ώρα τους και η αθανασία των καρτούνς κέρδισε το σύμβολο που της αξίζει στη συνείδησή μου. Ίσως εκεί, κάπου ανάμεσα σ’ έναν φτωχό και μόνο καουμπόι και σ’ έναν Νίντζα με ουρά, άρχισε να διαμορφώνεται και ο τρόπος που βλέπω τον κόσμο σήμερα. Από τότε, μεγαλώνοντας μέσα στη γυάλα μου, έγινα «ψαγμένος» ενήλικος με την πολυτέλεια να φιλοσοφώ. Τα ερωτήματα του δεκάχρονου εαυτού μου επαναλαμβάνονται σαν λούπα σε ανανεωμένες εκδοχές και με αυξημένο βαθμό δυσκολίας. Όταν καταφέρνω να βρίσκω τις απαντήσεις που με ικανοποιούν, μού δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι μπορώ να μιλάω για τις ζωές των άλλων λες και είμαι εγώ ο καταλληλότερος να το κάνω. Αναζητώ συνεχώς «ξένους» ανθρώπους που νομίζω πως ζουν μόνιμα κάτω από το νερό σε μια μάταιη προσπάθεια να ταυτιστώ. Πώς γίνεται να μην πιάνει; Αφού ξένος είμαι κι εγώ στον «χαβά της ανθρωπότητας». Στο τέλος, καταλήγω να κουράζομαι από τη ρουτίνα του να είμαι «αυτός ο τύπος» και ψάχνω πάντα κάτι καινούριο. Ξανά μάταιο.

Αυτή η αναζήτηση μοιάζει πολλές φορές σαν μία μάχη των συμβόλων. Ένας πόλεμος ανάμεσα στην κυριολεξία και τη μεταφορά. Σκέφτομαι εκείνο το παιδί που καθόταν οκλαδόν στο χαλί μπροστά στην τηλεόραση και μπερδευόταν με τα ασαφή όρια της πραγματικότητας μπροστά και πίσω από το γυαλί. Πλέον, ξέρω ότι δε γίνεται να σου ρίξω μια σφαίρα και να σκέφτομαι ότι δεν υπάρχει περίπτωση να πεθάνεις. Επίσης, ξέρω ότι δεν μπορώ να ανατινάζομαι συνέχεια και να ζω. Κι ας έχω ανάγκη κάθε τόσο έναν μικρό θάνατο. Έστω για την εμπειρία της ανάστασης*. Κι όμως, τις μεγάλες στιγμές της ζωής μου τις βιώνω σαν ένας καρτούν ήρωας. Εκεί που φαίνεται σίγουρος ο ερχομός της επιτυχίας, βγαίνω έξω στο δρόμο και σκοτώνομαι. Μην ανησυχείς όμως, στο επόμενο επεισόδιο ξαναπαίζω.

*Από το βιβλίο της Clarice Lispector, «Η ώρα του αστεριού»

Το αριστουργηματικό μυθιστόρημα του Μ. Καραγάτση, που θεωρείται σταθμός στη νεοελληνική λογοτεχνία, μεταφέρεται για πρώτη φορά στην οθόνη μέσα από μια σειρά έξι επεισοδίων, σε σκηνοθεσία Βαρδή Μαρινάκη και σενάριο Παναγιώτη Ιωσηφέλη.

Η σειρά «ζωντανεύει» για πρώτη φορά στην ΕΡΤ, με ένα εντυπωσιακό καστ ηθοποιών, ανάμεσα στους οποίους οι Fotini Peluso, Ανδρέας Κωνσταντίνου, Δημήτρης Κίτσος, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Γιάννος Περλέγκας, Καίτη Μανωλιδάκη, Δημήτρης Τάρλοου, Βάσω Ιατροπούλου, Κονδυλία Κωνσταντελάκη, Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Γιώργος Μιχαλάκης, Νικόλας Χανακούλας, Γιώργος Φριντζήλας, Νικόλας Παπαγιάννης, Γιάννης Νταλιάνης, Χριστίνα Κυπραίου, Λεωνίδας Χρυσομάλλης, Ελισσαίος Βλάχος.

«Η μεγάλη χίμαιρα» είναι μία συμπαραγωγή της ΕΡΤ, της Foss Productions, της Beta Films, της MomPracem Film και της Boo Productions.

Από ρομαντικά μέχρι ψυχολογικά θρίλερ η λίστα είναι μεγάλη. Ακολουθούν μερικές από τις πιο πολυαναμενόμενες ταινίες ή σειρές που πρόκειται να δούμε.

Τα βιβλία της Colleen Hoover που γίνονται ταινία

Μετά το «Τελειώνει με εμάς», τρία ακόμη βιβλία της Colleen Hoover μεταφέρονται στη μεγάλη οθόνη με πολύ ενδιαφέρον καστ.

Μετανιώνοντας για σένα

24 Οκτωβρίου, το «Μετανιώνοντας για εσένα» στη μεγάλη οθόνη, σε σκηνοθεσία Josh Boone και στους πρωταγωνιστικούς ρόλους οι Allison Williams και McKenna Grace. Ένα δραματικό ταξίδι μητέρας–κόρης μετά από τραγικό δυστύχημα. Μια συγκινητική ιστορία για την οικογένεια, την απώλεια και τους απαγορευμένους έρωτες. Ανθρώπινες σχέσεις και οικογενειακοί δεσμοί στο προσκήνιο. Το πρώτο poster και trailer της ταινία αναμένονται σύντομα. Στην Ελλάδα η ταινία θα κυκλοφορήσει από τη Spentzos Film.

Το ημερολόγιο της Βέριτι

Ένα διαφορετικό βιβλίο από την Colleen Hoover, ένα ψυχολογικό θρίλερ που έχει αγαπηθεί από εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο έρχεται στη μεγάλη οθόνη. Anne Hathaway και Dakota Johnson οι πρωταγωνίστριες της ταινίας: Η πρώτη ως Verity Crawford και η δεύτερη ως Lowen Ashleigh, μια νεαρή συγγραφέα που προσλαμβάνεται για να ολοκληρώσει τη σειρά βιβλίων της Verity. Ο Josh Hartnett θα υποδυθεί τον Jeremy Crawford, σύζυγο της Verity. Η ταινία, σε σκηνοθεσία του Michael Showalter, αναμένεται να κυκλοφορήσει τους πρώτους μήνες του 2026.

Όσα τον θυμίζουν

Η ηθοποιός Maika Monroe θα πρωταγωνιστήσει στην κινηματογραφική προσαρμογή του μυθιστορήματος «Όσα τον θυμίζουν» της Colleen Hoover. Ο Fish Smith αναλαμβάνει τη σκηνοθεσία και η Jenny Lee υπογράφει το σενάριο. Ασφαλώς, η Hoover συνεργάζεται πολύ στενά με όλη την ομάδα για όλες τις ταινίες. Στο «Όσα τον θυμίζουν», η ιστορία ακολουθεί την Κένα Ρόουαν μια νεαρή μητέρα που, μετά από πέντε χρόνια φυλάκισης, επιστρέφει στην πόλη, όπου όλα πήγαν στραβά με την ελπίδα να επανασυνδεθεί με την τετράχρονη κόρη της.

Αλλά οι γέφυρες που έκαψε η Κένα αποδεικνύεται αδύνατον να ξαναχτιστούν. Όλοι στη ζωή της κόρης της είναι αποφασισμένοι να την κρατήσουν μακριά ενώ εκείνη εργάζεται σκληρά για να τους αποδείξει πως της αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία. Χάρη στην αποφασιστικότητα, στο θάρρος της να ζητήσει συγγνώμη και να εξηγήσει τις πράξεις της, κάνει ένα σύμμαχο, τον Λέτζερ Γουόρντ. Αυτός είναι ο μοναδικός συνδετικός κρίκος με την κόρη της.

Καθώς όμως ο Λέτζερ αποκτά ολοένα και πιο σημαντική θέση στη ζωή της Κένα, αφού η σχέση τους γίνεται πιο στενή, διακινδυνεύουν και οι δύο να χάσουν την εμπιστοσύνη των πιο κοντινών τους ανθρώπων. Η Κένα πρέπει πρώτα να βρει τρόπο να διορθώσει τα λάθη του παρελθόντος για να μπορέσει να χτίσει ένα μέλλον γεμάτο ελπίδα.

