Καλεσμένη του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, η Αριάν Μνουσκίν και ο θρυλικός θίασος Θεάτρου του Ήλιου βρέθηκαν αυτές τις ημέρες στη χώρα μας παρουσιάζοντας τη –sold out– παράσταση Εδώ έχει δράκους / Hic sunt dracones στην Πειραιώς 260.

Σε μια κατάμεστη αίθουσα–με παρόντες μαθητές και φοιτητές δραματικών σχολών, θεατρόφιλους, αλλά και μέλη του ιστορικού Théâtre du Soleil– η ιδρύτρια του εμβληματικού θιάσου απάντησε με θέρμη στις ερωτήσεις της δημοσιογράφου και κριτικού θεάτρου Μυρτώς Λοβέρδου, αλλά και του κοινού. Με λόγο αιχμηρό αλλά και βαθιά ανθρώπινο, η Μνουσκίν μοιράστηκε εμπειρίες δεκαετιών, αναδεικνύοντας τη φιλοσοφία και την πολιτική ουσία του Θεάτρου του Ήλιου.

Η παράσταση Εδώ έχει δράκους / Hic sunt dracones, που ξεδιπλώνει την ιστορία της Οκτωβριανής Επανάστασης και παράλληλα εστιάζει στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, έχει προκαλέσει τις τελευταίες ημέρες έντονες συζητήσεις στο αθηναϊκό κοινό. Μιλώντας για το έργο, η ιδρύτρια του Théâtre du Soleil, Αριάν Μνουσκίν τόνισε ότι η παράσταση «αντλεί έμπνευση από τα πραγματικά γεγονότα του 1917», υπογραμμίζοντας: «Δεν ήρθαμε ούτε για να σας εντυπωσιάσουμε ούτε για να σας κολακέψουμε. Ήρθαμε για να μιλήσουμε γι’ αυτά που γνωρίζουμε με ακρίβεια, μέσα από τη μελέτη που κάναμε σε ιστορικά κείμενα. Γιατί το θέατρο είναι πάντα ιστορικό. Ωστόσο, οι παραστάσεις μας χαρακτηρίζονται από την ερμηνεία που επιλέγουμε εμείς να δώσουμε ως θίασος.»

Σε ερώτηση γιατί επέλεξαν να μιλήσουν συγκεκριμένα για την Ουκρανία, σχολίασε ότι πρόκειται για έναν πόλεμο που απασχολεί τόσο τους ίδιους ως καλλιτέχνες όσο και την παγκόσμια κοινή γνώμη. Ως θίασος επιλέγουν να στέκονται στο πλευρό του Ουκρανικού λάου, στηρίζοντας τον αγώνα του για την προάσπιση της ελευθερίας του. Στο πλαίσιο αυτό και επιδιώκοντας να συμβάλουν με θεατρικούς όρους στην καταδίκη του πολέμου, η Μνουσκίν ανέφερε ότι το 2023, εν μέσω εχθροπραξιών, το Théâtre du Soleil ταξίδεψε στην Ουκρανία και για δύο εβδομάδες εργάστηκε με Ουκρανούς ηθοποιούς. Κατά τη διάρκεια αυτής της παραμονής η Μνουσκίν και οι συνεργάτες της μοιράστηκαν μαζί τους τον τρόπο που δουλεύουν, έναν τρόπο που διαφέρει ριζικά από τη σοβιετική θεατρική σχολή, βιώνοντας μια εμπειρία βαθιάς καλλιτεχνικής και ανθρώπινης συνάντησης.

Μιλώντας για τη σπουδαία πορεία του Théâtre du Soleil, που ιδρύθηκε το 1964 στο Παρίσι, η σκηνοθέτρια υπογράμμισε πως η ομάδα εξακολουθεί να είναι πιστή στην ιδρυτική της ταυτότητα, παραμένοντας μια συλλογικότητα που αντλεί δύναμη από την πολυπολιτισμικότητα των μελών της. Η πολιτισμική ποικιλομορφία δεν είναι απλώς στοιχείο της ταυτότητάς του Θεάτρου του Ήλιου αλλά επιπλέον η δημιουργική του κινητήρια δύναμη. Στην καρδιά αυτής της πολύχρωμης, ζωντανής θεατρικής κοινότητας παραμένει, όπως η ίδια ανέφερε, ένας κοινός παλμός: «Ο συνδετικός κρίκος ανάμεσά μας είναι η αγάπη για το θέατρο και η κοινή μας ζωή. Με μια λέξη, είναι κάτι το ιερό».

Όταν ρωτήθηκε αν έξι δεκαετίες θεατρικής εμπειρίας κάνουν τη δημιουργία κάθε νέας παράστασης ευκολότερη, η απάντηση της Αριάν Μνουσκίν ήταν αφοπλιστική: «Καθόλου. Αντιθέτως, όλα γίνονται πιο απαιτητικά, πιο περίπλοκα, πιο επικίνδυνα. Κάθε φορά που μαθαίνουμε κάτι, καταλαβαίνουμε πόσα λίγα ξέρουμε…».

Η εκδήλωση έκλεισε με θερμό χειροκρότημα, ενώ πλήθος παρευρισκόμενων έσπευσε να χαιρετήσει τη μυθική δημιουργό, να της σφίξει το χέρι ή να της ζητήσει να υπογράψει ένα από τα βιβλία της – σαν να ήθελαν να κρατήσουν κάτι από τη φλόγα της.

Υπόθεση του έργου

Βρισκόμαστε στο Εθνικό Θέατρο του Κοσόβου, όπου οι ηθοποιοί κάνουν πρόβες σε δύσκολες συνθήκες για το έργο «Περιμένοντας τον Γκοντό». Ξαφνικά, μέσω του Γραμματέα Αθλητισμού, τους ανακοινώνεται από το Πρωθυπουργικό Γραφείο ότι πρέπει να ετοιμάσουν ένα νέο έργο, γραμμένο από τον σκηνοθέτη, που θα αφηγείται όλη την ιστορία του Κοσόβου και θα παρουσιαστεί την Ημέρα της Ανεξαρτησίας —όποτε κι αν αυτή έρθει, καθώς είναι «κρατικό μυστικό». Και η περιπέτεια ξεκινά με ήρωες μία πρωταγωνίστρια που ονειρεύεται να παίξει την Σκάρλετ Ο’ Χάρα στο Μπρόντγουεϊ, έναν παρακμιακό πρωταγωνιστή που πίνει ρακές, παίζει τον Ληρ και απατά την γυναίκα του, έναν φαντασμένο σκηνοθέτη που λαχταρά την επιτυχία και επιδιώκει να γίνει Καλλιτεχνικός Δ/ντής, έναν τεχνικό σκηνής που θέλει να γίνει Ήρωας και Διπλωμάτης, έναν Γραμματέα Αθλητισμού που θέλει να γίνει Υπουργός και έναν Πρωθυπουργό… ο οποίος -ό,τι και να γίνει- παραμένει Πρωθυπουργός.

