Στην ανακοίνωσή του, το ΣΕΗ τονίζει ότι οι ηθοποιοί απεργούν γιατί ζητούν την εφαρμογή της συλλογικής σύμβασης που έχει εγκριθεί από τη Γενική Συνέλευση, γιατί δεν αποδέχονται την επαναλαμβανόμενη ακύρωση ραντεβού από την εργοδοσία, την απλήρωτη πρόβα, ούτε την απουσία κατοχυρωμένων εργασιακών δικαιωμάτων σε έναν κλάδο που παράγει σημαντικά έσοδα. Όπως σημειώνει, «την Παρασκευή 5 Δεκέμβρη τα θέατρα θα είναι άδεια γιατί εμείς θα είμαστε στο δρόμο».

Το Θέατρο «Τζένη Καρέζη» δηλώνει έμπρακτα τη συμπαράστασή του στον αγώνα των ηθοποιών και, σε ένδειξη υποστήριξης προς το ΣΕΗ, ακυρώνει την προγραμματισμένη παράσταση «ΕΝΤΑ» την Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου 2025.

Η ανακοίνωση του ΣΕΗ:
«Απεργούμε γιατί δεν ανεχόμαστε άλλο να κοροϊδεύει η εργοδοσία έναν ολόκληρο κλάδο με αλλεπάλληλα ραντεβού που ακυρώνονται. Απεργούμε γιατί δεν ανεχόμαστε άλλο να κάνουμε μήνες πρόβες χωρίς να πληρωνόμαστε.

Απεργούμε γιατί δεν ανεχόμαστε άλλο να βγάζουν δεκάδες χιλιάδες ευρώ στο όνομά μας κι εμείς να εργαζόμαστε χωρίς εργασιακά δικαιώματα. Απεργούμε γιατί με αυτούς τους όρους δεν μπορούμε να κάνουμε το θέατρο που ονειρευτήκαμε.
Την Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου τα θέατρα θα είναι άδεια γιατί εμείς θα είμαστε στον δρόμο».

Τα θέατρα που συμμετέχουν στην απεργία και οι παραστάσεις που αναβάλλονται:

Θέατρο EMBASSY: Η κόμισσα της Φάμπρικας

Θέατρο ΚΝΩΣΣΟΣ: Ο Εχθρός του λαού
Θέατρο ΤΕΧΝΗΣ: Το Τρίτο Στεφάνι

Θέατρο ΤΕΧΝΗΣ (παιδικό): Ο κος Βρομύλος

Θέατρο ΑΛΜΑ: FESTEN
Θέατρο ΠΑΛΛΑΣ: Αλεξάνδρεια

Αμφι-θέατρο Σπύρου Ευαγγελάτου: Γιοι και κόρες

Ελληνικός Κόσμος (ΘΕΑΤΡΟΝ): Το μεγάλο μας Τσίρκο

Ελληνικός Κόσμος (ΘΕΑΤΡΟΝ): Ούτε μπρος, ούτε πίσω
Θέατρο ΑΚΡΟΠΟΛ: Η μητέρα του σκύλου

