Το project αυτό, είπε σε δήλωσή της, της προσφέρει την ευκαιρία να επανεξετάσει την καριέρα της τεσσάρων δεκαετιών, κατά τη διάρκεια της οποίας πρωταγωνίστησε σε ταινίες από πειραματικές ινδικές έως παραγωγές του Χόλιγουντ μεγάλου προϋπολογισμού. Είναι μια εργασιακή πρακτική, πρόσθεσε, που «έχει στηριχτεί στην – πάντα παρούσα – σύνδεση και τον ηλεκτρισμό των στενών συνεργασιών που βίωσα από την πρώτη κιόλας στιγμή και συνεχίζω να αισθάνομαι μέχρι σήμερα».

Από τότε που έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο το 1986, με το Caravaggio, η βιογραφική ταινία του Derek Jarman για τον Ιταλό ζωγράφο που δεν έπινε αλκοόλ, η Swinton έχει αποδείξει μια εντυπωσιακή, ευέλικτη παρουσία στην οθόνη. Κατά τη διάρκεια μιας ιστορικής καριέρας, έπαιξε την πρωταγωνίστρια ως άφυλο στο Orlando της Sally Potter (1992), μια ταραγμένη δικηγόρο στο Michael Clayton (2007), μια βαμπίρ στο ονειρικό Only Lovers Left Alive (2013) του Jim Jarmusch και μια αρχαία μάγισσα στο Doctor Strange (2016).

Τόσο χαμαιλέοντας είναι η Swinton που έχει παίξει δύο, ακόμη και τρεις, ξεχωριστούς ρόλους σε μεμονωμένες ταινίες — βλέπε: The Eternal Daughter (2022) της Joanna Hogg και το ριμέικ του Suspiria του Luca Guadagnino το 2018 — μερικές φορές εξαφανίζεται κάτω από στρώματα μακιγιάζ, προσθετικά και αλλαγές προφοράς. Είναι σχεδόν αγνώριστη στο Snowpiercer (2013) του Bong Joon-ho και στο Problemista του Julio Torres (2024).

«Δεν μοιάζω πραγματικά με τους ανθρώπους στις ταινίες», σκέφτηκε το 2014. «Μοιάζω με ανθρώπους σε πίνακες ζωγραφικής». Καθ’ όλη τη διάρκεια, η Swinton ξεκίνησε συνεργασίες με τον κόσμο της μόδας (με τον Viktor και τον Rolf για την πασαρέλα τους το 2003, με τον φωτογράφο Tim Walker για μια σειρά από editorials) καθώς και με καλλιτέχνες όπως οι Doug Aitken και Lynn Hershman Leeson.

Η έκθεση θα εμβαθύνει στα διάφορα θέματα που εμφανίζονται στο έργο της Swinton, μεταξύ των οποίων η φύση, η μνήμη, οι πρόγονοι, τα πνεύματα και οι κοινότητες. Για την καλύτερη αποσύνθεση αυτών των ιδεών, η ηθοποιός θα παρουσιάσει οκτώ έργα, έξι από αυτά νέα, που δημιουργήθηκαν με τους εκλεκτούς της συνεργάτες.

Πέντε από τα κομμάτια συνοδηγούνται από κινηματογραφιστές. Συγκεκριμένα: ο Pedro Almodóvar, στου οποίου το The Room Next Door (2024) πρωταγωνιστούσε η Swinton και η Julianne Moore ως φίλες που αντιμετωπίζουν τον θάνατο, ο Guadagnino, με τον οποίο έχει κάνει πέντε ταινίες, ο Hogg, του οποίου η συνεργασία με τη Swinton χρονολογείται από το 1986, ο Jarmusch, ο οποίος την έχει σκηνοθετήσει σε τέσσερις ταινίες και ο Apichatpong Weerasethakul, ο οποίος σκηνοθέτησε τη Swinton στο Memoria του 2021.

Ένα άλλο έργο έχει τη μορφή performance και εγκατάστασης που βασίζεται σε αντικείμενα από το προσωπικό αρχείο της Swinton, που αναπτύχθηκε μαζί με τον διάσημο επιμελητή μόδας Olivier Saillard. Ένα άλλο κομμάτι, που θα εξερευνά παρομοίως τις ρίζες της ηθοποιού, θα φωτογραφηθεί από τον Walker, ο οποίος πρόσφατα φωτογράφησε τη Swinton για μια σειρά εμπνευσμένη από τον John Singer Sargent, μεταξύ άλλων έργων.

