Ξεκινά με μια αναφορά σε «κάποιον τύπο» που τον διέκοψε σε μια παράσταση στη Μελβούρνη το 2024, απαιτώντας να σχολιάσει τη συνεχιζόμενη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή. Εκείνη την ώρα, ο Yorke απάντησε μόνο: «Μην στέκεσαι εκεί σαν δειλός, έλα εδώ και πες το. Θέλεις να χαλάσεις τη νύχτα όλων;» Τότε ο Yorke έφυγε από τη σκηνή. Μετά από μια παύση, τελικά εμφανίστηκε ξανά για ένα encore του “Karma Police”, χωρίς να κάνει άλλη αναφορά στο περιστατικό.

Υπό το φως αυτού του γεγονότος, ο Yorke ομολογεί ότι το γεγονός ότι οι θαυμαστές που θεωρούσαν την πρόσφατη σιωπή του για το θέμα «ως συνενοχή», είχε «βαρύ αντίκτυπο στην ψυχική [του] υγεία». Γράφει ότι η σιωπή του ήταν ένα μέσο για να δείξει σεβασμό για όλους εκείνους που πέθαναν και υπέφεραν, μια προσπάθεια να μην «αποτιμήσει» τη σύγκρουση με λίγα λόγια.

Η δήλωσή του συνεχίζει τονίζοντας ότι, μέσω της δουλειάς του, «θα ήταν αυτονόητο ότι δεν θα μπορούσα να υποστηρίξω οποιαδήποτε μορφή εξτρεμισμού ή απανθρωποποίησης άλλων». Τοποθετεί το έργο της ζωής του εντελώς αντίθετο με αυτό, υποστηρίζοντας ότι η τέχνη του προσπαθεί μόνο να «δημιουργήσει έργο που ξεπερνά αυτό που σημαίνει να είσαι ελεγχόμενος, εξαναγκασμένος, απειλούμενος, να υποφέρεις, να εκφοβίζεσαι… και αντί γι’ αυτό επιθυμεί να ενθαρρύνει την κριτική σκέψη πέρα ​​από τα σύνορα, την κοινότητα της αγάπης και της εμπειρίας και την ελεύθερη δημιουργική έκφραση».

Στη συνέχεια σχολιάζει ρητά τον Ισραηλινό Πρωθυπουργό, Benjamin Netanyahu και «το πλήρωμά του από εξτρεμιστές», που είναι «εντελώς εκτός ελέγχου και πρέπει να σταματήσουν, και η διεθνής κοινότητα θα πρέπει να ασκήσει όση πίεση μπορεί για να σταματήσουν». Έχουν, γράφει, «μια διαφανή επιθυμία να πάρουν μόνιμα τον έλεγχο της Γάζας και της Δυτικής Όχθης». Συνεχίζει, γράφοντας ότι η «υπερεθνικιστική ατζέντα» έχει τρομερές συνέπειες, όπως «ο φρικτός αποκλεισμός της βοήθειας στη Γάζα».

Γυρίζοντας στην 7η Οκτωβρίου, ο Yorke ρωτά: «Γιατί η Χαμάς επέλεξε τις πραγματικά φρικτές πράξεις της 7ης Οκτωβρίου; Η απάντηση φαίνεται προφανής και πιστεύω ότι η Χαμάς επιλέγει να κρύβεται πίσω από τα δεινά του λαού της, με εξίσου κυνικό τρόπο για τους δικούς της σκοπούς».

Υποστηρίζει την απελευθέρωση όλων των ομήρων, ενώ σημειώνει ότι «το αδιαμφισβήτητο ρεφρέν “Free Palestine” δεν απαντά στο απλό ερώτημα γιατί οι όμηροι δεν έχουν επιστραφεί ακόμη όλοι».

Στη συνέχεια, απευθύνεται στα «κυνήγια μαγισσών των μέσων κοινωνικής δικτύωσης», τα οποία περιλαμβάνουν πιέσεις σε δημόσια πρόσωπα να κάνουν δηλώσεις, «κάνουν πολύ λίγα εκτός από το να εντείνουν την ένταση, τον φόβο και την υπεραπλούστευση των περίπλοκων προβλημάτων». Ο Yorke λέει ότι οδηγεί σε μια «σκόπιμη πόλωση [η οποία] δεν εξυπηρετεί τους συνανθρώπους μας και διαιωνίζει μια συνεχή νοοτροπία “εμείς και αυτοί”».

