Ταινίες που έχουν γράψει ιστορία στο παγκόσμιο σινεμά, από τα μικρού μήκους του μέχρι τον εμβληματικό «Θίασο» κι από την «Αναπαράσταση» μέχρι τον Χρυσό Φοίνικα του «Μια Αιωνιότητα και Μια Μέρα», με ό,τι βρίσκεται στο ενδιάμεσο. Το Cinobo γίνεται έτσι η πρώτη πλατφόρμα παγκοσμίως που θα φιλοξενήσει τις 13 μεγάλου και τις 2 μικρού μήκους ταινίες τού Θόδωρου Αγγελόπουλου, με ημερομηνία πρεμιέρα την Παρασκευή 23 Ιανουαρίου.

THEO: Η Φιλμογραφία του Θόδωρου Αγγελόπουλου

13 ταινίες μεγάλου μήκους και 2 μικρού μήκους συνθέτουν το βλέμμα του Θόδωρου Αγγελόπουλου στην ιστορία, τη μνήμη, την ποίηση, τα σύνορα, το παρόν και το μέλλον της χώρας μας. Για πρώτη φορά, θα μπορεί κάποιος να βρει σε μία συλλογή όλο το έργο του, κάτι που ήταν και η μεγαλύτερη ως σήμερα απαίτηση των συνδρομητών του Cinobo από το ξεκίνημά του. Παράλληλα όμως, είναι και ένα ταξίδι σε ένα μεγάλο κεφάλαιο του παγκόσμιου σινεμά, ανεξερεύνητο ακόμη από ένα νεότερο κοινό, ένα σινεμά που οφείλαμε να καταστήσουμε προσβάσιμο σε όλους.

Η Εκπομπή (1968)

Πολύ πριν η κριτική στα media γίνει κοινός τόπος, ο Αγγελόπουλος αποδομεί με καυστικό σχόλιο και αυστηρή φόρμα το τηλεοπτικό θέαμα ως μηχανισμό εξουσίας, στην πρώτη ταινία του που λειτουργεί και ως πρώιμο μανιφέστο για τη μετέπειτα θρυλική πορεία του.

Μια ομάδα δημοσιογράφων ζητά στον δρόμο από τους περαστικούς να ορίσουν τα χαρακτηριστικά που, κατά τη γνώμη τους, συνθέτουν τον «ιδανικό άνδρα». Αφού πάρουν συνεντεύξεις από διάφορες γυναίκες, επιλέγουν έναν υποψήφιο και του δίνουν την ευκαιρία να περάσει μια νύχτα με μια ντίβα του κινηματογράφου. Ωστόσο, ο άντρας αυτός σύντομα συνειδητοποιεί ότι η εικόνα που είχε για τον κόσμο της φήμης και του θαυμασμού, και για όσα αυτός υπόσχεται, απέχει πολύ από την πραγματικότητα.

Αναπαράσταση (1970)

Ένας μετανάστης επιστρέφει μετά από χρόνια στο χωριό του, όπου κανείς δεν τον περιμένει. Όταν η γυναίκα του με τον εραστή της τον σκοτώνουν, ένας ανακριτής επιχειρεί να αναπαραστήσει το έγκλημα, την ίδια ώρα που ένα κινηματογραφικό συνεργείο καλύπτει το γεγονός. Η αλήθεια και η πάντα απρόσιτη φύση της μπαίνουν κάτω από το μικροσκόπιο του Θόδωρου Αγγελόπουλου, ο οποίος αποδεικνύει με το καλημέρα πως ήταν έτοιμος δημιουργός, με μια πολυδιάστατη, νοηματικά διαυγή ταινία που δεν μοιάζει με τίποτα άλλο μέσα στο έργο του.