Αγγελία – Freida McFadden

Όπως έχει γίνει ήδη γνωστό, πρωταγωνίστριες θα είναι η Sydney Sweeney και η Amanda Seyfried. Το σενάριο είναι της Rebecca Sonnenshine, βασισμένο στο best seller της Freida McFadden, η οποία είναι ανάμεσα στους παραγωγούς. Στην ταινία, η Sweeney θα υποδυθεί τη Μίλι, η οποία έχει περάσει τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής της στη φυλακή, όπου βρέθηκε στα δεκαεφτά της.

Αναζητεί μια ευκαιρία, μια εργασία που θα της επιτρέψει να έχει μια φυσιολογική ζωή. Και τη βρίσκει, ως υπηρέτρια της Νίνα (την οποία θα υποδυθεί η Seyfried). Μια πλούσια σύζυγος και μητέρα με πολλές παραξενιές και πολλά ανησυχητικά σημάδια. Έρχεται τον Δεκέμβριο του 2025.

Μίσος και Αίμα για καλά κορίτσια (Οδηγός φόνων για καλά κορίτσια #2, Holly Jackson)

Μετά την πρώτη εξαιρετική σεζόν στο Netflix, στο τέλος της χρονιάς αναμένεται να κάνει πρεμιέρα και η δεύτερη σεζόν του «Οδηγού Φόνων για καλά κορίτσια», καθώς όπως ανακοινώθηκε τα γυρίσματα ολοκληρώθηκαν. Η σειρά μυστηρίου, όπως έγινε και με την πρώτη σεζόν, αναμένεται να έχει 6 επεισόδια.

Μπρίτζερτον – 4η σεζόν

Τα γυρίσματα τελείωσαν. Άλλη μια σεζόν Μπρίτζερτον έρχεται στο Netflix εντός του έτους 2026 (δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη ακριβής ημερομηνία). Η 4η σεζόν θα είναι βασισμένη στο τρίτο βιβλίο της Julia Quinn, Παραμυθένια πρόταση και στην ιστορία της Σόφι Μπέκετ με τον Μπένεντικτ Μπρίτζερτον. Η τέταρτη σεζόν συνδυάζει τη ρομαντική μαγεία του κόσμου των Μπρίτζερτον ενώ ταυτόχρονα φέρνει στην επιφάνεια τις ανισότητες, την κοινωνική τάξη και την ανατροπή των παραδοσιακών ρόλων μέσω της σχέσης Σόφι-Μπένεντικτ. Η σεζόν θα αποτελείται από 8 επεισόδια όπως και οι προηγούμενες, ενώ το Netflix έχει ήδη επιβεβαιώσει πως θα υπάρξει 5η και 6η σεζόν.

Τα βιβλία της Emily Henry που γίνονται ταινία/σειρά

Η Emily Henry είναι η βασίλισσα του rom-com. Ποιος μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό; Και να που οι αγαπημένες μας ιστορίες γίνονται ταινίες ή σειρές.

Άνθρωποι που συναντάμε στις διακοπές

Δύο παλιοί φίλοι, ένα καλοκαίρι και μια δεύτερη ευκαιρία για έρωτα. Το feel-good story που έκλεψε τις καρδιές των αναγνωστών μεταφέρεται στο Netflix με τους Tom Blyth και Emily Bader στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Τη σκηνοθεσία αναλαμβάνει ο Brett Haley (Hearts Beat Loud). Η ταινία κάνει πρεμιέρα τον Ιανουάριο στο Netflix.

Άνθρωποι που αγαπούν τα βιβλία

Η Nora και ο Charlie, δύο άνθρωποι που αγαπούν τα βιβλία όσο και τη μοναξιά τους, βρίσκονται παγιδευμένοι στην ίδια μικρή πόλη. Μια μετα-ρομαντική ιστορία που διαβάζεται σαν ερωτικό γράμμα στον κόσμο της έκδοσης και τώρα ετοιμάζεται να γίνει ταινία. Η συγγραφέας δήλωσε: «Η ταινία είναι αστεία, τρυφερή και με τις κατάλληλες δόσεις χάους». Από την Tango Entertainment.

Χαρούμενο μέρος

Μια χωρισμένη (αλλά προσποιούμενη ευτυχισμένη) σχέση, ένα καλοκαίρι με φίλους και ένας τόπος που κάποτε ήταν «παράδεισος». Μια από τις πιο αγαπημένες μας ιστορίες έχει ανακοινωθεί πως θα γίνει σειρά στο Netflix σε παραγωγή Jennifer Lopez & Nuyorican Productions.

Άνθρωποι που διαβάζουν στην παραλία

Ένα καλοκαίρι, δύο συγγραφείς χωρίς έμπνευση κι ένα στοίχημα που θα τους κάνει να αναθεωρήσουν όλα όσα θεωρούσαν δεδομένα. H ταινία θα γίνει από την 20th Century Studios και υπόσχεται να διατηρήσει την τρυφερότητα και το παιχνίδι της αυθεντικής ιστορίας.

Μια αστεία ιστορία

Από τις πρόσφατες επιτυχίες της συγγραφέα και άλλη μια ιστορία που γίνει ταινία με σενάριο που υπογράφει η ίδια η Emily Henry. Σε συνέντευξή της, μάλιστα, ανέφερε πως αυτή η εμπειρία σίγουρα της μαθαίνει ένα πράγμα: πως, ενώ στο βιβλίο δεν έχει περιορισμούς και μπορεί να γράψει ό,τι έχει φανταστεί και να πάει την ιστορία της εκεί που θέλει εκείνη, στην οθόνη, υπάρχουν οικονομικοί περιορισμοί, που δεν είχε φανταστεί.

Το θεώρημα της αγάπης – Ali Hazelwood

Κυκλοφόρησε το 2021, ανήκει στην κατηγορία stem-romance και έγινε αμέσως best seller. Tο βιβλίο της Ali Hazelwood θα γίνει ταινία σε σκηνοθεσία Claire Scanlon και σενάριο Sarah Rothschild. Πρωταγωνιστές θα είναι η Lili Reinhart (Όλιβ) και ο Tom Bateman (Άνταμ). Τα γυρίσματα έχουν ξεκινήσει στο Μόντρεαλ, ενώ η ταινία αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στο 2026. Η Ali Hazelwood είναι νευροεπιστήμονας κι έχει γράψει πολλά άρθρα και ακαδημαϊκά κείμενα σχετικά. Τα τελευταία χρόνια, όμως, γράφει και μυθιστορήματα που μας έκαναν να ερωτευτούμε τα STEM-romances, αντλώντας έμπνευση από τα μικρά καθημερινά πράγματα, που της έχουν συμβεί στον ακαδημαϊκό χώρο.

Από την πλευρά της, η συγγραφέας συμμετέχει ενεργά στην παραγωγή, δηλώνοντας πλήρη εμπιστοσύνη στην ομάδα και τονίζοντας την επικοινωνία ανάμεσα σε λογοτεχνία και κινηματογράφο.

Τέταρτη πτέρυγα – Rebecca Yarros

Και ενώ οι φανατικοί της σειράς περιμένουν η συγγραφέας να ολοκληρώσει το 4ο βιβλίο της σειράς, παράλληλα ο κόσμος της Rebecca Yarros αναμένεται να γίνει και σειρά.

Το Amazon MGM Studios σε συνεργασία με την Outlier Society του Michael B. Jordan απέκτησαν τα δικαιώματα και ανέλαβαν την παραγωγή το Οκτώβριο του 2023. Η Moira Walley-Beckett (δημιουργός Breaking Bad) αρχικά είχε αναλάβει showrunner, αλλά αποχώρησε. Αναμένονται ανακοινώσεις σχετικά με τη θέση αυτή. Η σειρά βρίσκεται σε πρώιμο στάδιο, οι φήμες σχετικά με τους πρωταγωνιστές οργιάζουν και η πιο αισιόδοξη εκτίμηση είναι ότι δεν πρόκειται να βγει πριν το 2027.