Το όγδοο και τελευταίο έργο χρησιμεύει ως φόρος τιμής στον Jarman, ο οποίος πέθανε το 1994 — μια παρουσίαση υλικού που δεν είχε προηγουμένως παρουσιαστεί, από το αρχείο 8 χιλιοστών του σκηνοθέτη, σε επιμέλεια της Swinton.

«Εστιάζω την προσοχή στον βαθύτατο εμπλουτισμό των δημιουργικών σχέσεων στη ζωή μου», είπε η Swinton, «μοιραζόμαστε τις αφηγήσεις και τις ατμόσφαιρες που μας εμπνέουν: προσφέρουμε νέα δουλειά, ειδικά για την έκθεση Eye, ως τις πιο πρόσφατες χειρονομίες που προκύπτουν από διάφορες συντροφικές συζητήσεις που με κρατούν περίεργη, δεσμευμένη και πεινασμένη».

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Swinton ενορχηστρώνει έκθεση. Το 2019, διοργάνωσε την πρώτη της performance, “Orlando”, στο Ίδρυμα Aperture της Νέας Υόρκης, συγκεντρώνοντας 50 φωτογραφίες από 11 καλλιτέχνες που βασίζονται στα θέματα του παιχνιδιάρικου μυθιστορήματος της Βιρτζίνια Γουλφ, στο οποίο βασίζεται η ταινία του 1992. Επιπλέον, μια έκθεση της Βρετανίδας σχεδιάστριας Marianna Kennedy, υπό την επίβλεψη της Swinton, πρόκειται να ανοίξει στον οίκο Christie’s στο Παρίσι τον Μάιο.

Η έκθεση της “Tilda Swinton – Ongoing” θα παρουσιαστεί στο Eye Filmmuseum στο Άμστερνταμ στην Ολλανδία, από τις 28 Σεπτεμβρίου 2025 έως τις 8 Φεβρουαρίου 2026.

Πηγή: Artnet / Κεντρική φωτογραφία και Φωτογραφία 1: Tim Walker, Φωτογραφία 2: Jacqueline Lucas Palmer, Φωτογραφία 3: Ruediger Glatz

Σε μια ποιητική ομιλία, η βραβευμένη με Όσκαρ επαίνεσε το φεστιβάλ ως «ένα βασίλειο χωρίς σύνορα χωρίς πολιτική αποκλεισμού, δίωξης ή απέλασης». Το «μεγάλο ανεξάρτητο κράτος του κινηματογράφου», πρόσθεσε, «είναι εγγενώς περιεκτικό – απρόσβλητο σε προσπάθειες κατοχής, αποικισμού, εξαγοράς, ιδιοκτησίας ή ανάπτυξης περιουσίας της Ριβιέρας». «Αυτά είναι γεγονότα. Πρέπει να αντιμετωπιστούν», συνέχισε η Swinton.

«Λοιπόν, για λόγους σαφήνειας, ας το ονομάσουμε. Απάνθρωπα διαπράττονται στην εποχή μας. Είμαι εδώ για να το ονομάσω χωρίς δισταγμό ή αμφιβολία στο μυαλό μου και να εκφράσω την αταλάντευτη αλληλεγγύη μου σε όλους εκείνους που αναγνωρίζουν τον απαράδεκτο εφησυχασμό των εθισμένων στην απληστία κυβερνήσεών μας που τα πηγαίνουν καλά με τους πλανητορήκτες και τους εγκληματίες πολέμου, από όπου κι αν προέρχονται».

Η φετινή Berlinale έρχεται εν μέσω πολιτικής αναταραχής στη Γερμανία, που λαμβάνει χώρα ενόψει των κρίσιμων γενικών εκλογών στις 23 Φεβρουαρίου. Οι εκλογές έχουν ήδη στιγματιστεί από την άνοδο του δεξιού κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), το οποίο έχει προκαλέσει διαμάχη με τη στάση του κατά της μετανάστευσης.

