Τα Ανεξάρτητη κράτη λοιπόν, είναι μια παράσταση βασισμένη σε ένα αληθινό ιστορικό γεγονός, που όμως μηνύει στις πληροφορίες της πως τα πρόσωπα και οι καταστάσεις του έργου, είναι προϊόν μυθοπλασίας και ίσως δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Αυτό το ίσως για εμένα σημαίνει διάλογο και σημαίνει «Αποφάσισε μόνος σου». Κι όταν σε μια αίθουσα σύνταξης το 1978 προσλαμβάνεται μια νέα και γεμάτη ζωή δημοσιογράφος, αμφιβάλλω αν είναι προϊόντα μυθοπλασίας οι αντιδράσεις των αρσενικών υπάρξεων που κυριαρχούν στον χώρο. Κάπου εκεί αποφάσισα πως το κείμενο είναι τόσο μελετημένο που κανένας ήρωας του δεν είναι τυχαίος και πόσο μάλλον η ηρωίδα του.

Στην παράσταση ταξιδεύουμε στο παρελθόν, ένα παρελθόν για το οποίο η γενιά μου μόνο διαβάζει, ακούει και μαθαίνει ψάχνοντας. Σε αυτό το παρελθόν γνωρίζουμε την πραγματική μορφή του ιδεαλιστή γιατρού Βασίλη Τσιρώνη, η υποτιθέμενη «αυτοκτονία» του οποίου, μέσα στο διαμέρισμά του, πυροδότησε μια σειρά από ψευδή δημοσιεύματα και ανακίνησε βάσιμες υποψίες για πολιτική δολοφονία. Ο Τσιρώνης, κλασικός αντι-εξουσιαστής της εποχής, ήταν μια ιδιάζουσα περίπτωση ανθρώπου ταγμένου στην ιδεολογία του, που επί Γεωργίου Παπανδρέου είχε κάνει απεργία πείνας ζητώντας τον επαναπατρισμό των πολιτικών προσφύγων, επί Χούντας είχε τολμήσει να καταγγείλει δημοσίως -και υπό την ιδιότητα του γιατρού- την κακομεταχείριση των πολιτικών εξορίστων στον Αη-Στράτη, και όταν έφτασε στο σημείο να κάνει και αεροπειρατεία, ζήτησε πολιτικό άσυλο στην Αλβανία του Χότζα.

Αυτή η ιδιάζουσα περίπτωση ανθρώπου έγινε αντικείμενο πολύμηνης δίωξης, ιδιαίτερα από τότε που κήρυξε το σπίτι του, στην οδό Άρεως 35 στο Παλαιό Φάληρο, «ανεξάρτητο κράτος» και άρχισε να συνδέει την κυβέρνηση με το παρακράτος και να αποκαλύπτει συμφωνίες κάτω από το τραπέζι που έκαναν διάφοροι μεγαλοεκδότες. Το αποτέλεσμα ήταν να τον πολιορκήσει η αστυνομία μέσα στο ίδιο του το σπίτι οδηγώντας τον στην «αυτοκτονία» – όπως τουλάχιστον έγραψαν οι εφημερίδες.

Στο έργο που παρακολουθήσαμε, η διαφθορά ποτίζει τις σχέσεις και τις αποφάσεις των εμπλεκόμενων, με την αντίδραση σε αυτή να είναι γένους θηλυκού. Μια δημοσιογράφος, που οι δυνατότητές της ορίζονται από το φύλο της και όχι από τις σπουδές της ή τη μανία της για έρευνα, αποφασίζει να διερευνήσει αυτή την «αυτοκτονία» με αντίπαλο ένα ολόκληρο κράτος που έχει τους εκπροσώπους του ευλαβικά τοποθετημένους μέσα στην αίθουσα σύνταξης μιας εφημερίδας. Τη συνέχεια τη φανταζόμαστε ήδη. Επιβεβαιωνόμαστε σε κάθε αντρικό γεμάτο γλίτσα σχόλιο αλλά και σε κάθε «αλήθεια» που ξεστομίζεται από εκείνους που έχουν διαλέξει πλευρά. Και παρόλο που γνωρίζουμε, ελπίζουμε μέχρι τελευταία στιγμή πως κάποιος από όλους αυτούς που αποφασίζουν για τις μοίρες των ανθρώπων, κάποιος από όλους αυτούς που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, μια κοινή γνώμη που μοιάζει να μην είναι σχεδόν ποτέ έτοιμη να σκεφτεί γιατί την έχουν ήδη διαμορφώσει στα μέτρα τους, κάποιος από όλους αυτούς θα πληρώσει. Κι ας είναι μονάχα ένας να γίνει η αρχή.