Πηγή: dιόπτρα

Ο Γιάννης Μπέζος είναι ένας από τους πιο καταξιωμένους ηθοποιούς του ελληνικού θεάτρου και της τηλεόρασης. Με μια καριέρα που μετρά δεκαετίες και ρόλους, που έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους στη σύγχρονη καλλιτεχνική ιστορία της χώρας. Με το μοναδικό του ύφος, τη ζεστή φωνή του, την ευθύτητα του λόγου του και τη βαθιά γνώση της τέχνης του, έχει κερδίσει το κοινό, όχι μόνο μέσα από τους ρόλους του, αλλά και με τις απόψεις του για την κοινωνία, τον πολιτισμό και το ελληνικό θέατρο. Ακόμη και με τον τρόπο που συνυπάρχει με το ψυχωμένο υλικό του Καλδάρα, του Ζαμπέτα, του Μάρκου, του Τσιτσάνη. Παραδίδει ακεραιότητα. Και με το παραπάνω. Πέρα όμως απ’ όλα αυτά, έχει καταφέρει, για μας, κάτι πολύ σημαντικό: να «μπει» στα σπίτια των ανθρώπων κάνοντάς τους να αισθάνονται όμορφα και οικεία. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλάμε για την πορεία του, τις προκλήσεις της εποχής, αλλά και για τη δική του άποψη πάνω στη ζωή και την τέχνη.

Μέσα στην πολύχρονη πορεία σας στο θέατρο, την τηλεόραση, τον κινηματογράφο ακόμα στο τραγούδι – το ξέρω είναι δύσκολο – αλλά υπάρχουν ξεχωριστές στιγμές που δε θα ξεχάσετε ποτέ;

Νομίζω ότι δεν ξεχωρίζω κάτι. Απλώς, το μόνο που δεν μπορώ να ξεχάσω και ίσως ακουστεί λίγο παράδοξο είναι το πόσο κόπιασα για όλα αυτά. Πάντα με μια έγνοια και μια αγωνία, αν αυτό με το οποίο καταπιάνομαι θα έχει τουλάχιστον ενδιαφέρον γι’ αυτούς, που το εισπράττουν. Γιατί για εμάς, όλη μας η δουλειά αυτή είναι. Το τι θα καταφέρει να επικοινωνηθεί με τον κόσμο – γιατί αποδέκτης μας είναι ο κόσμος- και στο βάθος είναι ο χρόνος.

Υπάρχει μια πολύ εύστοχη φράση που λέει ότι «κάποια μέρα, κοιτάζοντας πίσω, τα χρόνια που κόπιασες και αγωνίστηκες, θα σου φαίνονται τα πιο ωραία».

Αυτή είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα. Οι εποχές, τα τελευταία χρόνια, ήταν αντι-κοπιαστικές. Στο πλαίσιο μιας διάθεσης «άντε, να περάσουμε καλά». Λες και το «περνάω καλά» σημαίνει να είμαι μέσα στο ραχάτι και την κομπίνα. Ενώ η ουσία της ζωής είναι να είσαι παραγωγικός.

Συμφωνώ. Και είναι ο καλύτερος τρόπος να απολαμβάνουμε τη ζωή.

Αυτό που λέτε είναι πολύ μεγάλο στοίχημα, γιατί ουσιαστικά είναι σαν να κερδίζεις την αθανασία.

Έχετε πραγματοποιήσει όλα όσα έχετε σκεφτεί στην καριέρα σας ή υπάρχουν κι άλλα πράγματα στο μυαλό σας που θα θέλατε να γίνουν;

Έχω κάνει πράγματα που ούτε καν τα ονειρευόμουνα. Πάρα πολλά πράγματα και πολύ πετυχημένα και με αντίκρισμα. Οπότε είμαι ευγνώμων γι’ αυτά, για τα οποία προσπάθησα πολύ, όπως προανέφερα. Δεν έχω απωθημένα. Πάντα έχω το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, διότι το παρελθόν δε με γοητεύει ιδιαίτερα. Γενικά, ως διάθεση, ως ιδιοσυγκρασία. Επιμένω στο κάτι καινούριο, που μπορεί να μου αποκαλυφθεί.

Κι αυτό είναι ένα στοίχημα. Να κάνεις χώρο για το καινούριο. Μακριά από την ασφάλεια και την επανάληψη ασφαλών εκδοχών.

Δεν είναι εύκολα όμως όλα αυτά. Γιατί υπάρχει πάντα η ασφάλεια του παρελθόντος. Το να αναμασάμε τα παλιά, μας βοηθά, γιατί βοηθά και λίγο το χουζούρι μας. Επαναπαυόμαστε σε αυτό, γιατί το αντιλαμβανόμαστε ως πιο σίγουρο. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, υπάρχει και η τάση, η προσκόλληση θα λέγαμε, στη συντήρηση και το παρελθόν.

Υπάρχουν κωμικές σειρές στην ελληνική τηλεόραση – αρκετές από τις οποίες σας έχουν βρει πρωταγωνιστή – που έχουν χαραχτεί βαθιά στη συνείδηση του κοινού. Ακόμα και οι επαναλήψεις τους σημειώνουν υψηλά νούμερα τηλεθέασης ή καταγράφουν εκατομμύρια θεάσεις στο διαδίκτυο. Έχει περάσει η «χρυσή» δημιουργική περίοδος της ελληνικής τηλεοπτικής κωμωδίας;

Θα έλεγα ότι η σημερινή περίοδος είναι πιο φοβισμένη. Είναι άτολμη. Κυρίως σε ό,τι αφορά στη θεματολογία. Είναι σαν μας τραβάει κάτι προς τα πίσω, αναχαιτίζοντας την ελεύθερη έκφραση. Στη δουλειά μας, το να μπορείς να είσαι ελεύθερος, να σκέφτεσαι, να ονειρεύεσαι, να εκφράζεσαι είναι πολύ μεγάλη υπόθεση. Ίσως γίνει αυτό, κάποια στιγμή, ενοχλητικό –μέχρι ένα σημείο πρέπει να είναι ενοχλητικό- εκτός κι αν γίνεται διαστροφικό κι εν τέλει επικίνδυνο κοινωνικά. Αλλά δεν μπορείς να κάθεσαι να σκέφτεσαι τι θα πεις και τι δεν θα πεις. Έχει μεσολαβήσει βέβαια και η μεγάλη οικονομική κρίση κι όλα αυτά δημιούργησαν αναταράξεις. Θέλω να πιστεύω ότι θα ξεπεραστούν. Ίσως να μην ξεπεραστούν την επόμενη πενταετία, αλλά αργότερα θα ξεπεραστούν σίγουρα. Επειδή είναι μια ανάγκη των ανθρώπων.

Η περίοδος που διανύουμε φέρει πολλά επίθετα. Έχει χαρακτηριστεί, πολλές φορές, αντιπνευματική. Ποια η δική σας θέση;

Είμαστε ένας λαός, που, λόγω καταγωγής, θρησκεύματος και ιστορίας, λειτουργεί περισσότερο με το θυμικό. Δεν χρησιμοποιούμε πολύ την αναλυτική σκέψη. Δεν έχουμε μάθει να το κάνουμε και σε αυτό δε βοηθά και η επίσημη παιδεία. Πρέπει, με κάποιον τρόπο, να χρησιμοποιούμε το μυαλό περισσότερο, να μην επηρεαζόμαστε πολύ. Διότι, όταν λειτουργούμε με το θυμικό, καταλήγουμε να «δουλευόμαστε» μεταξύ μας. Πράγμα που είναι αρκετά σύνηθες σε αυτή τη χώρα. Ζούμε με τον μύθο μας, ταυτίζοντας την επιθυμία μας με την πραγματικότητα. Και τα αποτελέσματα είναι καταστροφικά. Δεν έχουμε μάθει να συνομιλούμε. Θέλει πραγματική, προσωπική ελευθερία για να μπορέσεις να συνομιλείς. Θέλει να μη φοβάσαι. Κυρίως να μη φοβάσαι τον εαυτό σου. Γιατί η πραγματικότητα είναι εκεί και μας εκδικείται πάντα. Κι επειδή αγνοούμε τα πράγματα, κι αυτά έχουν και μια αξία η οποία ταξιδεύει στον χρόνο, έρχεται, κάποια στιγμή, και μας εκδικείται.