Ο Yorke μιλά για την ψηφιακή αλληλεγγύη ως «μια φωνή από το σκοτάδι», αν και ο μουσικός αγωνίζεται ανοιχτά να προσφέρει μια λύση. Γράφει, «Γνωρίζω ότι σε κοινότητες σε όλο τον κόσμο αυτό το θέμα είναι πλέον επικίνδυνα τοξικό και βρισκόμαστε σε αχαρτογράφητα νερά. Πρέπει να γυρίσουμε πίσω».

Στη δήλωσή του, ο Yorke δεν απευθύνεται στον μουσικό των Radiohead και των The Smile, Jonny Greenwood, ο οποίος είναι παντρεμένος με την λεκτικά υπέρ των IDF Ισραηλινή καλλιτέχνιδα Sharona Katan και έχει συνεργαστεί με τον Ισραηλινό μουσικό Dudu Tassa μερικές φορές όλα αυτά τα χρόνια. Ο Greenwood είχε πολλές παραστάσεις που ακυρώθηκαν λόγω μιας παράστασης του 2024 στο Τελ Αβίβ, στην οποία η Tassa φέρεται ότι «διασκέδαζε επανειλημμένα τις γενοκτονικές ισραηλινές δυνάμεις ανάμεσα σε αυτές τις σφαγές Παλαιστινίων στη Γάζα, ενεργώντας πρόθυμα ως πολιτιστικός πρεσβευτής του κράτους απαρτχάιντ του Ισραήλ».

Πηγή: Far Out Magazine

Ο Yorke είπε ότι η ιδέα για την παράσταση του παρουσίασε «μια ενδιαφέρουσα και τρομακτική πρόκληση» για να δει πώς η μουσική «συγκρούεται με τη δράση και το κείμενο» της τραγωδίας του Σαίξπηρ. Πρόσθεσε ότι η προσπάθεια θα αποκαλύψει πόσο μεγάλο μέρος του άλμπουμ της μπάντας του, το οποίο περιλαμβάνει τα κομμάτια There There και Go to Sleep, «συνδυάζεται με την υποκείμενη θλίψη και την παράνοια» του έργου.

Ερμηνευμένο από ένα καστ μουσικών και ηθοποιών, το Hamlet Hail to the Thief θα παρουσιάζεται στα Aviva Studios του Manchester από τις 27 Απριλίου έως τις 18 Μαΐου. Στη συνέχεια θα ανέβει στο Royal Shakespeare Theatre, Stratford-upon-Avon, 4-28 Ιουνίου.

Η Christine Jones, η οποία θα συνσκηνοθετήσει την παραγωγή με τον Steven Hoggett, είπε ότι η περιοδεία Hail to the Thief των Radiohead «άλλαξε το DNA μου» και ότι πολλά από τα τραγούδια τους «μιλούν για τα θέματα του έργου». Το μακροχρόνιο όνειρό της να συνδυάσει τα δύο έργα κέντρισε το ενδιαφέρον του Yorke. «Διαπιστώσαμε ότι το έργο στοιχειώνει το άλμπουμ και το άλμπουμ στοιχειώνει το έργο», είπε η Jones.

Το Hail to the Thief, που κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2003, δεν έτυχε καθολικού επαίνου. Σε μια κριτική τριών αστέρων για τον Guardian, ο κριτικός Αλέξης Πετρίδης έγραψε: «Το μεγάλο μειονέκτημα του Hail to the Thief δεν έχει να κάνει με την ομοιότητά του με τον προκάτοχό του παρά με την αίσθηση ότι η διάσημη ζοφερότητα των Radiohead γίνεται αυτοπαρωδική». Ωστόσο, σε μια επανεκτίμηση έξι χρόνια αργότερα, ο Joe Tangari των Pitchfork πρότεινε: «Ο χρόνος και η επιμονή ήταν ευγενικοί μαζί του… [είναι απόδειξη] ότι μπορεί να υπάρξει ζωή για ένα συγκρότημα μετά τη δήλωση ορόσημο και ότι η ζωή ακούγεται πολύ ωραία». Ο τίτλος του δίσκου ήταν μια περιστροφή στον ύμνο του προέδρου των ΗΠΑ (Hail to the Chief), τον οποίο είχε ακούσει ο Yorke αναφερόμενος στην αμφισβητούμενη νίκη του George W Bush στη Φλόριντα στις εκλογές του 2000.