Τα Ανεξάρτητα κράτη, είναι ωδή στη δύναμη του θεάτρου να μας βάζει στον κόσμο του και να φροντίζει τις σκέψεις μας. Είναι ωδή στην αντίδραση των πιο γενναίων, εκείνων που ζηλεύουμε γιατί δε νιώθουν τον φόβο στα σωθικά τους. Είναι ωδή στην ελπίδα ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν γιατί είναι θέμα θέλησης. Είναι ωδή στις γυναίκες που αντέχουν όταν η πολιορκία μοιάζει ατρόμητη και μένει ατιμώρητη. Είναι ωδή σε όσους υποφέρουν γιατί αποφάσισαν να πιστέψουν στα δικά τους ανεξάρτητα κράτη.

Αν θέλετε να θυμώσετε, να σφίξετε τις γροθιές σας, να μουδιάσετε, να ταυτιστείτε, να θυμηθείτε ότι δεν είμαστε μόνο θεατές, όπως είμαστε σε μια κατάμεστη θεατρική αίθουσα, κλείστε τα εισιτήριά σας και δείτε μια παράσταση που δεν της λείπει τίποτα σε σκηνοθεσία, κείμενο και υποκριτική.

Πληροφορίες για την παράσταση:

Κείμενο: Αντώνης Τσιοτσιόπουλος, Γιώργος Παλούμπης

Σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης

Σκηνογράφος−Ενδυματολόγος: Νατάσσα Παπαστεργίου

Πρωτότυπη μουσική: Κώστας Νικολόπουλος

Σχεδιασμός φωτισμών: Βασίλης Κλωτσοτήρας

Σχεδιασμός ήχου: Ανδρέας Μιχόπουλος

Video design: Αποστολής Κουτσιανικούλης

Βοηθός σκηνοθέτη: Παναγιώτα Παπαδημητρίου

Βοηθός σκηνογράφου−ενδυματολόγου: Μαριάνθη Ράδου

Παίζουν: Θάνος Αλεξίου, Στέλιος Δημόπουλος, Βασιλική Διαλυνά, Άλκηστις Ζιρώ, Ελεάνα Καυκαλά, Μάκης Παπαδημητράτος, Στάθης Σταμουλακάτος, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος

Ακούγονται οι μουσικοί:
Θάνος Καζαντζής στα τύμπανα, Νίκος Παπαϊωάννου σε μπάσο και analog synth και Κώστας Νικολόπουλος στις κιθάρες.

Στο ραδιόφωνο ακούγεται η φωνή της Παναγιώτας Παπαδημητρίου.

Κλείστε τα εισιτήριά σας, εδώ.

Ο Εντουάρ Λουί γεννήθηκε στην Αλλενκούρ της Γαλλίας το 1992 με το όνομα Εντύ Μπελγκέλ. Σπούδασε κοινωνικές επιστήμες στην École Νormale. Το πρώτο του βιβλίο, Να τελειώνουμε με τον Εντύ Μπελγκέλ (μτφρ. Μιχάλης Αρβανίτης, 2018), προκάλεσε έντονη δημόσια συζήτηση, γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία, μεταφράστηκε σε πάνω από είκοσι γλώσσες και διασκευάστηκε για το θέατρο, όπως και όλα τα επόμενα έργα του. Από τους αντίποδες κυκλοφορούν σε μετάφραση Στέλας Ζουμπουλάκη τα Ιστορία της βίας (2019), Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου (2020), Αγώνες και μεταμορφώσεις μιας γυναίκας (2021) η συζήτηση ανάμεσα στον Εντουάρ Λουί και τον Κεν Λόουτς, Διάλογος για την τέχνη και την πολιτική (2021), η Αλλαγή: μέθοδος (2022) και το Η Μονίκ δραπετεύει (2024) – που θα κυκλοφορήσει στα βιβλιοπωλεία την Πέμπτη 24 Οκτωβρίου.