Μέρες του ’36 (1972)

Παραμονές των εκλογών του 1936, ένας απελπισμένος κρατούμενος, κατηγορούμενος για τη δολοφονία συνδικαλιστή, παίρνει όμηρο στο κελί του έναν βουλευτή, σε μια προσπάθεια να ασκήσει πίεση για την απελευθέρωσή του. Mε το ένα πόδι στο αφηγηματικό σινεμά και το άλλο στο ποιητικό που θα ακολουθούσε, ο Αγγελόπουλος δίνει ραντεβού με την Ιστορία, σε μια πολιτικά καίρια και κινηματογραφικά απαραίτητη, μεταβατική δημιουργία.

Ο Θίασος (1975)

Ένας πλανόδιος θίασος περιοδεύει στην ελληνική επαρχία από το 1939 έως τις αρχές της δεκαετίας του ’50 ανεβάζοντας τη Γκόλφω. Καθώς τα χρόνια περνούν, τα μέλη του βιώνουν διώξεις, προδοσίες, εκτελέσεις και εξορίες. Οι προσωπικές τους ιστορίες μπλέκονται με τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα της χώρας, σε έναν κύκλο βίας και απώλειας που μοιάζει ατελείωτος. Το δεύτερο μέρος της Τριλογίας της Ιστορίας δεν είναι μόνο η πιο εμβληματική ταινία της φιλμογραφίας του Αγγελόπουλου, αλλά ένα από τα κορυφαία επιτεύγματα στην ιστορία του παγκόσμιου σινεμά. Μια ριζοσπαστική σύνθεση ιστορίας και μύθου και πάνω απ’ όλα μια συγκλονιστική κινηματογραφική εμπειρία.

Οι Κυνηγοί (1977)

Κατά τη διάρκεια ενός κυνηγετικού σαββατοκύριακου την Πρωτοχρονιά, μια ομάδα εύπορων αστών ανακαλύπτει το πτώμα ενός αντάρτη του Εμφυλίου, θαμμένο για δεκαετίες στο χιόνι. Η παρουσία του νεκρού διαλύει την επιφανειακή τους ηρεμία, αναγκάζοντάς τους να αναμετρηθούν με το παρελθόν τους, τις ευθύνες και τη συνενοχή τους. Στο τρίτο μέρος της Τριλογίας της Ιστορίας, ο Θόδωρος Αγγελόπουλους οικοδομεί μια από τις πιο αμείλικτες αλληγορίες του ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Ένα πολιτικό ρέκβιεμ για την ηθική αποσύνθεση της μετεμφυλιακής αστικής τάξης και για όσα προσπάθησε να θάψει.

Ο Μεγαλέξαντρος (1980)

Την αυγή του εικοστού αιώνα, ένας δημοφιλής ληστής, ο «Μεγαλέξαντρος», δραπετεύει από τη φυλακή, απάγει Άγγλους διπλωμάτες και τους κρατά ομήρους στο χωριό του, αιτούμενος αμνηστία κι επιστροφή της γης στους χωρικούς. Δριμεία κριτική της συλλογικής κι ατομικής ανάγκης μας να γεννήσουμε ήρωες κι έπειτα να τους αποδομήσουμε, συμβολισμοί από την παλαιότερη και τη σύγχρονη ελληνική ιστορία και μια ταινία που θα μπορούσε κάλλιστα να έχει γυριστεί το 1960 αλλά και να μάς επισκέπτεται από το 2060.

Αθήνα, Επιστροφή στην Ακρόπολη (1983)

Ένα συναρπαστικό ντοκιμαντέρ δια χειρός Αγγελόπουλου, με αφορμή την ανακήρυξη της Αθήνας ως Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης το 1985. Μια βαθιά προσωπική ματιά του σκηνοθέτη στην πόλη όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, αλλά και στη διαχρονική ιστορική της σημασία, στο παρελθόν και στο παρόν.

Η Αθήνα σε διαρκή συνομιλία με την Ιστορία της. Μια ποιητική περιπλάνηση, βασισμένη σε πίνακες ζωγραφικής, ποιήματα και φιλοσοφικά κείμενα. Η κάμερα κινείται στην πόλη, εστιάζοντας στη σχέση των κατοίκων με την ιστορία και τα μνημεία της και η Ακρόπολη λειτουργεί ως σταθερό σημείο αναφοράς μέσα σε μια μεταβαλλόμενη αστική πραγματικότητα.