Ένας φίλος, τις προάλλες, ακούγοντάς σας στο «Χαμάμ», μας μιλούσε για το λαϊκό τραγούδι και τη δύναμή του να υπερβαίνει τον χρόνο και να περικλείει τις ζωές μας. Ωστόσο, μπορεί να ειπωθεί και το αντίθετο και να γίνει πολύ εύκολα λόγος για εξαφάνιση της έννοιας του «λαϊκού». Εσείς τι λέτε;

Δεν νομίζω ότι οδηγείται προς τα εκεί, απλά αλλάζει καμιά φορά το ρούχο. Το σώμα είναι ίδιο. Το ότι επικοινωνούν οι άνθρωποι με αυτά τα τραγούδια –και είναι κάτι που συμβαίνει οριζόντια και ανεξάρτητα από τις ηλικίες- σημαίνει ότι το λαϊκό το εμπεριέχουμε. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το λαϊκό ως ορισμός –το έλεγε και ο Θεοδωράκης αυτό πολύ συχνά- είναι αυτό που μας κάνει και θυμόμαστε. Δηλαδή, που μας ενώνει, που μας φέρνει κοντά στη ρίζα. Έχει ως βάση την ιστορία, τον τρόπο που ζούμε. Τον πολιτισμό. Πατρίδα δεν είναι μόνο τα σύνορά μας. Είναι ο τρόπος κυρίως που ζούμε. Αυτόν τον τρόπο εκφράζουν αυτά τα τραγούδια. Και ο στίχος και οι μουσικοί ρυθμοί και οι ενορχηστρώσεις. Το πιο βασικό είναι ο στίχος, που μας ενώνει σε ένα πολύ κοινό αίσθημα. Δεν εξαφανίζονται αυτά τα πράγματα. Σε παγκόσμιο επίπεδο. Απλά αλλάζει ενίοτε ο τρόπος έκφρασης. Δεν είναι τυχαίο ότι συμμετέχουν όλοι. Γιατί υπάρχει ένας κοινός πόνος και μια κοινή χαρά.

Όταν θέλω να χαλαρώσω, συνηθίζω να βλέπω ξανά και ξανά στο διαδίκτυο μια σειρά, στην οποία έχετε πρωταγωνιστήσει. Εκτός από το ότι μου δημιουργεί ευχάριστα συναισθήματα, το συνδέω με κάτι που έχετε πει στο παρελθόν: ότι, μέσω των τηλεοπτικών σειρών, έχετε «μπει» στα σπίτια πάρα πολλών ανθρώπων, κρατώντας τους συντροφιά. Πέρα όμως από μια απλή συντροφιά, μέσα από τις ερμηνείες σας και το ταλέντο σας, έχετε καταφέρει να γίνετε μέρος της ποπ κουλτούρας και ενός κοινού κώδικα αναφοράς στις παρέες. Πώς νιώθετε για αυτό;

Δεν το αντιλαμβάνομαι. Το καταλαβαίνω πάντως, ξέρω τι συμβαίνει. Απλώς εγώ, ξέρετε, δεν είμαι λάτρης της παρέας. Δεν εννοώ φυσικά ότι δεν έχω ανθρώπους, με τους οποίους συνομιλώ. Πιστεύω όμως περισσότερο στην ατομικότητα. Χωρίς αυτό όμως να μου «απαγορεύει» τη συνύπαρξη με τους άλλους. Όσον αφορά στην ερώτηση, έχω να πω ότι αρκετός κόσμος συνδέει τα νιάτα του με αυτό που λέτε. Είναι πολύ φυσικό άνθρωποι που μεγάλωσαν με αυτές τις τηλεοπτικές σειρές, να εκφράζονται μέσα από αυτό. Το ίδιο συνέβαινε και παλιότερα με τις ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Με παραδείγματα σπουδαίων καλλιτεχνών, με τα οποία ταυτιζόμασταν. Είναι πάρα πολύ ωραία όλα αυτά διότι απλώς σε ζεσταίνουν. Αλλά να μην μένουμε μόνο σε αυτά. Να είναι σαν να μας χαϊδεύουν προσωρινά. Εμείς όμως οφείλουμε να πηγαίνουμε παρακάτω.

Τι σας δίνει αληθινή χαρά, όταν δεν βρίσκεστε πάνω στη σκηνή ή μπροστά από την κάμερα; Έχετε κάποια ασχολία ή χόμπι που σας βοηθά να αποφορτίζεστε;

Εδώ και αρκετά χρόνια, είμαι σε μια φάση που είτε είμαι στο σπίτι μου είτε στο πλατώ είτε στο θέατρο είναι το ίδιο. Αισθάνομαι μια μεγάλη οικειότητα. Δεν αισθάνομαι καμία ένταση, υπερένταση, τρακ κι όλα αυτά τα βαρύγδουπα. Βέβαια αυτό θέλει εμπειρία. Αλλά δεν είναι όλη η ζωή το πλατώ, το γύρισμα και το θέατρο. Πρέπει η ζωή να έχει ενδιαφέρον έξω από αυτά. Μόνο όταν έχει ενδιαφέρον η ζωή έξω από αυτά, έρχεται κι ακουμπά και η τέχνη. Είναι σημαντικό το πόσο αντέχεις να μείνεις έξω από όλα αυτά, τα οποία δίνουν και μια ψευδαίσθηση κύρους. Ενώ η ζωή είναι πολύ πιο ισχυρή και πολύ πιο ενδιαφέρουσα, κατά την άποψή μου.

Και καλή, άρα ενδιαφέρουσα ζωή, είναι αυτή, κατά τη γνώμη μου, που διακατέχεται από απλότητα.

Η δουλειά του ηθοποιού είναι μαγική πολλές φορές, αλλά μπορεί να γίνει και πολύ αγχωτική. Ακριβώς επειδή έχει να κάνει με την προβολή και με το πόσο επηρεάζουμε τους άλλους ανθρώπους. Η ευθύνη μας είναι τεράστια. Με τι τρόπο κάνουμε τη δουλειά αυτή και με τι τρόπο μιλάμε έξω από τη δουλειά, όπως, καλή ώρα, κάνουμε εμείς τώρα. Έχει πολύ μεγάλη σημασία τι λέμε. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που επενδύουν πάνω στη δική μας εικόνα και πολλές φορές, λαθεμένα, δίνουν διαστάσεις που δεν υπάρχουν.

Αν κάποιος νέος ηθοποιός σας ζητούσε μία μόνο συμβουλή για το πώς να χτίσει μια αυθεντική και μακροχρόνια καριέρα, τι θα του λέγατε;

Συμβουλές γενικά δε δίνω ποτέ. Γιατί πολύ απλά δεν τις ακούνε οι άνθρωποι. Πάντα λειτουργούν με το παράδειγμα – κι εμείς τα ίδια κάναμε-. Μια προτροπή, μια γνώμη προς έναν νέο, που θα ήθελε να διεκδικήσει κάτι στο μέλλον, θα ήταν πρώτον να μη φοβάται. Και δεύτερον, να εμπιστεύεται το αίσθημά του και όχι το αίσθημα των άλλων.

Σας ευχαριστούμε θερμά.
Κι εγώ!

*Ο Γιάννης Μπέζος εμφανίζεται στο Χαμάμ, στα Πετράλωνα, σε μια μουσική παράσταση με άξονα αγαπημένα λαϊκά τραγούδια.

Οι επιστήμονες γνωρίζουν, εδώ και καιρό, ότι το ευρύτερο περιβάλλον μας παίζει καθοριστικό ρόλο στη διατροφή μας και υπάρχει πληθώρα ερευνών που δείχνουν μια σχέση μεταξύ της παρακολούθησης τηλεόρασης και του υψηλότερου κινδύνου παχυσαρκίας, κυρίως λόγω των χαμηλότερων επιπέδων άσκησης που συνεπάγεται μια τέτοια καθιστική συμπεριφορά.