Κατά τα άλλα, στις ΗΠΑ μόλις ανέλαβε επίσης μια δεύτερη προεδρία ο Donald Trump, και παρόλο που ζητήθηκε εκεχειρία στον πόλεμο Ισραήλ-Χαμάς, η σύγκρουση στη Γάζα παραμένει εύθραυστη. Την περασμένη εβδομάδα, ο Trump πρότεινε ένα σχέδιο για την απομάκρυνση των Παλαιστινίων από το έδαφος και τη μετατροπή του σε «ριβιέρα της Μέσης Ανατολής».

Μέχρι στιγμής, το φεστιβάλ δεν έχει ξεφύγει από την πολιτικη, με τον πρόεδρο της κριτικής επιτροπής Todd Hanes να μιλάει εναντίον του Trump κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου νωρίτερα την Πέμπτη. «Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση ιδιαίτερης κρίσης αυτή τη στιγμή στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και παγκοσμίως», είπε, προσθέτοντας ότι το πώς η επιστροφή του Trump «θα επηρεάσει τα γυρίσματα είναι ένα πραγματικό ερώτημα που αφορά όλους τους Αμερικανούς κινηματογραφιστές».

Η Swinton είχε στενούς δεσμούς με τη Berlinale για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, πρωταγωνιστώντας σε 26 ταινίες στην επιλογή του φεστιβάλ, συμπεριλαμβανομένου του “Caravaggio”, που κέρδισε την Αργυρή Άρκτο το 1986, των “The Beach” (2000); “Derek” (2008); “Julia” (2008); “The Garden” (1991); και “Last and First Men” (2020). Προήδρευσε επίσης της κύριας κριτικής επιτροπής της Berlinale το 2009.

Το βραβείο απονεμήθηκε στη Swinton από τον σκηνοθέτη του “Conclave” Edward Berger, ο οποίος την σκηνοθετεί στην επερχόμενη ταινία “The Ballad of a Small Player”. «Η Tilda Swinton είναι τόσο καλή που πολλοί σκηνοθέτες την επέλεξαν δύο φορές – εκτός από τον Todd Haynes, κάτι που νομίζω ότι θα πρέπει να γίνει στο μέλλον», είπε ο Berger, δείχνοντας τον Hanes στο πλήθος, ο οποίος συνεργάστηκε με την Swinton στην ταινία για τον Bob Dylan “I’m Not There”.

Ο Berger, ο οποίος έκανε μια «εμπειρική ανάλυση» των ταινιών της Swinton για την περίσταση, είπε ότι κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «για εσάς, ο σκηνοθέτης έρχεται πρώτος. Για εσάς, οι καλές ταινίες προέρχονται από τις σχέσεις με τον δημιουργό. Οι ερμηνείες σας είναι πύλες που μπορούν να μας ταξιδέψουν σε πολλούς κόσμους».

Καθώς η Swinton άρχισε να κλαίει, ο Berger πρόσθεσε: «Λατρεύω τη θεατρικότητά σου όταν επιλέγεις να το κάνεις. Γιατί για σένα είναι καλύτερο να αποτύχεις παρά να είσαι ασφαλής. Έχουμε τόσα πολλά να μάθουμε από σένα, Τίλντα».

Η Swinton εμφανίστηκε πιο πρόσφατα στο “The Room Next Door”, τη δεύτερη συνεργασία της με τον Pedro Almodóvar και στο “The End” του Joshua Oppenheimer. Είναι επίσης γνωστή για τις συνεργασίες της με τον Wes Anderson, συμπεριλαμβανομένων των “Moonrise Kingdom”, “The French Dispatch” και “Asteroid City”. Έλαβε Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στο “Michael Clayton” του 2007.

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου θα διαρκέσει έως τις 23 Φεβρουαρίου.

Πηγή: Variety / Κεντρική φωτογραφία: Flickr

Το ταλέντο πίσω από την ταινία επαινέθηκε κατά πολύ, περπατώντας πάνω κάτω τις σκάλες του θεάτρου για να ευχαριστήσει το κοινό, με τον Almodóvar να σταματά να υπογράψει αυτόγραφα καθώς το καστ του ετοιμαζόταν να φύγει. Μια πολύ εύθυμη ανταπόκριση σε μια ταινία που επικεντρώνεται γύρω από το θέμα της ευθανασίας.