Θέατρο ΑΛΕΚΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΚΗΣ: ΣΤΟ ΤΣΑΚ

Θέατρο ΑΠΟΘΗΚΗ: Στην εξοχή

Θέατρο ΑΛΑΜΠΡΑ: 2:22 A GHOST STORY

Θέατρο ΑΝΕΣΙΣ: Τελευταία έξοδος

Θέατρο ΑΝΕΣΙΣ: ΤΖΟΝΙ ΜΠΛΕ

Θέατρο ΒΕΑΚΗ: Δον Ζουάν

Θέατρο ΒΕΑΚΗ (παιδικό): ΒΑΡΩΝΟΣ ΜΙΝΧΑΟΥΖΕΝ – Οι φανταστικές περιπέτειες

Θέατρο ΓΚΛΟΡΙΑ: Ράφτης κυριών

Θέατρο ΦΙΛΙΠ: Χάσαμε τη θεία ΣΤΟΠ

Θέατρο ΒΕΜΠΟ: Ένας ήρωας με παντούφλες

Θέατρο ΝΕΟΣ ΑΚΑΔΗΜΟΣ: Η Φάλαινα

Θέατρο ΑΛΚΥΟΝΙΣ: Ταρτούφος

Θέατρο ΚΙΒΩΤΟΣ: Η κουζίνα

Θέατρο ΛΑΜΠΕΤΗ: Η ληστεία της συμφοράς

Θέατρο ΜΟΥΣΟΥΡΗ: Η συνάντηση

Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης: CLEANSED

Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (παιδικό): Το καπλάνι της Βιτρίνας

Θέατρο ΜΙΚΡΟ ΧΟΡΝ: Άγριος Σπόρος

Θέατρο ΧΟΡΝ: Μάρτυρας Κατηγορίας

Θέατρο ΙΛΙΣΙΑ: Το ακρωτήρι

Θέατρο ΧΩΡΑ: Μέχρι να σβήσουν τ’ άστρα

Θέατρο του Νέου Κόσμου: Ιβάν εναντίον Ιβάν

Θέατρο του Νέου Κόσμου: Πιτσιμπούργκο

Θέατρο ΗΒΗ: ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ – Ο ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Πειραιώς 131: Πρόσεχε ποιον σκοτώνεις

Θέατρο ΣΗΜΕΙΟ: Ευγένιος

Θέατρο Προσκήνιο: Λεωφορείο ο πόθος

Θέατρο CARTEL Τεχνοχώρος: Άνθρωποι και ποντίκια

Δημοτικό θέατρο Πειραιά: Merdre!

Θέατρο ΕΜΠΟΡΙΚΟΝ: ΚΕΙΚ

Θέατρο ΠΟΡΕΙΑ: Όταν έκλαψε ο Νίτσε

Θέατρο ΦΙΑΤ: Ολική άμεση Συλλογική επικείμενη Επίγεια Σωτηρία

Θέατρο BIOS: Οι ερωτευμένοι

Θέατρο ΔΙΠΥΛΟΝ: Η μέρα της φούστας

Θέατρο ΟΔΟΥ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ: Η Μόνικ δραπετεύει

Τι απαντά η Ένωση Θεατρικών Παραγωγών (ΕΝ.ΘΕ.ΠΑ.)

«Η Ένωση Θεατρικών Παραγωγών (ΕΝ.ΘΕ.ΠΑ.) μετά από μακροχρόνιες διαπραγματεύσεις με το ΣΕΗ αποφάσισε και κοινοποίησε την πρόθεση της,από την προηγούμενη εβδομάδα, να υπογράψει τη Σύμβαση.

Κληθήκαμε να υπογράψουμε σήμερα Τέταρτη 3/12/25 στις 13:00 στα γραφεία του ΣΕΗ. Στις 11:30 σήμερα ενημερωθήκαμε από τη δικηγόρο μας ότι, το ΣΕΗ είχε ενστάσεις για την υπογραφή.

Προσπαθούμε όλη την ημέρα να καταλάβουμε το περιεχόμενο των ενστάσεων οι οποίες δεν έχουν να κάνουν με την ουσία της Σύμβασης , αλλά με τις εσωτερικές διεργασίες του ΣΕΗ που υποτίθεται ομόφωνα μας έστειλε το κείμενο προς υπογραφή.

Η ΕΝ.ΘΕ.ΠΑ. έχει αποδείξει στην πράξη την επιθυμία της να υπάρξει Συλλογική Σύμβαση. Υπέγραψε με την προηγούμενη διοίκηση μια Σύμβαση που το ΣΕΗ δεν κατάφερε να κάνει Συλλογική. Υπογράφει ξανά με την καινούργια διοίκηση τη Σύμβαση και δηλώνει ότι θα κάνει ό,τι χρειαστεί για να γίνει καθολική.