Ταξίδι στα Κύθηρα (1984)

Ένας σκηνοθέτης υποδέχεται τον κομμουνιστή πατέρα του, που επιστρέφει στον τόπο του μετά από 32 χρόνια στην εξορία, αντιτίθεται στην πώληση ενός κομματιού γης κι αδυνατεί να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Γέννημα μιας άρρωστης καρδιάς που δεν μπόρεσε να βρει γιατρειά στη λησμονιά, το «Ταξίδι στα Κύθηρα» ξεπερνάει την πολιτική διάσταση της ιστορίας και προσεγγίζει τα όρια μιας γνήσιας υπαρξιστικής δημιουργίας, με κεντρικό άξονα έναν βουβά σπαραχτικό Μάνο Κατράκη.

Ο Μελισσοκόμος (1986)

Ο ηλικιωμένος καθηγητής Σπύρος ξεκινά ένα ταξίδι σε όλη την Ελλάδα με τις μέλισσές του, αναζητώντας ένα κατάλληλο ανοιξιάτικο κλίμα για την επικονίαση και, κατά συνέπεια, την παραγωγή μελιού. Σε αυτό το ταξίδι αφήνει πίσω του την οικογένεια και την ευθύνη, αλλά φέρνει μαζί του τη θλίψη του. Στην πορεία συναντά μια πολύ νεότερη κοπέλα που κάνει ωτοστόπ και της προσφέρει μεταφορά, και από εκεί η σχέση τους εξελίσσεται μέσα από την απελπιστική τους αποσύνδεση από τον κόσμο. Το θρυλικό σιωπηλό road movie του Αγγελόπουλου, ένας στοχασμός πάνω στη μοναξιά και τη φυγή. Ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι πρωταγωνιστεί σε έναν από τους πιο εσωστρεφείς – και διασημότερους – ρόλους της καριέρας του, σε μια ταινία-σταθμό του έλληνα σκηνοθέτη.

Τοπίο στην Ομίχλη (1988)

Δύο αδέρφια φεύγουν από το σπίτι τους για να βρουν τον πατέρα τους στην Γερμανία. Το ταξίδι τους, γεμάτο απώλειες και μικρά θαύματα, γίνεται μια πορεία ενηλικίωσης μέσα σε έναν κόσμο που δεν τους εξηγεί τίποτα, αλλά τους αλλάζει για πάντα. Η ταινία που χάρισε στον Θόδωρο Αγγελόπουλο τον Αργυρό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας και το Ευρωπαϊκό Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Χρονιάς συμπυκνώνει τον κινηματογραφικό του στοχασμό σε ένα υπαρξιακό ταξίδι ενηλικίωσης με ελεγειακό ρυθμό και εικόνες που μένουν ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη.

Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού (1991)

Ένας νεαρός ρεπόρτερ συναρπάζεται από τη φυσιογνωμία ενός ηλικιωμένου πρόσφυγα που ζει σχεδόν ασκητικά σε μια μικρή συνοριακή πόλη. Η έρευνα του μετατρέπεται σε μία υπαρξιακή περιπλάνηση. Στο πρώτο μέρος της Τριλογίας των Συνόρων, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος επιστρατεύει τους Μαρτσέλο Μαστρογιάνι και Ζαν Μορό για μια βαθιά ποιητική και ανθρώπινη ταινία που μετεωρίζεται ανάμεσα στην πολιτική ιστορία, την προσωπική μνήμη και την αδυναμία του οριστικού αποχαιρετισμού.

Το Βλέμμα του Οδυσσέα (1995)

Ένας Ελληνοαμερικανός σκηνοθέτης επιστρέφει μετά από χρόνια στα Βαλκάνια, αναζητώντας τις χαμένες μπομπίνες μιας ταινίας των αδερφών Μανάκη. Ανάμεσα στη μια αγκαλιά και στην επόμενη, ανάμεσα σε ιδέες που ξεφτίζουν και σε βαλκανικές χώρες που ψυχορραγούν, ένας καλλιτέχνης (ξανα)θυμάται πως σημασία έχει το ταξίδι. Από τις κορυφαίες arthouse δημιουργίες των ’90s.