Αλλά η παρακολούθηση τηλεόρασης μπορεί, επίσης, να επηρεάζει το πόσο τρώμε. Μία βασική θεωρία πίσω από το γιατί μπορεί να τρώμε περισσότερο, ενώ ταυτόχρονα βλέπουμε τηλεόραση, έχει να κάνει με την απόσπαση της προσοχής, λέει στο BBC News η Monique Alblas, επίκουρη καθηγήτρια της επιστήμης της επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ.

Αυτό θα μπορούσε να οφείλεται στο γεγονός ότι, όταν μας έχει απορροφήσει μια καθηλωτική πλοκή επί της οθόνης, έχουμε λιγότερη προσοχή στραμμένη στο φαγητό, οπότε δεν αντιλαμβανόμαστε τα σήματα του σώματός μας όταν μας λέει ότι έχουμε χορτάσει, γεγονός που θα μπορούσε να οδηγήσει σε υπερκατανάλωση τροφής. Υπάρχουν επίσης έρευνες που δείχνουν ότι δεν θυμόμαστε τι έχουμε φάει όταν καταναλώνουμε φαγητό μπροστά στην τηλεόραση και δυσκολευόμαστε να εκτιμήσουμε με ακρίβεια την ποσότητα που έχουμε φάει, πράγμα που θα μπορούσε να σημαίνει ότι τρώμε περισσότερο και μετά την παρακολούθηση τηλεόρασης.

Γιατί τρώμε περισσότερο

Η Alblas διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι περνούν περισσότερο χρόνο τρώγοντας, όταν βλέπουν ταυτόχρονα τηλεόραση. Χρησιμοποίησε δεδομένα που συλλέχθηκαν από το Ολλανδικό Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών, για τα οποία ζητήθηκε από τους ανθρώπους να κρατούν ημερολόγιο με όλα όσα έκαναν κατά τη διάρκεια μιας εβδομάδας, συμπεριλαμβανομένου του φαγητού και της παρακολούθησης τηλεόρασης, ακόμη και του είδους των τηλεοπτικών προγραμμάτων που παρακολουθούσαν. Παράλληλα, ανέτρεξε σε εργαστηριακές έρευνες που αποδεικνύουν ότι η απόσπαση της προσοχής οδηγεί σε αυξημένη πρόσληψη τροφής.

Ένας άλλος λόγος για τον οποίο μπορεί να τρώμε περισσότερο, όταν βλέπουμε τηλεόραση είναι επειδή το φαγητό μπορεί να μην έχει την ίδια γεύση, όπως θα είχε, αν δίναμε μεγαλύτερη προσοχή σε αυτό που τρώμε. Αυτό συμβαίνει επειδή μπορεί να μην παίρνουμε τόση ικανοποίηση από το φαγητό όταν είμαστε αφηρημένοι, λέει η Floor van Meer, ερευνήτρια στο Ινστιτούτο Έρευνας για την Ασφάλεια των Τροφίμων Wageningen στην Ολλανδία.

Ως νευροεπιστήμονας, η van Meer έχει διεξάγει πολυάριθμες μελέτες σχετικά με τη δραστηριότητα του ανθρώπινου εγκεφάλου, όταν τρώμε ενώ είμαστε αφηρημένοι. Σε μια από αυτές, στην οποία ζητήθηκε από τους συμμετέχοντες να απομνημονεύσουν είτε έναν μικρό είτε έναν μεγάλο αριθμό ενώ έτρωγαν, εκείνοι που προσπάθησαν να απομνημονεύσουν μεγαλύτερους αριθμούς ανέφεραν ότι το φαγητό τους είχε λιγότερο γλυκιά γεύση. Η van Meer μπόρεσε, επίσης, να δει λιγότερη δραστηριότητα στα μέρη του εγκεφάλου τους που σχετίζονται με την αντίληψη της γεύσης.

«Αν δεν γεύεστε το φαγητό με τον ίδιο τρόπο, μπορεί να μην είστε τόσο ικανοποιημένοι και είναι πιο πιθανό να τσιμπήσετε νωρίτερα μετά», λέει. Σύμφωνα με μία θεωρία, οι άνθρωποι προσπαθούν πάντα να επιτύχουν έναν «ηδονικό στόχο», λέει η van Meer. Αυτό σημαίνει ότι περιμένουμε να πάρουμε μια συγκεκριμένη ποσότητα ευχαρίστησης κατά τη διάρκεια μιας ημέρας ή δραστηριότητας, και αν δεν την πετύχουμε, την αναζητούμε αλλού. Αν ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες μας, μπορεί να φάμε περισσότερο για να το αντισταθμίσουμε.

Το τι βλέπουμε επηρεάζει το τι τρώμε

Η συναισθηματική μας κατάσταση παίζει επίσης μεγάλο ρόλο στη διατροφική μας συμπεριφορά και υπάρχουν έρευνες που δείχνουν ότι μπορεί να επιλέγουμε λιγότερο «ηδονικά» τρόφιμα από τις σοκολάτες, για παράδειγμα, ή το βουτυρωμένο ποπ κορν, αν παρακολουθούμε κάτι που μας κάνει χαρούμενους – σε αντίθεση με το τι συμβαίνει αν βλέπουμε κάτι που μας στεναχωρεί.

Σε μια μελέτη, οι συμμετέχοντες παρακολούθησαν δύο επεισόδια της δημοφιλούς αμερικανικής κωμικής σειράς «Τα φιλαράκια» (Friends). Η μία ομάδα παρακολούθησε το ίδιο επεισόδιο δύο φορές και η άλλη ομάδα παρακολούθησε δύο διαφορετικά επεισόδια. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου επεισοδίου, και στις δύο ομάδες προσφέρθηκαν διαφορετικά σνακ.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι εκείνοι που παρακολούθησαν το ίδιο επεισόδιο δύο φορές έφαγαν 211 θερμίδες επιπλέον σε σύγκριση με την ομάδα που παρακολούθησε δύο διαφορετικά επεισόδια. Αυτό μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι ήταν λιγότερο αφηρημένοι, λέει ο Dick Stevenson, καθηγητής ψυχολογικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο Macquarie στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας.

Σε μια άλλη μελέτη, οι συμμετέχοντες παρακολούθησαν στην τηλεόραση ή μια βαρετή διάλεξη για την τέχνη ή μια συναρπαστική τηλεοπτική σειρά ή τίποτα απολύτως, και τους προσφέρθηκαν σνακ χαμηλής θερμιδικής αξίας (σταφύλια) και υψηλής (σοκολάτα). Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η βαρετή διάλεξη για την τέχνη ενθάρρυνε τους συμμετέχοντες να τρώνε συνολικά περισσότερο, ενώ η ελκυστική τηλεοπτική σειρά λιγότερο, σε σχέση με την ομάδα ελέγχου που δεν παρακολουθούσε καθόλου τηλεόραση.

Με άλλα λόγια, όσο περισσότερο βαριόνταν, τόσο περισσότερο έτρωγαν. Είναι ενδιαφέρον, ωστόσο, ότι η κύρια αλλαγή στην κατανάλωση αφορούσε τον αριθμό των σταφυλιών που έφαγαν, ενώ η ποσότητα της σοκολάτας παρέμεινε σε γενικές γραμμές η ίδια.

Το πόσο επηρεάζει η τηλεόραση την πρόσληψη τροφής εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, συμπεριλαμβανομένου του είδους του περιεχομένου που παρακολουθούμε, λέει ο Stevenson. Μπορεί να αλλάξει τη διάθεσή μας, αλλά και να μας επηρεάσει με ασυνείδητους τρόπους – όπως για παράδειγμα, αν ένας χαρακτήρας τρώει στην οθόνη, μπορεί να νιώσουμε κι εμείς την ανάγκη να φάμε μαζί του. Ο ρυθμός του προγράμματος μπορεί επίσης να κάνει τη διαφορά· σύμφωνα με μια μελέτη, οι ταινίες δράσης μπορούν να μας ωθήσουν να φάμε περισσότερο από ό,τι η παρακολούθηση ενός τοκ σόου.