Σημείωμα του σκηνοθέτη

Καλώς ήρθατε στα Βαλκάνια: ρακή, κέφι, χορός, πόνος, τραγούδι, αίμα και έρωτες. Η «Πτήση/Κόσοβο» είναι ένα έργο κοσοβάρικο στην καρδιά της Αθήνας. Θέμα του ένα γεγονός που εξελίσσεται ελάχιστες μέρες πριν την επίσημη ανακήρυξη της Ανεξαρτησίας του Κοσόβου, της τελευταίας, αποσχισθείσας περιοχής της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Ένας θίασος ταλαίπωρων καλλιτεχνών επιστρατεύεται «οικειοθελώς», εγκαταλείποντας τις πρόβες του για τον μπεκετικό Γκοντό, προκειμένου να δημιουργήσει μια τιμητική παράσταση για εκείνη τη Μεγάλη Μέρα. Ο συγγραφέας Jeton Neziraj, με την τεχνική του θεάτρου μέσα στο θέατρο στήνει μια σπαρταριστή κωμωδία, όπου σκηνοθέτης, ηθοποιοί και τεχνικοί, προσπαθούν να συνταιριάξουν τη θεατρική δημιουργία, τους νέους δραματικούς ρόλους, με τις εντολές, έμπλεες μεγαλοϊδεατισμού, που ο κυβερνητικός υπεύθυνος προωθεί, δοκιμάζοντας πολύ πέρα από τη θεατρική δεινότητα και τις φιλοδοξίες τους, τη συνείδηση του ελευθέρου και κυρίαρχου πολίτη όπως εκκολάπτεται στη νέα κατάσταση πραγμάτων. Ο δικός μας θίασος, με φόντο τα «δικά μας σύγχρονα Βαλκάνια» αναστοχάζεται με άφθονο πηγαίο χιούμορ και ανελέητη σάτιρα και αυτοσαρκασμό, τις έννοιες του Έθνους, της Ανεξαρτησίας, της Ελευθερίας, της Αυτοδιάθεσης, της ατομικής και συλλογικής συνείδησης στην παγκοσμιοποιημένη εποχή μας.

Με την «πτήση» αυτή κάνουμε ένα ταξίδι στα Βαλκάνια με μία τρελή και αιχμηρή κωμωδία που παρωδεί εθνικισμούς, έχθρες αλλά και την πολιορκία της ελευθερίας της Τέχνης. Ένα θέατρο μέσα στο θέατρο, ένας καθρέφτης της Ιστορίας, όπου το γέλιο γίνεται όπλο απέναντι στα δεινά του παρελθόντος, με την ελπίδα να μπορέσουμε να αλλάξουμε το παρόν και το μέλλον από μία λούπα η οποία μόνο αστεία δεν είναι.

Συντελεστές

Συγγραφέας: Γιετόν Νεζίραϊ
Μετάφραση: Ελεάνα Ζιάκου
Σκηνοθεσία: Ένκε Φεζολλάρι
Σύμβουλος Δραματουργίας: Ναταλί Μηνιώτη
Μουσική: Δάνης Κουμαρτζής
Σκηνικός Χώρος – Κοστούμια: Γιώργος Λυντζέρης
Video: Άντα Λιάκου
Φωτισμοί: Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Φιλιππία Πέτρου
Φωτογραφίες: Γιώτα Εφραιμίδου
Μακιγιάζ φωτογράφισης: Έλενα Ντέντη, Ελισάβετ Πέτρου
Τρέιλερ: Ξένια Τσιλοχρήστου
Επικοινωνία-Δημόσιες Σχέσεις: Νταίζη Λεμπέση, Γεωργία Ζούμπα
Σχεδιασμός αφίσας-Artwork: Mike Rafail
Οργάνωση Παραγωγής: ΟΥΜα ΑΜΚΕ

Παίζουν (με αλφαβητική σειρά):
Άντα Γιαννουκάκη, Κυριάκος Κοσμίδης, Χρυσοβαλάντης Κωστόπουλος, Απόστολος Μαλεμπιτζής, Φιλιππία Πέτρου

Στο ρόλο του σκηνοθέτη ο Ένκε Φεζολλάρι.

Κλείστε τα εισιτήριά σας, εδώ.

Αλεξάνδρα, πριν λίγο καιρό, «γιορτάσαμε» την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης και την Παγκόσμια Ημέρα Νερού. Ήταν μάλιστα κοντά- κοντά. 21 και 22 Μαρτίου. Για μένα, ποίηση και νερό συνδέονται απόλυτα. Συχνά, οι φίλοι μου, τα μικρά παιδιά, μου λένε ότι νερό και ποίηση κινδυνεύουν. Σε τι σημείο βρισκόμαστε, πιστεύεις;

Συνθέτεις πολύ όμορφα την ερώτηση. Και χαίρομαι, που μιλάς με ανθρώπους, που συνειδητοποιούν την επικινδυνότητα και την κρίση, στην οποία βρισκόμαστε. Νομίζω ότι πιο πολύ θέλουμε να λησμονούμε, να ξεχνάμε, να προχωράμε, να παραβλέπουμε. Μπορεί να είναι κι ένας τρόπος αυτοσυντήρησης αυτός.