Μια Αιωνιότητα και μια Μέρα (1998)

Ένας ηλικιωμένος συγγραφέας περνά μια τελευταία μέρα στη Θεσσαλονίκη, καθώς ετοιμάζεται να εισαχθεί στο νοσοκομείο. Κατά τη διάρκειά της περιπλάνησης συναντά ένα παιδί μετανάστη και αρχίζει να κινείται ανάμεσα σε στιγμές του παρόντος και αναμνήσεις από το παρελθόν του. Η διαδρομή αυτή φέρνει στην επιφάνεια ανεκπλήρωτες σχέσεις, χαμένες λέξεις και ανοιχτούς αποχαιρετισμούς. Ο πολυσυζητημένος Χρυσός Φοίνικας του Θόδωρου Αγγελόπουλου ακολουθεί τον θρυλικό Μπρούνο Γκαντς σε έναν τελευταίο περίπατο μνήμης, παρόντος και μεγάλων αντίο. Το σινεμά ως το απόλυτο ταξίδι στο χρόνο.

Το Λιβάδι που Δακρύζει (2004)

Η ιστορία μιας οικογένειας προσφύγων από τις αρχές του 20ού αιώνα έως τον Εμφύλιο Πόλεμο. Μέσα από μετακινήσεις, χωρισμούς και επανενώσεις, οι προσωπικές ζωές διασταυρώνονται με τις μεγάλες ιστορικές ανακατατάξεις της Ελλάδας. Ο χώρος και ο χρόνος μεταβάλλονται συνεχώς, ενώ τα πρόσωπα παραμένουν εγκλωβισμένα σε μια διαρκή αναζήτηση πατρίδας. Η Ιστορία της Ελλάδας μέσα από τα βιώματα μιας οικογένειας με φόντο πολέμους, απώλειες και ιστορικές ανακατατάξεις. Το πρώτο μέρος της ανολοκλήρωτης τριλογίας του Αγγελόπουλου, είναι μια μεγαλόπνοη ιστορική αφήγηση για τον ελληνικό 20ο αιώνα.

Η Σκόνη του Χρόνου (2008)

Ένας σκηνοθέτης αναζητά την ιστορία των γονιών του, Ελένη και Σπύρο, ξεκινώντας ένα ταξίδι που εκτείνεται σε διαφορετικές χώρες και δεκαετίες του 20ού αιώνα. Η αφήγηση κινείται ανάμεσα σε προσωπικές μνήμες και πολιτικά γεγονότα, αγγίζοντας ζητήματα εξορίας, μετατοπίσεων και ιδεολογικών συγκρούσεων καθώς το παρελθόν ανασυντίθεται αποσπασματικά μέσα από εικόνες κι αφηγήσεις. Το σινεμά γίνεται γέφυρα ανάμεσα σε χώρες, εποχές και μνήμες, καθώς η προσωπική συναντά την πολιτική ιστορία. Γουίλεμ Νταφόε, Μπρούνο Γκαντς και Ιρέν Ζακόμπ πρωταγωνιστούν στην τελευταία ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου, που συνεχίζει την τριλογία του 20ου αιώνα.

Τάνια, ανάμεσα σε «τόσους τόπους», ποιος μπορεί να είναι ο γενέθλιος τόπος σου;

