Η οικογένεια αλ Ντάχντουχ ανήκει στους πάνω από 320.000 Παλαιστίνιους που, σύμφωνα με τις ισραηλινές στρατιωτικές αρχές, έχουν εγκαταλείψει τις τελευταίες ημέρες την Πόλη της Γάζας εξαιτίας της έντασης των βομβαρδισμών που έχουν καταστήσει ολόκληρες γειτονιές μη κατοικήσιμες. Ο ισραηλινός στρατός, που έχει ήδη ξεκινήσει χερσαία επίθεση στην πρωτεύουσα της Γάζας, χαρακτήρισε ολόκληρη την πόλη ως «επικίνδυνη ζώνη μάχης» και την Τετάρτη προειδοποίησε τους 500.000 πολίτες που παραμένουν εκεί να αποχωρήσουν εντός 48 ωρών. Ταυτόχρονα εντείνονται οι αεροπορικές επιδρομές, τα πλήγματα με drone και το πυροβολικό.

«Η κατάσταση στη Γάζα είναι απολύτως καταστροφική και τρομακτική – πέρα από κάθε φαντασία», λέει ο αλ Ντάχντουχ με σπασμένη φωνή. «Μετακινηθήκαμε πολλές φορές μέσα στην πόλη, αλλά οι ισραηλινοί βομβαρδισμοί και ο θάνατος μας ακολουθούσαν παντού. Δεν έμενε άλλη επιλογή παρά να κατευθυνθούμε νότια». Σχεδόν δύο χρόνια πολέμου βρήκαν την οικογένεια να αλλάζει γειτονιές για να αποφύγει τις εκκενώσεις και τους περιορισμούς, αλλά τώρα πια δεν υπήρχε κανένα ασφαλές καταφύγιο. «Αυτή τη φορά είναι εντελώς διαφορετικά», επισημαίνει. «Παλιά μπορούσες να βρεις μια λιγότερο επικίνδυνη περιοχή. Τώρα όλη η πόλη είναι στο στόχαστρο».

Η οικογένεια πήρε την απόφαση να φύγει όταν ένας συγγενής δέχθηκε τηλεφωνική εντολή από τις ισραηλινές δυνάμεις για άμεση αποχώρηση από την περιοχή. Όταν ζήτησε βοήθεια για μεταφορά ή οικονομική στήριξη, σύμφωνα με τη μαρτυρία του, του απάντησαν πως αυτό δεν είναι ευθύνη τους. Έπειτα από τρεις ημέρες αναμονής στον δρόμο για να βρουν μεταφορικό μέσο, ο αλ Ντάχντουχ και ο αδελφός του μίσθωσαν ένα φορτηγό πληρώνοντας 2.000 δολάρια, ποσό που τους δάνεισε φίλος.

«Άφησα πίσω οικογένειες στους δρόμους που δεν έχουν χρήματα για μεταφορά προς τον νότο και διαφυγή από τον θάνατο», λέει ο αλ Ντάχντουχ. Προσθέτει: «Θα πεθάνουν κάτω από τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς αν δεν καταφέρουν να φύγουν». Από την έναρξη του πολέμου, τουλάχιστον 65.000 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους στη Γάζα, σύμφωνα με το Υπουργείο Υγείας της περιοχής – στοιχεία που χρησιμοποιεί ως αναφορά ο ΟΗΕ.

Ασφυκτική κατάσταση στις “ζώνες ασφαλείας”

Η διαρκής ροή προς τον νότο της Λωρίδας είναι αδιάκοπη: μικρά αυτοκίνητα, φορτηγά, κάρα με ζώα και άνθρωποι πεζοί κινούνται κατά μήκος της παραλιακής λεωφόρου προς τα κεντρικά και νότια τμήματα. Ωστόσο αυτή η φυγή δεν προσφέρει την ασφάλεια που αναζητούν οι οικογένειες. Η κεντρική περιοχή και η παραλιακή ζώνη Αλ Μαουάζι, τις οποίες το Ισραήλ έχει χαρακτηρίσει «ασφαλείς», καλύπτουν μόλις 12-13% της έκτασης των 365 τετρ. χλμ. της Γάζας και έχουν ήδη υπερκορεστεί από εκτοπισμένους.