Στην επερχόμενη κυκλοφορία της Sony Pictures Classics, όπου ο βραβευμένος με Όσκαρ κινηματογραφιστής προσαρμόζει το μυθιστόρημα της Sigrid Nunez του 2020 “What Are You Going Through”, επίσης πρωταγωνιστούν οι John Turturro και Alessandro Nivola. Σε αυτό, η Moore υποδύεται μια συγγραφέα μπεστ σέλερ που ονομάζεται Ίνγκριντ, η οποία επανασυνδέεται με την πολύχρονη φίλη της, μια πολεμική δημοσιογράφο που ονομάζεται Μάρθα, την οποία υποδύεται η Swinton, αφού έμαθε ότι έχει καρκίνο. Καθώς η φιλία τους αναπτύσσεται ξανά και η κατάστασή της χειροτερεύει, η Μάρθα νιώθει αρκετά άνετα με την Ίνγκριντ ώστε να την μιλήσεις για το σχέδιο που θα της επέτρεπε να πάρει ένα χάπι για να βάλει τέλος στη ζωή της.

Στη συνέντευξη Τύπου για το “The Room Next Door” νωρίτερα την ίδια μέρα, η ευθανασία βρέθηκε στο επίκεντρο πολλών ερωτήσεων που απευθύνονταν στον Almodóvar και την εταιρεία. Ως το πρόσωπο που υποδύεται τη Μάρθα, η Swinton μοιράστηκε τη δική της φιλοσοφία σχετικά με το θέμα, λέγοντας: «Προσωπικά δεν με φοβίζει ο θάνατος, ούτε με φόβιζε ποτέ. Νομίζω ότι όλο το ταξίδι προς την αποδοχή του θανάτου μπορεί να είναι μακρύ για μερικούς ανθρώπους, αλλά για κάποιο λόγο, λόγω ορισμένων εμπειριών στη ζωή μου, το συνειδητοποίησα νωρίς. Ξέρω ότι έρχεται. Το νιώθω να έρχεται, το βλέπω να έρχεται», σύμφωνα με ρεπορτάζ του Variety. Η Swinton πρόσθεσε, «Ένα από τα πράγματα για τα οποία αυτή η ταινία είναι ένα πορτρέτο είναι η αυτοδιάθεση, κάποιος που αποφασίζει απολύτως να πάρει τη ζωή, τη ζωή και τον θάνατό της στα χέρια της».

Όμως, άλλοι στο σκηνικό επέμειναν ότι η πλοκή της νέας ταινίας του Almodóvar έχει περισσότερα από μια πλοκή θανάτου. «Πολύ σπάνια βλέπουμε μια ιστορία για γυναικεία φιλία, και ειδικά γυναίκες φίλες που είναι μεγαλύτερες. Δεν ξέρω ότι υπάρχει άλλος σκηνοθέτης στον κόσμο που θα το έκανε αυτό εκτός από τον Pedro», είπε η Moore. «Η σημασία που μας δείχνει είναι τόσο ασυνήθιστη. Ήταν τόσο συγκινητικό για μένα που απεικόνισε αυτή τη σχέση ως τόσο βαθιά, γιατί είναι».

Πηγή: IndieWire

Η πρώτη αγγλόφωνη μεγάλου μήκους του βραβευμένου με Όσκαρ Ισπανού σκηνοθέτη, “The Room Next Door”, έχει επιβεβαιωθεί, καθώς αναμένεται να κάνει πρεμιέρα στο διαγωνιστικό Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας 2024. Στο πλαίσιο της ανακοίνωσης του καλλιτεχνικού διευθυντή Alberto Barbera, το φεστιβάλ κυκλοφόρησε επίσης μια πρώτη εικόνα της ταινίας.

Ο Almodóvar έχει κάνει δύο μικρού μήκους ταινίες στα αγγλικά: το ποίημα αποκοπής, εμπνευσμένο από τον Jean Cocteau, “The Human Voice”, το οποίο έκανε πρεμιέρα στη Βενετία το 2020 και το gay Western “Strange Way of Life” , με πρωταγωνιστές τον Ethan Hawke και τον Pedro Pascal, που έπαιξε στις Κάννες το 2023. Το “The Room Next Door” , έχει επικεφαλής την αστέρα του “The Human Voice” Tilda Swinton που είναι πολεμική ανταποκρίτρια και ονομάζεται Μάρθα. Η φίλη της, μια συγγραφέας που ονομάζεται Ingrid (Julianne Moore), φτάνει στη Μαδρίτη φέρνοντας μαζί διάφορες μνησικακίες του παρελθόντος. Το υπόλοιπο καστ περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τους John Turturro, Alessandro Nivola και Juan Diego Botto.