Νιώθω οικεία, όταν η σύνθεση της ομάδας, στην οποία βρίσκομαι, είναι άνθρωποι, με τους οποίους έχω κοινό κώδικα. Αν βρεθώ με ανθρώπους, που δεν μπορώ να επικοινωνήσω, μπορεί να υποφέρω. Όταν, λοιπόν, η ομάδα έχει σύμπνοια, τότε νιώθω ότι μαθαίνω πράγματα, ότι προχωρώ. Και κάτι τέτοιο μπορεί να αφορά και στην μεταγλώττιση και στο θέατρο. Μπορεί να είναι μια παράσταση, όπως έγινε πρόσφατα με τον «Τόρνο» του Γιάννη Κεντρωτά, σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κοιλάκου, που η σύνθεση του θιάσου κι όλων των συντελεστών ήταν μαγική. Ένιωσα κι εκεί ότι μαθαίνω, ότι προχωρώ, ότι αυτό που έχω να προσφέρω είναι κάτι σημαντικό. Αισθάνθηκα ότι όλοι εμείς έχουμε κάτι να πούμε. Γιατί και ο τρόπος, που το κάνουμε, φέρει έναν κώδικα, που εμένα με αφορά πάρα πολύ. Τέτοιος είναι ο κώδικας της ευγένειας και της ευγνωμοσύνης.

Πώς το έλεγε κάποιος «η τύχη να έχεις ταλέντο δεν είναι αρκετή. Πρέπει επίσης να έχεις το ταλέντο να έχεις τύχη».

Κάποια πράγματα ήρθαν εντελώς τυχαία στη ζωή μου, όπως ήταν η πρώτη συνεργασία με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, στα 11 μου χρόνια. Τότε δεν ήμουν ούτε γειωμένη φυσικά, ούτε συνειδητοποιημένη, ούτε τίποτα. Ήμουν, όμως, ένα παιδί εσωστρεφές. Μου άρεσε πολύ να διαβάζω και να είμαι μόνη μου. Δεν ήμουν από τα παιδιά, που ήταν έξω κι έπαιζαν. Οι ιστορίες, όμως, ήταν αυτές που με ενδιέφεραν πολύ. Οπότε σε πρώτη φάση, με μαγνήτισε αυτό που συνέβη στην πρώτη μου δουλειά με τον Αγγελόπουλο. Τώρα, έτσι όπως τα θυμάμαι, νιώθω ευγνώμων, που έζησα αυτή την εμπειρία. Ήταν όμως και πολύ δύσκολα. Στο κομμάτι της δυσκολίας, νομίζω ήταν που με βοήθησε περισσότερο ο Αγγελόπουλος,  κάνοντάς με να μπω πολύ πιο συνειδητά στον χώρο. Δεν περίμενα, σε καμία περίπτωση, στρωμένα χαλιά με ροδοπέταλα. Κατάλαβα από νωρίς ότι η δουλειά, όσο ονειρική και να φαντάζει προς τα έξω, – παραμυθάδες είμαστε, ιστορίες λέμε- έχει τρομερό κόπο, δυσκολία και πέρασμα από δύσβατες διαδρομές.  Και τότε, η δύσβατη διαδρομή είχε να κάνει και με τις άγριες συνθήκες από άποψη καιρού, από άποψη ωραρίων –πολύωρα γυρίσματα- σε κρύο, σε χιόνια, σε βροχές, μέσα σε τρένα, σε πολλούς, δηλαδή, εξωτερικούς χώρους. Έχοντας, λοιπόν, περάσει από τέτοια διαδικασία σε τόσο μικρή ηλικία, κατάλαβα ότι η μαγεία έχει από πίσω πολύ σκάψιμο. Σκάψιμο κανονικό, με φτυάρι, πέτρες και χώμα.

Έχει πολλή σημασία η δική σου μνήμη πώς περιέχει αυτόν τον σημαντικό άνθρωπο και καλλιτέχνη.