Οι Συλλογικές Συμβάσεις δεν είναι πεδίο εξυπηρέτησης εσωτερικών συνδικαλιστικών συσχετισμών. Είναι η βάση των κανόνων που όλοι επιθυμούμε για να βελτιώσουμε τον κλάδο.

Ο καθένας πρέπει να αναμετρηθεί με τις ευθύνες και την ιστορία του».

«Για να λένε ότι οι άνθρωποι που περνούν από δω ότι αναπαύονται, σημαίνει ότι κάποια στιγμή, όταν ξεκουραστούν αρκετά, θα ξανασηκωθούν;», τη ρώτησα. «Θα έρθει κάποτε η στιγμή που όλοι οι πεθαμένοι θα σηκωθούν και θα ξαναγυρίσουν στις ζωές τους, γι’ αυτό τους θάβουν άλλωστε, για να κοιμούνται ήσυχοι», μου απάντησε. Η αδερφή μου είχε μιξάρει τη φαντασία της με τις σκόρπιες γνώσεις της από το μάθημα των θρησκευτικών και μας χάρισε έναν σουρεαλιστικό διάλογο, ο οποίος δεν είναι κατάλληλος για παιδιά στο ξεκίνημα της σχολικής τους ζωής. Δυστυχώς για την ιστορία της ανθρωπότητας, αυτή η συνομιλία παρέμενε κρυφή μέχρι σήμερα.

Σχεδόν τριάντα πέντε χρόνια μετά από εκείνη την εποχή, δεν περίμενα ότι το ζήτημα της ύπαρξης και του θανάτου θα με απασχολήσει σε τέτοιο βαθμό. Όση γνώση κι εμπειρία να έχω αποκτήσει, όσες ώρες και να έχω κοιτάξει το ταβάνι, όσες φιλοσοφικές συζητήσεις και να έχω κάνει, τείνω να αποδεχτώ ότι αυτό το ζήτημα μέσα μου θα παραμείνει άλυτο. Όταν όμως βιώνω μια εμπειρία που το ανακινεί, τότε νιώθω ότι θέλω να το ξαναπιάσω από την αρχή κι ας ξέρω πως στο τέλος δε θα βγάλω άκρη.

Μια τέτοια εμπειρία έζησα στο θέατρο Σταθμός την προηγούμενη εβδομάδα. Όπως τότε, στα πέντε μου χρόνια, έτσι και τώρα, έπιασα τον εαυτό μου να προσπαθεί να καταλάβει τι σημαίνει «αναπαύονται οι ψυχές». Μόνο που αυτή τη φορά το ερώτημα δεν το έβαλα εγώ στην αδερφή μου, αλλά ένα «δεκάχρονο κορίτσι» πάνω στη σκηνή, στον θεατρικό μονόλογο του Γενς Ράσκχε, με τίτλο «Κοιμούνται τα ψάρια;».

Το θεατρικό αυτό έργο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε μετάφραση της Κατερίνας Θεοδωράτου. Το κορίτσι που ονομάζεται Γέτε υποδύεται η Ευγενία Δημητροπούλου και τη σκηνοθεσία της παράστασης υπογράφει η Ζωή Ξανθοπούλου. Στη σκηνή, βλέπουμε την Γέτε να μοιράζεται το βίωμά της γύρω από την απώλεια του μικρού της αδερφού Αιμίλιου. Ένα παιδί, του οποίου η ζωή με το ζόρι του απέσπασε ένα κομμάτι, προσπαθεί να δείξει αντοχή, να κατανοήσει την ανθρώπινη φύση, να μοιραστεί τα συναισθήματά του και να βάλει το δάχτυλό του βαθιά μέσα στο τραύμα για να κλείσει την πληγή.

Η Ευγενία Δημητροπούλου, σαν ένα άχρονο πλάσμα που είναι, καταφέρνει να φέρει κοντά στα μάτια μας πτυχές του πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα από το πρίσμα της αφοπλιστικής παιδικής αθωότητας. Η Ζωή Ξανθοπούλου, με την ξεχωριστή της ευφυΐα, χρησιμοποιεί το ταλέντο που διαθέτει για να φωτίσει κάθε πλευρά μιας ιστορίας, που αγγίζει τα όρια της ανθρώπινης αντοχής.