Εδώ είναι η επίσημη σύνοψη: «Το “The Room Next Door” ακολουθεί την ιστορία μιας πολύ ατελούς μητέρας και μιας μοχθηρής κόρης που τους χωρίζει μια σοβαρή παρεξήγηση. Ανάμεσά τους, μια άλλη γυναίκα, η Ingrid, η φίλη της μητέρας τους, είναι η φύλακας του πόνου και της πίκρας τους. Η Μάρθα, η μητέρα, είναι πολεμική ρεπόρτερ και η Ingrid μυθιστοριογράφος αυτοπλαστικών. Η ταινία πραγματεύεται την ατελείωτη σκληρότητα του πολέμου, τους πολύ διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους οι δύο γυναίκες συγγραφείς προσεγγίζουν και γράφουν για την πραγματικότητα, τον θάνατο, τη φιλία και τη σεξουαλική απόλαυση ως τους καλύτερους συμμάχους στη μάχη κατά του τρόμου. Και προκαλεί επίσης το γλυκό ξύπνημα με το κελάηδισμα των πουλιών, σε ένα σπίτι χτισμένο στη μέση ενός φυσικού καταφυγίου στη Νέα Αγγλία, όπου οι δύο φίλες ζουν σε μια ακραία και παράξενα γλυκιά κατάσταση».

Η Sony Pictures Classics, που είναι ο διανομέας για όλες σχεδόν τις ταινίες του Almodóvar σήμερα, θα κυκλοφορήσει το “The Room Next Door” το φθινόπωρο στη Βόρεια Αμερική. Το “The Room Next Door” είναι παραγωγή του El Deseo, της εταιρείας που μοιράζεται ο Pedro με τον αδελφό του και μακροχρόνιο συνεργάτη του, Agustín.

Η Sony Classics έχει κυκλοφορήσει τη μεγάλου μήκους ταινία του Pedro Almodóvar το 2019, “Pain and Glory”, σε υποψηφιότητα για Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου για τον Antonio Banderas και υποψηφιότητα Καλύτερης Διεθνούς ταινίας μεγάλου μήκους που εκπροσωπεί την Ισπανία. Η ταινία “Parallel Mothers” του 2021 στη Βενετία έδωσε στην Penélope Cruz υποψηφιότητα καλύτερης ηθοποιού.

Βασισμένο στην επίσημη σύνοψη, το “The Room Next Door” επεκτείνει το ενδιαφέρον του Almodóvar να εξετάσει την πολιτική της χώρας του, καθώς στο “Parallel Mothers” χρησιμοποίησε μελόδραμα για να εξετάσει τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο υπό το δικτατορικό καθεστώς του Francisco Franco.

Ο Almodóvar είχε σχεδιάσει να κάνει το “A Manual for Cleaning Women”, μια προσαρμογή των διηγημάτων της Lucia Berlin και με πρωταγωνίστρια την Cate Blanchett, την πρώτη του αγγλική ταινία προτού προχωρήσει στο “The Room Next Door”. Η τελευταία γυρίστηκε στη Μαδρίτη, επί τόπου, νωρίτερα φέτος.

Η Swinton είπε στο IndieWire λίγα λόγια για το “The Room Next Door”: «Είναι ένα όμορφο πράγμα, και δεν μπορώ να πω πολλά περισσότερα για αυτό, αλλά μπορώ να σας πω ότι είναι μια πραγματική ταινία Almodóvar. Αυτό που μπορώ να σας πω είναι ότι πρόκειται για μια ώριμη φιλία κατά κάποιο τρόπο». Η Swinton είπε επίσης ότι είναι «φυσικός διάδοχος» του “Pain and Glory”, της ημι-αυτοβιογραφικής ταινίας του σκηνοθέτη για τις σκέψεις του για τη ζωή και το έργο ενός φανταστικού κινηματογραφιστή.

Πηγή: IndieWire