Για μένα, η ποίηση είναι κάτι που μας σώζει καθημερινά κι ας μην το κατανοούμε απόλυτα. Υπάρχουν άνθρωποι που δημιουργούν διαρκώς και περπατούν ανάμεσά μας. Είναι οι μεταξωτοί άνθρωποι, που έλεγε κι ο Καρούζος. Πρέπει να εστιάζουμε, λοιπόν, το βλέμμα προς τα εκεί. Να νιώθει ο καθένας την έκταση, που του αναλογεί σε αυτόν τον πλανήτη και τη συνύπαρξη με μια ευγένεια και μια προσπάθεια να διευκολύνει τον άλλον στο πέρασμά του –όχι να αποσυρθεί ή να κάνει πίσω-. Το να διευκολύνουμε, οπότε, το πέρασμα ο ένας του άλλου είναι για μένα πολύ σημαντικό. Αυτή είναι μια ξεκάθαρη ποιητική κι αγωνιστική πράξη.

Και είναι κάτι τόσο απλό.

Ακριβώς. Σκέφτομαι τις μέρες που βιάζομαι πολύ. Ακόμη και τότε, θέλω να έχω στον νου ότι πρέπει να σταματάω για να περνάει ο άλλος. Το λέω συνέχεια στον εαυτό μου: «Ήσυχα, ήσυχα». Αλλά είμαστε τοποθετημένοι σε χρόνους, που δεν είναι ανθρώπινοι. Ίσως μετά τον covid, να προσπαθούμε να αναπληρώσουμε κάτι μανιωδώς. Έχω φίλους, που δεν μπορούμε να συναντηθούμε, ενώ το θέλουμε πολύ, εξαιτίας αυτής της ταχύτητας.

Το ζω κι εγώ αυτό. Και δε μου αρέσει. Όπως δε μου αρέσει να προσπερνάω, έτσι απλά, μια νεραντζιά, που ανθίζει, παρά τις δυσκολίες.

Δεν υπάρχει τίποτε ομορφότερο από αυτό, που μας προσφέρει το περιβάλλον γύρω μας. Ακόμη και μέσα στην πόλη. Ένα απόγευμα, εδώ στην Αθήνα, δεν είναι δώρο; Όπως πέφτει ο ήλιος και μυρίζουν οι νεραντζιές! Είναι σαν κάποιος να σου κάνει απλόχερα ένα δώρο.

Το να σταματάς λίγο και να συνειδητοποιείς ότι αυτό υπάρχει ακόμη και είναι εκεί για να σου προσφέρει, είναι πολύ σημαντικό. Ίσως η φύση καταφέρνει να σε οδηγεί να την προστατεύεις, με κάποιον τρόπο. Ίσως.

Η φύση δεν παραβαίνει ποτέ τους δικούς της κανόνες. Αλεξάνδρα, πώς νιώθεις που ήσουν κομμάτι της «Έρημης Χώρας», μιας τηλεοπτικής σειράς που αγαπήθηκε ιδιαίτερα; Καλά, η πορεία σου στην τηλεόραση είναι συνδεδεμένη με ωραίες συγκυρίες.

Υπήρξα πάρα πολύ τυχερή, όταν συνεργάστηκα με τον σκηνοθέτη Γιώργο Γκικαπέππα, σε μια σειρά ντοκιμαντέρ για τη Γενιά του ’30, στην Cosmote TV. Συντονιστήκαμε πολύ γλυκά, αφού ο Γιώργος μού άνοιξε έναν δρόμο για μια τηλεόραση, όπως την είχα ονειρευτεί. Πάντα ένιωθα μια έλξη για την τηλεόραση -δεν ήμουν ποτέ κατηγορηματική- αλλά ταυτόχρονα, κάτι με τρόμαζε σε αυτή. Όταν συνεργάστηκα με τον Γιώργο Γκικαπέππα, βρήκα όλες τις συνιστώσες, που ήταν ιδανικές. Δηλαδή, που ξεκινούσαν με έναν τρόπο από εκείνον: μια μεγάλη προσοχή στο σενάριο και τη συνεργασία με τους σεναριογράφους –πόσω μάλλον, όταν έγραψε ο ίδιος την «Έρημη Χώρα». Δούλευε για καιρό, με πολλή προσοχή, με μεγάλη αγάπη, με πίστη και σεβασμό στον ηθοποιό και τη λειτουργία του. Για την «Έρημη χώρα», κάναμε πολλές πρόβες, πριν τα γυρίσματα. Είναι κάτι που το ζητάει ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης, δεν μπορεί να δουλέψει χωρίς αυτό. Και το ζητάμε κι εμείς οι ηθοποιοί. Η παραγωγή είναι πάντα πολύ προσεγμένη, με ανθρώπους που αγαπούν τη δουλειά τους, με μελετημένη αισθητική και με πλάνα, που ουσιαστικά είναι κινηματογραφικά. Ακολουθούν δηλαδή την κινηματογραφική αφήγηση. Με αυτές τις συνθήκες, αισθάνομαι ότι και το ελληνικό κοινό καλομαθαίνει (με την καλή έννοια) κι εκπαιδεύεται. Η «Έρημη Χώρα», που είναι η τελευταία δουλειά, νομίζω ότι το απέδειξε περίτρανα κάτι τέτοιο. Πρόκειται για σενάρια και ιστορίες, που έχουν πρώτο, δεύτερο και τρίτο επίπεδο και που δεν αφορούν σε μια ιστορία, που λύνεται με μια ανάγνωση. Αγγίζουν και κοινωνικά θέματα, πολύ σοβαρά. Είναι πολύ σημαντικό ότι πια μαθαίνουμε να βλέπουμε καλύτερη τηλεόραση. Κι αυτής της τηλεόρασης θέλω να είμαι μέρος. Όσο μπορώ αυτό να το προστατεύω και να δουλεύω με αυτόν τον τρόπο, θα το κάνω. Και στην Ελλάδα μπορούμε πια, αν όχι με τόσα χρήματα, ωστόσο με πολλή ψυχή να κάνουμε αντίστοιχες με το εξωτερικό δουλειές. Απλώς, καμιά φορά, υποτιμούμε τους εαυτούς μας και το κοινό, προτιμώντας πιο ασφαλείς λύσεις. Από έναν φόβο, ας πούμε, μη εμπορικότητας.

Έτσι είναι. Ας ελπίσουμε ότι τέτοιες νοοτροπίες θα τις πάρει το ρέμα. Γιατί είναι πολύ βαρετές πια. Μεταφέρομαι στη σκηνή του Θεάτρου της Οδού Κυκλάδων, που ανεβαίνει η «Ράβδος», στην οποία πρωταγωνιστείς μαζί με τον Άρη Λεμπεσόπουλο και την Τατιάνα Παπαμόσχου. Πες μου γι’ αυτή την εμπειρία.