Τον Αγγελόπουλο τον θυμάμαι, λοιπόν, να με καθησυχάζει. Παίρναμε τις σκηνές, μία – μία, και τις βλέπαμε και, κάποια στιγμή, στην πορεία των γυρισμάτων, διαβάσαμε κι ολόκληρο το σενάριο. Καθησυχαστικό και τρυφερό τον έχω στο μυαλό μου, πολύ συγκεκριμένο και πολύ πιστό στο όραμά του. Ήταν πολύ σίγουρος γι’ αυτό που ήθελε. Και στο γύρισμα, από την άλλη, μπορούσε να γίνει και δυναμικός κι ενίοτε και σκληρός. Έπρεπε να συντονίσει, εξάλλου, ένα ολόκληρο συνεργείο, κομπάρσους, τρένα, ελικόπτερα. Όλα αυτά απαιτούν οπωσδήποτε μια τρομερή δυναμική. Ο Αγγελόπουλος ήταν αυτό: ένας συνδυασμός τρυφερού ανθρώπου στην προσωπική επαφή και δυναμικού πάνω στο γύρισμα. Μετά το «Τοπίο στην ομίχλη», συνεργαστήκαμε ξανά στο «Βλέμμα του Οδυσσέα», το 1995, και στην ταινία «Μια αιωνιότητα και μια μέρα», το 1998. Υπήρξα πολύ τυχερή που βρέθηκα δίπλα σε τόσο σπουδαίους ηθοποιούς.

Πράγματι, πολύ τυχερή. Ας πιάσουμε αυτή τη στιγμή ένα άλλο θέμα, που γνωρίζεις καλά: πότε λέμε ότι όλα είναι σε τάξη ώστε το παιδικό θέατρο να συμβάλλει αποτελεσματικά στην ανάπτυξη της φαντασίας και της αντίληψης γενικότερα;

Για μένα, το πιο σημαντικό είναι το έργο. Δηλαδή, πρέπει το έργο να αφορά στα παιδιά. Και για να αφορά στα παιδιά, πρέπει να θες να το επικοινωνήσεις. Όχι μόνο με τα παιδιά, αλλά και με τους γονείς, με τους ενήλικες, γενικά. Πρέπει να είναι μια ιστορία, που θες πολύ να μοιραστείς. Η τελευταία μου εμπειρία από την παράσταση «Πιο δυνατός κι από τον σούπερμαν», που κάναμε με την «Συντεχνία του γέλιου», ήταν κάτι τέτοιο, από κάθε άποψη. Η ανταπόκριση των παιδιών ήταν πολύ άμεση. Τα παιδιά, από τη φύση τους, είναι πολύ εκδηλωτικά. Θα μιλήσουν, θα φωνάξουν, θα χειροκροτήσουν. Αν δεν τους αρέσει κάτι, θα το καταλάβεις αμέσως. Έχω παίξει και σε παράσταση, όπου τα παιδιά, από μια ώρα και μετά, δεν ενδιαφέρονταν, γιατί η παράσταση δεν τους αφορούσε.

Πώς νιώθουν τα παιδιά, όταν θίγονται σημεία που μέχρι στιγμής παρέμεναν άθικτα;

Μπορείς να κάνεις μια παράσταση, όπου το θέμα δεν είναι ευχάριστο. Μπορεί να είναι, ας πούμε, για την γεροντική άνοια. Έχω δει το «Ένας ελέφαντας στο δωμάτιο» της Ειρήνης Αναγνωστοπούλου, με θέμα την γεροντική άνοια, που όμως, παρά τη στενάχωρη βάση, όλα ήταν πολύ όμορφα δοσμένα. Είχε γλυκύτητα, τρυφερότητα και πολύ πολύ χιούμορ, που κανένας δεν είπε «α, ήταν μελαγχολικό όλο αυτό». Αλλά, όμως, μιλούσε για την γεροντική άνοια και τη σχέση ενός παιδιού με έναν πολύ αγαπημένο του άνθρωπο, ο οποίος χάνει τη μνήμη του.

Τα παιδιά γνωρίζουν πράγματα που αγνοούν οι ενήλικες.

Σίγουρα. Για τον θάνατο, για την αρρώστια. Μπορεί κανείς να μιλήσει για τα πάντα. Το θέμα είναι πώς θα το φτιάξει. Αλλά και, πάνω απ’ όλα, να θέλει να μιλήσει γι’ αυτό. Να θεωρεί σημαντικό να επικοινωνήσει στα παιδιά τον θάνατο, γιατί ο θάνατος είναι μέρος της ζωής. Υπάρχουν πολύ σημαντικά ζητήματα, που πρέπει να συζητάμε με τα παιδιά. Το στοίχημα είναι να βρεθεί ο κώδικας, που θα τα ξεκλειδώσει.