«Υπάρχουν αμέτρητοι τρόποι για να πεθάνει κανείς», μας εξηγεί η Γέτε σαν να κάνει τον κομπέρ μπροστά σ’ ένα μικρόφωνο. Συνεχίζει, λέγοντας ότι «υπάρχουν άνθρωποι που πέθαναν επειδή ξέχασαν να κολυμπάνε και άνθρωποι που πέθαναν επειδή μπήκαν σ’ ένα τρένο για να ταξιδέψουν». Κι ενώ παραθέτει συνηθισμένους και ασυνήθιστους τρόπους, κατά τους οποίους οι άνθρωποι αποχαιρετούν αυτόν τον μάταιο κόσμο, μού έρχεται στο μυαλό η λατινική ρήση “Amorfati”, που πάνω κάτω, σημαίνει να αγαπάς τη μοίρα σου, δηλαδή να αγκαλιάζεις κάθε καλό και κακό που σου συμβαίνει, σαν άλλος Ρίλκε.

Καλά τα λέτε φιλόσοφοι, αλλά μεταξύ μας, δε χωνεύεται ο θάνατος, πόσω μάλλον ο θάνατος ενός παιδιού με οποιονδήποτε τρόπο. Είναι η στιγμή που λες ότι δεν υπάρχει θεός κι ας βάζει τους εκπροσώπους του να ψέλνουν και να υμνούν την αθωότητα, που δεν έχει ανάγκη από τη συγχώρεση.
Πάνω στη σκηνή, έχουν απλωθεί παιχνίδια, μαρκαδόροι και χρωματιστές ζωγραφιές. Ακούγεται, κατά διαστήματα, η γλυκιά μελωδία του Σπύρου Γραμμένου από κάτι που μοιάζει με ξυλόφωνο. Ένα κορίτσι προσπαθεί να συνειδητοποιήσει ότι είναι πλέον το μοναδικό παιδί μιας οικογένειας. Γύρω μου, ακούγεται ο ήχος των πακέτων χαρτομάντηλων. που ανοίγουν και των αναρροφήσεων.

Κάποια στιγμή, διατυπώνεται το ερώτημα: «κοιμούνται τα ψάρια;». Συνειδητοποιώ ότι δεν έχω αναρωτηθεί ποτέ κάτι τέτοιο. Ξέρω μόνο ότι διατηρούν τη σιγή τους ακόμα κι όταν πονάνε. Ίσως να μην κλείνουν τα μάτια, αλλά να περνούν περιόδους ξεκούρασης που ο μεταβολισμός τους πέφτει και μπορεί να αιωρούνται στο νερό. Ποιος ξέρει; Ίσως η Γέτε να μη βρίσκεται μπροστά μας για να δώσει απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα. Η Γέτε θέλει απλώς να υπάρχει ένας παράδεισος όπου όλα τα παιδιά θα μπορούνε να τρώνε το αγαπημένο τους φαγητό χωρίς περιορισμούς. Θέλει να μην ξεχάσει και να κρατήσει την ελπίδα ζωντανή. Θέλει να μη σβήσει η αγάπη που έχει μέσα της.

Βρίσκομαι στη μέση μιας έκρηξης συναισθημάτων κι αρχίζω να αναρωτιέμαι: τι θα γίνει αύριο; Θα είμαι εδώ; Πώς θα είναι η μέρα που θα περάσω απέναντι; Ξύπνα, άνθρωπέ μου, είναι Τετάρτη βράδυ. Πήγαινε σπίτι σου, κάνε ένα μπάνιο και ξάπλωσε. Σκέψου την ομορφιά που είδαν τα ματάκια σου στο θέατρο σήμερα (σπάνιο φαινόμενο) και ρώτα την αγαπημένη σου ζωγράφο: «ποια χρώματα θα ταίριαζαν στην τελευταία μας εικόνα;».