Οφείλω να ομολογήσω ότι, όταν έπεσε στα χέρια μου αυτό το έργο και το διάβασα, είπα αμέσως ότι δεν γίνεται να μην γευτώ αυτή την εμπειρία. Την εμπειρία ενός κειμένου, του οποίου η δραματουργία είναι πολύ υψηλού επιπέδου. Η «Ράβδος» είναι πρότυπο σύγχρονου έργου. Και κάθε φορά, το κείμενο με συγκλονίζει, ενώ μου θέτει –νομίζω σε όλους μας θέτει- μια μόνιμη πρόκληση. Να το υπηρετήσω και να το κυκλώσω και συναισθηματικά και ρυθμικά, να συντονιστώ με τον συμπαίκτη μου σαν να μπαίνω σε έναν «αγώνα», χωρίς να ξέρω ποιο θα είναι το αποτέλεσμα. Η «Ράβδος» του Μαρκ Ρέιβενχιλ είναι, λοιπόν, ένα πολύ πολύ σύγχρονο έργο. Επίσης, μου φαίνεται «λίγο» να περιγράψω με μερικές λέξεις αυτό το κείμενο. Δεν μπορώ να το βάλω σε μια κατηγορία αρχικά και μετά να πω δυο- τρία πράγματα για την ιστορία. Θα το αδικήσω έτσι κατάφωρα. Γιατί είναι ένα έργο που «πατάει» μεν σε μια αφηγηματική γραμμή, αλλά συνομιλεί με άπειρα θέματα, που μας «τρώνε» και μας «καίνε». «Πατάει» σε ένα ιψενικό τρίγωνο, όχι ερωτικό. Το τρίγωνο και το σχήμα αυτό της οικογένειας είναι πάρα πολύ σημαντικό. Είναι ένας πυρήνας: ένας πατέρας, μια μητέρα και μια κόρη, των οποίων δεν ακούγονται ποτέ τα ονόματα. Ενώ έχουν ονόματα, δηλαδή στο κείμενο τα βλέπεις. Ποτέ όμως ο ένας τον άλλον δεν τον αποκαλεί με το όνομά του. Άρα, είναι μια σχέση τρομερά αποξενωμένη. Νιώθεις ότι αυτούς τους τρεις ανθρώπους, ενώ οι δεσμοί αίματος είναι πολύ ισχυροί –ειδικά η κόρη με τους γονείς- τους χωρίζει μια άβυσσος. Είναι ένα έργο για τη βία. Για τους κύκλους βίας, που είναι αλυσιδωτοί. Η βία που υπάρχει σε ένα σπίτι θα γίνει η βία που βλέπουμε στα σχολεία, θα γίνει η βία που έχει ακόμη και η νέα τάξη πραγμάτων, που πολεμά τη βία, φτιάχνοντας μια άλλη βία και μια ακυρωτική, πολύ σκληρή πολιτική (ενώ «πατάει» σε δίκαια αιτήματα). Γενικά, είμαστε άνθρωποι των άκρων. Δυσκολευόμαστε πάρα πολύ να περάσουμε ομαλά από τη μία φάση στην άλλη.

Τελειώνει μια σεζόν πλήρως δημιουργική για σένα. Παράλληλα, ζήσαμε και ζούμε μέρες δύναμης, θάρρους, εγγύτητας μέσα από μια πρωτόγνωρη συνύπαρξη, με στόχο τη δικαιοσύνη και το οξυγόνο. Είσαι αισιόδοξη;

28 Φεβρουαρίου, κατέβαινα από το Μετς κι εκείνη τη στιγμή, άνοιγαν πόρτες κι έβγαιναν άνθρωποι, ενώ άλλοι, πάρα πολλοί, κατηφόριζαν για το Σύνταγμα. Συνέβη κάτι πολύτιμο, που αυτή τη στιγμή αιωρείται και υπάρχει νομίζω μέσα μας. Βλέποντας όλα αυτά, την τελευταία περίοδο, και που είναι ένα απαύγασμα ετών, πολλές φορές, σκέφτομαι ότι βρίσκομαι σε μια «μη χώρα», σε έναν «μη τόπο». Που έχει ξεχάσει τις αρχές, που ορίζουν μια πολιτεία. Σαν τίποτα να μην ισχύει. Απορώ –απορώ και για μένα- πώς συνεχίζουμε και πώς η ζωή τρέχει. Όταν έχουν πληγωθεί τέτοιες αρχές, όταν έχουν καταργηθεί αρχές δημοκρατίας και ηθικής. Είναι τεράστια η απορία, αλλά και η προσμονή ώστε αυτό το πράγμα, βάσει της εμπειρίας αυτής της συνύπαρξης, τη σωστή στιγμή, να εδραιωθεί. Δεν πιστεύω ότι ήταν κάτι περαστικό.

Ούτε εγώ. Πιστεύω ότι στην επόμενη συνάντησή μας, θα μιλήσουμε ξανά γι’ αυτή τη δύναμη. Σε ευχαριστώ πολύ για αυτή τη συζήτηση!

Κι εγώ!

*

Πληροφορίες

Η «Ράβδος» του Μαρκ Ρέιβενχιλ

Σκηνοθεσία – Μετάφραση: Γιώργος Σκεύας
Σκηνικό – Κοστούμια: Γιώργος Σκεύας
Mουσική – Sound Design: Σήμη Τσιλαλή
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος

Πρωταγωνιστούν: Άρης Λεμπεσόπουλος, Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Τατιάνα Παπαμόσχου

Παραστάσεις
Παρασκευή 20:30
Σάββατο 18:30 & 21:15
Κυριακή 18:00

Η βραβευμένη με Όσκαρ θα υποδυθεί την Arkadina στη νέα προσαρμογή, στην οποία θα πρωταγωνιστήσει και ο ηθοποιός της σειράς Strike, Tom Burke. Η παράσταση θα παίζεται στο Barbican Theatre του Λονδίνου για έξι εβδομάδες από τον Φεβρουάριο. Ο σκηνοθέτης του Thomas Ostermeier περιέγραψε τη Blanchett ως μοναδική της γενιάς της.