Με έχει βάλει ένα παιδί να σου πω ότι έχεις «παντοδύναμη» φωνή.

Το να ελίσσεσαι με την φωνή σου έχει να κάνει με το πόσο καλά ελέγχεις το όργανό σου. Η ανθρώπινη φωνή είναι σαν το δακτυλικό αποτύπωμα. Είναι μοναδική. Το ανθρώπινο σώμα και η ανθρώπινη φωνή είναι μαγικά εργαλεία. Αν με ρωτούσε ένα παιδί πώς το κάνω αυτό, θα το ρωτούσα κι εγώ με την σειρά μου «πώς κάνεις εσύ, όταν παίζεις; Δε χρησιμοποιείς το σώμα σου με χιλιάδες διαφορετικούς τρόπους»; Στο κομμάτι της φωνής, υπάρχει κι ένα κομμάτι, που ένας επαγγελματίας ηθοποιός οφείλει να κατέχει.

Με ρώτησαν, τις προάλλες, αν γενικά είμαι αισιόδοξη κι άργησα (έκανα δυο λεπτά ν’ απαντήσω). Να ρωτήσω κι εγώ, με τη σειρά μου, εσένα;

Είμαι αρκετά αισιόδοξη. Ειδικά από την κρίση και μετά, νιώθω ότι μπορώ, μέσα σε αυτόν τον μεγάλο χώρο, να βρω τη δική μου φυλή – το λέω έτσι, γιατί κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι μόνος του -. Είναι πολλοί εκείνοι, που θα ήθελα να συνεργαστώ. Αυτό από μόνο του μού δίνει μεγάλη έμπνευση κι αισιοδοξία.  Μετά, έχει να κάνει και με το δικό μου προσωπικό ταξίδι. Όσο μεγαλώνω, νιώθω τεράστια ευγνωμοσύνη για τη ζωή, όπως και να είναι. Η δουλειά μου δεν θα ήθελα και δεν θέλω να με ορίζει. Νιώθω τυχερή και μόνο που υπάρχω. Αυτό που έχω κατακτήσει, τον τελευταίο καιρό, κι αυτό πάλι είναι θέμα τύχης γιατί το σώμα μας δεν το ορίζουμε 100%, είναι ότι προσπαθώ αδιάκοπα να είμαι σε κίνηση. Να γυμνάζομαι. Οπότε, όσο γυμνάζομαι, είτε έχω δουλειά είτε δεν έχω είτε είμαι σε καλή φάση είτε δεν είμαι, όσο το σώμα μου κινείται και είναι εναργές και σε καλή κατάσταση, νιώθω υγιής. Η ευχή μου είναι:  να έχω το σώμα μου υγιές και δυνατό.

Στην αρχή, μου είπες «είμαι σε φάση που αρχίζει το καλοκαίρι μου» και μου άρεσε πολύ. Αλλά θέλω, στον επίλογο, να μου πεις (και) για τα επόμενα, που θα έρθουν.

Θα ξανακάνουμε παραστάσεις με την ομάδα του «Τόρνου». Θα ανεβάσουμε το «Γιοσίρου Γιαμαγκούσι», από τον Οκτώβριο μέχρι τα Χριστούγεννα, στο θέατρο Olvio και μετά, το νέο μας έργο, επίσης στο Olvio. Και κάπου, μετά το Πάσχα, θα επαναλάβουμε τον «Τόρνο». Επίσης, κάθε 1 και 15 του μήνα, έχω ένα σταθερό ραντεβού με την φίλη και συνάδερφο, Ζωή Κατσάτου, στο κοινό μας Podcast, με τίτλο «Με άλλα λόγια».

Επίλογος, ποιητικός: «πώς σταματούν ξαφνικά κι όλα μαζί τα τζιτζίκια»..;

*Φωτογραφίες: Χριστίνα Δενδρινού