Και φυσικά, παίζει ρόλο και το φαγητό που έχουμε στη διάθεσή μας και το πόσο εύγευστο είναι, καθώς με το πόσο παρορμητικοί είμαστε με το φαγητό. Σε κάθε περίπτωση, αν θέλετε το γεύμα σας να είναι πιο υγιεινό, καλύτερα να μην πιάσετε στα χέρια σας το τηλεκοντρόλ.

Πηγή: CNNgreece

Επίσης, οι έφηβοι από 13 ως 18 ετών θα πρέπει να περιορίζονται σε δύο με τρεις ώρες παρακολούθησης οθόνης την ημέρα, αποφάνθηκε η υπηρεσία. «Για μεγάλο διάστημα, έχει επιτραπεί σε smartphones και σε άλλες οθόνες να εισβάλουν σε κάθε τομέα της ζωής των παιδιών μας», είπε στους δημοσιογράφους ο υπουργός Δημόσιας Υγείας, Γιάκομπ Φόρσμεντ.

Σύμφωνα με τον ίδιο, οι Σουηδοί έφηβοι 13 με 16 ετών περνούν 6,5 ώρες ημερησίως, κατά μέσο όρο, μπροστά από τις οθόνες τους, εκτός του σχολικού ωραρίου. Αυτό δεν τους επιτρέπει να έχουν «πολύ χρόνο για ομαδικές δραστηριότητες, σωματική άσκηση και επαρκή ύπνο» ενώ εξέφρασε θλίψη για μια «κρίση ύπνου», που επικρατεί στη χώρα, επισημαίνοντας ότι περισσότεροι από τους μισούς 15χρονους δεν κοιμούνται αρκετά.

Η Υπηρεσία Δημόσιας Υγείας πρότεινε, επίσης, τα παιδιά να μη χρησιμοποιούν οθόνες προτού πέσουν για ύπνο και τα τηλέφωνα και τα tablets να μη βρίσκονται στο υπνοδωμάτιο στη διάρκεια της νύχτας.
Η υπηρεσία επικαλέστηκε έρευνα, που δείχνει ότι η υπερβολική χρήση οθόνης μπορεί να οδηγήσει σε κακή ποιότητα ύπνου, κατάθλιψη και κακή εικόνα σώματος.

Στο παρελθόν, η κυβέρνηση της Σουηδίας είχε ανακοινώσει ότι εξετάζει το ενδεχόμενο απαγόρευσης της χρήσης smartphones σε δημοτικά σχολεία.

Αυτό καταγράφεται και στην νέα σειρά του Netflix, που μόλις άρχισε να προβάλλεται: μια αρχαία προφητεία για την ανατροπή του Δία αποκαλύπτεται στην σύγχρονη εποχή και τρεις δυνατοί θνητοί είναι τόσο απογοητευμένοι, ώστε να φτάσουν γρήγορα στην εκπλήρωσή της μαζί με κάποιους δυσαρεστημένους θεούς. Η σειρά έχει τον τίτλο ”Κaos” και χαρακτηρίζεται ως «σκοτεινή» κωμωδία.

Τον Δία υποδύεται ο Τζεφ Γκόλντμπλουμ, ρόλο που αρνήθηκε – λόγω φορτωμένου προγράμματος- ο Χιου Γκράντ. Είναι ένας σύνθετος χαρακτήρας, ανασφαλής παρανοϊκός και διεφθαρμένος. Στο τρέιλερ, τον βλέπουμε ντυμένο με Gucci να ψήνει στον κήπο του, να δηλώνει ότι οι άνθρωποι δεν έχουν σημασία και να ξυπνάει τρομαγμένος από εφιάλτη ότι καταστρέφονται τα μνημεία των θεών.

Την σέξι κι αυταρχική Ήρα υποδύεται η Βρετανίδα ηθοποιός Τζάνετ ΜακΤίρ. Η ίδια, σε συνέντευξή της, στην «Guardian», είπε χαρακτηριστικά ότι το ”Κaos” έχει έντονο πολιτικό χαρακτήρα. «Η προσέγγιση της σειράς στην ελληνική μυθολογία, τόνισε, είναι μια αλληγορία για τον κόσμο, στον οποίο ζούμε σήμερα. Βλέπει τους θεούς από διαφορετική σκοπιά. Ανήκουν στο 1% της κοινωνίας, όπως η οικογένεια Ρόι, στο «Succesion», την βραβευμένη σειρά του ΗΒΟ, που παρομοιάζεται με το «Κaos» κι έχει θέμα τον πόλεμο διαδοχής στην οικογένεια ενός μεγιστάνα των Media.

Οι σειρές έχουν ακόμη ένα κοινό σημείο: τις αντιπαλότητες μεταξύ αδελφών, που στο «Κaos», διαδραματίζονται από το παλάτι του Δία έως τον Κάτω Κόσμο. Άδης, ο Ντέιβιντ Θιούλης, Ποσειδώνας, ο Κλιφ Κέρτις, Κασσάνδρα, η Μπίλι Πάιπερ, Ευρυδίκη, η Ορόρα Περίνο, Ορφέας, ο Κίλιαν Σκοτ και Διόνυσος, ο Μεμπάν Ριζβάν. Την σειρά υπογράφει ο Τσάρλι Κόβελ που, όπως τόνισε σε συνέντευξή του στο Variety, «στους μύθους, επιστρέφουμε γιατί είναι διαχρονικοί και διαπραγματεύονται θέματα που είναι αιώνια».

Σε όλες τις ιστορίες, έχουμε έναν κεντρικό ήρωα (συχνά με τον βοηθό του) εργασιομανή, φυσικά έξυπνο και σχεδόν πάντα ιδιόρρυθμο. Και, σχεδόν, πάντα πρωταγωνιστικό ρόλο έχουν και οι πόλεις. Ναι, οι γειτονιές, τα τοπία, οι γεύσεις και οι κάτοικοι. Ο «Τούρκος επιθεωρητής» βασίζεται στην κλασική συνταγή. Είναι σειρά βασισμένη σε μυθιστορήματα της Αγγλίδας συγγραφέα Μπάρμπαρα Νάντελ. Δύο αστυνομικοί ντεντέκτιβ της Πόλης προσπαθούν να εξιχνιάσουν εγκλήματα και ιστορίες μυστηρίου. Μάλιστα, η Νάντελ δέχθηκε επικρίσεις, γιατί επέλεξε την Κωνσταντινούπολη, ως σκηνικό για τη σειρά μυθιστορημάτων της.

Τα δύο πρόσωπα, γύρω από τα οποία εκτυλίσσεται το “The Turkish Detective” είναι ο νεαρός ντετέκτιβ Mehmet Suleyman, που φτάνει με μετάθεση από το Λονδίνο στην Κωνσταντινούπολη (λες και είναι ακόμη κομμάτι της βρετανικής αυτοκρατορίας) και βρίσκει έναν αντισυμβατικό μέντορα στο πρόσωπο του έμπειρου ντετέκτιβ Cetin Ikmen. Ο Cetin βλέπει στο πρόσωπο του νεαρού Mehmet το μέλλον της ομάδας αστυνομικών ντετέκτιβ, μιας και ο ίδιος είναι στα πρόθυρα της σύνταξης. Μαζί με την ντετέκτιβ Ayse Farsakoglu, η οποία, επίσης, συμμετέχει στις έρευνες των εγκλημάτων, προσεγγίζουν κάθε υπόθεση ακολουθώντας τις τυπικές και καθιερωμένες διαδικασίες, ενώ παράλληλα αφουγκράζονται τις κρυφές επιθυμίες και τα μυστικά των εμπλεκόμενων.