Η νέα προσαρμογή θα σηματοδοτήσει μια επανένωση για την Blanchett και τον Burke, οι οποίοι πρόσφατα ολοκλήρωσαν τα γυρίσματα για την επερχόμενη ταινία του Steven Soderbergh, Black Bag. Ο Ostermeier είπε στο BBC News: «Γνωρίζω και θαυμάζω την Cate εδώ και πολλά χρόνια και το να τη βλέπω στη σκηνή είναι πάντα προνόμιο. Είμαι ενθουσιασμένος που θα κάνουμε την πρώτη μας καλλιτεχνική συνεργασία με αυτή την παραγωγή του Γλάρου στο Barbican και που το Λονδίνο θα ζήσει αυτή τη μοναδική ηθοποιό σε έναν από τους σπουδαιότερους θεατρικούς ρόλους της Αρκαδίνας. Είμαι επίσης πολύ χαρούμενος που σφυρηλατώ μια νέα καλλιτεχνική σχέση με τον Tom Burke, ο οποίος θα παίξει το ρόλο του Trigorin».

Μια άλλη παραγωγή του Γλάρου, με πρωταγωνίστρια την ηθοποιό του Game of Thrones Emilia Clarke, παίχτηκε στο Λονδίνο πριν από δύο χρόνια.

Ο χαρακτήρας της ηθοποιού , η Arkadina, είναι μια διάσημη ηθοποιός της οποίας η παρουσία είναι κυριαρχική τόσο στη σκηνή όσο και στις προσωπικές της σχέσεις. Αλλά όταν φτάνει στο εξοχικό κτήμα της οικογένειάς της για το Σαββατοκύριακο, πρέπει να αντιμετωπίσει μια σειρά από συγκρούσεις. Ο γιος της αγωνίζεται να βγει από τη σκιά της και ο αγαπημένος της γίνεται ο ρομαντικός στόχος μιας επίδοξης νεαρής ηθοποιού. Το έργο εξερευνά θέματα όπως η φιλοδοξία, η ματαιοδοξία, η απογοήτευση και η επιθυμία.

Η παραγωγή του Γλάρου θα γίνει από τον Wessex Grove, την ίδια ομάδα πίσω από την παραγωγή και του An Enemy of the People, στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Matt Smith νωρίτερα φέτος. Η Blanchett εμφανίστηκε για τελευταία φορά στη σκηνή του Barbican το 2012 με το Big and Small (Gross und Klein).

Ο τελευταίος της ρόλος στο θέατρο συνολικά, ωστόσο, ήταν λίγο πριν την πανδημία του Covid, σε μια παραγωγή του 2019 με τίτλο «Όταν βασανίσαμε επαρκώς ο ένας τον άλλο» στο Εθνικό Θέατρο.

Πηγή: BBC

Υπάρχει πολύς κόσμος μόνος, κάνω σα να το ανακαλύπτω για πρώτη φορά. Οι μόνοι άνθρωποι μιλάνε πιο εύκολα και πιο ουσιαστικά. Η διπλανή μου στο λεωφορείο μου δίνει από τα μπισκότα της, μιλάει γαλλικά στο τηλέφωνο, αλλά διαβάζει ένα βιβλίο στα αγγλικά. Μου χαμογελάει όλη την ώρα και κρατάμε η μία της άλλης τα πράγματα στη στάση για τουαλέτα. Φτάνουμε πολύ νωρίτερα και έχω χρόνο να διαβάσω το νέο μου αγαπημένο βιβλίο. Θα ανέβω στη θέση μου από νωρίς και ο κύριος δίπλα μου θα με ρωτήσει από πού είμαι, θα με ενημερώσει πως διάβασε ότι η παράσταση είναι κάτι παραπάνω από καλή και πως κουβαλάει κιάλια στο σακίδιο του και πως αν επιθυμώ μπορεί να μου τα δανείζει ενώ παρακολουθούμε, για να είμαι πιο κοντά στις σημαντικές στιγμές των ηθοποιών. Λίγη ώρα αργότερα θα δω κάτι που θα θαυμάζω και θα θυμάμαι για πάντα.

Η Εκάβη, ή όχι αυτή (Hecuba, not Hecuba) – ένας τίτλος αριστούργημα για όσους βρεθήκαμε εκεί – θα εγκατασταθεί στο κεφάλι μου και θα ξεχωρίζει για πολλές μέρες. Ένα κείμενο σεβόμενο βαθιά την Εκάβη του Ευριπίδη, μια ωδή στο θέατρο, τη μητρότητα, τους αγώνες για δικαιοσύνη, την αγάπη. Ακούγοντας τα καλύτερα γαλλικά του κόσμου, παρακολουθήσαμε την προσπάθεια μιας μητέρας, της Εκάβης ή Νάντιας και είδαμε στα μάτια της ίδιας γυναίκας να παίρνει μορφή ο αγώνας ενάντια στην αδικία. Ο πόνος μας κάνει πιο δυνατές; Σκέφτομαι συχνά τελευταία κάτι που έλεγε μια «θεία» στο χωριό σε όποιον συμπαθούσε: «Σου εύχομαι να σου τύχουν λίγα, γιατί ο άνθρωπος αντέχει πολλά». Μια μητέρα που ανακαλύπτει πως ο αυτιστικός γιος της είναι θύμα κακοποίησης των ανθρώπων που εμπιστεύτηκε, πόσα μπορεί να αντέξει; Μια μητέρα που αγωνίζεται ήδη από τη διάγνωση του παιδιού της, σε ένα κράτος που αδιαφορεί γι’ αυτά τα άτομα, πού μπορεί να απευθυνθεί για δικαιοσύνη; Το αγαπημένο μου κομμάτι της παράστασης, ήταν το γάβγισμα τους. Ένα γάβγισμα δυνατότερο κι από την κρατική αδιαφορία σε κράτη όπως η ευρωπαϊκή Ελβετία, μιας και η παράσταση είχε αφετηρία ένα σκάνδαλο για μια εστία όπου φιλοξενούνταν παιδιά στο φάσμα του αυτισμού. Κάθε φορά σκέφτομαι πως υποφέρουμε από άγνοια και πως αυτοί οι γονείς και αυτά τα παιδιά χρειάζονται μια πιο έτοιμη και συμπεριληπτική κοινωνία.