800.000 έως 1 εκατομμύριο άνθρωποι, σύμφωνα με τοπικές πηγές και τον ΟΗΕ, διαβιούν ήδη στην Αλ Μαουάζι υπό άθλιες συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας – κάτι που αναγκάζει τους νεοαφιχθέντες να λαμβάνουν αδύνατες αποφάσεις για το πού θα στήσουν προσωρινό καταφύγιο.

Η Αλ Μαουάζι στερείται βασικών υποδομών, καθώς πριν τον πόλεμο ήταν κυρίως αγροτική γη και αμμόλοφοι. «Αν δεν υπάρχουν υποδομές, πώς θα υποδεχτούμε χιλιάδες νέους εκτοπισμένους κάθε μέρα όταν δυσκολευόμαστε να βοηθήσουμε όσους βρίσκονται ήδη εδώ;» διερωτάται ο ακτιβιστής ανθρωπιστικής βοήθειας Μαχμούντ αλ Άσταλ, υπεύθυνος σε αρκετές κατασκηνώσεις εκτοπισμένων.

Ο ΟΗΕ υπολογίζει ότι μεταξύ 1ης και 15ης Σεπτεμβρίου, εισήγαγε στη Γάζα πάνω από 12.500 τόνους σιτάλευρου και άλλων τροφίμων· όμως το 77% αυτής της βοήθειας λεηλατήθηκε προτού φτάσει στον προορισμό της. Από τις 20 Ιουλίου κι έπειτα έχει εισέλθει στη Λωρίδα λιγότερο από το 35% των απαιτούμενων 2.000 τόνων τροφίμων ημερησίως, σύμφωνα με τον ΟΗΕ.

Ζούμε στο ύπαιθρο χωρίς πραγματική βοήθεια

Ο Μαχμούντ αλ Άσταλ, με τα ελάχιστα αποθέματα που διαθέτει για τα στρατόπεδα εκτοπισμένων, καλύπτει μόλις το 10% των διαρκώς αυξανόμενων αναγκών. «Οι εκτοπισμένοι ζουν στο ύπαιθρο χωρίς κανένα ουσιαστικό στήριγμα ώστε να αντέξουν έστω τις πρώτες ημέρες», εξηγεί.

Ο Μοχάμεντ αλ Μαντούν, 60 ετών, ζει τέσσερις μέρες σε δρόμο κοντά στην παραλία στην Αλ Μαουάζι μαζί με τη σύζυγο Ράουντα (56) και τον γιο Φαράζ (25). Κοιμούνται σε καρέκλες πάνω στην άσφαλτο δίπλα στα ελάχιστα υπάρχοντά τους – ανήκοντας στους πιο ευάλωτους εκτοπισμένους που δεν μπορούν να αγοράσουν ούτε βασικά υλικά για πρόχειρο κατάλυμα.

«Γλιτώσαμε παρά τρίχα τον θάνατο και πήρα μόνο λίγα απλά πράγματα μαζί μου», λέει δακρυσμένος ο Αλ Μαντούν. Κατόρθωσε να βρει μεταφορικό μόνο χάρη σε κάποιον άγνωστο που πλήρωσε το ταξίδι του στο φορτηγό όπου μετέφερε τα πράγματά του· αλλιώς δεν θα είχε χρήματα καθόλου.