Η Jones είπε ότι ο Σαίξπηρ και οι Radiohead σκέφτονταν και οι δύο «την εσωτερική ανησυχία και την οργή που προκύπτουν από την απόγνωση –ιδίως την απόγνωση που προκύπτει από τον έλεγχο των κυρίαρχων δομών εξουσίας– είτε μέσα σε κυβερνήσεις, κοινότητες ή οικογένειες. Το κείμενο και η μουσική μας διερευνούν αμείλικτα για να αναρωτηθούν από τι είμαστε φτιαγμένοι και πώς να διακρίνουμε το σωστό από το λάθος».

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι κόσμοι του θεατρικού συγγραφέα Stratford-upon-Avon και του συγκροτήματος του Oxfordshire συνδυάζονται. Το 2023, μια συναυλία στο Λος Άντζελες με τίτλο Perchance to Dream παρουσίασε μια cyberpunk άποψη του Άμλετ χρησιμοποιώντας τη μουσική των Radiohead. Το συγκρότημα του Yorke, που δημιουργήθηκε το 1985, έδωσε ένα τραγούδι για την κινηματογραφική εκδοχή του 1996 του Baz Luhrmann του Romeo and Juliet με πρωταγωνιστές τον Leonardo DiCaprio και την Claire Danes. Το Exit Music (για μια ταινία), χρησιμοποιήθηκε, όπως υποδηλώνει ο τίτλος, πάνω από τους τίτλους τέλους του. Η ταινία περιλάμβανε επίσης το τραγούδι τους Talk Show Host.

Τα Aviva Studios – έδρα του οργανισμού Factory International – παρουσίασαν μερικές εντυπωσιακές πολυεπιστημονικές παραγωγές στο κτήριο των 242 εκατομμυρίων λιρών στο χώρο των πρώην τηλεοπτικών στούντιο της Γρανάδας. Ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του περασμένου έτους με το Free Your Mind του σκηνοθέτη Danny Boyle, μια χορευτική εκδοχή του The Matrix. Το χειμώνα, ο Gruff Rhys των Super Furry Animals έδωσε τη μουσική για μια προσαρμογή του Lost and Found του Oliver Jeffers.

Ο John McGrath, καλλιτεχνικός διευθυντής και διευθύνων σύμβουλος της Factory International, δήλωσε: «Το Hamlet Hail to the Thief είναι ακριβώς το είδος της εφευρετικής και φιλόδοξης συνεργασίας για την οποία χτίστηκαν τα Aviva Studios – μιλώντας στην καρδιά του οράματός μας να είναι ένας χώρος για τους καλλιτέχνες ώστε να φανταστούν νέες δυνατότητες».

Ο Hoggett, ο οποίος είχε συνεργαστεί στο παρελθόν με την Jones στο Χάρι Πότερ και το Καταραμένο Παιδί (αυτός ως σκηνοθέτης, εκείνη ως σκηνογράφος), πρότεινε ότι η παραγωγή θα έκανε μια συναρπαστική εισαγωγή σε όσους δεν ήταν εξοικειωμένοι με το έργο του Βάρδου. «Όποιος δει τον πρώτο του Σαίξπηρ θα βρει διάφορους «τρόπους» για να απολαύσει και να εκτιμήσει τι θεαματικό έργο είναι αυτό», είπε.

Το κάστινγκ για το Hamlet Hail to the Thief δεν έχει ακόμη ανακοινωθεί. Η προπώληση των εισιτηρίων ξεκινά στις 2 Οκτωβρίου.

Πηγή: The Guardian