Η παράσταση τελειώνει, συγκινούμαι, συγκινείται παραπάνω ο μπροστινός μου κι ένα κορίτσι στα δεξιά σηκώνει την Παλαιστινιακή σημαία για να φωνάξει μαζί με μια μεγάλη μερίδα του κοινού ένα σύνθημα που θα έπρεπε όλους να μας ενώνει. Ο κύριος δίπλα μου δηλώνει πως είδαμε κάτι φανταστικό. «Ταρακουνήθηκα, εσύ;», με ρωτάει μόνο για να συμφωνήσω μαζί του. Τις τραγωδίες τις έγραφαν για να τις διδάξουν. Οι θεατές είμαστε σαν μαθητές προνομιούχοι. Μαθαίνουμε για τα όρια της ανθρώπινης φύσης και βρίσκουμε κάθε φορά και κάτι για εμάς σε έργα σαν αυτά. Αλλά η ζωή δεν είναι θέατρο. Ο νέος αγαπημένος μου σκηνοθέτης και θεατρικός συγγραφέας – που ευτυχώς θα ξανάρθει στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση – πιστεύει ότι πρέπει να είμαστε πεσιμιστές στο θέατρο για να είμαστε οπτιμιστές στην πραγματική μας ζωή. Συμφωνώ, γιατί εγώ κι ο διπλανός μου επιβεβαιώνουμε ότι ταρακουνηθήκαμε.

Φτάνω στο λεωφορείο της επιστροφής για να γνωρίσω τον κύριο Αντώνη. Πότε ήταν η τελευταία φορά που μίλησα σε τόσο άγνωστο κόσμο; Είναι πωλητής του περιοδικού δρόμου Σχεδία και με ενημερώνει πως πούλησε 43 περιοδικά και είναι πολύ ευχαριστημένος. Χαμογελάει πολύ. Με ρωτάει για την παράσταση, θα ήθελε πολύ να την έχει δει. Έρχεται χρόνια ως πωλητής αλλά δεν έχει δει ποτέ παράσταση. Κάποτε εύχεται να τα καταφέρει. Λέμε για την Αθήνα, τα νησιά των γονιών του που έχει χρόνια πολλά να επισκεφτεί, τη ζέστη, την επιβίωση, τη λέξη τραγωδία, τη Νέα Φιλαδέλφεια όπου μένει και πουλάει τη Σχεδία του που έγινε η σωτηρία του. Στο λεωφορείο όλοι συζητάνε και τελικά αποκοιμιούνται λίγο πιο γεμάτοι.

Χθες είδα ακόμα μια παράσταση και κάθε φορά είμαι και πιο σίγουρη πως κοιτάζοντας μια οποιαδήποτε σκηνή, μαθαίνω. Κι έχω υποσχεθεί να μαθαίνω για πάντα.

Το «Forget me Not» είναι η ιστορία ενός ζευγαριού απ’ το πρώτο του βλέμμα μέχρι την τελευταία τους ανάσα. Αλλά όχι απαραίτητα μ’ αυτή τη σειρά. Το έργο μεταπηδά, χωρίς φραγμούς στις αναμνήσεις, στο χώρο και τον χρόνο. Σε κάθε ανάμνηση, οι χαρακτήρες είναι κάπου αλλού, σε διαφορετικό χρόνο, και συχνά κάποιοι άλλοι. Σαν δυο ατρόμητοι εξερευνητές ταξιδεύουν σε νέους κόσμους. Σε κόσμους με μια εσωτερική δική τους λογική. Στο μέλλον και το παρελθόν τους. Στη γνωριμία, στη γέννηση του παιδιού τους, στα βαθιά τους γεράματα, στη λήθη του έρωτα τους.

Μια συγκινητική ιστορία για την προσπάθεια δύο ερωτευμένων ανθρώπων να παραμείνουν ενωμένοι μέσα στα χρόνια. Άλλωστε, «το ότι αγαπάς κάποιον αυτό δε σημαίνει ότι θα κρατήσει για πάντα. Για την ακρίβεια, πολλέςφορές, γίνεται αφόρητα δύσκολο».

Η Μυρτώ Γκόνη και ο Κωνσταντίνος Μπιμπής, χρόνια φίλοι και συνεργάτες, για πρώτη φορά συνδημιουργούν μια παράσταση αναλαμβάνοντας τη μετάφραση, τη δραματουργική επεξεργασία, τη σκηνοθεσία και την ερμηνεία του έργου. Με το «Forget me Not», ο βραβευμένος με «Χορν», Κωνσταντίνος Μπιμπής ολοκληρώνει το ιδανικό τρίπτυχο πάνω στα ερωτικά ντουέτα, μετά τις πολύ πετυχημένες και πολυταξιδεμένες παραστάσεις «Ρωμαίος και Ιουλιέτα για 2» και «Οι κάτω απ’ τ’ αστέρια».

Έγραψαν για το έργο

Ο Tristan Bernays δημιούργησε μια παραβολή που με τον πιο συγκινητικό τρόπο βρίσκει φως στη φθορά μέσω της αγάπης
The Independant

Εξαιρετικό, ασυγκράτητο, συγκινητικό θέατρο
Time Out

Συναισθηματικά διαπεραστικό και με όμορφη δράση, αφήνει έναν πόνο που διαρκεί
The Stage

Συνταρακτικό και αξέχαστο
Reviews Hub

Σπαρακτικό, μαγευτικό και αστείο
Reviews Gate

Ένα από τα πιο συγκινητικά και όμορφα έργα που έχω δει, γράφτηκε με ειλικρίνεια και μεγάλη ευαισθησία, είναι και χαρούμενο και οδυνηρό… μια γιορτή του τι είναι αγάπη
British Theatre Guide

Πληροφορίες

Πρεμιέρα: Νοέμβριος 2024
Το θέατρο και οι συντελεστές θα ανακοινωθούν
Παραγωγή: Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη

Ο κορυφαίος σκηνοθέτης, διευθυντής του Φεστιβάλ της Αβινιόν και πρώην καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου ΙΙ της Λισαβόνα, παραχώρησε στις 24/7, στην Γαλλική Πρεσβεία, συνέντευξη τύπου σε πολύ θερμό κλίμα, πλαισιωμένος από πλήθος Ελλήνων και ξένων δημοσιογράφων.