Η επιβίωση εδώ είναι προτιμότερη απ’ τον σίγουρο θάνατο

«Είμαστε υποχρεωμένοι να υπομένουμε αυτές τις δυσκολίες — αλλά η παραμονή στον βορρά σημαίνει θάνατο», λέει ο Ρασίμ Σαάντ, 52 ετών, που κατάφερε να φτιάξει ένα στοιχειώδες κατάλυμα σε πλαγιά λόφου πριν έναν μήνα. Πατέρας δέκα παιδιών — πέντε αγοριών και πέντε κοριτσιών — είχε στείλει έναν γιο του νωρίτερα να εντοπίσει μικρό χώρο όπου θα μπορούσαν να εγκατασταθούν. Έσκαψε μικρή περιοχή και έστησε αυτοσχέδιο καταφύγιο με πλαστικά καλύμματα και υφάσματα. Η μεγαλύτερη κόρη του Αλάα (28) μεταφέρθηκε εκεί με τα τρία μικρά παιδιά της. «Είμαι τυχερός γιατί βρήκα σημείο που μας προστατεύει όσο μπορεί – έστω κι αν μπορεί να χαθεί με την πρώτη βροχή», λέει.

Άνεργος πρώην καροτσέρης πλέον δεν μπορεί να πληρώσει 200 δολάρια μηνιαίως, όσο κοστίζουν εκατό τετραγωνικά μέτρα γης· έτσι επέλεξε τη δωρεάν αλλά επικίνδυνη πλαγιά. Η σύζυγός του πλένει τα πιάτα με νερό που μεταφέρουν σε δοχεία από πηγές σε απόσταση άνω του χιλιομέτρου· όλοι κοιμούνται σε φθαρμένα στρώματα σε ελάχιστο χώρο.

Παρά τις στερήσεις, θεωρεί ότι η επιβίωση των παιδιών του αποτελεί επίτευγμα: «Το ότι αυτά τα παιδιά ζουν ακόμη είναι ήδη μια επιτυχία», λέει παίζοντας με τα τρία εγγόνια του. «Είμαστε υποχρεωμένοι να υποφέρουμε αυτές τις δυσκολίες — αλλά η παραμονή στον βορρά σημαίνει θάνατο».

Όποιος δεν έχει χρήματα μένει παγιδευμένος

Πολλές οικογένειες όμως δεν μπορούν καν να διαφύγουν. Τα κοινωνικά δίκτυα έχουν γεμίσει εκκλήσεις ανθρώπων παγιδευμένων λόγω των υψηλών τιμών μεταφοράς. Η ανάρτηση του Φάντι Χαλίν συνοψίζει την απελπισία: «Δεν έχει απομείνει σπίτι κι ο θάνατος είναι κοντά μας — αλλά μα τον Θεό δεν έχω χρήματα για μεταφορά (8.000 σέκελ ή περίπου 2.000 ευρώ)».

Ο χειμώνας φέρνει νέα δεινά στους εκτοπισμένους

Με την έλευση του χειμώνα όλα θα γίνουν χειρότερα. Οικογένειες όπως αυτή του αλ Ντάχντουχ αντιμετωπίζουν το ενδεχόμενο να κοιμηθούν στις παραλίες χωρίς κατάλληλο καταφύγιο ή ζεστασιά,
ενώ άλλοι όπως ο αλ Μαντούν συνεχίζουν στους δρόμους — παγιδευμένοι ανάμεσα στους βομβαρδισμούς του βορρά και στην απουσία προστασίας στον νότο.

Πηγή: EL PAÍS

Αλήθεια τώρα; Μπαίνει στη ζυγαριά ο ανθρώπινος πόνος; Το αίσθημα της δικαιοσύνης που νιώθει ένας άνθρωπος που έχασε έναν δικό του άνθρωπο με έναν φρικτά εγκληματικό τρόπο δε διακρίνει ποιος είναι στην εξουσία. Δεν υπάρχει η έννοια της ιδιοτέλειας στο κίνητρό του, όπως υπάρχει στη λογική και την αξιοπρέπεια του δικού σας κόσμου. Δεν ενδιαφέρουν κανέναν και καμία οι θεσμοί σας και το «τείχος», που υψώνετε για να τους προστατεύσετε, όταν η αγανάκτησή του φτάνει μέχρι τα δόντια. Δεν έχουν καμία αξία τα επικοινωνιακά κόλπα και το damage control, όταν οι μπουλντόζες μαζί με το χώμα, σήκωναν και ανθρώπινα υπολείμματα. Και κυρίως δεν έχετε καμιά αξία εσείς οι ίδιοι μπροστά στην οργή των πολλών.

