Έχοντας περάσει τα περισσότερα χρόνια που μένω στην Αθήνα σε κεντρική γειτονιά, περίμενα τον Μάιο και το άνοιγμα των θερινών, από τις αρχές της κάθε άνοιξης για να διαλέξω προβολή σε ένα από τα πολλά θερινά του αστικού κέντρου – στα οποία ω, τι τύχη μπορούσα να πάω με τα πόδια. Στα Πατήσια όμως, μέχρι και που μετακόμισα, δεν είχα έρθει, παρά μόνο για λόγους εργασίας. Όταν μιλώντας με τον ιδιοκτήτη του νέου σπιτιού, κλείσαμε ραντεβού να δω το σπίτι, συμφωνήσαμε για απόγευμα και μου έκλεισε το τηλέφωνο τονίζοντας πως θα βρω την πολυκατοικία εύκολα γιατί θα δω και ένα θερινό σινεμά κάπου εκεί κοντά. Πρώτο σημάδι για να αλλάξω σπίτι, θα έχω ακριβώς δίπλα μου την ευκαιρία να βλέπω ταινίες, όλες τις ταινίες για την ακρίβεια που θα προβληθούν το καλοκαίρι. Το δεύτερο σημάδι ήρθε με το που έφτασα στη Νάξου, ένα απόγευμα Ιουλίου και που είδα εκείνη τη φωτεινή επιγραφή και μια ουρά κόσμου ανάμεικτου να βγάζει εισιτήριο. Σαν τρίτο σημάδι πήρα εκείνη την ισπανική ταινία που ακουγόταν σε όλο το στενό και μέχρι το μπαλκόνι μου και ξεχνώντας για λίγο ότι είμαι στα Πατήσια, αποφάσισα να γίνω και μόνιμος κάτοικός τους.

Ο θερινός κινηματογράφος Λιλά που είναι ανακηρυγμένος διπλά διατηρητέος χώρος από τα υπουργεία Πολιτισμού και Περιβάλλοντος, συνεχίζει να είναι ακόμα σε λειτουργία στα ταλαιπωρημένα Πατήσια, για να μας θυμίζει ότι η αίγλη μιας άλλοτε ανθισμένης γειτονιάς, είναι ακόμα εδώ. Σε πείσμα της συνεχούς υποβάθμισης της περιοχής, το Λιλά, πεντακάθαρο, πράσινο, φιλόξενο και με μια προσφορά ταινιών σινεφίλ αλλά και για όλες τις προτιμήσεις, προσελκύει κόσμο από διάφορες κοντινές γειτονιές και ζωντανεύει τα Πατήσια. Ως ένα από τα πιο “φωτεινά” θερινά της πόλης, το Λιλά των Πατησίων, φωτίζει μια ολόκληρη οδό με τις μυρωδιές του και τα μουρμουρητά ενδιαφέροντος των επισκεπτών του. Σχεδόν κάθε πρωτάρης θεατής με το που φτάσει στον αριθμό 115 αναρωτιέται, γιατί δε γνώριζε ως εκείνη τη στιγμή την ύπαρξη αυτής της όασης, κυριολεκτικά και μεταφορικά, δίπλα στις πολυσύχναστες οδούς της Πατησίων και της Γαλατσίου. Συνεχίζει μάλιστα αναφωνώντας πως ο χώρος μυρίζει νοσταλγία και θυμίζει μια δεκαετία κάμποσα χρόνια πίσω και κατά λέξη λέγοντας, σημειώνει, «Βρήκα πού θα ερχόμαστε όλο τον Αύγουστο που θα ξεμείνουμε στην Αθήνα, εδώ για να δροσιζόμαστε».

Από όταν μετακόμισα επομένως κι από όταν αγάπησα το Λιλά, προσπαθώ να πείσω φίλους και γνωστούς, ακόμα και ακόλουθους στα κοινωνικά μου δίκτυα, να έρθουν ως εδώ, να δώσουν μια ευκαιρία σε ένα σινεμά εκτός κέντρου, σε μια περιοχή που κατά κύριο λόγο χαρακτηρίζεται επικίνδυνη, σε μια οικογένεια ιδιοκτητών που έχει σεβαστεί και βελτιώσει τον χώρο χρωματίζοντάς τον ακόμα πιο πράσινο, σε έναν κινηματογράφο που η ύπαρξή του και μόνο είναι πολιτισμός, είναι ανάσα, είναι μια διαφορετική μορφή αγκαλιάς. Η αλήθεια είναι πως, έχοντας περάσει μια χρονιά κακών μαντάτων για παραπάνω από έναν κινηματογράφο της μεγαλούπολης, είναι ακόμα πιο επιτακτική η ανάγκη να συνεχίσουμε να βλέπουμε ταινίες εκτός σπιτιού, σε χώρους όπου μοιραζόμαστε την κοινή εμπειρία της απόλαυσης. Οι θερινοί κινηματογράφοι έχουν αποτελέσει ανά τα χρόνια τόπους ανταλλαγής, συζητήσεων, ψυχαγωγίας, συνάντησης με φίλους ή και μη, καταφύγιου της μοναξιάς και δεν μπορώ να μη μοιραστώ πως ζώντας κοντά σε αυτόν τον χώρο, έχω γίνει μάρτυρας όλων αυτών των αναγκών, ακόμα κι αν η ταινία χαρακτηρίζεται κακή.

Να μην ξεχάσω να πω πως απολαμβάνω τους περαστικούς που λίγες μέρες πριν το άνοιγμα στέκονται απ’ έξω, αναζητούν τη μεγάλη οθόνη και επεξεργαζόμενοι το προσεχές πρόγραμμα, μετράνε με τα δάχτυλά τους τις μέρες που μένουν μέχρι την πρώτη τους έξοδο για ταινία και μυρωδιές και χαμογελούν.