«Η Εκάβη του Ευριπίδη είναι το καταλληλότερο έργο για να μιλήσει κανείς για την κακοποίηση των ευάλωτων ομάδων»

Ο Ροντρίγκες εξέφρασε την μεγάλη του χαρά για το ανέβασμα του έργου του στην Επίδαυρο και τόνισε ότι θεωρεί συμβολικό το γεγονός πως το εναρκτήριο βήμα της παγκόσμιας περιοδείας του γίνεται στο εμβληματικό αργολικό θέατρο.

Η καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου Κατερίνα Ευαγγελάτου αναφέρθηκε στη σημασία που έχει ο τολμηρός διάλογος που ανοίγει με την αρχαία κληρονομιά η παράσταση “Hecuba, not Hecuba”. Κι αυτό γιατί ανοίγει ένα νέο παράθυρο, μια συζήτηση για τα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα.

Ο Ροντρίγκες εμπνεύστηκε από ένα πραγματικό σκάνδαλο κακοποίησης παιδιών που συνέβη στην Ελβετία και δημιούργησε μια παράσταση ανατρεπτική που συνδυάζει την αρχαία τραγωδία με το σύγχρονο δράμα, την καθημερινότητα με τον μύθο, τον αγώνα της Νάντιας, μιας σημερινής γυναίκας, ηθοποιού και μητέρας με το πένθος της Εκάβης.

«Κλέβω από την αρχαία τραγωδία αυτό που χρειάζομαι για να μιλήσω για όσα με απασχολούν»

Σε έναν κόσμο, όπου η έλλειψη δικαιοσύνης συνεχίζει να προβληματίζει, η φωνή του Ροντρίγκες ενώνεται με τη φωνή του Ευριπίδη για να υπερασπιστεί το δίκαιο του αδυνάμου, να προβάλει τη δύναμη της μητρότητας, να φωτίσει «την ανθρώπινη πλευρά της δικαιοσύνης».

Καθόλη τη διάρκεια των προβών, παρά το ότι πρόκειται για μια νέα δημιουργία και όχι για διασκευή της Εκάβης, «ο Ευριπίδης μας συνόδευε, μας ψιθύριζε στο αυτί», είπε ο Ροντρίγκες. Γιατί «η αρχαία τραγωδία μπορεί να μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε τον πόνο μας, μπορεί να μας δείξει τον τρόπο να διεκδικήσουμε δικαιοσύνη». «Για αυτό άλλωστε μιλά και ο Ευριπίδης, για μια βασίλισσα, μια μητέρα που εξαιτίας του πολέμου έχασε τα πάντα και σε μια ευάλωτη στιγμή της ζητά δικαιοσύνη».

«Θέατρο εξ’ ορισμού σημαίνει μια προσπάθεια για να ξαναγραφτούν τα πράγματα»

Ο Πορτογάλος σκηνοθέτης είπε πως κατά τη γνώμη του «είναι σημαντικό να διατηρηθεί η αρχαία κληρονομιά, ώστε να μπορεί να ερμηνευτεί με διαφορετικούς τρόπους, διότι το ίδιο το παρόν απαιτεί από εμάς να έχουμε έναν βαθμό ελευθερίας». Και στη συνέχεια πρόσθεσε πως αγαπά με πάθος τον Σοφοκλή, τον Αισχύλο και τον Ευριπίδη, όμως δεν τους αγαπά όντας υποταγμένος σε αυτούς.

Συμπλήρωσε, τέλος, ότι ο ίδιος έχει ανάγκη να κάνει θέατρο, γεγονός που τον επιφορτίζει με την ευθύνη «να κάνει θόρυβο» με την ιστορία που θέλει να αφηγηθεί, τοποθετώντας πάντα τον ηθοποιό στο κέντρο του έργου.

Πληροφορίες

Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου

Hecuba, not Hecuba

Tiago Rodrigues

26-27 Ιουλίου

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου

Η καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου Κατερίνα Ευαγγελάτου αναφέρθηκε στη σημασία που έχει ο τολμηρός διάλογος που ανοίγει με την αρχαία κληρονομιά η παράσταση Hecuba, not Hecuba. Κι αυτό γιατί ανοίγει ένα νέο παράθυρο, μια συζήτηση για τα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα.

Στην εν μέρει περιπατητική παράσταση Μερικά κομμάτια πέτρας, Ελληνοβρετανοί νέοι με καταγωγή από τη Θράκη επισκέπτονται την πατρίδα των γονιών και των παππούδων τους και ξεναγούνται στον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Ζώνης. Κατά την ξενάγηση, τίθενται από τους νέους διάφορες ερωτήσεις, που αφορούν την καθημερινή ζωή στην Αρχαία Ζώνη, την ακμή και την παρακμή της, την ανασκαφική ιστορία της Θράκης, την ανάδειξη των αρχαιοτήτων της, κ.ά. Η συζήτηση εκτείνεται πέρα από την πατριδογνωσία, καθώς περνάει σε θέματα όπως οι αρπαγές και οι καταστροφές πολιτιστικών θησαυρών, όπως λ.χ. τα μάρμαρα του Παρθενώνα, η πολιτισμική ταυτότητα, τα ταυτοτικά αφηγήματα, οι συγκρούσεις που ξεσπάνε εξαιτίας τους, ο ρόλος μιας τοπικής πολιτιστικής κληρονομιάς, η σχέση της με όλη την ανθρωπότητα, κ.ά. Στο τέλος της ξενάγησης, όλοι θα αναμετρηθούμε μέσα μας με τα καίρια ερωτήματα «τι περισσότερο από μερικά κομμάτια πέτρας είναι ένα μνημείο, ποια η σημασία του για εμένα προσωπικά, γιατί (να) με νοιάζει;»