Σύμφωνα με τις συνεντεύξεις του, ο Εντουάρ Λουί, γράφει για εκείνους τους ανθρώπους που υποφέρουν, καθώς πιστεύει πως αποτελούν την πλειονότητα στις κοινωνίες που ζούμε. Ο ίδιος, πήρε το πρώτο του πτυχίο στη βία, στη βία που είχε υποστεί από μικρό παιδί, όπως λέει και απευθύνεται με τα βιβλία του σε όσους έκαναν ταυτότητά τους χαρακτηρισμούς μειονεκτικούς εις βάρος τους. Όσο για τη λογοτεχνία και τους συγγραφείς που διαβάζει, έχει πει σε συνέντευξή του στη Lifo: Για μένα, οι καλοί συγγραφείς, αυτοί που θαυμάζω πιο πολύ, είναι αυτοί που προκαλούν, που αναγκάζουν τη λογοτεχνία να συμπεριλάβει ανθρώπινα σώματα και ζωές που απέκλειε στο παρελθόν. Αν θέλεις να είσαι καλός στη λογοτεχνία, πρέπει να είσαι θυμωμένος με αυτήν, πρέπει να ανοίγεις ένα βιβλίο και να σκέφτεσαι τι λείπει. Δεν θα ‘πρεπε να ρωτάς «ποιος είναι εδώ» αλλά «ποιος δεν είναι, ποιος λείπει, τι δεν βλέπω». Αν θέλω να γράψω, πρέπει να σκεφτώ ποιος δεν ακούει, ποιος είναι απών; Κάποια πρόσωπα είναι πέρα από την απουσία, επειδή, για να θεωρείται κάποιος απών, πρέπει κάποτε να ήταν παρών, έστω και δυνάμει. Υπ’ αυτή την έννοια, κάποιοι άνθρωποι δεν θεωρούνται καν απόντες γιατί δεν τους πιάνει το μυαλό μας. Θαυμάζω αυτό που έκανε ο Αντρέ Ζιντ με τους γκέι και η Τόνι Μόρισον με τους μαύρους ή η Σιμόν ντε Μποβουάρ με τις γυναίκες. Κάπως έτσι άρχισα να γράφω, με σκοπό να αλλάξω τον κόσμο.

Για την κυκλοφορία του νέου του βιβλίου μας πληροφορεί πως αυτό το βιβλίο που θα διαβάσουμε είναι, κατά κάποιον τρόπο, το αποτέλεσμα μιας παραγγελίας από τη μητέρα του. Δεν το αποφάσισε, δεν το προγραμμάτισε. Δεν ήταν δική του ιδέα εξαρχής. Τίποτα στη λογοτεχνία δεν του είχε δώσει ποτέ τόση χαρά.

Κι εδώ να σημειώσουμε πως η μητέρα του, εργάτρια όλη της τη ζωή στην κυριολεξία, που δεν ξέρει να διαβάζει, γιατί ό χρόνος, η γνώση και η εξάσκηση στο διάβασμα δεν είναι προνόμια της εργατικής τάξης, δεν έχει διαβάσει κάποιο βιβλίο του ακόμα, ούτε κι εκείνο για την αφύπνιση της ίδιας, Αγώνες και μεταμορφώσεις μιας γυναίκας. Η σημασία λοιπόν του νέου του βιβλίου, ως παραγγελία της μητέρας του, είναι μεγάλη κι έχοντας καταφέρει να βρει τα κοινά του με την ελληνική κοινωνία και τον Έλληνα αναγνώστη, οι αναγνώστες που τον ακολουθούν πιστά από τον γεμάτο εκπλήξεις Εντύ Μπελγκέλ του, έως και τις συζητήσεις που κάνει μαζί τους σε νέα βιβλιοπωλεία της πόλης όπως το Σκριπ στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης, περιμένουν ανυπόμονα και προπαραγγέλνουν το βιβλίο, εδώ.

Ο Λουί που θα νιώθει πάντα οργή και θυμό και που σοκάρεται όταν βλέπει πόσο λίγο ή καθόλου θυμωμένοι είναι οι πιο πολλοί άνθρωποι παρά τον βίαιο κόσμο μέσα στον οποίο ζούνε, θα συνεχίσει να γράφει μέχρι να αλλάξει τον κόσμο για εκείνους που υποφέρουν σιωπηλά.

Όλα του τα βιβλία μεταφρασμένα στα ελληνικά, κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Αντίποδες.

Πηγή: LIFO / Φωτογραφία: Book Press