Η Κωνσταντινούπολη γίνεται σκηνικό για ιστορίες έρωτα, μίσους, καταπίεσης, φθόνου, που καταλήγουν στον φόνο. Ωστόσο, παρουσιάζεται ως μια πόλη εξωτική, δελεαστική , αλλά σπάνια απειλητική. Το “The Turkish Detective” δεν μπορεί να χωρέσει αυστηρά στην κατηγορία των «τούρκικων σίριαλ». Η σειρά είναι γυρισμένη σε τουρκικά κι αγγλικά, κάτι που τη φέρνει πιο κοντά στο κοινό εκτός Τουρκίας. Αυτός ο γλωσσικός συνδυασμός ξαφνιάζει όσους παρακολουθούν αγγλικές ή τουρκικές τηλεοπτικές παραγωγές, Για παράδειγμα, όταν ο Cetin συνομιλεί με την οικογένειά του στο σπίτι, οι διάλογοι είναι εξ’ ολοκλήρου στα τουρκικά, ενώ τα αγγλικά χρησιμοποιούνται κυρίως, όταν βλέπουμε στην οθόνη μας τον Mehmet, ο οποίος έχει περάσει σημαντικό κομμάτι της ζωής του στην Αγγλία.

Η σειρά είναι μια συμπαραγωγή των Miramax, Ay Yapin και Viacom-CBS International Studios. Κυκλοφορεί στο Paramount+, σεναριογράφος της σειράς είναι ο Ben Schiffer (Skins, Young Wallander, Ransom), ενώ σκηνοθέτης ο Nils Arden Oplev (Vikings: Valhalla).

Στον ρόλο του Cetin Ikmen, βρίσκουμε τον βραβευμένο κι εξαιρετικά ταλαντούχο ηθοποιό Haluk Bilginer, ο οποίος έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές τηλεοπτικές παραγωγές με μεγάλη επιτυχία, τόσο τουρκικές όσο κι άλλες (Sahsiyet, Ben Hur). Τον Mehmet Suleyman υποδύεται ο Ethan Kai. Όσο για τους γυναικείους χαρακτήρες, εκτός από τη γνωστή από τον ρόλο της ως σουλτάνα Hatice, στο «Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπή» Selma Ergec, την Ayse Farsakoglu, παίζει και η Yasemin Kay Allen.

Στην Ελλάδα προβάλλεται από το Cosmote TV.

Αλίκη, είσαι απόφοιτη της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών, μόλις δύο χρόνια. Πόσο πυκνός ήταν ο καιρός που ακολούθησε της αποφοίτησής σου;

Μπήκα από νωρίς σε ένα απαιτητικό πρόγραμμα ζωής, με γυρίσματα, πολύωρες πρόβες, που έπειτα ακολούθησαν οι παραστάσεις. Θα έλεγα ότι ήταν κάπως γνώριμος αυτός ο τρόπος ζωής για εμένα, καθώς (και) κατά την φοίτησή μου στην Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών δεν μπορούσα εύκολα να συνδυάσω τα ωράρια με την προσωπική μου ζωή. Αυτό ήταν, λοιπόν, ένας νέος στόχος: να είμαι δημιουργική, αποδοτική, να έχω έμπνευση, αλλά να μην ξεχνώ να έχω έμπνευση και για τη ζωή.

Αναρωτιέμαι πόσο ξέγνοιαστα πέρασες ως φοιτήτρια. Ένιωσες ότι εκείνα τα χρόνια ήταν κάπως προστατευμένα; Είχες προετοιμάσει τον εαυτό σου;

Λόγω της ιδρυματοποίησης, που υφίστανται οι φοιτητές των δραματικών σχολών, δεν μπορώ να μιλήσω για ξεγνοιασιά. Υπήρχε αυστηρό πρόγραμμα καθημερινά, που φυσικά είχε ως αποτέλεσμα τη σωματική κούραση. Η αλήθεια είναι ότι, επειδή παράλληλα εργαζόμουν τα βράδια, σχεδόν καθόλη τη διάρκεια των σπουδών μου, δε φανταζόμουν ότι μπορούσα να υπερβώ τα όριά μου, πολλές φορές και να θέσω την υγεία μου σε κίνδυνο. Όμως επιβίωσα και κατάλαβα ότι τελικά δεν υπάρχει «δεν μπορώ», αλλά «δεν θέλω». Είναι όλα θέμα προσωπικών στόχων και οπτικής, που έχει ο καθένας για τη ζωή. Ο μόνος που μπορεί να σε προστατεύει από τους εξωτερικούς παράγοντες είσαι εσύ ο ίδιος, θέτοντας πάντα τα όριά σου.

Πέφτω συχνά σε βίντεο που ανεβάζεις στο ίνσταγκραμ. Έχεις χιούμορ. Μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ηθοποιοί. Ποια είναι η δική σου θέση.

Ζώντας και υπάρχοντας στο 2024, τα social media είναι αναπόφευκτο κομμάτι της ζωής μας. Μ’ αρέσει να το αντιμετωπίζω όλο αυτό με ελαφράδα, χιούμορ κι αυθεντικότητα. Δεν είμαστε μονοδιάστατοι, όπως πολλοί θα ήθελαν να φαίνονται. Έχουμε τα καλά μας, τα κακά μας, τα άσχημα. Παράλληλα, συμβαίνουν καθημερινά τόσα πράγματα στην κοινωνία, και εμείς συνεχίζουμε να συνυπάρχουμε, όπως πριν, να ανεβάζουμε story, να αναρωτιόμαστε, να θλιβόμαστε, έπειτα ξανά ανεβάζουμε story, να ξεχνιόμαστε, να γελάμε. Το θέμα δεν είναι η αυτοπροβολή μέσω των social, αλλά η θέση που πρακτικά παίρνουμε στη ζωή μας για καθημερινά ζητήματα, καθώς και ο τρόπος που ζούμε.

Πώς είναι οι συνεργασίες με ανθρώπους του χώρου που μετρούν χρόνια στο επάγγελμα;

Η παρατήρηση και ο χρόνος, που περνάς μαζί τους, είναι σπουδαία εφόδια. Επιλέγεις, όμως, τι θα πάρεις από τον καθένα. Αν και επιλέγω συνειδητά να τους παρατηρώ πρώτα ως ανθρώπους κι έπειτα ως καλλιτέχνες.

Η τηλεόραση μπήκε νωρίς στη ζωή σου. Σου άρεσε αυτό;

Όσοι πιστεύουν ότι το να κάνεις τηλεόραση είναι κάτι απλό κι εύκολο έχουν πέσει έξω. Οι ρυθμοί είναι πολύ γρήγοροι για να αποδώσεις, όπως φαντάζεσαι, το περιεχόμενο. Χρειάζεται εμπειρία και μαεστρία. Είναι πολύ εύκολο να κρίνουμε κάποιον, αλλά ίσως αν πρώτα μπαίναμε στη θέση του να ήταν αλλιώς τα πράγματα. Ευγνωμονώ την τύχη και τις επιλογές μέχρι στιγμής και δεν θα άλλαζα απολύτως τίποτα.

Έχεις χρόνο για σένα; Να διαβάσεις, να πας μια βόλτα, να αποκεντρωθείς;

Όποιος ψάχνει βρίσκει, είναι θέμα προτεραιοτήτων. Τους τελευταίους έξι μήνες, μού αρέσει να περνάω χρόνο με τους ανθρώπους, όχι απαραίτητα φίλους, αλλά ανθρώπους που μπορεί να γνωρίσω κάποια δεδομένη στιγμή. Τους αφουγκράζομαι και τους σέβομαι, αφού ο ένας διαθέτει στον άλλον το πολυτιμότερο αγαθό, που είναι ο χρόνος. Αυτό αναλογίζομαι αυτή την περίοδο και προσπαθώ να το εκτιμήσω. Την δύναμη που έχει το παρόν. Παράλληλα, προσπαθώ να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου. Γιατί έχω βάλει στόχο να γράψω το πρώτο μου θεατρικό έργο. Αξίζει μια προσπάθεια πάντα με χιούμορ, αντίληψη της στιγμής κι ελαφράδα.