Κατά την προετοιμασία της παράστασης, μαθήτριες και μαθητές από σχολεία της περιοχής, νέες και νέοι, συμμετείχαν σε σχετικό εργαστήριο της σκηνοθέτριας, που πραγματοποιήθηκε στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αλεξανδρούπολης. Το εργαστήριο σχεδιάστηκε με στόχο να γνωρίσουμε πώς αντανακλώνται μέσα από τη ματιά των ντόπιων νέων η Ιστορία και η πολιτισμική μας ταυτότητα, αντλήθηκε υλικό για την τελική διαμόρφωση του δρώμενου, αλλά και οργανώθηκε ώστε να ενθαρρύνουμε την ενεργή συμμετοχή μαθητριών και μαθητών στην παράσταση.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Σοφία Βγενοπούλου

Σύνθεση κειμένου: Έρι Κύργια

Επιστημονικός συνεργάτης: Στέφανος Καβαλλιεράκης

Σκηνικά – κοστούμια: Άρτεμις Φλέσσα

Επιμέλεια κίνησης: Σοφία Πάσχου

Μουσική σύνθεση: Περικλής Σιούντας

Βοηθός σκηνοθέτριας: Αμαλία Τσεκούρα

Διανομή (αλφαβητικά): Ασημίνα Αναστασοπούλου, Τίτος Γρηγορόπουλος, Ευσταθία Λαγιόκαπα, Αλκιβιάδης Μαγγόνας, Ελένη Μιχαηλίδου, Μιχαήλ Μελίσσης, Αμαλία Τσεκούρα

Αρχαιολογικός Χώρος Μεσημβρίας Ζώνης – Αλεξανδρούπολη

Σάββατο 6 & Κυριακή 7 Ιουλίου 2024 στις 19.30

Η εκδήλωση προσφέρεται δωρεάν από το Υπουργείο Πολιτισμού.
Καταβάλλεται μόνο το αντίτιμο εισόδου του αρχαιολογικού χώρου.  
Η προκράτηση θέσης είναι υποχρεωτική.
Πληροφορίες & προκρατήσεις: www.allofgreeceoneculture.gr

Η φιλόδοξη αυτή δράση, που αποτελεί συνεργασία του Φεστιβάλ Αθηνών με το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, θα πραγματοποιηθεί σε τρία διαφορετικά τοπόσημα που αντιστοιχούν στις διαφορετικές πτυχές της Δημοκρατίας: στο Νοσοκομείο Σωτηρία (Υγεία) στις 5 Ιουλίου, στην Εθνική Βιβλιοθήκη (Γλώσσα) στις 6 Ιουλίου και στην Ιχθυόσκαλα Κερατσινίου (Τροφή) στις 7 Ιουλίου.

Μια «δραματουργία του επείγοντος» με τη συμμετοχή επτά συγγραφέων, δώδεκα ηθοποιών, τριών εικαστικών επιμελητών και ενός σκηνοθέτη. Συμπράττουν ποιητές, χορευτές, εικαστικοί, μουσικοί, φιλόσοφοι, κοινωνικές δομές και Ιδρύματα.

Η παράσταση – εγκατάσταση WHAT DO WE OWE DEMOCRACY / ΤΙ ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ είναι ένα ανοιχτό μουσείο συμπεριφορών στο οποίο οι θεατές καλούνται να κινηθούν σε διαφορετικές συνθήκες, χώρους και τοπία και να ανασυνθέσουν μόνοι τους ερωτήματα και απαντήσεις, ταμπού και αποκαλύψεις.

Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, η δημοκρατία δεν είναι μόνο μια μορφή διακυβέρνησης. Είναι μία ηθική φιλοδοξία και κυρίως είναι μία  κατάκτηση της βαθιάς ανθρώπινης υπόστασης. Καλούμαστε  να παραμείνουμε  ενεργοί, συμμετέχοντας, αλλά και αναγνωρίζοντας την ουσιαστική ισότητα του άλλου. Η δημοκρατία συνεπάγεται μια ηθική ευγένειας μεταξύ των αντιτιθέμενων απόψεων. Η τήρηση αυτής της ηθικής γίνεται πολύ πιο δύσκολη καθώς οι απόψεις περί του κοινού καλού, μοιάζουν να διαφοροποιούνται στις κοινωνικές κατακτήσεις και στις υποχρεώσεις προς τις μελλοντικές γενιές.

Ηθική, δικαιοσύνη, δημοκρατία και περιβάλλον, είναι ανοιχτές θεματικές και κοινωνικές δεσμεύσεις για το τί οφείλουμε.

Μέσα από την ιστορία της δημοκρατίας και την παράδοση των κοινωνικών συμβολαίων σε διαφορετικά διασταυρούμενα πεδία, όπως η τροφή, η υγεία και η γλώσσα, μέσα από την εξέλιξη και τη διαρκώς ανανεούμενη ευρύτητα πεδίων όπως η ανθρώπινη ζωή, η ασθένεια και ο θάνατος, η πείνα, ο έρωτας, η ανθρώπινη γλώσσα, η σοφία, η επικοινωνία, τα σύγχρονα πεδία αλληλεπίδρασης, τα δημόσια πεδία πληροφόρησης, θέτουμε άβολα ερωτήματα που προσεγγίζουν την ιδεατή μετακίνηση της δημοκρατίας από το «εγώ» στην κοινότητα, καθώς και το ανοιχτό ερώτημα  της εκπροσώπησης του ατομικού στο συλλογικό. 

Διαφορετικές  ενότητες όπως είναι η ΤΡΟΦΗ, το ΣΩΜΑ, και η ΓΛΩΣΣΑ, ως ανθρώπινες  δημοκρατικές κατακτήσεις και μετεξελίξεις, μέσα στην ανθρώπινη ιστορία και αντίστοιχα θέματα όπως η μόλυνση του περιβάλλοντος, η διεύρυνση της σεξουαλικής ταυτότητας, η νέα ηθική που αναδύεται μέσα από την τεχνητή νοημοσύνη, οι εξαρτήσεις από τον ιστό, δημιουργούν ανοιχτά πεδία συγκρούσεων ενός σύγχρονου αρχιπελάγους. Η μετακίνηση από το «εγώ» στην κοινότητα, από το ατομικό στο συλλογικό, βρίσκεται στο κέντρο της δημοκρατίας.

Ενημερωθείτε για όλους τους συντελεστές και συμμετέχοντες καλλιτέχνες αναλυτικά εδώ https://aefestival.gr/festival_events/what-we-owe-democracy-ti-ofeiloyme-sti-dimokratia/.

Η είσοδος στις παραστάσεις είναι ελεύθερη.