Η ιστορία των Τεμπών είναι ένα case study, που περιέχει όλες τις χαρακτηριστικές αρρώστιες του ελληνικού αστικού κράτους. Διαφθορά, ρουσφέτι, οικογενειοκρατία, απαξίωση κρίσιμων κοινωνικά δομών, ιδιωτικοποιήσεις, εξυπηρέτηση συμφερόντων, ανασφάλεια, διαπλοκή, συγκάλυψη ευθυνών, ατιμωρησία. Είναι μια τεράστια απόδειξη ότι όχι μόνο δεν τους ενδιαφέρει η ανθρώπινη ζωή, αλλά είναι αποφασισμένοι να πατήσουν μέχρι και πάνω στα κεφάλια μας για να διατηρήσουν αυτό που έχουν. Είναι ο κυνισμός που τον έχουν κάνει σημαία μην έχοντας κανένα όριο, ούτε καν το σεβασμό στη μνήμη των νεκρών.

Και όσο συνεχίζεται να μετριέται ο θρήνος με επικοινωνιακούς όρους, οι «άριστοι» να στύβουν το μυαλό τους για να περιορίσουν το πολιτικό κόστος, η κοινωνία βράζει. Η αίσθηση της αδικίας θεριεύει, η οργή μετατρέπεται σε συλλογική μνήμη και αυτή η μνήμη δεν θα σβήσει με μερικά προσχηματικά δάκρυα,στημένες συνεντεύξεις, απειλές και τσαμπουκάδες. Δεν μπορεί να σβήσει, γιατί δεν είναι απλά η τραγωδία των Τεμπών. Είναι τα διαλυμένα νοσοκομεία, τα ακριβά ενοίκια, τρόφιμα και η ακριβή ενέργεια, τα κακοσυντηρημένα σχολεία, η αδιαφορία για την προστασία του περιβάλλοντος. Είναι ολόκληρη η χώρα που έχει γίνει ένας τόπος επικίνδυνος για όποιον δεν έχει την τύχη να ανήκει σε μια ομάδα προνομιούχων.

Επιχειρείται μια προσπάθεια να μετατραπεί η οργή σε παθητικότητα, να πειστούν οι άνθρωποι πως τίποτα δεν αλλάζει, πως έτσι λειτουργεί το σύστημα, πως έτσι ήταν πάντα. «Εμπιστευτείτε τη δικαιοσύνη που εμείς ορίζουμε την ηγεσία της και μην κατεβαίνετε στο δρόμο». Αλλά αυτή τη φορά, οι συνηθισμένες δικαιολογίες αρχίζουν να μην πιάνουν. Αυτή τη φορά, τα πρόσωπα των θυμάτων είναι εδώ, τα ονόματά τους χαράχτηκαν στη συλλογική μας συνείδηση. Αυτή τη φορά ο φόβος δεν αποτελεί εργαλείο στη θήκη τους.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο για την εξουσία από ανθρώπους που δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Και αυτοί οι άνθρωποι γίνονται ολοένα και περισσότεροι. Γιατί κάθε έγκλημα σαν κι αυτό δεν είναι μόνο μια απώλεια ζωής. Είναι κι ένας ακόμα λόγος για να πάψει ο κόσμος να ανέχεται. Είναι ένας ακόμα λόγος η οργή των νεκρών, εκτός από το να γίνει ο φόβος τους, να διαλύσει τη σιωπή, να γίνει κραυγή, λυγμός και λέξεις.