Τι σε ησυχάζει; Τι σου δίνει ώθηση;

Η όπερα έχει έναν τρόπο να ηρεμεί την ψυχή μου. Συγκεκριμένα, το “Vesti La Giubba” και το “E lucevan le stelle”. Ώθηση και έμπνευση για κάθε μου βήμα είναι το ανθρώπινο είδος και οι τόσες ιστορίες, που ο καθένας μας έχει να διηγηθεί. Λατρεύω να ακούω ιστορίες ζωής από τον μικρότερο μέχρι το μεγαλύτερο. Εξάλλου, αυτό είναι και το επάγγελμα ενός ηθοποιού.

Ποιο είναι το τελευταίο πράγμα που διάβασες, άκουσες, είδες και σου έκανε εντύπωση;

Το νέο άλμπουμ των Hermanos Gutiérrez. Δυο καστανά μάτια και δυο σκούρα φρύδια, σήμερα το πρωί.

Για το «Κακολύρη» τι ακούς;

Ότι αντί για «Κακό-» θα έπρεπε να λέει «Καλό-».

Ποια είναι τα επαγγελματικά σχέδια; Διακοπές θα πας;

Αντί για διακοπές, θα ζήσω μια ενδιαφέρουσα περιοδεία με τη θεατρική παράσταση «Τέλειοι Ξένοι» του Πάολο Τζενοβέζε, σε σκηνοθεσία Πέτρου Λαγούτη και Γιώργου Πυρπασόπουλου. Είμαστε μια υπέροχη ομάδα, που αποτελείται από καταπληκτικούς συναδέλφους, αλλά πρώτα απ’ όλα ωραίους ανθρώπους. Το αντιλαμβάνομαι ήδη ως «διακοπές», αφού θα ταξιδέψουμε παρέα σχεδόν σε όλη την Ελλάδα, ξεκινώντας παραστάσεις στα ανοιχτά θέατρα της Αττικής από τις 29/6. Πρώτος σταθμός (εντός Αττικής) το Βεάκειο, ενώ ακολουθούν το Θέατρο Βράχων στις 30/6 και το Υπαίθριο Θέατρο ΕΗΜ στα Γιάννενα, στις 8/7.

1. Το επίσημο φαγητό του τηλεθεατή ποδοσφαίρου είναι ΜΟΝΟ η ελληνική (ή κατά άλλους καναδέζικη) πίτσα. Ούτε του ξυλόφουρνου ούτε το μπετόφουρνου ούτε με το μέτρο ούτε με φρέσκα λάδια και φύλλα βασιλικού. Οκτώ κομμάτια με τραγανή κόρα που έχει γεύση σαγανάκι και σε τρεις -αυστηρά- εκδοχές: Μαργαρίτα ή μπέικον σκέτο ή μπέικον μανιτάρια. Και πάντα καλοψημένη. Όπως την έκανε η Pizza Da Napoli τότε.
2. Οι μπύρες πρέπει να είναι και πολλές και παγωμένες. Αν είστε με φίλους, πρέπει να είναι πάρα πολλές και πάρα πολύ παγωμένες. Προσοχή όμως εδώ: Επιλέγετε πάντοτε την μάρκα μπύρας που πίνετε συνήθως. Όχι πειράματα με άγνωστες (σε εσάς) μάρκες. Δεν είστε σε Beer Academy, ποδόσφαιρο βλέπετε. Και σας το λέει κάποιος που είχε χαλαστεί στον τελικό Γερμανία-Τσεχία (2-1) του 1996, επειδή κάποιος φίλος είχε τη φαεινή να μας ποτίσει μοναστηριακές μπύρες (μπλιαχ).
3. Κάπου εδώ τελειώνουν και οι συμβουλές για φαγητό και ποτό, καθώς απολύτως τίποτα άλλο δεν ταιριάζει με την περίσταση. Και κυρίως όχι -το αγαπημένο, κατά τα άλλα- σουβλάκι που θα πρέπει να περιγράφεις αν θα έχει ή όχι κρεμμύδι ή τζατζίκι ή διπλή λαδωμένη πίτα κινδυνεύοντας στο μεταξύ να χάσετε ένα ημίχρονο για να κάνετε την παραγγελία κι άλλο ένα για να καταλάβετε ποιό είναι ποιο, όταν τα φέρουν. Το σουβλάκι είναι ιδανικό μόνο αν βλέπεις ERTflix, όχι ποδόσφαιρο με παρέα. Τα Hod-dog από κάποια καλή καντίνα μπορούν να είναι μία εναλλακτική αν έχετε τη διάθεση να καθαρίζετε μαγιονέζες και μουστάρδες από τους τοίχους και τα πατώματα μετά τον αγώνα.
4. Για εμάς που ξεκινήσαμε να βλέπουμε Euro από όταν έπαιζε η Δυτική Γερμανία και η Σοβιετική Ένωση (3-0 στον τελικό του 1972), η μεγαλύτερη εξέλιξη που αφορά το ποδόσφαιρο είναι το E-food, η Wοlt και το Box. Μετά το VAR φυσικά! (Συμβουλή-παραίνεση: Αφήνουμε τουλάχιστον 3 ευρώ στον ντελιβερά. Μία φορά έδωσα μόνο ένα ευρώ και πήγε γρουσουζιά. Ήταν το 2016, στον τελικό Πορτογαλία-Γαλλία που ήλθε 1-0 στην παράταση…)
5. Σπίτι που δεν διαθέτει τουλάχιστον δύο WC δεν πρέπει να διοργανώνει βραδιές Euro ή Mundial με πάνω από δύο καλεσμένους. Μου έχει ξεραθεί δίμετρος μπέντζαμιν εξαιτίας αυτής της αβλεψίας.
6. Η επόμενη συμβουλή αφορά σε εμάς τους βετεράνους: Δεν σπάμε τα νεύρα της παρέας και ειδικά των νεότερων με ιστορίες από το παρελθόν και του τι παιχτάρας ήταν ο Ρουμενίγκε ή πως διέσχιζε ολόκληρο το γήπεδο με την μπάλα στα πόδια ο Γιόχαν Κρόιφ. Υπάρχουν όλα αυτά στο internet, κανείς δεν περιμένει να μάθει από έναν μπάρμπα, εκτός αν βλέπει τον αγώνα σε ΚΑΠΗ.
7. Είμαστε πάντα ευγενικοί με τις φίλες και τις συντρόφους ή συζύγους μας αν κάνουν (που θα την κάνουν) την ερώτηση «τι είναι offside». Και κυρίως απαγορεύεται το mansplaining. Ένα «βλέπω τώρα, θα σου εξηγήσω στο ημίχρονο» αρκεί.
8. Σε ό,τι αφορά στη σύνθεση της παρέας: Αν κάποιος φίλος μας είναι οπαδός της εθνικής Γερμανίας ή του Βελγίου απλά βρίσκουμε μία πρόφαση να μη δούμε μαζί Euro, αν θέλουμε να παραμείνουμε φίλοι. Αν πάλι κάποιοι είναι οπαδοί της Σκωτίας, της Ιρλανδίας ή της Εσθονίας, τους αγαπάμε λίγο παραπάνω χωρίς να δείχνουμε τον οίκτο μας. Όσοι είναι οπαδοί της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Ολλανδίας ή της Γαλλίας είναι ιδανικοί για μία ποδοσφαιρική βραδιά. Αρκεί να μην παίζει μαζί τους η (αγαπημένη μας) Αγγλία γιατί θα χαλάσουμε τις καρδιές μας.
9. Αν προβάλλονται ταυτόχρονα σε δύο κανάλια (συνήθως αυτό συμβαίνει στα Mundial και όχι στο Euro) διαφορετικά ματς ΔΕΝ ζαπάρουμε. Πολύ απλά ανοίγουμε δύο τηλεοράσεις ή κανονίζουμε να πάμε σε μία αξιοπρεπή καφετέρια.
10. Τέλος, αποφεύγουμε σαν το διάολο το λιβάνι να δούμε τις αθλητικές εκπομπές που προηγούνται ή έπονται ενός αγώνα αναξαρτήτως καναλιού. Ιδιαίτερα, όσοι έχουμε ζήσει τις θρυλικές εποχές του Διακογιάννη ή του Σωτηρακόπουλου. Μην χαλάσουμε μία βραδιά με υπέροχες πίτσες και παγωμένες μπύρες βρίζοντας. Αμαρτία είναι!