Στον αγαπημένο μου θερινό κινηματογράφο, λοιπόν, έχει ταινίες για όλους τους θεατές κι έχει χώρο για κάθε κινηματογραφόφιλη ψυχή ανεξαρτήτου ηλικίας, που κάθε που ανοίγει ο καιρός, ονειρεύεται απόδραση από την πραγματικότητα, κρατώντας μια μπύρα και πατώντας πάνω στο χαλικάκι.

Λιλά, Νάξου 115, Πατήσια, 11141

https://www.instagram.com/cinelila

Θυμήθηκα ξανά αυτή τη στιγμή, τώρα που καλοκαιριάζει, τώρα που ανοίγουν οι πόρτες σε αυλές και ταράτσες και τα θερινά έχουν την τιμητική τους, σε αυτό το αναγκαίο κυνήγι ρομαντισμού και κοινωνικότητας, επαφής με τα αστέρια, ταύτισης με ένα σέπια καλοκαίρι, που δεν λέει να εγκαταλείψει κανείς. Όταν χώροι τέτοιοι, μονίμως αντιστεκόμενοι, καταφέρνουν κι αντέχουν σε καιρούς αφανισμού, σπατάλης κι ακύρωσης, τότε μιλάμε για νίκη.

Οδός Κυδαθηναίων, Πλάκα. Το θρυλικό Cine Paris επέστρεψε κανονικά, μετά από τέσσερα καλοκαίρια ερημιάς. Ανανεωμένο, με την επαναλειτουργία του να την αναλαμβάνει το Cinobo, η πρωτοπόρα ελληνική πλατφόρμα streaming. Και με αυτή την θέα στο βράχο της Ακρόπολης να συνοψίζει τα αυτονόητα. Στο μπαρ, μπορεί να βρει κανείς 47 διαφορετικά ποτά. Ο ιστορικός χώρος ξανά στους ανθρώπους. Με αθροισμένα κι ανέπαφα όλα τα πρότερα καλοκαίρια του.

Ο κινηματογράφος άνοιξε το 1920 στην οδό Κυδαθηναίων και το όνομά του το οφείλει στον Έλληνα κομμωτή και ιδρυτή του, που είχε περάσει πολλά χρόνια της ζωής του στην γαλλική πρωτεύουσα. Αρχικά, το Cine Paris στεγαζόταν σε κλειστό χώρο και στις αρχές της δεκαετίας του ’60 μεταφέρθηκε στο κτίριο της Κυδαθηναίων 22. Μετά από μια περίοδο κατά την οποία έμεινε κλειστό, το Cine Paris άνοιξε ξανά το 1986 υπό νέα ιδιοκτησία, λειτουργώντας πλέον μόνο ως θερινός κινηματογράφος, για να κλείσει ξανά το 2020.

Το 2022,το κτίριο αγοράστηκε από το Φιλανθρωπικό Ίδρυμα Στέλιος Χατζηιωάννου, που ξεκίνησε μία πλήρη ανακαίνιση του χώρου για να φτάσουμε στο σήμερα και τη νέα αρχή με την επιμέλεια του Cinobo. Στόχος της ομάδας του Cinobo ήταν να παραμείνει πιστή στην παράδοση και το ύφος των κλασικών χαρακτηριστικών καλοκαιρινών κινηματογράφων, που αποτελούν σήμα κατατεθέν της Αθήνας. Το brand και design επιμελήθηκε το MB STUDIO του Μίλτου Μπότη, την αρχιτεκτονική πρόταση το γραφείο SpatialArchitecture + Design των Βασιλίνα Καούρη και Μάρω Κρούσκα και τη μελέτη φωτισμού ο Γιώργος Τέλλος και η εταιρία του Lighting Art. Το σινεμά εξοπλίστηκε με σύγχρονη μηχανή προβολής υψηλών προδιαγραφών,περιμετρικά ηχεία για Dolby 7.1 ήχο, καθώς και με νέα οθόνη για τις βέλτιστες συνθήκες προβολής.

Το Cine Paris ξεκίνησε επίσημα τη λειτουργία του για το κοινό, το Σάββατο 11 Μαΐου, με την κλασική, βραβευμένη με Όσκαρ, ταινία «Ποτέ την Κυριακή» του Ζυλ Ντασέν, με την Μελίνα Μερκούρη. “I’m looking for something in Greece…I came to Greece to find the truth. Our world is unhappy, why, where did it begin to go wrong”?

Σε αυτή την πόλη, σε αυτή την χώρα, η καρδιά μας (λέω) συνηθίζει, μέρα τη μέρα, στη μεγάλη χαρά και τη μεγάλη λύπη. Όσο το βήμα σταθεροποιείται στις μικρές και σημαντικές κατακτήσεις, άλλο τόσο έδαφος χάνεται, όταν κάτι παύει ενώ θα μπορούσε να έχει σωθεί. Δεν θα είναι η Αθήνα η μόνη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα με τους λιγότερους κινηματογράφους στο κέντρο της. Όσοι αγαπούν την προοπτική, βρίσκονται στο ίδιο σημείο για να καταφέρουν να συμβεί το αντίθετο του «ρημάζω». Τόσο απλά. Ας γίνει πιστευτό.

Φωτογραφίες: Thalia Galanopoulou

*Tο σινεμά θα είναι ανοιχτό καθημερινά από τις 19.30 ώστε οι θεατές να μπορούν να έρθουν έως και μιάμιση ώρα πριν την πρώτη προβολή.

Cine Paris
Κυδαθηναίων 22
210 3252996
www.cineparis.gr